trwaly brak statysfakcji, zadowolenia, radosci.

Jesteś więc, takim "niespokojnym duchem", dla którego sensem życia jest "poszukiwanie Świętego Gralla"?
Zdajesz sobie sprawę, że to tylko piękna legenda, a jednak podążasz jego tropem?
Myślę, że każde z nas miewał wrażenie, że "u sąsiada trawa jest bardziej zielona".
Ważne, by zdać sobie sprawę, że w końcu ta "zieleń" zacznie przybierać zgniły odcień. A, że Ziemia jest okrągła, jeśli się nie zatrzymasz, wrócisz do punktu wyjścia, jako podstarzała i zgorzkniała świadomością utraconych szans na szczęśliwe życie, "singielka".
Wizja ponura? Owszem, ale nie nieprawdopodobna.
Może pomoc psychologa coś pomoże?
Bo wydaje mi się, że oczekujesz od życia więcej, niż Ci "się należy", a Twoje "JA" góruje nad Mount Everest?

Pozdrawiam.

No i ja mam ten sam problem... Po sobie widzę, że jest to dość uciążliwe, za każdym razem wydaje mi się, że gdy coś zmienię, będzie lepiej, spotkam miłość swego życia itp. Przeniosłam się do swojego ukochanego miasta, w którym zawsze chciałam być i po 1,5 roku mieszkania tam, zaczęło mi się nudzić, stwierdziłam, że znam już dobrze miasto, że jest ono małe ( jest to jedno z większych miast w Pl) no i poczułam, że się "duszę". Postanowiłam więc, że czas po studiach jest najlepszym czasem, kiedy można zobaczyć trochę swiata i chciałam gdzieś wybyć no i nie udało się, więc tkwię w miejscu, w jeszcze gorszym miejscu czyli w domu. Co do pracy, to zawsze gdy gdzieś zaczynam pracować, mam w głowie myśl, że nawet jak cos nie pojdzie to i tak jest to na chwile. Wydaje mi się, że u mnie ta chęc czestych zmian jest reakcja na problemy, albo na to, ze boje się, ze ktoś mnie naprawde pozna i okaze sie, ze wcale nie jestem taka fajna... Uciekajac gdzies sprawdzam czyjas reakcje, czy bedzie pamietał, czy sie odezwie itp... Generalnie uwazam, że jest to duzy problem...

Ponoć kiedy wszystko komuś nie odpowiada, problem jest w nim, nie w otoczeniu... Tylko co z tego? Od razu lecieć na terapię? Ja nie mam może aż tak, ale łapię się na tym, że czasem mam dość życia, które sama sobie wymarzyłam, dla samej potrzeby zmiany - rzucic wszystko, wyjechać, zając się czymś zupełnie innym, pal licho osiągnięcia, byle żyć inaczej... Ale wiem, że tak naprawdę tego nie chcę i bardzo by mi wszystkiego, co mam, brakowało, mojego zycia po prostu, bo jest moje, takie jak chciałam i sobie je zbudowałam. Tylko ten głupi chochlik szepcze... Wtedy trzyma mnie to, że wiem, jak by się to skończyło - 3 miesiące zachłyśnięcia się wolnością i nowością, a potem żal, że dla tej chwili wszystko zniszczyłam, co naprawdę było dla mnie ważne i zbudowane na solidnych fundamentach, nawet, jeśli powleczonych rutyną, a powrotu do starego porządku może już nie być. Chyba po prostu nie da się mieć ciastka i zjeść ciastka...

A zastanawiałaś się co dla Ciebie ma sens? Ja sensu swojego istnienia też długo szukałam. "trwaly brak statysfakcji, zadowolenia, radosci" jest chyba jakaś choroba XXI wieku

Zastanawialam.. i doszlam do wniosku ze totalnie NIC. Nic tak naprawde nie ma sensu. Jeszcze ci, ktorzy planuja rodziny - ok, ich celem, sensem zycia jest przedluzenie gatunku. Ale dla mnie, ktora dzieci absolutnie miec nie planuje..
Jaki sens takiej egzystencji?

Kurcze, ja tak na dobra sprawe nie moge powiedziec, ze jestem nieszczesliwa. Bo lubie swoja prace, zycie. Tylko jak tak czasem obiektywnie spojrze na siebie, innych, wszystko i wszystkich to po prostu rece opadaja, bo dochodze do wniosku ze nic nie ma sensu.
Moze to hormony, moze pokolenie 89.