Dziwna relacja.

Cześć wszystkim Zwracam się do was kochani, ponieważ mam mętlik w głowie i nawet najlepsza przyjaciółka, czy mama, które zawsze służyły mi pomocą nie widzą co doradzić. Zacznę więc od początku. 1,5 roku temu poznałam pewnego chłopaka, kumpla mojego ówczesnego chłopaka (z którym niedługo później się rozstałam), jak i kumpla chłopaka mojej najlepszej przyjaciółki. Od początku bardzo się polubiliśmy, niczym bratni dusze, rozgadywaliśmy się na różne tematy, nie mogliśmy się pożegnać itd., ale mimo tego nie traktowałam go jako kandydata na chłopaka, tyko raczej na przyjaciela, takiego od serducha. (Wierzę w przyjaźń damsko-męską, od paru ładnych lat przyjaźnię się z pewnym chłopakiem). Później zaczęłam dostrzegać, nie tylko ja, ale i moja inna przyjaciółka, gdy go poznała na imprezie u mnie (na której był zaproszony), że straszny z niego kobieciarz, lubi być w centrum uwagi, zwłaszcza kobiet. Trochę mnie to zraziło do niego, bo nie cierpię wręcz takiego typu faceta, który myśli, że "może mieć każdą". Od tego czasu notorycznie wręcz "podcinałam mu skrzydła", dogryzałam, niby na żarty, ale... Jednak zanim do tego doszło zaprosiłam go jako osobę towarzyszącą na pewną uroczystość. Świetnie się nam razem tańczyło + dobrze się dogadywaliśmy, więc uznałam, że nie będę się z nim nudzić. Wtedy zaczął być jeszcze bardziej "miły", niż na początku. Ale się nie dawałam, mówiłam sobie, że taki facet nie jest dla mnie (jestem straszną zazdrośnicą), ale po pewnym czasie pękłam, coś poczułam. Spędziliśmy razem magicznego sylwestra, na którym pokazał mi się z innej strony, ani razu nie obejrzał się za inną, skoncentrował się tylko na mnie i cudownie się razem bawiliśmy, zachowywaliśmy jak para, patrzył na mnie takim maślanym wzorkiem, jak nikt przed nim i nikt po nim, już nie patrzył (zdarzyło się to już wcześniej, ale nie aż tak). Na koniec mnie pocałował. Ale później stopniowo po tym wieczorze zaczął się ode mnie oddalać, czułam to ewidentnie. 2 tygodnie później miałam studniówkę, na której mi towarzyszył. Po tym wieczorze urwał kontakt. Byłam i wściekła i smutna, bo zaczęło mi na nim zależeć. Później dowiedziałam się o tym od przyjaciółki, że ponoć założył się z jednym ze swoich kolegów, który z nich w ciągu paru lat "zaliczy" więcej studniówek. Poczułam się wykorzystana i znienawidziałam go na dobre. Ale 2 dni później po tej informacji poznałam pewnego chłopaka, który, że tak powiem "zajął mi czas", spodobałam mu się, po jakimś czasie mi on też, ale po jakimś czasie okazało się, że tylko się mną bawił i to chwilę. W między czasie parę razy spotkałam jego, wcześniej opisywanego chłopaka, mijaliśmy się z zawistnym spojrzeniem, nic więcej. Kiedyś na pewnej imprezie widział mnie, jak szłam z jakimś chłopakiem za rękę i później jak się z nim minęłam miał taki wzrok, jakby zaraz miał się rozpłakać. Później nie widzieliśmy się przez dłuższy czas. Zaczęliśmy studiować na jednej uczelni i gdy kiedyś na siebie wpadliśmy w drzwiach, przywitał się, nieco speszony, zanim powiedział "cześć" patrzył się na mnie przerażony przez minutę, ale w końcu się odważył. Niedługo później była impreza, na której już przywitał mnie z uśmiechem i przyglądał się ze swoim kolegą, jak tańczymy z przyjaciółką. Po imprezie na parkingu czekałam z jego kolegami (których bardzo dobrze znam) i z przyjaciółkami. On po nich przyjechał i witał się z wszystkimi, podszedł do mnie i znów powiedział Cześć (i moje imię), uścisnął moją dłoń. Nie wiem czemu, ale strasznie się wkurzyłam i z kpiącym uśmieszkiem odpowiedziałam mu "Pa" wraz z imieniem. Zmieszał się, potem po pogawędce z resztą wszyscy rozeszli się w swoje strony. Myślałam, że będzie zły i chciałam z nim pogadać, bo jakoś tak głupio mi było. Gdy za parę dni znów na siebie wpadliśmy powitał mnie z uśmiechem, czyli zły nie był, ale i tak go na chwilkę zatrzymałam (minuta do zajęć) i powiedziałam, że pasuje, żebyśmy pogadali. Ale jakoś tak potem żadnego odwetu z jego strony nie było, zignorował widocznie to. Wtedy zaczęłam się zastanawiać, czy wie, że dowiedziałam się o zakładzie i o tym, że jego kumpel cały czas obrabia mu tyłek (był mojej przyjaciółki, wciąż mówił, jaki to on nie jest okropny) i pewnego dnia napisałam mu sms'a, czy możemy się spotkać, jak będzie miał czas, bo chcę coś wyjaśnić. Nawet nie odpisał. Więc napisałam do tego kolegi, który o wszystkim mnie informował itd., żeby on mi wyjaśnił sprawę, spotkaliśmy się i wyłożył mi kawę na ławę, że on po prostu taki jest, nie obchodzą go inni ludzie, ich uczucia, chce tylko szaleć, zmieniać panienki, nic więcej. Załamałam się wtedy, bo potwierdził wszystko to co już wiedziałam, ale nie chciałam do siebie dopuścić. Mimo tego, jakoś... wierzę w niego, że wcale nie jest taki zły, tylko po prostu się boi, że koledzy go wyśmieją, jeśli by okazał uczucia, po swoim dotychczasowym stylu życia. Wiem, że to naiwne, ale przeczucie jeszcze nigdy mnie nie zawiodło, a jeszcze w nikogo, ani w nic innego tak mocno nie wierzyłam. Później zaczęłam go ignorować, nawet nie dlatego, że chciałam, po prostu nawet nie mogłam na niego spojrzeć, bo to bolało. Ale on też mnie ignorował i tu nie wiem dlaczego... Jego kolega mu powiedział o naszej rozmowie i o tym, że przez niego cierpię (wielki błąd, nie chciałam, żeby wiedział) i może dlatego. Ale parę dni temu znów się do mnie odezwał, parę razy mówił mi cześć, zawołał mnie po imieniu (siedziałam ze znajomymi i grałam w grę na laptopie) i wręcz z łaską mu odpowiedziałam, bo dalej jestem zła. Jestem zła, ba! wściekła... jak go widzę, ale gdy go nie ma, umieram z tęsknoty. Mimo wszystkich jego wad, które już znam, nie zrażają mnie jakoś one do niego. Zakochałam się w nim, nie od razu, tylko stopniowo. Nie mogę zrozumieć jego zachowania, zastanawia mnie to, czy może się zmienić, czy choć przez chwilę coś do mnie czuł. Co będzie?! To najbardziej mnie nurtuje. Jak widać unika poważnej rozmowy. Nie wiem co robić, pomóżcie... Wiem, że STRASZNIE się rozpisałam. Jeśli komuś będzie chciało się to przeczytać to proszę o rady, dziękuję