Jestem w sytuacji bez wyjścia

Witam ,mam na imę gabrysia jestem od 32lat mężatką,27 lat temu mąż zachorował na stwardnienie rozsiane przejełąm się tym bardzo ale myślałam że razem damy rade tej chorobie,ale z każdym rokiem mąż stawał się być złośliwym egoistą.Mamy dwuch synów którzy uciekli z domu gdy skończyli 18 lat bo nie mogli słuchac wydzierania się ojca na mnie i awantur ,brałąm pożyczki aby go leczyć wysyłałam do sanatorium w bornym aby się wzmocnił ,robiłam wszystko aby mu pomóc i nigdy nie usłyszałam dziękuje ani innego dobrego słowa wręcz na odwrót co bym zrobiła wszystko było zle,wiec zablokowałam sie odsunełam sie od przyjaciól tylko praca dom i on,aż synowie powiedzieli żebym się rozwiodła ale to nie możliwe bo on jest chory i moge nie dostać rozwodu on nie zgodzi się boje się zapytac go bo wtedy jak wpadnie w złośc rzuca czym popadnie i wyzywa mni.Mam 54 lata mam wnuka który urodził się 9miesięcy temu i nie widze go ani jego siostry bo nie moge pojechac do nich,nigdzie nie jezdze ,nigdzie nie chodze,od 15 lat śpimy osobno tylko tyle że opiekuje się nim.Chciała bym to zmienic uwolnić się od niego żyć jak człowiek ale nie wiem co mam zrobić jak powiedzieć mu że mam dość takiego życia,nawet jak zachorowałam na raka to poszłam do lekarza w ostatniej chwili nawet wtedy nie słyszałam dobrego słowa ani pociechy tylko że musze szybko byc zdrowa bo on jest chory,nie raz kolerzanka i dzieci widzieli jak reke na mnie podnosi ale jezdzi na wózku inwalidzkim to unikałam aby mnie nie udezył.Lekarze wszyscy którzy go znają i przyjeżdżają do niego mówią mu że powinien iśc do ośrodka aby mnie odciążyć a on się śmieje i mówi że ja jestem od tego aby nim się opiekować i nigdzie nie pójdzie.Jestem załamana cały czas chodze i płacze miałam nawet mysli samobujcze ale dostałąm leki i przeszło mi nie wiem co robic aby  się uwolnić i życ spokojnie.   Pozdrawiam Gbabrysia