Facet "chłodnia emocjonalna". Uciekam do przodu, kochane poradźcie !

On chce iść na terapię małżeńską już w styczniu. Podpowiedzcie proszę, co robić. Może da się to jeszcze pozbierać, naprawić, tylko trzeba podejść do tego umiejętnie. Sama nie wiem. Zgadzam się na terapię i namawiałam do niej od początku. Styczeń jednak to dla mnie zbyt szybko - tak czuję. Sprawa jest zbyt świeża, boję się, że na obecnych emocjach nigdzie nie zajdziemy. Może dać nam więcej czasu na refleksję, zatęsknienie, sprawdzenie się bez siebie...Za chwilę będziemy mieli dziecko nie mogę tego przekreślić póki ON wykazuje choć ułamek chęci.

Wola terapii jest z obu stron. Pytanie tylko jaki rodzaj terapii, kiedy ją podjąć i czy w ogóle ma to sens ( kwestia motywacji obu stron). Jak wygrać tę sytuację dla Nas ?

Masz rację.To ważny głos. Nie widziałam tego od tej strony. Dziękuję Ci infinity.

Dziękuję Ci Starr, że zechciałeś się pochylić nad moim tematem.

Masz rację, przy takiej odpowiedzi większość terapeutów powie pas. Mój mąż jednak jest, co by o nim nie mówić, bardzo inteligentnym człowiekiem z dużą umiejętnością autoprezentacji. Terapeuta usłyszy zapewne, że on chce ratować nasze małżeństwo bo OBOJE jesteśmy tacy nieszczęśliwi. Prawdziwą motywację ujawnił jedynie w rozmowie ze mną. Z drugiej strony w emocjach mówi się różne rzeczy. Nie chcę go bronić, ale dopuszczam też taką możliwość, że chodziło jedynie o postraszenie mnie .

Znowu zgoda. Między innymi w tym celu założyłam ten temat, aby skonfrontować z osobami mądrzejszymi ode mnie, moje wyobrażenia na temat terapii. Jestem świadoma ogromu wysiłku jaki muszę włożyć w pracę nad samą sobą. Nie wstydzę się tego, mówię o tym głośno ( także mężowi) , bo każdy z nas zmienia się całe życie. Czytam kolejną pozycję w temacie toksycznych związków, współuzależnienia i DDD. Wyciągam wnioski, opracowuję schemat autoterapii. Sporo ostatnio o tym wszystkim myślę. Wiem, że zmiany są w moim przypadku niezbędne i cieszę się że będę mogła pokonać kolejny schodek, aby stać się kimś lepszym, zarówno dla siebie jak i dla innych.
Wczoraj uświadomiłam sobie ostatecznie, że mój mąż ma inny pogląd na całą tę sprawę. Niby deklaruje chęć udziału w terapii małżeńskiej, ponagla mnie aby podjęła decyzję jak najszybciej. Z drugiej strony nie powie głośno, że sam potrzebuje terapii. Co gorsza wczoraj okazało się, że przemoc psychiczna, której się dopuszczał, zdrada emocjonalna, szarpanie mnie w ciąży i kłamstwa to mój wymysł. Generalnie jak podejrzewał, chodzi mi (i zawsze chodziło) tylko o to aby wyciągnąć od niego pieniądze. Jego najnowsza elektronika, karnety sportowe, restauracje, garnitury, najmodniejsze koszule... przy moich  sukienkach z allegro po 20-30 zł z to przecież Pan Pikuś. Jaka ze mnie podła materialistka....;(

W tej sytuacji terapii raczej nie będzie. Sama nie uciągnę tego wózka.

Podjęłam taką decyzję po ostatniej scysji, kiedy zaczął mnie szarpać. Pomyślałam tylko, że dziecko kolejnej takiej akcji może nie przeżyć . Nie mieszkamy razem od 1 stycznia. Wyciszyłam  się, mogę normalnie jeść, myśleć, o dziwo jakby przybyło mi energii. Może to tylko energia której tym razem nie zainwestowałam w niego ?

Mąż sporo deklaruje, wiem jednak ze w praktyce nigdy nie mogłam na niego liczyć. Obawiam się że i tym razem tak by było. Może będąc ojcem dochodzącym będzie lepszym rodzicem. Poważnie myślę o pomocy na czas po porodzie ( a może sama dam sobie radę ?), to najbardziej racjonalne wyjście.

Dokładnie tym tropem szło moje myślenie wcześniej. Najpierw indywidualne terapie dla nas obojga, a na tej podwalinie terapia wspólna. Nie zwróciłam jednak uwagi na to, ze On nie musi myśleć tak jak ja. Może nie mieć motywacji do zmiany siebie, a grać na bramkę problemów w małżeństwie, nie w nim. Uświadomiły mi, to dziewczyny z naszego forum.  Jedna strona może na terapii indywidualnej próbować świadomie czy mniej świadomie skupiać się na pobocznych problemach, unikać niewygodnych tematów i tak manewrować rozmową, że w końcu otrzyma uzasadnienie dla swoich racji. Terapeuta nie będzie miał możliwości skonfrontowania tych słów, ponieważ na terapii nie będzie drugiej strony. Ten punkt widzenia jest w tej sytuacji o tyle zasadny, ze maż był kiedyś za moją prośbą na 2 spotkaniach konsultacyjnych. Nic jednak z tego nie wyszło, nie specjalnie też chciał się dzielić ich przebiegiem. Utrzymywał tylko że mamy iść razem. Na terapię poszedł "ze sobą" i dla siebie, ale i tak stanęło na tym, że mamy chodzić oboje.Usłyszałam też ze terapeuta kazał mu się ze mną rozwieść co jest oczywistą bzdurą, bo żaden terapeuta czegoś takiego nie powie. Jak widzisz sprawa jest prostsza jeśli motywacja jest jasna: chcę nad sobą pracować. Dla Ciebie i dla mnie jest to zrozumiałe. Tutaj niestety, w oparciu o wcześniejsze i ostatnie wydarzenia,  co do motywacji męża mam ogromne wątpliwości. Bez odpowiedniej motywacji wewnętrznej to strata spokoju mojego i dziecka oraz strata pieniędzy.

Maluszek jest chciany i kochany od pierwszej chwili Rozmawiam z nim a niedługo przyjdzie czas na muzykę i bajki . Bryka ostatnio jak szalone . Staram się nie denerwować, bo wiem że mu to szkodzi i staje się nadpobudliwe. Dobrze, że jestem sama z kochanym, przeuroczym psiakiem, który się przytula do mnie i do maluszka jak tylko może . Zero humorów, fochów, skwaszonych min, cichych dni, weekendowych huśtawek złych nastrojów. Dawno nie było w tym domu tak normalnie, spokojnie i radośnie.

Purple_RainTak w kwestii uzupełnienia. Poprzednio skupiłem się na Waszej terapii. Ale źródło problemu jest w mężu, uznałem że koniecznie musisz zaznajomić się z wagą problemu przed jakim na terapii stanie. Czego należy od niego oczekiwać i na co kłaść nacisk. Możliwe, że strzelam teraz na oślep, ale nie jestem związany zawodowo z psychiatrią, ani psychologią. Polecam lekturę: mojedwieglowy

starr
Dziękuję Ci za te słowa, są dla mnie argumentem za tym, żeby jednak poddać się (nas) terapii, a nie od razu zakończyć związek. Trochę taki plasterek na moje przypuszczenia, że duża część problemu tkwi w mężu i sama choćbym nie wiem jak się starała, ich za niego nie rozwiążę. Kołatały się we mnie myśli, że może to faktycznie moja wina, jak twierdzi mąż. Dobrze czasem usłyszeć opinię osoby z zewnątrz. Oczywiście ja tez miałam w sytuacji swój udział, w końcu ( chociaż tego nie widziałam) przyzwoliłam na to i muszę się dowiedzieć dlaczego. Jedyne co mnie cieszy, to fakt, że ocknęłam się dość wcześnie i mam wrażenie że jestem na rozstaju dróg, który daje mi wybór różnych ścieżek i jest swego rodzaju szansą.
Tak naprawdę dopiero teraz zaczynam rozumieć osoby tkwiące latami w takich związkach. Wcześniej też tak jak Spock zastanawiałam się "Jak można tego nie widzieć?" Otóż stwierdzam, że można, takie działania są sukcesywne i długotrwałe, wymierzone bezpośrednio w podkopanie poczucia własnej wartości "ofiary" oraz podważenie jej zdrowej oceny sytuacji. Ktoś kto tego nie przeżył nigdy tego nie zrozumie. Na forum mnóstwo jest historii dziewczyn, których opowieści przyprawiają o ciary na plecach. Historia Mai z "Moich dwóch głów" jest przerażająca ale i budująca zarazem. Mam książkę, jestem po lekturze, otworzyła mi oczy na mojego psychofaga. Sądzę, że jeszcze 2-3 lata i byłabym w podobnym położeniu, chociaż takiego sadyzmu jak opisywany przez autorkę, u Niego nie zauważyłam. Mam nadzieję, że los oszczędzi mi takich cierpień jakie były udziałem innych kobiet.

Zaraz, ale Ty mu sama postawiłaś diagnozę? Chłodnia emocjonalna to to, co Ty zauważasz z własnej perspektywy, a nie wiesz, co siedzi naprawdę w nim i to powinien ocenić psycholog bądź psychiatra i dopiero wtedy można cokolwiek powiedzieć. Jeśli facet chce tam iść, to już przymknij oko dlaczego, czy chce Ci 'pokazać", czy może rzeczywiście gdzieś pod tym kawałem lodu tli się w nim uczucie do Ciebie, bo już lekarz będzie wiedział, jak nim pokierować - kwestia tylko jego wytrwałości, bo jak ktoś chce, to terapię zakończy z zadowalającym efektem, a jak ktoś tak na pół gwizdka dla świętego spokoju albo z namowy, to zwykle nic z tego nie wychodzi. Od siebie powiem Ci tak: tacy ludzie się nie zmieniają (o ile sami nie zdadzą sobie sprawy, że mają problem), co więcej, gdyby nawet udało mu się jakąś część siebie zmienić, to by się wiązało także z dużą zmianą u Ciebie. Jesteś na to gotowa? Problem jednej strony, to zawsze niestety problem wspólny i wymaga dostosowania się obu stron, wiem, bo ja cierpię na BPD i DDA i odkąd po terapii zaczęły zachodzić we mnie pozytywne zmiany (ja na leczenie zdecydowałam się sama), mój partner na początku trochę był zdezorientowany, nie wiedział co sie dzieje, moje zdrowienie odbierał jako apatię i olewkę, a ja po prostu wcześniej byłam nazbyt impulsywna (samookaleczenia, wrzaski itp.). Ale on też współpracuje, kocha mnie i widzę, jak zmienia się na lepsze razem ze mną. Jak para jest dobrama, to zawsze się dogada. Usiądź z nim i porozmawiaj tak szczerze i ciepło, powiedz co czułaś przez cały okres Waszego związku, spytaj, jak on się na to zapatruje, czy choć w kilku kwestiach przyznaje Ci rację... będziesz mogła wiele wywnioskować z jego postawy. Tylko błagam, niech ta rozmowa będzie inna niż Wasaze dotychczasowe. Spokoj,a bez oskarżeń, czyste ustalenie faktów i dowiedzenie się, czego on tak naprawdę chce i co myśli o Waszej przyszłości. Trzymam kciuki, bo wiem, że z taką osobą może być cholernie ciężko... Dawaj znać.

Tak jak część z Was podejrzewała...on kiedy uświadomił sobie, ze terapia nie będzie polegała na udowodnieniu mi winy i przyznaniu mu racji, tylko na ciężkiej pracy każdego z nas nad sobą, zmienił zdanie . Wie, ze będzie musiał dotknąć problemów z dzieciństwa, które latami przykrywał, a teraz "ciepła górka" zaczęła przeciekać. On chce szybkiego rozwodu, jest gotowy złożyć pozew w tym tygodniu. Za 3 miesiące na świecie pojawi się nasza córeczka. Co robić?

Wielokropku, nie wiem...jestem emocjonalnie rozwalona po wczorajszym spotkaniu z nim, przyjechał skręcić łóżeczko dla małej. Przeprowadziliśmy chyba najspokojniejszą i najbardziej rzeczową i ciepłą ( jeśli można to tak nazwać) rozmowę od dawna. Wydawało mi się ze zbieram się do kupy. Z jednej strony podświadomie czuję że tu się toczy jakaś walka o władze i o to żebym się ukorzyła. Z drugiej strony po tym 1, 5 miesiąca separacji pojawiły się u niego jakieś przebłyski refleksji. Sam między wierszami przyznał że zatracił się w pracy, przyznał że jego uzależnieniem stały się słodycze i siłownia ( ma skłonność do "twardych" uzależnień, ale nie jest czynnym uzależnieniowcem). Powiedział mi ze łzami, że boi się, ze jak mała się urodzi to się w niej zakocha i ulegnie mi i wróci. ( Tylko , że ja go ani razu nie poprosiłam, żeby wrócił, nie dzwonię, nie piszę). Boi się że ja go zniszczę przy rozwodzie albo później jak wróci. To brzmi jak jakaś mania prześladowcza. Mimo tego że zapewniałam go wiele razy, ze nie zamierzam robić ( i nie zrobiłam ) nic co mogłoby mu zaszkodzić. Powiedziałam, ze jeśli dojdzie do rozwodu to nie zamierzam się zbroić, nie będę prać publicznie brudów, będę chciała się rozstać bez orzekania o winie, na 1 rozprawie, dogadać w kwestii alimentów i ułożyć z nim poprawne relacje. On ciągle swoje, że chcę go zniszczyć, że wie jaka jest moja matka. Że wie jak żona kolegi walczyła z tamtym, od prawnika nasłuchał się jak ludzie zachowują się  przy rozwodzie. Ale ja taka NIE JESTEM  i nigdy nie byłam. Nie jestem ani moją matka, ani jego matką, ani żoną kolegi. Nie wiem już czuję że tłumaczę się z tego że nie jestem wielbłądem. Pisze to i ryczę. Nie wiem już co jest prawdą, a co mi wmawia, nie myślę racjonalnie. Chwyciłam się teraz jak głupia tej myśli że po urodzeniu małej wróci, że dokona się w nim jakaś przemiana. Nie zakładałam tego w ogóle, on to powiedział.

Purple_Rain, brak decyzji też jest decyzją.

Czyli to wszystko nic nie znaczy? Nie wiem jaki jest we mnie problem, że nie potrafię zobaczyć tego tak jak Wy to widzicie. Co robię nie tak?

Nie zauważyłam wczoraj Twego posta.

Daleka jestem od wyrokowania, że ktokolwiek (w tym wypadku Ty) robi coś 'nie tak'. Chciałam tylko, byś uświadomiła sobie, że ten pozorny brak decyzji jest decyzją. Czy to dobrze, czy źle? Naprawdę potrzebujesz oceny kogoś? Ktoś musi Cię pochwalić lub zganić?

Podjęliście wspólną decyzję.

Nawet nie chodzi o to, że szukam poparcia czy chcę usłyszeć że coś robię źle. Czytając forum doszłam do wniosku, że czasem rzeczy oczywiste dla obserwatora, są kompletnie poza zasięgiem osoby która w tym siedzi. Jakieś zniekształcenie poznawcze czy co. Wiem, że nie widzę wielu rzeczy. Dlatego teraz kładę uszy po sobie i staram się słuchać. Bardzo mądre kobiety piszą na tym forum.

Tak podjęliśmy decyzję wspólnie. Zapytałam czy widzi szansę, że ja opanuję trochę swoje emocje, a On trochę bardziej się otworzy i zbliżymy się do środka, to będzie podstawa do pracy nad związkiem. Powiedział, że zawsze można spróbować. I zaproponował, że możemy iść na terapię.

Ja pochodzę z domu gdzie wszystko było na gorąco- przerost emocji i krzyku nad treścią. On pochodzi z domu gdzie wszystko było na zimno po cichu, bez emocji z precyzją chirurga.Zasada była taka że dzieci ma być widać, ale nigdy słychać. I to niestety przełożyło się na nas ( Chociaż w naszym wspólnym domu nie było ani takich awantur ani takiej zimy, wydawało się że jest całkiem normalnie). Dotarło to do mnie wczoraj. Coś musi być w komunikacji, bo w końcu oboje bardzo się staramy no i nie wychodzi. Gdyby nie córeczka pewnie już bym nie walczyła.

Byliśmy na pierwszej konsultacji. Oboje chcemy zawalczyć o to małżeństwo. Dziękuję Wam.

A ja nie widzę szans na utrzymanie tego związku. Poczekaj dwa miesiące to zobaczysz.