jak sobie pomóc?

Po pierwsze: daj sobie troche czasu na uporządkowanie mysli...
Po drugie: po ochłonieciu zaakceptuj taki rozwój sytuacji...
Po trzecie: nie upatruj w sobie przyczyn tych niepowodzeń. Jeszcze nie masz ku temu podstaw. Prawdopodobnie trafiłas na powszechny model faceta nieodpowiedzialnego ze słomainym zapałem (do związku). Bywa...
Po czwarte: jesteś młoda osobą (tak wnioskuję) i jeszcze sporo przed Tobą. Teraz jesteś ledwie na starcie dorosłego zycia i związków. Kwestia cierpliwości i pogody ducha - będzie lepiej...
Po piąte: jest Wigilia, wiec nie rozdrapuj ran i spróbuj zająć mysli czymkolwiek innym, a tu wróć po świetach (moze będą inne wpisy)...
I moja odpowiedź na Twoje niewypowiedziane pytanie: MINIE

wiemjak ciężko znaleść w sobie siłę w takiej sytuacji . mnie żona wyrolowała po 10 latach małżeństwa  odeszła do kochanka  a ja zostałem z dziećmi sam,pozbierałem się po 8 miechach od rozstania . Jednak nie straciłem wiary że znajde właściwą kobiete z którą bede razem do końca .Ja np mam problem bo nie ma kiedy spotkać jakąś kobiete bo albo w pracy albo z dziećmi .

Ten ostatni związek uświadomił mi, przypomniał, że miłość jest dla mnie najważniejsza. Nie umiem znaleźć w życiu nic równie ważnego. Najgorszą wizją życia jakie mogę sobie wyobrazić - to życie samej, mającej tylko pracę i nic więcej. Dla mnie - piekło na ziemi."
I wlasnie z tego powodu nigdy nie znajdziesz prawdziwej milosci. Nikt nie da rady udźwignąć bycie sensem zycia dla drugiej osoby. Najpierw pokochaj sama siebie, a dopiero zacznij poszukiwac faceta.

To nie jest tak, że osaczam, wręcz mam duże poczucie niezależności. Jeśli wiem, że coś jest nie tak to z tego rezygnuję, nie proszę, nie narzucam się. Nigdy nie prosiłam o to, żeby ktoś wrócił, chociaż bardzo chciałam. Z uwagi na samą siebie nigdy nie wróciłabym do byłego, nie ciągnęłabym tej  ostatniej znajomości. Wiem, że zrobiłabym sobie największą krzywdę świata.
Chociaż i tak zrobiłam - uwierzyłam, że jeszcze może być lepiej. I mam za swoje.
Ja się boję. Boję się tak o swoją przyszłość, nieznaną z którą muszę się zmierzyć. Nie umiem sobie z tym radzić. Zmiana wywołuje we mnie lęk, który mnie niszczy. Nie umiem nadać pewnym sytuacjom tymczasowości. Jestem przekonana, że tak już będzie zawsze i nic się nie zmieni a to sprawia, że tracę sens. Moje życie zatoczyło koło, jestem w punkcie w którym byłam. Znowu to samo.

Boję się, że mi się nie uda. Zawsze miałam marzenie o założeniu rodziny. Czuję, że człowiek nie ma nic cenniejszego w życiu. To właśnie reszta jest dodatkiem. Jestem przerażona wizją życia, które jest oparte na pracy, zwykłych codziennych czynnościach i niczym poza tym. Przez rok byłam sama, ale moim celem było zapomnieniem o byłym, przyniesienie ulgi w tęsknocie. Teraz nie muszę tego robić, bo jestem pogodzona z tym rozstaniem. Tylko..muszę jakoś ogarnąć swoje życie. Chciałabym mu nadać głębszy wyraz. Mieć coś więcej. A życie takie jak mam teraz? Praca, dom, studia, praca, dom, studia. Czasem spotkania ze znajomymi i usilne zajęcie głowy. Przecież to nie o to chodzi.

A byłam już pogodzona ze wszystkim. Ten ostatni związek mnie cofnął. Na chwilę poczułam się dobrze, pomyślałam, że jeszcze wszystko się ułoży. Poczułam się spokojnie. Mogłam przestać się bać. Uwierzyłam. Jak małe naiwne dziecko. Tego sobie nie mogę wybaczyć. Sama się skrzywdziłam i rozczarowałam. Nie zawalił mi się świat z powodu jednego faceta, zawaliła mi się wiara we wszystko. W to, że jeszcze kiedyś będę mogła być szczęśliwa.

Wiem, że to co teraz czuje minie. Wiem, bo już to przeszłam. Ale ile można? Czuję tak ogromny strach..pochłania mnie tak, że jestem w stanie o niczym innym myśleć. A jeszcze miesiac temu byłam tak spokojna... miałam spokój w serduchu, odsapnęłam po tym co przeszłam wcześniej. Niestety, teraz na nowo.

Teraz takie czasy, że coraz ciężej będzie znaleźć wartościowego mężczyznę. Większość związków teraz tak wygląda: chłopak pozna dziewczynę, wielka miłość, potem wspólne mieszkanie kilka lat, znudzi się nią, kop w tyłek i tak to się kończy zazwyczaj. Teraz faceci patrzą na to, żeby głownie mieć seks i dobrą zabawę, a jak się im dziewczyna znudzi to spadaj mała, zero sentymentów, zero szacunku do dziewczyny. Znaleźć porządnego chłopaka będzie coraz trudniej. To wina promowania wolnych związków, seksu bez zobowiązań, wszędzie w mediach seks i gołe ciała. Dlatego nie ma co szukać szczęścia u faceta, trzeba szukać szczęścia w sobie. Czasy kiedy można było polegać na mężczyznach już się skończyły. Teraz miłość faceta wygląda tak: zakocha się, lata za kobietą jak głupi, wyznaje wielką miłość, po kilku latach się znudzi dziewczyną, on jej już "nie kocha", "wypalił się", "coś w nim pękło", więc kop w dupę i szuka nowej "miłości". Dlatego lepiej nie łudzić się i nie robić sobie wielkich nadziei, tylko zająć się sobą i swoimi pasjami, pracą, a facetów traktować jak dodatek do życia i nie płakać za nimi, nie ten to inny.

W mojej sytuacji bylo wypisz wymaluj odwrotnie. Tzn facet z Twojego wpisu to moja ex kobieta.

Ano właśnie Miłośniczko - sama widzisz - Paulo się obruszył, Dantezg też, Jacenty również zakwestionował Twój wywód I ja również do nich dołączam. Takie teorie tyczą się nie tylko tzw. facetów, bo także (nie zaryzykuję, że częściej) kobiet...

No i mamy Klub Porzuconych Menow :-D

Piatka z marketingu dla kolegi za nazwe :-D

Jak sobie pomóc?
Pozbywaj się tych czarnych scenariuszy, wyrzucaj je z siebie, nie przywiązuj się do nich. Nie pozwól, by zatruwały Cię.

Można by analizować przyczyny twojego leku, Twojej potrzeby miłości itd. Ale Ty nie potrzebujesz analizy, zapewne analizujesz wszystko dziesięć razy przed zaśnięciem

Jako kobieta, która trochę już przeżyła i niejednokrotnie mówiła sobie NIGDY WIĘCEJ powiem tak " życie suma jest przypadków ze skłonnością do upadków i szukania swego szczęścia w pechu"  i choć upadki bolą, trzeba się podnosić i iść dalej. Każdy upadek, każda porażka czegoś nas uczy, dodaje sił choć początkowo siniaki nie dają chodzić. Trzeba podnieść głowę wstać i i iść. Unikanie ryzyka nic nie da, przed niczym nie ochroni.Masz prawo czuć, kochać i ...upadać. Daj sobie to prawo. Ciesz się każdą cudowną chwilą i rozpamiętuj momenty kiedy byłaś szczęśliwa. I pamiętaj ,ze te chwile znowu nastąpią. I tyle
To nie jest łatwe. Łatwiej jest schować się w skorupę, zgorzknieć i bać się. Ale to co łatwe nie zawsze jest dobre HOWGH

Wielokropku,

Zastanawiam się na ilę mogę sobie zrobić krzywdę nadzieją, pozytywnym nastawieniem. I później ponownie się rozczarować.
Gdybym wiedziała, że to co teraz się dzieje jest stanem przejściowym i kiedyś naprawdę będzie dobrze - spokojnie bym sobie czekała, ale nie wiem tego, po prostu nie wiem.
I nie przejmuję się tym jak jest teraz tylko jak to będzie kiedyś. To mnie zabija...
Tak samo prawdopodobne jest, że nigdy mi się nic nie ułoży, jak bardzi bym nie chciała i tego nie pragnęła.
Myślenie o sobie i swoim życiu za kilka lat powoduje taką panikę we mnie, że kompletnie nie wiem co z tym zrobić. Pogubiłam się i nie wiem jak sobie pomóc

takie jest zycie

Bardzo mnie poruszyła Twoja opowieść i skłoniła do napisania Ci czegoś o mnie. Jednocześnie chciałabym, abyś wzięła coś sobie do serca...

Byłam rok młodsza od Ciebie, gdy też rozpadł mi się świat. Oboje finiszowaliśmy na studiach, ubiegaliśmy się o staże zagraniczne na ostatnim roku, ale data ślubu już była wyznaczona, upatrzony był stół i małżeńskie łoże, a w naszej wyobraźni skakała czwórka udanych dzieciaków :-) W ciągu kilku miesięcy tragedia rodzinna, która miała miejsce pół roku przed zerwaniem, zniweczyła nasze małżeńskie plany i rozstaliśmy się na zawsze, a po naszym MY, został siwy dym...
To była moja pierwsza prawdziwa miłość. Taka, której nie da się zapomnieć. Przez ponad 4 lata szykowaliśmy się do tego, aby stać się rodziną, budowaliśmy nasze uczucie pomaleńku, konsekwentnie, z wielką dbałością. Miałam mnóstwo szczęścia, bo trafiłam na wyjątkowo mądrego i dobrego chłopaka, który respektował moje pasje, moją indywidualność, ogromną potrzebę wolności, a jednocześnie sam zdobywał "szlify" w dziedzinie, w której się specjalizował i cieszyło mnie to, że mam u swego boku przyszłego doktoranta, który ma swój własny, choć zupełnie niepojęty dla mnie świat.

Doskonale wiem, co czujesz, Kochana. Wiem jak to jest stracić nagle wszystkie marzenia związane ze wspólnym życiem, leżeć godzinami w pustym pokoju i zapaść się w jakąś nicość, gdy już wiesz, że samą siebie musisz zbudować od nowa.
Miałam 24 lata i wszystko przestało nagle istnieć. Nie tylko ON, ale i jakiś kawał świata, który "ulepiliśmy"wspólnie i nasza przyszłość.

Gdy po jakimś czasie wygrzebałam się na nowo do światła, do życia, zaczęłam znowu się uczyć, znalazłam interesującą pracę, zajęłam się jeszcze bardziej wolontariatem, dużo podróżowałam, a więc robiłam niemal to samo, co wcześniej, tyle, że już bez niego. Pomaleńku składałam cegiełki mojego nowego życia...

A potem stało się coś, czego nie wolno mi było zrobić, ale z czego wówczas nie zdawałam sobie sprawy. Wiedziałam, a raczej wmówiłam sobie, że taka miłość jak tamta, zdarza się tylko raz. Bardzo pragnęłam, aby to był mój pierwszy i jedyny mężczyzna, a gdy wszystko się skończyło, to zgasł we mnie jakiś płomień mimo, że temperament mam iście śródziemnomorski;-) W nową relację wchodziłam bez większego zaangażowania, chłodniutko, choć serdecznie. On zabiegał o moje względy, a ja wybrałam go dlatego, że dawał mi poczucie bezpieczeństwa, stabilizację, troszczył się o mnie i miał dużo cierpliwości dla moich osobliwości. To było typowe małżeństwo z rozsądku. Mieliśmy wspólne zainteresowania, mogliśmy pozwolić sobie na wiele, bo dobrze nam się powodziło.Ale to małżeństwo nie miało szansy przetrwać...

Weszłam w nie nie wyleczywszy się z poprzedniej miłości, choć byłam święcie przekonana, że tak. Natłukłam sobie do łba, że nikogo nie pokocham tak mocno i że już nikt nie pokocha mnie tak, jak tamten chłopak, więc skoro tak już będzie, to postaram się być dobrą żoną, podaruję wszystko co mam, temu, który był dla mnie taki dobry. Szłam do ślubu nie pełna miłości, ale raczej pełna pragnienia ofiarowania jej, komuś kto już mnie pokochał.

Dlatego, bardzo Cię proszę, uważaj na siebie. Na swoje myśli, na swoje wybory... Nie bądź głupia tak, jak ja ileś lat temu. Za tymi drzwiami, które zatrzasnęłaś przed samą sobą, wykonaj inną pracę niż zadręczanie się przyszłością. Żyjesz tylko raz. Możesz utopić się w przeszłości rozpamiętując ją. Możesz popaść w obsesję lęku o swoją przyszłość trwoniąc to, co wydarza się w chwili obecnej. Żyjesz TERAZ! Nie wczoraj ani nie jutro, tylko DZIŚ! I tracisz to DZIŚ fabrykując durne, pełne upiorów wizje przyszłości zamiast oddychać TĄ chwilą.
Pewna bardzo mądra osoba z tego Forum zawsze powtarza: uważaj na to, co myślisz i co mówisz, bo to się staje! W ten sposób stwarzasz. Za pomocą myśli i słów powołujesz do życia, to, co nosisz w swym umyśle!

A na dodatek jeśli sama swoje własne życie postrzegasz jako nieatrakcyjne, pełne obaw, neurotyczne, to dlaczego ktoś inny spotykając Ciebie miałby mieć ochotę przyjąć to Twoje życie i zachwycić się nim?

Przepraszam za tego "tasiemca". Wyszła mi wenezuelska telenowela. Nawet się w niej pojawił Alvaro :-) Wszystko to jednak w dobrej wierze...

Dbaj o jasne myśli. Bądź sobą, a nie swoim cieniem, którego "jutro" jest niepewne i zalęknione...

dzięki Aurora za ten post

Aurora, również dziękuję za wpis

Nie bardzo wiem co się ze mną dzieje. Z jednej strony czuję się jak po klasycznym rozstaniu (te same emocje, uczucia) ale z drugiej nie straciłam kogoś kogo kochałam. Jakbym straciła nadzieję... pierwszy raz w życiu przeżywam coś takiego.
Wahania nastrojów, takie, że  płaczę i trzęsę się ze strachu, żeby za chwilę się śmiać z samej siebie. To nie jest normalne.
I ten ból. Sama nie wiem z czego on wynika, jest taki sam jak kiedyś, kiedy straciłam kogoś kogo naprawdę kochałam. Dlaczego? Przecież teraz tak się nie stało.
Tylu emocji w sobie nie rozumiem.nie wiem czy myśli powodują ból, czy ten ból w środku powoduje myśli. Może gdybym na to znalazła odpowiedź to byłoby mi łatwiej jakoś to przerwać?
zawsze jak to czuję, mam wrażenie, że tak już będzie zawsze, że niemożliwym jest, żebym kiedyś się tego pozbyła. Bo przecież zawsze już będę czuła tę pustkę i tęsknotę za uczuciem. Wtedy szczerze odechciewa mi się wszystkiego. Bo po co mam walczyć, skoro nic się nie zmieni?

Boję się ze zawsze będę sama. Dlaczego? Bo kompletnie nie umiem sobie wyobrazić siebie z kimś. Mam w sobie blokadę. Poznanie kogoś jest dla mnie abstrakcją, czymś nieznanym co mnie przeraża i paraliżuje. Nigdy nie byłam kochliwa, do tej pory kochałam raz i byłam w dwóch związkach. No i na dwóch jedynych randkach, które od razu się w te związki przerodziły.
Nie wiem czy czas w tym przypadku pomoże? Czy to wszystko jest normalne?

No i skaczące myśli - od "dam sobię radę, przecież nie z takich rzeczy wychodziłam i udowodnię sobie, że ze wszystkim umiem sobie poradzić" do "umrę, jeśli dalej będę się tak czuła i już zawsze tak będzie"

Zastanawiałam się, czy jestem kobietą kochającą za bardzo. Nie wiem. Bo z jednej strony związek, rodzina jest dla mnie największym marzeniem, takim celem w życiu, a z drugiej kończę relacje, które nie są dla mnie tym czego potrzebuję, nie  wracam do byłych nie umawiam się desperacko, nie szukam na siłę.

Sama siebie nie rozumiem. Wiem, że na pewno muszę sobie jakoś pomóc i nie wiem jak.

Witaj czyminie,

Oczywiście, że Twoje życie się zmieni. Poznasz kiedyś kogoś i pokochasz. Żeby to się nie stało musiałabyś zamknąć się w domu, nie wpuszczać akwizytorów, listonosza ani panów od spisywania licznika, nie chodzić po zakupy, do pracy, do lekarza, słowem - zero kontaktu z ludźmi. Jeśli nie planujesz niczego takiego, radosna wiadomość dla Ciebie jest taka, że nie spędzisz życia w samotności. Uśmiechnij się

Jeśli nie zdążyłaś pokochać mężczyzny z którym byłaś teraz w (zalążkach) związku, nie czujesz potrzeby czasu na żałobę po nim, nie widzę powodu dla którego miałabyś unikać mężczyzn i odbierać sobie szansę na nowy związek. Dlaczego nie poznasz kogoś, nie umówisz się na kawę? Pierwsza randka to nie jest małżeństwo, do niczego nie zobowiązuje a może być miłym spędzeniem czasu; nie musisz też od razu szukać miłości, możesz się zaprzyjaźnić i patrzeć, co z tego się rozwinie, przecież wszystkich relacji damsko-męskich nie trzeba od razu pieczętować jako "związek". Szczerze mówiąc, nigdy mi się nie zdarzyło zaczynać związku na pierwszej randce; nigdy się też na pierwszej randce nie zakochałam, po prostu jeśli kogoś polubiłam, nie skreślałam tej osoby i dawałam szansę się temu rozwijać. A ten czas na rozwijanie się znajomości to dobry moment, by bliżej się przyjrzeć tej drugiej osobie, lepiej ją poznać i sprawdzić, czy nie ma powodów by zapaliła się nam "czerwona lampka".

Auora,

Dzięki, że jesteś i patrzysz na to z jeszcze innej, trzeciej strony.

Tak jak bardzo słusznie napisałaś - szarpię się w samej sobie pomiędzy strachem a pragnieniem.
I nie wiem co z tym zrobić, zaakceptować, że może już nie będzie dobrze, czy jednak mieć naiwną nadzieję. Wręcz głupią i bezpodstawną. Konflikt we mnie samej, paradoks, który mnie do tego wszystkiego doprowadza.

Tak, jest we mnie dużo z dziecka, bardzo dużo. Do 23 roku życia, żyłam jak w bańce - nie zdarzały mi się złe rzeczy. Zawsze chciałam być kobietą jednego mężczyzny, rozumiesz? W każdej sferze - seksualnej, emocjonalnej.
To był mój pomysł na siebie. Dlatego tak późno weszłam w pierwszy związek. Przeżyłam wszystko pierwszy raz.
Nagle pierwsza śmierć bliskiej osoby, później rozstanie. A teraz znowu się nie udało. Tak, nie potrafię reagować na jakiekolwiek problemy. Nie mam wypracowanych mechanizmów radzenia sobie. Stąd to niedojrzałe "zawsze", "nigdy" - bo nie przeszłam, nie przeżyłam, więc nie wiem, że po tym jest coś innego.

Czy jestem pyszna? Może, ale nie uważam, że coś mi się należy bez mojego udziału. Wszystko robiłam zawsze sama. Bardzo wcześnie zaczęłam pracować, kończę kolejne studia. Na tych płaszczyznach osiągnęłam wiele, tylko dzięki sobie.  Ale w tych przypadkach wiedziałam co muszę zrobić, jakie kroki podjąć, ile wysiłku włożyć.

Mam 26 lat i wewnętrzną siostrę presję, którą sama zaadoptowałam.
Jestem idealistką, dlatego żadne przelotne znajomości nie wchodzą w grę, nie potrafię też przykryć, oswoić samotności drugą osoba, do której nie będę czuła "tego czegoś". Randki na siłę? Jak bardzo bym się nie zmuszała nie potrafię zrobić tego ani sobie ani drugiej osobie. Nie chcę być sama, ale nie na tyle, żeby spotykać się z kimkolwiek..

Nie usprawiedliwiam się, nie tłumaczę. Wiem, że jest we mnie strasznie dużo do naprawienia, poukładania. Wiem i dlatego chcę z tym coś zrobić. Tylko właśnie - nie wiem jak. Wielu emocji sama nie rozumiem, nie wiem z czego wynikają...może jeszcze za mało przeżyłam stąd tak mało wiem? Nie mam doświadczenia, to prawda.

Auroro,

dwa punkty będą do jutra spełnione