Rozwód

z jakiego powodu związałaś sie z mężem skoro go niekochasz??

na początku kochałam ale z biegiem lat zaczeło się coś psuć a teraz już wiem. że to był błąd i cierpię

Pracowałaś? Dasz radę się utrzymać? Tzn siebie i dziecko?
Czym przejawiała się ta toksyczność? Czy rozmawiałaś z mężem o tym jak się czujesz w związku?
Co powiedział?

Zgadzam się w 100% z kosmiczny nick.

Autorka praktycznie nic nie napisała.

Tyle ze cierpi, nie kocha męża.
I już - rozwód.

Może napisz coś więcej o was, bo w sumie nic nie napisałaś.

Wszystkie małżeństwa mają jakieś problemy nawet jeśli z zewnątrz tego nie widać.
Mniejsze bądź większe, i różnego rodzaju problemy ale mają.

Na tyle co napisałaś trudno cokolwiek poradzić.

Jest Ci źle, on tego nie widzi i tyle. Nawet nie napisałaś czy rozmawiacie o tym jak między wami jest.
Rozmawiacie? Staraliście się coś zmienić? Czy ot tak chcesz się rozwieść bo Ci się "odkochało" ?

Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego, że dając tego typu "rady", bez ZAGŁĘBIANIA SIĘ w przyczyny takiej sytuacji w życiu Autorki, a posiłkując się ledwie zdawkowymi informacjami (znasz szczegóły?) w jakimś sensie popychasz do podjęcia niekoniecznie właściwej decyzji.
Gdyby wszyscy tutaj tak podchodzili do problemów innych i mając za WYSTARCZAJĄCĄ podstawę tak enigmatyczne słowa jak w tym wątku "nie kocham męża lecz mamy dziecko, chce rozwodu" radzili ...od razu definitywny rozwód bez żadnych prób naprawy - całe to Forum mogłoby ograniczyć się do jednej strony, na której wielkimi literami byłoby napisane tylko: "jest ci źle w związku? Rozwiedź się".
Ale chyba w tym wszystkim nie o to chodzi?

Od samego początku w tym wątku mimo tego co napisała czuję w kościach, że może chodzić o to, że jej przyjaciel, który ją doskonale rozumie, jej to wreszcie uświadomił i zrozumiała, że żyje w toksycznym związku.

Albo troll.

Odpowiedzialność poniosą tu DZIECI...
Nie uważam Twoich słów za "mądralińskiej", a za osoby przeżywającej własny dramat i przez tego pryzmat postrzegającej problemy innych. Każde z nas jakieś dramaty większe czy mniejsze ma za sobą, z niektórymi może też teraz się boryka, ale kwestią jakiejś ostrożności jest, jakiejś pokory wobec losów innych próba wgłębiania się w zagadnienie i szukanie sposobów na jak najmniej ...inwazyjne rozwiązanie. Nie sztuka od razu odrąbać chorą nogę, czy uciążliwego współmałżonka. To ZAWSZE ZDĄŻY SIĘ ZROBIĆ. Cała sztuka polega na określeniu powodów takiego stanu rzeczy. Wówczas albo bierze się plaster (terapie, mediacje, rozmowy, oczekiwanie na opamiętanie się), albo od razu siekierę (rozwód). Tyle tylko, że dobrze najpierw DOKŁADNIE rozpoznać problem...
Jaką wobec Twoich słów odpowiedzialność Autorki widzisz ("Tak jak ktoś mówi, że kocha - ponosi za to odpowiedzialność") w tej sytuacji? Mówiła, że kocha - ok. Teraz jej się ...odwidziało i już nie kocha? I fruuu z małżeństwa, bo coś się znudziło (albo pojawił się lepszy facet w pobliżu - zasugerowałem taką możliwość wcześniej). Odpowiedzialnością za tamte słowa, ze strony Autorki BYŁYBY PRÓBY choćby szukania ratunku... A nie: "chcę rozwodu bo nie kocham już męża". Tak, wybacz Autorko, postępują smarkate gówniary, bo nie mają pojęcia o tym, że niektóre słowa (wyznania, przysięga małżeńska) ...do czegoś ZOBOWIĄZUJĄ. Choćby do tego, by coś, co się "zepsuło" nie traktować tak bezceremonialnie i bez krzty autorefleksji wypieprzyć do kubła śmieci...
Liczę, że Autorka pojawi się tu jeszcze i przedstawi rzetelnie szczegóły...

Ja też w to nie wierzę i też trochę mógłbym o takich powodach - jak sama wymieniłaś - napisać, jako o ewidentnych i nie rokujących już żadnych szans na poprawę... Ale mimo wszystko - moje własne przemyślenia, urazy czy uprzedzenia - aż tak nie rzutują chyba na moje wypowiedzi...
I też bardzo często pisząc tu o swoich własnych spostrzeżeniach ...w głębi ducha chcę się bardzo mylić.

I właśnie ze względu na tą "łatwość" i brak konsekwencji za własne porady - warto powstrzymac się przed pochopnymi sugestiami, zwłaszcza w momentach, gdy "danych" jest zbyt mało do w miarę klarownego obrazu... A w tym przypadku, tutaj, jest chyba zbyt wiele pytań i niewiadomych (jakos Autorka odpuściła sobie...) by jednoznacznie ocenić i poradzić najlepsze rozwiązanie...
A nieroztropnie rzucona uwaga czy osąd może czasem  - szczególnie komuś podatnemu na sugestie - mocno zaciążyć na postrzeganiu własnego życia i podejmowaniu dalszych kroków... I albo nasze uwagi pomogą komuś przejąć kontrolę nad własnym życiem pokazując coś, czego dotychczas sam nie zauważał, albo pchniemy w dalsze bładzenie i katastrofę.
Dam Ci przykład jednego z ostatnio "żywotnych" wątków: http://www.netkobiety.pl/t76724.html
Autorka nie wiedziała za bardzo jak ugryźć swój problem. I moze gdyby nie w miarę trzeźwe i brutalne uwagi - ze strony osób tu piszących - dalej żyłaby być może w nieświadomości, a jej życie w krótkim czasie spotkałaby katastrofa. Bo na to sie zapowiadało... A gdyby dodatkowo spotkała sugestie, że jest ...przewrażliwiona i niepotrzebnie upatruje problemów tam ...gdzie ich nie ma i wzięłaby je za pewnik - żyłaby tak jak dotychczas do momentu (też być może), gdy jej małżonek rzuciłby małżeństwo wiążąc się z "przyjaciółką". Takich tematów tu bez liku... Czasem jakieś uwagi na zasadzie "kija w mrowisko" potrafią kimś wstrząsnąć i doprowadzić do oprzytomnienia.
W tym tutaj wątku chyba juz na to szans nie ma, bo Autorka napisała co napisała i sie zmyła...

Przykro mi, ale nie wierzę mu... Przechodziłam przez to.
Jakbym przeżywała wszystko raz jeszcze. Serce mi wali ze strachu.

Lojalność jest w małżeństwie niezbędna, bo bez niej nie ma mowy o zaufaniu a gdzie brak zaufania, wygasa miłość. Brak też romantycznuch uczuć prawie, że ich nie bylo przez 10 lAT MAŁŻEŃSTWA. To nie prawda, że jest ktoś inny nawet o tym nie myślę bo mam dziecko i ono jest dla mnie najwazniajsze. Patrze na niegojak na przeciwnika a nie jak na sojusznika, nie współpracujemy razem, tylko w sprawach dziecka są rozmowy. jESTEM WYCZERPANA kłotniami i oskarżeniami z jego strony mam 40 lat i chcę być wreszcie szczęśliwa bo i wtedy  dziecko szczęsliwe.

W związku wszystko jest ważne. Każdy szczegół. Sposób prowadzenia rozmów. Nawet to, czy patrzy na Ciebie, gdy do niego mówisz. Kłótnie? To jest oznaka jego przewagi nad Tobą. Ma Cię za własność. Tu już uczuć żądnych nie ma.
Nie bój sie o dziecko. Jeśli jest ktoś, któ może Tobie pomóc, odejdź. Nie będzie łatwo. Tego możesz być pewna. Ale przetrwasz. Musisz się podleczyć. Podkurować. Jeśli on jest Twoim "osobistym mentalistą" (bo wie jak Cię podejść by zbijać z tropu) i zna Twoje obawy, masz problem. Masz jednak wybór. Jestem w podobnym wieku i nie bez kozery mianowałam się Sponiewieraną. Pozbawił mnie wszystkiego. Bo od początku prawie on decydował za mnie. Niby pod przykrywka opieki...
I wbrew jego groźbom, że zdechne z głodu, jeszcze żyję. Wbrew temu, że nastawił przeciwko mnie wszystkich, nawet rodzinę, ja sie nie poddałam.
Boje sie cholernie. Każdego dnia budzę się i zastanawiam jak przetrwam kolejny dzień. Dobrze, że dzieci nadal mnie kochają.

Powolutku wyjdziesz z tego. A rodzina? Znajomi? Na dłuższą metę nie ukryje swojego prawdziwego oblicza. Trwałam przy swoim. Jego zachowanie wobec mnie dało inny do myslenia. Wyszło na moje. I rzucane w moja stronę pytanie: coś ty zrobiła... odbiło ci... żle ci było... doczekały sie odpowiedzi.