Moja kobieta odeszła z dwójką dzieci.

Na 100% nie wytrzymała psychicznie. Bo wiesz okazywanie sobie uczuć (przytulanie, pocałunki itp.) pozwalają rozładowywać negatywne emocje i tworzyć więzi. U Was tego zabrakło. Niestety kontaktu z Nią musisz szukać wśród rodziny lub ewentualnie poczekać parę dni. W ostateczności możesz zgłosić zawiadomienie na policję, że pomimo iż nie masz ograniczonej opieki nad dziećmi Ona utrudnia Ci z Nimi kontakt (albo napisz do Niej, że masz zamiar zgłosić to na policję).
Na serio nie dawała Ci sygnałów, że cała sytuacja Ją przerasta?

I to z pewnością wszystko? Ty dobry i pomagający ( no, z małą dawką mieszania z błotem w ramach riposty), ona - wiecznie sfochowana, niezadowolona z życia, wyżywająca się na tobie i dzieciach?
Puściły  nerwy? Why? Myślisz że jest jedyną matką zostającą w domu z dziećmi?

Czytając ciebie autorze jakbym czytała o swoim życiu. Różnica taka, że mój mąż pracuje daleko od domu.
Moim zdaniem twoja żona nie wytrzymała psychicznie. Ja wiem, nie ona jedna siedzi w domu i opiekuje się dziećmi. Ale każda kobieta potrzebuje chwili dla siebie (nie na zakupy, nie na ogarnicie kuchni) - POTRZEBUJE CZASU DLA SIEBIE. Potrzebuje wykąpać się bez krzyków dzieci, poleżeć w wannie dłużej niż 5 minut. Twoja żona zapewne jak ja wcześniej czuje się zostawiona sama sobie. Wydaje jej się, że jest sama ze wszystkim (może nie zauważać twojej drobnej pomocy). Jest po prostu zmęczona i nie daje sobie z tym rady.
To co moim zdaniem powinieneś zrobić... Na pewno nie zgłaszać sprawy na policje ani jej nie straszyć, bo to tylko ją rozzłości i zacznie się między wami wojna. A przecież nie o to ci chodzi. Skoro partnerka nie odbiera telefonu powinieneś
- napisać jej smsa, że tęsknisz za nią i za dziećmi, że zdałeś sobie sprawę jak bardzo ją kochasz, że zrobisz wszystko żeby pokochała cię na nowo, że będziesz jej pomagał, wspierał, że jeżeli tylko chcecie możecie iść na terapię aby wzajemnie się lepiej zrozumieć. Ogólnie opiusać swoje uczucia i chęć zmiany, ale bez atakowania jej, wypominania.
- jeżeli nie dacie rady poskładać tego, ona się nie odezwie to dopiero wtedy zgłosić na policję fakt, że nie widujesz dzieci oraz założyć sprawę w sądzie o ustalenie kontaktów z dziećmi.

Tak .Teraz to wiem ,że dawała sygnały ,a ja ich wcześniej nie widziałem, nie rozumiałem a może być tak ,że nawet nie chciałem widzieć

To był chyba rodzaj zemsty z mojej strony(Tak to teraz widzę) za to ,że prowokowała mnie do kłótni (naprawdę o nic) ,że atakowała mnie jak jej coś nie wyszło z synkiem. Głupie ale tak było

Straszny pocisk w moją stronę.Ale dobra :
szlaban na łóżko za niesubordynację ? Nie! Często byłem tak zmęczony po pracy ,że nawet nie miałem ochoty. Druga sprawa ,którą sobie nie dawno uświadomiłem to chyba strach przed
kolejną ciążą (z 3 dzieci było by już ciężko) .Antykoncepcja ? Po implancie źle się czuła .Tabletki ? podobnie.Prezerwatywy ? Twierdzi ,że ma uczulenie na gumę czy tam lateks.
Czas na relaks mieliśmy oboje dopiero wieczorem kiedy dzieci spały. Ja siedziałem przy monitorze ,ona oglądała swoje seriale lub siedziała w wannie itp. A teraz wiem ,że mogliśmy robić coś razem ,a nie osobno . Nie rób ze mnie męskiego potwora .Na pewno nie jestem idealny ,wiem co robiłem źle i się do tego przynajmniej przyznaję.
Teraz chcę o nią walczyć i jeśli się uda to nie chcę znowu popełnić tych samych błędów bo ją kocham.

Kolejny pocisk. Jesteś feministką? Propagatorką ''wyzwolone kobiety'' ? Czy Ty kogoś kiedyś kochałaś ?
A może dla Ciebie facet jest zawsze zły z definicji?  Przeczytaj moją odpowiedź raz jeszcze. Ja dopiero teraz to widzę ! Widzę co robiłem źle i jak bardzo źle.

Właśnie chcę to naprawić. I masz rację ja to dopiero teraz zrozumiałem ,że to wyglądało jak kara.
Uwierz mi ,mi też często nie było lekko. Czasem kiedy na mnie się wyżywała to sam myślałem żeby odejść. Zawsze jednak opamiętywałem się i przypominałem sobie ,że to przecież moja ukochana i nasze wspaniałe dzieci. Bywały dni ,że nie byłem zmęczony fizycznie po pracy tylko właśnie psychicznie przez sytuację w domu. Miałem pomysły co z tym zrobić. Ona mogłaby wyjechać do swojej rodziny ,a ja do swojej i przerwa co najmniej tygodniowa ale nie wyszło. Psycholog? Nigdy chyba nie uda mi się jej namówić.Myślę jednak ,że terapia dużo by pomogła dlatego będę ją do tego przekonywał jeśli uda mi się naprawić ten związek.
O tym ,że moja partnerka zostanie w domu tj. zajmie się domem i dziećmi ,a ja będę pracował także podjęliśmy wspólnie. Ale chyba jednak powinna pójść do pracy, do ludzi.
Pisałaś o zmywaniu.Tak zmywała jeśli ona gotowała. Kiedy ja gotowałem też sam po sobie zmywałem.Tyle ,że ona zostawiała zmywanie wszystkiego 'na potem' .Ja zmywałem na bieżąco podczas gotowania .I czasami jak widziała ile zostawiła sobie do zmywania w zlewach to też była zła. Czasem jej pomagałem zmywać lub wycierać ale często ona właśnie chciała sama zmywać bo w tym czasie wydzwaniała do koleżanek ,bratowej ,mamy.Miała spokój w kuchni kiedy ja siedziałem w salonie z dzieciakami.
Jeśli mi się uda będziemy musieli dużo zmienić żeby taka sytuacja się nie powtórzyła. Ja zrobię wszystko co w mojej mocy ,a nawet więcej.

jest tak jak napisałam na początku,miala dość tego siedzenia w domu,tej monotonii,tych garów,wycia dzieci,tej rozbebranej gnusnosci,to ze decyzje podjeliscie razem nie znaczy ze ona miała się  nia czuc szczesliwa,wyobraz sobie ze sa kobiety które nie wytrzymują tego ,ze je to doluje,moze twoja do takich należy,moze chciała ci zamanifestować ze ma w doopie już te obiadki,sprzatanie,ta wegetacje w 4 scianach i jeszcze to starsze dziecko ,może to ja dobijalo,kazda kobieta roznie znosi takiego wyjca,dlatego niektóre szybciutko wracają do pracy,dzieci do zlobka ,przedszkola,niech się socjalizują a nie matke w domu tyranizują(pisze tu oo tym waszym 3 latku)

walcz o was ,zaproponuj zonie wejście w nowa-stara role,kobiety pracującej zobaczymy co ona na to

Bergman widzi to przez pryzmat własnych doswiadczen,niestety zakończonych odejściem partnerki z dzieckiem(zadałam sobie trud i poczytałam)
wszystkie kobiety odchodzące od faceta będą beee ,niestety w zyciu kazda sytuacja jest inna

Szczerze mówiąc, to mam wrażenie, że czytałam inny post niż większość osób.

Biedna zapracowana mamusia z dwójką dzieci i - ojej - aż dom musi ogarnąć. Jakoś istnieją matki, które zajmują się dwójką dzieci, pracują i do tego faceta w domu nie mają. I nie histeryzują.

Osoba, która robi awanturę o to, że partner wyciągnął włos z jajecznicy? Katastrofa, jak mógł zasugerować, że jej wypadł. Wypomina, że popilnował dzieci na jej prośbę, podczas gdy ona sprzątała? Jeszcze większa tragedia, w końcu powinien odgadywać jej myśli, nawet jeśli są sprzeczne z tym, co mówi.

Brak seksu - słabo. Ale autor jakoś nie wspomniał, żeby ona próbowała o tym rozmawiać, żeby sama okazywała uczucia i zachęcała do zbliżeń.

Do tego wieczne narzekania i te wulgaryzmy do syna... Aż tak bardzo rozchwiana psychicznie przez zajmowanie się dziećmi i domem? To niech idzie do pracy, a potem zajmuje się z partnerem ogarnianiem wszystkiego po połowie. A skoro ustalili taki podział, to ciekawe, jakby reagowała, gdyby autor zachowywał się tak jak ona i czy wtedy posypałoby się zrozumienie - że taki biedny, bo pieniążki zarabia, to ma prawo rzucać wulgaryzmami do dzieci, robić awantury o byle co i strzelać fochy o wszystko.

Poza tym autor pisze, że jej pomagał. A ona dalej samotna, biedna i pozostawiona sama sobie. Ciekawe, kiedy by nie była. Jakby jej nianię zatrudnić czy jakby mogła leżeć cały dzień, a autor po pracy by się wszystkim zajmował?

W związku z powyższym jakoś nie jestem zachwycona ideą latania za nią itd. Robi aferę z niczego, zabiera dzieci bez dania racji, zachowuje się jak histeryczka lub/i nastolatka w okresie buntu lub/i ktoś o zerowym poczuciu własnej wartości. Nie widzę tu winy autora, ale jeśli chce się kajać, nie patrząc na godność, byle ktoś taki do niego wrócił, to proszę bardzo. Ja bym wolała sprawdzić, czy ona sama się opamięta, a jak nie - krzyż na drogę. No chyba że autorowi podobało się dotychczasowe życie albo zamierza od jej powrotu sam prowadzić dom, zajmować się dziećmi, pracować, a potem w sypialni być zawsze chętny i gotowy, coby się ukochana przypadkiem nie zmęczyła/nie poczuła odrzucona.

A ja partnerkę autora rozumiem. To, że facet pracuje nie oznacza, że ma się kompletnie niczym nie interesować. A to, że kobieta drze ry.. i się czepia jest po prostu oznaką tego, że sobie nie radzi, że coś ją przerasta, braku poczucia bezpieczeństwa czy innej, ważnej dla niej rzeczy.

Ja tez rozumiem autora partnerkę przychodzi taki czas że ma się dość.Ja rozumiem że po pracy ma się też dość ale za pracę partner dostaje pensję i jakoś człowiek jest doceniony.Kobieta nie pracuje zawodowo a przy takich brzdącach można się wykończyć.To jest praca przez całą dobę bezpłatna, i najgorsza bo nieszanowana.Kobieta potrzebuje wsparcia a tutaj chyba go zabrakło.

Przerażają mnie niektóre opinie żeby dał sobie spokój olał kobietę i miał wszystko w d...ie.
Najlepiej olać niech baba sama się męczy, tak to są tylko jej dzieci ona ze wszystkim sobie da radę.
Uciekła bo ją to przerosło,i myśle że partner powinien trochę się postarać i powalczyć a potem jak już nic nie wskóra to odpuścić.Ja bym tak zrobiła jakbym była w takiej sytuacji.
Jak się ma dzieci to nie jest kawalerka - wolność."Róbta co chceta".Kobiety które nie mają dzieci nie rozumieją tego.

Eileen czy ty masz własne dzieci  ??

Wyobraź sobie sytuacje ze przez 3 lata jesteś uwiązana tylko i wyłącznie z dziećmi. Nawet jak masz możliwość wyjść do koleżanki na kawę to i tak zabierasz dziecko ze sobą bo mąż ma 30min drzemkę. 24h/7dni w tyg - masz cały czas smycz przy sobie w formie dzieci. Czy ona wychodziła gdziekolwiek sama ??

Ona jako matka nie moze wziasc urlopu, nie ma chorobowego ona musi byc zawsze zwarta i gotowa .

On nie była złą matka od początku , od kilku miesięcy już nie wytrzymywała nerwowo , dawała sygnały ze coś jest nie tak , ale autor nie wiedział jak ma zareagować . A glowie mysli moze odpoczniemy od siebie .Ona pojedzie do swojej rodziny ( oczywiście z dziecmi ) on do swojej .
Pomagał w małych obowiązkach domowych aby ona mogła ogarnąć inne obowiązki. Do tego odsunął sie emocjonalnie , był oziębły,brak sexu  i nie dawał jej wsparcia psychicznego .
Czy autor nazywając " zajmowaniem" sie dziećmi "  mówi o wychowaniu czy zabawie .
Próbował wpływać na tego niesfornego 3latka ??

Nie popieram jej wyprowadzki ale moze na meża juz nic innego nie działało .

ryba81
"On nie była złą matka od początku , od kilku miesięcy już nie wytrzymywała nerwowo , dawała sygnały ze coś jest nie tak , ale autor nie wiedział jak ma zareagować"

Sygnały to może dawać latarnia morska, ludzie rozwinęli umiejętność mowy żeby nie tracić czasu na kalambury.
29 letnia matka dwójki dzieci zawinęła się bez słowa ( za to z sygnałami ) w nieznane miejsce.
Czy jest to porwanie? Czy jest to początek choroby psychicznej? Czy dzieci są bezpieczne w rękach nieobliczalnej 29 latki?
Taki tytuł nadałby tej historii zwykły brukowiec i chyba tym razem bym tego nie wykpił.
Facet zły, bo nie widzi że źle się w domu dzieje ale tego że pracuje głównie dla rodziny to już nie widać. Podejście rodem z seksmisji, samiec twój wróg!
Przynajmniej ktoś w tym związku chce go ratować, tego też nie widać?

"A to, że kobieta wrzeszczy, to oznaka, że sobie nie radzi, fakt, ale ze sobą." - albo jest psychiczna
"Uciekła bo ją to przerosło,i myśle że partner powinien trochę się postarać i powalczyć a potem jak już nic nie wskóra to odpuścić.Ja bym tak zrobiła jakbym była w takiej sytuacji." - uciekła bez słowa jak gówniara która dostała nie taki prezent gwiazdkowy o jaki prosiła mikołaja.
"Jednak Twoja oziębłość, brak wsparcia i próby jej zrozumienia są dla mnie porażające." no ale ucieczka bezrobotnej matki z dwójką dzieci są przecież mniej porażające....
a teraz hit sezonu by Kicur
"No to by była by głupia jakby kogoś nie poznała"  acha.... no to ten, tego... powodzenia w życiu.

Oni nie są małżeństwem. Ale wracając do sprawy.
"Jak ona musiała byc zdesperowana skoro zdecydowała sie uciec"
No właśnie, była bita, maltretowana, dręczona psychicznie? Nie ( no przynajmniej nic takiego nie przeczytałem )
Czy to jest powód do wyprowadzki bez słowa? To nie są tylko jej dzieci tak w kwestii przypomnienia.
No cóż. Stało się, wyprowadziła się. Facet próbuje ten związek naprawić. A co robi ona? nawet nie daje szansy, urywa kontakt wyprowadza się i nie mówi dokąd. A co czytam to się w głowie nie mieści. tak jakby całą winę zwalić na tego faceta bo przecież ona jest taka umęczona.
oboje nie dorośli do rodzicielstwa ale z tego miejsca widzę większą dojrzałość faceta.

Eileen
widzę, ze jesteś stosunkowo młoda i nie miałaś jeszcze dzieci, dlatego nie wiesz o czym piszesz...

Ja mogę po sobie powiedzieć, że opieka nad dwójką małych dzieci jest bardzo trudna. Ja miałam stany wycieńczenia, depresji, bywało że dziecko krzyczało ponad 12 h na dobę. A jak się drugie pojawiło...to był koszmar, zero jakiejkolwiek pomoc, nawet nie miałam czasu pójść siku.

I tak, krzyczałam na dzieci, nie dawałam rady. Nawet miałam akcje, ze chciałam wyjść z domu i nie wrócić i wiem, że nie tylko ja jedna jedyna matka, miałam takie stany. Dlatego osoby, które nie miały nigdy małego dziecka w domu nie wiedza o czym mówią,

Wracając do wątku głównego. Autorze-myślę, ze Twoja żona nie dała rady psychicznie i wątpię czy chodzi tu o kogoś trzeciego. Myślę, ze masz duże szanse uratować to, ale musisz się naprawdę wykazać.

A na koniec pytanie, dlaczego nie macie ślubu?

Nie muszę sobie wyobrażać, bo ja bym się na taki układ nie zgodziła. Jeśli teraz jej nie odpowiada, to rozumiem, że tak samo broniłabyś autora, gdyby rzucił wszystko w cholerę i zabrał dwójkę dzieci, bo jednak nie pasuje mu taki podział obowiązków?

Zdarza Ci się wyrazić opinię na temat filmów/książek? A jesteś reżyserem/pisarzem? No właśnie. Tyle że w dyskusji reżyser nie powinien mieć problemu z uargumentowaniem czegoś w temacie filmów, nie musiałby się uciekać do "nie nakręciłaś nic, to nic nie wiesz".

Nie trzeba mieć dzieci, żeby wiedzieć, że wrzaski, ucieczka, robienie awantur nie są odpowiednimi metodami sygnalizowania chęci zmian. I to nie zależy od tego, że ona ma dziecko - bo wtedy wszystkie matki by się tak zachowywały, a tak nie jest. Wystarczy, że widzę, jak zachowywała się moja matka, zajmując się mną i bratem, z którym była masa problemów, pracując na 2 etaty, dorabiając na uczelniach, zajmując się domem i po rozwodzie z ojcem. Niesamowite, jakoś miała nawet czas dla siebie, na swoje pasje. I nigdy nie usłyszałam od niej podobnych słów ani zrzucania odpowiedzialności na ojca za swoje szczęście.

Krytykujesz pedofilię? Pewnie tak.
Molestowałaś jakieś dziecko? Zakładam, że nie.
Jeden pedofil na świecie? Nie, są inni.
To co, też nie wiesz, o czym mówisz?

Co to w ogóle za argument, że też tak miałaś? To znaczy, że to jest właściwe, bo ktoś sobie nie umie poradzić z emocjami? Dwulatków się uczy, że nie mają ryczeć, krzyczeć, tupać itd., jak im się nie kupi zabawki, a tutaj nagle dorosłej kobiecie, BO MA DZIECKO, się pozwala i uważa za normalne. Tym bardziej powinna umieć nad sobą panować, skoro się na to dziecko zdecydowała.

Jeżeli ona nie ma kogoś innego to musiała być mocno nadszarpnięta psychicznie i fizycznie skoro zdecydowała się odejść razem z dwójką dzieci, kiedy dzieci nie ma odejść można ot tak bo coś się wypaliło, bo się znudziło, jednak kiedy dzieci są, jest już inaczej większość matek patrzy głównie na dobro dziecka i jeśli nie namieszał ktoś trzeci to musiało stać się w niej coś bardzo złego skoro podjęła takie kroki.

Nie chcę tu oceniać ani Ciebie ani jej, bo dla pełnego obrazu trzeba by było znać wersję obu stron, Ty możesz widzieć to inaczej niż widziała to ona. Być może też wpadła w depresję o czym mogą świadczyć problemy z niczego.

No okej, pomijając już, że nie zamierzam mieć dzieci, bo to nie ma związku z tematem, to ja bym sobie inaczej ułożyła podział obowiązków. Na pewno nie siedziałabym w domu, a pracami domowymi zajmowalibyśmy się po równo. I tak, jakby mąż nagle zaczął wymagać żony w domu albo olewał swoją część, to byłabym sfrustrowana, ale już po pierwszym dniu, więc nic by mi się nie zbierało, bo od razu bym mu o tym powiedziała - akurat tego jestem pewna, bo nie znoszę prac domowych i to ustalenie tego to dla mnie priorytet, żadne "samo się ułoży", więc nie wyżywałabym się na dziecku. Po prostu facet, który oczekiwałby żony zajmującej się domem i dziećmi nie jest facetem dla mnie - z takim bym się nie związała/rozstała, bo nie ma dla mnie gorszego scenariusza życia, więc to nie jest puste gadanie. Prędzej bym wybaczyła zdradę, niż dała zamknąć się w domu i wzięła etat gospodyni. Co innego, gdybym się na to zgodziła.

Tylko teraz nie rozumiem jednego, skoro napisałaś, że powinna panować emocjami, a nie oznacza to, że tak jest, to dlaczego mąż ma za nią teraz latać, skoro ona zrobiła coś, czego nie powinna? Nie można zrzucać odpowiedzialności za jej zachowanie na niego. Owszem, może była sfrustrowana (nieważne, czy słusznie, czy nie), ale hm... jak jest kolorowo w życiu, to nikt nie ma problemów z normalnym zachowaniem.

Ja się tutaj akurat wczuwam w rolę autora, którego żona robiła awantury bez powodu, wrzeszczała na dzieci i ostatecznie wyniosła się bez słowa z domu. Tak czy inaczej wyrażam opinię na podstawie tego, co przeczytałam. Inaczej - nie muszę się wczuwać w rolę, kiedy nie piszę po to, by pocieszyć. I zawsze uważałam, że opinia na temat wydarzenia, do którego się nie podchodzi emocjonalnie, jest bardziej obiektywna.

No tak, ale o tym nic nie było. Oceniam to, co autor pisał, a nie wyszukuję tego, co mogło być.

Przylazłeś z roboty chłopie to zasuwaj z dzieckiem, a wieczorem jeszcze mnie zadowalaj. Wiesz ... mężczyzna to nie robot i po pewnym czasie brakuje mu energii. Ba ! Nawet maszyna musi co jakiś czas baterie naładować. No, ale nie mężczyzna. Mężczyźnie nie może brakować energii bo musi zapier... od rana do nocy, a jeżeli tego nie robi to należy zamanipulować trochę albo dzieci zabrać i pojechać w cholerę - niech się martwi i lata za mną, niech ma karę i cierpi, a co. I żeby nie było mu tak łatwo to należy oczekiwać iż on się domyśli bo nie jest godzien tego by mu o pewnych rzeczach mówić wprost, otwarcie. Foch, a co ! Wojna w pracy, wojna w urzędach, a jak przyjdzie chłop do domu to jeszcze baba urządza wojnę. Wolałbym płacić aniżeli siedzieć z taką babą.

To co opisujesz jest receptą na chory związek w którym facet nadal jest bo ma dziecko, ale jeżeli tylko dziecko dorośnie to facet wystrzeli z procy tak szybko, że tyle go widzieli. A w locie będzie krzyczał "wolność". Manipulacje, gierki i inne chore akcje działają do czasu. Dlaczego ? Bo mają one swój koszt, który ktoś decyduje się płacić przez jakiś czas. Ale jak już dług zostanie spłacony i sługa na nowo odzyska wolność to wtedy taka baba z przerażeniem w oczach widzi jak ten, którym manipulowała w końcu odchodzi bo nic więcej go już nie trzyma. On swoje długi spłacił i może z czystym sumieniem powiedzieć "świat się zmienia Pani Gienia". Wiesz dlaczego ? Bo człowieka można oszukać raz, kilka lub kilkanaście razy, ale nie można go okłamywać i manipulować nim zawsze. To się nigdzie jeszcze nie sprawdziło. Armagedon wraz z upływem czasu nieubłaganie nadciąga. Czas, przede wszystkim, ten bezlitosny czas. Bo wiesz jak to jest - lepiej to już było Podsumowanie zawsze przychodzi po latach - nigdy w trakcie.

Nie manipulować, nie okłamywać, nie zdradzać, nie odstawiać chorych akcji, nie porywać dzieci i nie strzelać fochów na zasadzie "domyśl się o co mi chodzi", a będzie dobrze.

Ale to trochę wygląda jak chęć, by zjeść ciastko i mieć ciastko. Zmieniają się priorytety, chcę zostać z w domu, ale jednocześnie to zajmowanie się domem, dzieckiem dobija i partner ma pomagać. Dla mnie to tak samo, jakby facet zaczął oczekiwać, że żona ma jednocześnie zarabiać, bo on sam nie będzie rodziny utrzymywał, ale dom ma ogarniać sama.

Dalej uważam, że to jest kwestia ustaleń i tego, na ile partnerka jest w stanie uprzeć się przy swoim zdaniu. Nie mówię już tu konkretnie o Tobie, tylko ogólnie - no bo co to znaczy, że facet może chcieć pracować, wyjeżdżać i będzie, a zdanie kobiety - że ma dość i chce pracować - może być przedyskutowywane, odkładane na później itd. Tyle że właśnie w sytuacji, w której to kobieta chce wyrwać się z domu i zmienić dotychczasowy podział "praca - dom", ale tym, że wniesie też coś od siebie - znaczy, facet pomaga w domu, ale ona idzie do pracy. A nie - facet przejmuje jej dotychczasowe prace domowe, a ona nie robi nic więcej.

Emocje już trochę opadają. Muszę jeszcze przemyśleć jak odzyskać rodzinę ,kobietę. Analizuję po kawałku co było nie tak.
Bergman dzięki. Wytrzeźwiałem.
Jeśli wróci nie mogę być pod pantoflem i robić wszystkiego za nią. Rozmowy z nią będą musiały trwać dłuuuugo.Wysłucham co ma do powiedzenia i poproszę aby i mnie posłuchała.
Bo zazwyczaj rozmowy wyglądały słabo.Ona mówiła ja słuchałem następnie ja mówiłem on słyszała lecz nie słuchała. Myślała chyba o tym co wcześniej powiedziała lub co ma jeszcze po mnie powiedzieć.
Namówię ją może na poradę u psychologa. Ja rozmawiałem wczoraj ze znajomą psycholog. Wyciągnęła ode mnie chyba wszystko co chciała Reasumując : Nie jestem jednak żadnym potworem ani złym partnerem,rodzicem, zaniedbałem partnerkę i to moja największa porażka. Wina jest nasza ,nie tylko moja. I na koniec psycholożka poprosiła mnie abym namówił partnerkę do rozmowy z nią,a wtedy można powiedzieć dużo więcej. Rozumiem ją 50% wie teraz czas na drugą stronę konfliktu.

Kobieta nadal się do mnie nie odzywa.Nie wiem nic o dzieciach. Dostałem tylko raz, jedną wiadomość ,,Odezwę się za 2 tyg.'' i na tym koniec. Na policję jeszcze nie zgłaszam. Poczekam do końca tych 2 tygodni.Byłem też w przedszkolu syna i poprosiłem jego opiekunkę żeby spróbowała zadzwonić do mojej partnerki i zapytała się co z dziećmi. Czekam...
Jestem pewien na 100% ,że padła jej psychika i mam nadzieję ,że jej przejdzie na tyle abyśmy mogli spokojnie porozmawiać.

Hm, kara za "zaniedbanie" - zabranie dzieci i łaskawe poinformowanie, że odezwie się za 2 tygodnie? Moim zdaniem to z nią przede wszystkim jest coś nie tak, bo dzieci to nie jest coś, co można sobie ot tak zabrać. Nie są tylko jej, niezależnie od tego, co między nią i partnerem się działo.

Od 2 dni zaczęła odbierać moje telefony. Jeśli rozmowa dotyczy dzieci to naprawdę rozmawiamy jak rodzice ,partnerzy jest wspaniale. Kiedy usiłuję porozmawiać o nas ,o związku ,porozumieniu ,ostatniej szansie ... ona milczy. Cały czas staram się ją namówić aby wróciła do domu.Nie do mnie ,a do domu. Jeśli nie chce być ze mną to zrozumiem to. Proponuję jej ,że wyprowadzę się z domu, ale chcę abyśmy mieszkali w tym samym mieście. Ja mam tu pracę ,starszy syn ma kolegów ,przedszkole ,dom jest duży i urządzony. Przecież jeśli będziemy niedaleko siebie to jej pomogę we wszystkim. Będę mógł zabierać dzieci na spacery ,pomogę jej w zakupach (ona nie ma prawa jazdy) ,opłatach,ewentualnych wizytach w przychodni,w wychowaniu dzieci. W razie jakichkolwiek kłopotów byłbym na miejscu.
Przecież jeśli zostanie tam gdzie jest to nie będzie łatwo robić 300 km w jedną stronę aby jej pomóc. Tam liczy na pomoc bratowej ale myślę ,że może się przeliczyć. Oni mają własne dzieci i własne kłopoty.Nie będą na jej każde skinienie.Ok może pierwsze 2-3 miesiące ale nie dłużej.
Nie wiem jak ją do tego przekonać. Chcę być blisko rodziny.

I jeszcze jedno.Nadal nie chce podać mi adresu. Nie jestem pewien gdzie są dzieci:(

No tak vinnga masz rację. Z drugiej strony... Uważasz ,że ja mam być ze stali? Czy uważasz ,że monotonia,ciągłe obowiązki,praca-dom -praca,ciągłe pretensje partnerki,docinki  nie dusiły mnie psychicznie? Ja też miałem kilka razy chęć odejść choć na chwilę. Zwłaszcza kiedy były sytuacje np. Wracam z pracy.Otwieram drzwi i w progu słyszę nie cześć tylko przebierz małego bo ma chyba kupę. Ja nie uciekałem bo wiedziałem,że to najgłupsze i najłatwiejsze rozwiązanie.Zostawić ją ze wszystkim i zniknąć na 2 tygodnie.
Wypaliliśmy się oboje.Teraz czekam no to czy da nam jeszcze jedną szansę.Jeśli tak to ustalimy na nowo obowiązki tak by mieć czas tylko dla siebie.

Wygadała mi się niechcący ,że rozmawia z psychologiem. Może jej pomoże. Z tego co mówiła, psycholog już jej podpowiedział ,że powinna iść z naszym starszym synem do specjalisty. Psycholog zauważył ,że ciężko jej z synkiem i podejrzewa u niego ADHD. Mam nadzieję ,że rozmowa z psychologiem przekona ją ,że to nie ja jestem tym największym ,najgorszym czy jedynym problemem.

Uwierz mi ,że o tym wiem.Pisałem już wcześniej ,że zdaję sobie z tego sprawę.Zaniedbałem i o tym wiem.
Zastanawiam się też czy ona była partnerką? Nie pamiętam kiedy zapytała się mnie jak się czuję ,co mnie trapi ,co wyprowadza mnie z równowagi.Ją to nie wiele interesowało?

Podpisuję się rękami i nogami. Zajmowanie dziećmi jest niezłą orką. Wolę rowy kopać, stać przy taśmie, znosić armię szajbusów w pracy.
Arti14, dlaczego nigdy nie zastąpiłeś żony choć przez parę dni. Zapewniam cię, że nie przyszłoby ci do głowy użalać się nad sobą. Wiedziałbyś, że to, co ciebie wyprowadza z równowagi, jest czasami maleńką pierdołą. Każde małżeństwo potwierdzi, że najtrudniej było, gdy były malutkie dzieci.
Jeśli chcesz, żeby wszystko jakoś wróciło do normy, wejdź w skórę żony i trochę mniej cackaj ze sobą. Ona odpocznie od ciebie, poukłada sobie w głowie wszystko, wzmocni psychicznie i powolutku zaczniecie budowanie związku na nowo.
U dziecka podejrzewają ADHD - więc wyobrażam sobie ile ten diabełek daje jej pracy.
Z mojego doświadczenia napiszę: dzieci poszły do szkoły, ja pracowałam ( początkowo ciężko, bo na taśmie), po pracy wracałam, gotowałam, ogarniałam dom, pomagałam w lekcjach, kosiłam trawnik do nocy i nie byłam tak zmęczona jak przy maluchach.

Dlaczego tak radykalnie? Nie mogłeś wziąć paru dni urlopu i dać żonie wytchnienia? Teraz ty musisz odpuszczać pracę i zajmować dziećmi?  Czyli nie można jak inni wynająć niani i oboje wrócić do pracy? Jakoś dzielić się obowiązkami?

Coś ty taki nieelastyczny.

W ciagu tych 3 lat .
Ile razy razem byliście gdzies sami bez dzieci ?
Ile razy ona sama gdzies była sama ?

Właśnie o to chodzi.
Ani razu nie byliśmy sami bez dzieci.
Ona bez dzieci była może max 4-5 razy u koleżanek czy fryzjera. Ja ani razu (zawsze zabierałem starszego synka żeby ona odpoczęła chociaż od niego) Jedyne moje wyjścia bez dzieci to praca.Nie przeszkadzało mi to ponieważ i tak nie piję więc jak się spotykałem ze znajomymi to tylko na pogaduchy lub częściej coś załatwić.
Ostatnie miesiące wychodziła z młodszym do psiapsiułek ale i one miały dzieci(Większość jej koleżanek ma dzieci) a ja jak zawsze ze starszym jechaliśmy gdzieś na przejażdżkę,spacer z piłką,plac zabaw itd