Zdradzony po 2 latach małżenstwa

Właśnie nic! Zamknąłem to wszystko w sobie, po raz pierwszy zwierzyłem się lekarzowi psychiatrze po 8 latach o tamtego nieszczęsnego czasu. Ale z up?stem złości było zap?źno.

Jesteś z żoną, tak?

Jeśli nie dajesz rady to chyba rozwód i odcięcie się-jak napisała Lily -będzie pierwszym krokiem do wyzdrowienia.

Mialem i wlasciwie mam dokladnie to samo co Ty, czyli zdrada w rodzinie. Wiele na ten temat pisalem tutaj w roznych odpowiedziach, co tez pozwolilo mi spojrzec inaczej, oczyscic sie ale temat jest bardzo zlozony. Nie wiem czy bede mial ochote otwarcie o tym pisac (watku specjanie nie zakladalem) ale jestem chyba jedyna osoba tutaj, ktora miala wrecz dokladnie tak samo jak ty (podobienstwo faktow jest bardzo duze). Obecnie nadal zyje z zona (mamy dzieci) i po 5 mies. od momentu dowiedzenia sie wychodze na prosta, ale oczywiscie przychodza i zle chwile. Przede wszystkim jednak podjalem wiele dzialan. Podlalem "swoista" krucjate w rodzinie, gdzie wszystko odkrylem, potem odbylem wiele rozmow z przyjaciolmi, z zona, wiele klotni, wprowadzilem wiele nowych elementow do zycia, pozmienialismy wiele rzeczy, na poczatku oczywiscie duzo pilem (ponad miesiac). Ta sprawa ma tyle aspektow, tyle barw, powodow, skutkow ze kilka stron potrzeba by zeby to opisac (a pewnie juz tego nie zrobie).

Rozumiem ze zyjesz z zona od 8 lat ale mysli nie daja Ci spokoju. Jak wyglada wasze porzycie teraz, czy wyjasniliscie powody tego co sie stalo, jakie byly skutki, czy rozmawiales z zona, czy mecza Cie tylko mysli, obrazy czy rowniez zaburzone jest Twoje poczucie wartosci? Czy podejmowales jakies dzialania w postaci dzialan w rodzinie, mieszkania poza domem, zdrady ze swojej strony? Czy potraficie sie porozumiewac z zona? Jak wyglada wasze pozycie intymne?

Takze albo szykuje sie wielostronicowa dyskusja miedzy nami, na ktora sie prawdopodobnie nie zdecyduje (byc moze przez emai tylko - mozna wyslac z ustawien urzytkownika) - jesli chodzi o twoja sytuacje w domu, natomiast radzenie sobie z trauma psychiczna to juz jest sprawa indywidualna, na pewno pomaga mocna psychika i duzy poziom poczucia wlasnej wartosci oraz wplyw ma obecna sytuacja w domu.

Dzięki za zainteresowanie.

W taki razie jasne. Problem jest w Twoje glowie. Zrobiles co uwazales, zgodnie ze swoim charakterem, podlales rozne dzialania i za to mozna Cie podziwiac, ja podziwiam. Problemem jest jednak poczucie Twojej wartosci, moze tez brak umocowania w innych rzeczach, ktore przynosza satysfakcje, i jeszcze dziecko...to ogromny ciezar...wiec nie dziwie sie ze sprawa wraca bo ona istnieje, zyje w pewien sposob w czyjejs postaci i caly czas masz to przed oczami. Moja rada jesli chodzi o mysli, jesli wracaja to powinienes traktowac je jako swojego wroga, odrzucac na tym etapie nie ma juz co analizowac, to taka jakby ktos przyszedl Cie pobic, wyzywac, zgodzilbys sie na to? Tak samo jest z myslami. Kiedys analizowales, teraz zyjesz dalej. Te leki powracaja, przeczytaj sobie moj post do krzywdzonej kobiety (last week) to zobaczycz co czasem czuje. Kiedys w te mysli sie wtapialem, analizowale, dzis kiedy juz ulozylem stosunki rodzinne, jedynie odrzucam. On nieszcza przede wszystkim mnie. Duzo daje zona ktora sie stara.

Zastanawiam sie co bedzie jak sie trafi krzyzys kiedy zapewne wiele rzeczy wroci, czy dam rade wtedy nie wracac czy wrecz przeciwnie bede wracal. Pewnie radzenie sobie z tym zalezy tez od doswiadczenia, sily woli.

Co zrobic zeby wzroslo poczucie wartosci? Otoz byc cenionym przez zone, przez dzieci, miec satysfakcje z pracy, hobby, swoje plany do realizacji, itp.

Domyslam sie ze nie odpowiedziales zdrada na zdrade. Tym bardziej jest Ci trudniej. Moze spojrzyj tak, ludzie sa tacy jak my, tacy sami, pelni bledow, ale rowniez dobrych checi a bliska Ci osoba to Ci udowodnila, po co sie umartwiac?

Widzis latwo mi mowic a nadal co tydzien kloce sie zona, wracajac po czesci do tego co bylo i za kazdym razem obiecuje sobie ze to ostatni raz. W koncu bedzie ten ostatni raz.

Robson...podziwiam Cię z jednej strony. Tyle poświęceń z powodu "ukochanej" osoby. Nie dałabym rady. Już nie byłoby mnie na tym świecie, zadręczyłabym się.
Będziecie przysięgać przed Bogiem, hmmm, po tylu kłamstwach. Przepraszam, ale jestem wierzącą osobą i ciężko mi sobie to wyobrazić, tym bardziej, że sama jestem po rozwodzie a kościół tego nie uznaje. Ot takie porównanie mi się nasunęło.

Jesteś chyba od żony tak samo uzależniony jak kobiety kochające za bardzo. Podejrzewam, że dobry z Ciebie człowiek, ale ciężar który wziąłeś sobie na plecy niszczy Cię bardzo. Nie masz ochoty pobyć sam? Pomyśleć? Przerobić w głowie pewne kwestie od początku i albo zakończyć małżeństwo, albo wziąć się w siłę i zacząć normalnie żyć. Taka wegetacja -przez tyle lat- ile jeszcze chcesz tak żyć? Nie szkoda Ci życia?

Czy ja rozumiem dobrze, że dziecko nie jest Twoje? (upewniam się)

Tylko po co??
Wcześniej też Ci przysięgała i sam widzisz ile te słowa były warte.
Jeśli sądzisz, że dzięki tym kolejnym słowom ból zniknie z twojej głowy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki to się grubo mylisz. Prędzej złapiesz jeszcze gorszą fazę, bo słysząc przysięgę żony ta zdrada wróci Ci przed oczy.

Według mnie skoro przez ponad 20 lat, chodząc do psychologów nie wybaczyłeś jej tego i wciąż się Tym zadręczasz, to już tego nie wybaczysz.
Zastanów się tylko czy tak ma wyglądać reszta Twego życia, bo zmarnowałeś 20 lat żyjąc z kobietą której widok sprawia Ci ból. Przed Tobą jeszcze dobre 30 lat.
Też chcesz je zmarnować?

Nie robiłeś awantur, nie wniosłeś o rozwód, byłeś zbyt dobry... i teraz pewnie siedzi w Tobie przeświadczenie, że żona się pobzykała z innym i w zasadzie nikt nie poniósł kary. Bo żona kary nie poniosła. Tylko Ty ze wszystkich osób zostałeś skrzywdzony... czy to nie to Cię boli?

Dałeś chociaż gościowi po mordzie?

Wcześniej też Ci przysięgała i sam widzisz ile te słowa były warte.

Musze sprobowac. Moze bedzie to kolejny etap mojego nowego zycia!!!!   Zycie to walka , a ja mam  zamiar walczyc do konca bez wzglegu na wyniki. moze to bledne kolo, moze jestem glupi, moze utrwala mnie mysl o tym ze gdyby ten facet dowiedzial sie ze zostawilem zone- to on by wygral i dopiol swego. Wiem ze wiekszosc z meszczyzn zostawili by ja w pizdu i ukladali sobie zycie naq nowo, ale mnie bardziej dotykal los mojego syna, w tamtych czasach ojciec mial marne szanse by miec dziecko przy sobie, a drugie w drodze nie wiem czy moje to niewazne, wazne kto wychowal. i co wtedy ten dupek nosil by na rekach mojego pierworodnego!! Nigdy, mozna to nazwac poswieceniem i ofiare jaka ponioslem przez zdrade mojej zony. Z zona unikamy tego tematu bo wie jak mnie to boli, ponoc z bolem mozna zyc a jak to zycie bedzie wygladalo to juz bedzie zalezalo odemnie.

Napisałeś, że dziecko ma tego ojca który wychowa, nie tego który zrobi. Tymczasem nie doczytałem się, czy to chłopiec, czy dziewczynka. Teraz już dorosłe jest, prawda?. Czemu ominąłeś tą sprawę - wychowałeś, czy wyhodowałeś?
Jak traktowałeś je przez te dwadzieścia kilka lat? Kochałeś je? przytulałeś? mówiłeś kocham?... siedziałeś przy łóżeczku nocami kiedy było chore?
Czy dałeś kiedykolwiek odczuć, że nie należy do rodziny? traktowałeś tak samo jak swojego pierworodnego?
Brakuje mi tych odpowiedzi żeby określić na ile Ty, a na ile to dziecko poniosło największą karę za zdradę Twojej żony. Czy Twoja krzywda nie przelała się automatycznie na niczemu nie winne dziecko. Czy godni Jesteście odnawiać i tak złamane śluby, do czasu naprawienia krzywdy tego dziecka...
Zastanów się bardzo nad odpowiedzią i w zasadzie odpowiedz sam sobie. Ja Twojej odpowiedzi nie oczekuje.

Witaj robsonn25.Rozumiem ciebie ze dla wielkiej miłości do żony i dla dobra dzieci poświęciłeś siebie-"wyrzekłeś się siebie". Podziwiam twoją szlachetność i to ze nie użalasz się nad sobą . Wiesz, wydaje mi się jednak, że nie wyzbyłeś się złości, żalu, poczucia krzywdy i to niejako sprawia że nie możesz być blisko z żoną. Nie wybaczyłeś żonie tej zdrady i nie radzisz sobie z tym. To musi być strasznie przykre i męczące, tak walczyć ze sobą 20 lat. Wypalisz się tak na dłuższą metę. Możliwe że masz nawet depresję.
Tytuł twojego wątku trochę mnie zwiódł, bo pomyślałam sobie że pewnie świeżo upieczony mąz pisze...a tu 25 lat po ślubie.
Skoro tutaj napisałeś to chcesz wreszcie ten ogromny ciężar wreszcie zrzucić z siebie. I bardzo dobre miejsce na to wybrałeś.Mogę tobie polecić do poczytania kilka wątków - http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=22962, http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=17705 oraz wątek Zbysia http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=73303.
Jeżeli możesz to porozmawiaj z psychoterapeutą.Problem tkwi w tobie i w twojej relacji z żoną. Jeżeli chcesz aby kolejne lata nie były udręką to zmieniaj siebie i bądz dla siebie dobry.Pozdrawiam.

Dobrze zrobiłeś decydując się na zaproponowanie odnowienia przysięgi małżeńskiej.

Odp do iwona40.  Trafiłem na tego bloga przypadkiem i nie żałuje. Nie opisałem tu swojej tragedii by dostać odpowiedzi w stylu jak mi ciebie żal itd. Tylko by w odpowiedziach Waszych zaczerpnąć SIŁ!!!!  Mam jedną wadę, nie umiem wyjaśnić co czuję mową, lepiej mi wychodzi przelewanie sł?w na papier. Dlatego mam trudności z rozmową z psychologiem, lecze się od 15 lat cierpie na depresje nerwicowo lękową z napadami paniki, choroba ujawniła się po 5 latach.

Dopiero trafiłam na ten wątek i jestem zaskoczona.

Po 25 latach małżeństwa otwierasz się na forum, no może to i dobrze że dzielisz się swą historią z całym światem i te śluby...

Rozumiem że teraz zaczynacie miodowy miesiąc?
Czy Wasze dzieci znają tą historię? Czy one sobie z tym radzą? Jak wyglądało Wasze życie jeśli do tej pory nie zaakceptowałeś swojej decyzji?
Robson, dlaczego? Co Tobą kierowało i kieruje? Przecież to strasznie trudne tak żyć obok siebie samego. Jakbyś żył nieswoim życiem.
Dla dzieci żeby nie wychowywał inny pan?
A teraz rozumiem że dorosłe już dzieci nie mogą cementować tego związku więc jak? Co chcesz zrobić teraz?
Minęło tyle lat i razem jak domniemam, żona się stara ale Tobie to nie pomaga, nie wystarcza. Czy Wy sobie nie robicie krzywdy?
Rozumiem "trochę" Twoją sytuację gdyż sama 20 lat byłam żoną "mimo wszystko" bo rodzina to była wartość  nadrzędna.
Stało się inaczej. To co uważałam nie było jednością, okazało się zbiorem niepasujących elementów.
Buduję na nowo swe relacje ale już z każdym z osobna.

Czy te ponowne śluby to Wasza chęć oddzielenia się grubą kreską od przeszłości i próba budowania nowego życia? Jeśli tak to 25 letni okres "narzeczeństwa" wydaje się być właściwym świadectwem na to że potraficie RAZEM budować (współdziałać), ale na Boga nie odnawiaj ślubów jeśli nie możesz wybaczyć...

25 lat spoglądania na siebie w poczuciu winy i krzywdy o to chyba nie chodziło Bogu...

Czy potraficie więc obdarzyć się radością wspólnie spędzonych lat?
Tego Wam życzę w pierwszym dniu Nowego Życia!

A to są skutki...

Nie wiem kogo ukarałeś, bo to wygląda mi na to, że sam siebie. Chociaż przeprosiła Ciebie za to co zrobiła? No wybacz, ale ośmiomiesięczny romans, to nie szybki numerek w samochodzie po dyskotece, musiała być zakochana w łajzie... Gdzie była jej miłość do Ciebie?
Zaczynam powtarzać wcześniej skasowane pytania, tylko jeszcze jedno - jak odnosi się do Twojej choroby: Masz w żonie  wsparcie i zrozumienie?

Tu będę trochę złośliwy, ale dla Twoich rodziców, to w zasadzie nie ma sprawy - wszystko zostało w rodzinie i przyczyna i skutki, więc o co chodzi...

Niestety, żadnych etapów nie da się przeskoczyć. Te śluby w niczym nie zmienią

To nie tak Robson25. Myślę, że wszystko zrobiłeś na zasadzie: "zrobię na złość matuli - odmrożę sobie uszy..."

Witam. Przykro mi że zagotowałem Ci czajnik. Czasami żałuję że wpisałem tu swój post na ten temat, dlaczego? Czytam o podobnych i odpowiedzi na nie, i czasami też pokrywka spada mi z głowy, większość pisze ,,zostaw ją, to k.. ułóż sobie życie na nowo,, ale nic o odbudowaniu związku i wszystkim co z tym związane. Nie wszyscy chcą tak postąpić, każdy ma prawo wyboru, nie oczekiwałem po tym wpisie współczucia od innych ani tym bardziej negatywnych opinii mojego postępowania, wiem każdy ma prawo do jego okazania, ale stawiacie wszystkich w jednym rzędzie. Może znowu kogoś zagotuję ale to tych o których wspomniałem.

Chyba opacznie to stwierdzenie zrozumiałeś. Chodziło mi o poruszenie autentycznością opisu sytuacji, pozbawione ozdobników i ubarwień. Co do komentarzy nie będę się wypowiadał. Różne są sytuacje które powodują u komentujących większe lub mniejsze emocje i porównanie do swoich doświadczeń, a przez to i wpisywanych w zdania emocji.