Nastolatek i gry komputerowe

Dzięki hw_ za podzielenie się własnymi doświadczeniami.
Będę wdzięczna za informację, jak zareagował Twój syn na odcięcie od gry.
Wiesz, gdyby mój syn miał jakiekolwiek problemy  w szkole lub problemy zdrowotne to nie miałabym żadnych wahań przed radykalnym rozwiązaniem, ale w jego przypadku nie ma takich okoliczności. Stąd jestem trochę w PATOWEJ sytuacji.
U nas od zawsze funkcjonuje ograniczenie na kompa, tj. do 2 godz/dziennie i koniec przed 22gą w tygodniu a w weekendy, wakacje b/o, ale w granicach zdrowego rozsądku.

Może i nasi synowie grali razem. Chociaż on ma stałą drużynę w necie. Poznaliśmy ich w tym roku, gdy nasz syn brał udział w gamingu.

przyszłość
LOL - to najgorsza, najpaskudniejsza gra na świecie
LOL to gra, która młodemu człowiekowi zapewnia WSZYSTKO
po pierwsze- grupa kolegów, relacje towarzyskie
\po drugie - od twojej gry zależą wyniki kolegów, a więc nie możesz tak po prostu "przestać grać" kumple na ciebie liczą, jesteście drużyną wspieracie się
po trzecie - im dłużej grasz tym lepszy jesteś i tym bardziej oczekiwanym kolegą w grze
po czwarte - gra ma swój świat, zasady, prawidła, zawody, spotkania, miłośników,
po piąte - karta NAGRADZA poziomy, które są wypasne, rozumiesz
np. mój syn jest poziom dajmonds (heheh) i gratulecje, mówię ci
ileś miesięcy się "wbijał" na poziom platinum

normalnie gość
spytaj swojego syna Przyszłośc, na jakim jest poziomie umiejętności i czy zna kogoś kto ma ddiament.... zobaczysz, co powie

mój syn MUSI grać, bo nie może zawieźć kumpli
jak nie gra to:
ogląda jak grają mistrzowie
gada o grze

Przyszłość uważaj bardzo bardzo

ja jestem bezsilna
to jest poza mną
mój syn w liceum nie ma takich wyników, jakie mógłby mieć
mój syn jest zły, gdy tylko wspomnimy - znowu grasz? czemu grasz? znowu komputer
zabiłby dla gry Przyszłość...

to jest równia pochyła
ma licze na dwa scenariusze:
albo osiągnię dno i się odbije
albo wcześniej się zreflektuje

znam takiego jednego młodego człowieka, który nie dostał się na wymarzoną medycynę - nie było czasu na naukę Przyszłość

im się wydaje, że gra jest "pod ich kontrolą"...

Hw_
Mój syn gra w LoL'a od prawie 3 lat. W tym czasie jego wyniki w szkole utrzymują się na stałym, wysokim poziomie. Ale jego osiągnięcia w tej grze rosną - jestem na bieżąco
On jest najmłodszy w swojej drużynie "5 wspaniałych", bo pozostali to studenci, ale dbają o niego jak o brata.
W tym roku wygrali międzynarodowy turniej i sporą gotówkę. Mam ambiwalentne uczucia, bo cieszę się z jego "sukcesów", ale nie chciałabym aby marnował potencjał na gry komputerowe.
Tylko, czy ja mam prawo mówić mu, co jest warte jego starań, a co nie? Stąd prosta droga do konfliktu pokoleń.

Tak, też o tym słyszałam, ale z różnych powodów od razu miał zapowiedziane, że może zapomnieć.

mój tez jest mądry, bystry inteligentny
\owszem, obniżył poziom w liceum, ale twój dopiero liceum zaczął, tak? więc obniżenie poziomu jest raczej normalne na początku
probnlkemem są te niesamowite emocje, to poczucie wspólnoty w tej grze
przy czym gra ma takie same objawy jak każde inne uzaleznienie np.
dzieciak na tydzień odstawia grę i opowiada, że nie musi grac, ale może 9to jak alkoholik... nie pije na imprezie rodzinnej i mówi do żony widzisz? ja wcale nie musze pić - to daje złudne poczuycie kontroli)
dzień bez gry jest dniem straconym - nawet jak nie gra, to ogląda jak grają inni - uczestniczy
planuje życie pod grę.. poszedłby z wami, ale się umówił z koloegami na grę... i tak dalej.,,..
rozumiesz?

uwazaj, mieuj baczenie, uświadamiaj mu zagrożenie

mój ma platynę, ale "jakby grał" to by miał diamond - ma poczucie, że nie musi grac...
faktem jest, że "ograniczenia ustalam, jak był młodszy z nim
to do ciebie hw_
jeżeli robisz coś za niego, podejmujesz decyzję za niego, to one nie są jego
ja zawsze zmuszałam młodego do wspólpracy. siadaliśmy razem, robiłam mu klasyczne FUKO i wspólnie ustalaliśmy - co będzie
na zasadzie kompromisu
ja mówię zero komputera w tygodniu - on mówi - w piątki tak, od 17...
mnp...

U nas niedobrze, jest bunt. Odkąd wrócił ze szkoły i zastał stan zarządzony, leży w łóżku, w ciuchach tak jak wrócił, buty tylko zdjął.
Chyba nie dowierza. Zapytał czy może laptop, ale powiedziałam, że tylko przy mnie może z niego korzystać, ("jak tak to ja nie potrzebuję").
Zastanawiam się czy dobrą metodę zastosowaliśmy, którą jednak psycholog szkolna zalecała, skoro nie przestrzegał wcześniejszych limitów mimo ostrzeżeń, że zostanie całkiem bez możliwości grania.

Nie chciałabym być złym prorokiem, ale to mi wygląda raczej na szok niż bunt.
A jak minie szok to dopiero może być bunt i złość.

Jeżeli nie zaniedbuje kolegów, szkoły, zdrowia to nie ma czym się martwić, dużo ludi teraz gra, dopóki nie zaniedbują realnego życia wszystko jest  porządku.

nooo to sobie poczytałam

UFAJ I KONTROLUJ to podstawa
KONSEKWENCJA - inaczej KARA

niestety gry komputerowe stanowią REALNE zagrożenie i niebezpieczeństwo współczesnego świata,
młody człowiek nie ma ukształtowanych mechanizmów kontroli, żeby mógł prawidłowo  reagować w sytuacji zagrożenia

to rodzice odpowiadają za dziecko, to oni wyznaczają (wraz z dzieckiem) OBOWIĄZUJĄCE ZASADY
i są ODPOWIEDZIALNI za ich PRZESTRZEGANIE

tak jakoś mi się włączy guziczek,no cóż skrzywienie zawodowe

Przyszłość, ja bym się na Twoim miejscu w ogóle nie przejmowała. Skoro chłopak tak świetnie potrafi utrzymać równowagę na wszystkich polach, to tylko się cieszyć. A że go ciągnie... Takie czasy. Komórka robiąca za protezę prawej ręki i gry jako trzepak. A pamiętasz, jak trudno nas było z trzepaka do domu na kolację zapędzić?

Pewnie, tyle się mówi o uzależnieniach, ale z drugiej strony można na to popatrzeć porównawczo. No bo co my robiłyśmy w ich wieku? Chyba nic wielkiego. Ja głównie latałam po koleżankach (tańczyłyśmy do płyt ABBY albo czytałyśmy KiŻ). No tak, były jakieś obowiązki - postać w kolejce po cukier, coś tam się pouczyć, coś tam poczytać, TV było beznadziejne ale i tak co wieczór jakiś film się oglądało. I tyle tego. A gdyby nam pozwolić to najchętniej zajmowałybyśmy się pewnie czymś w oczach naszych rodziców mało pożytecznym.

Mój syn co prawda nie ma w LOLu diamentu tylko srebro (Dywizja 1 / singiel), a w WOWie poziom 90. ale i tak w wirtualu spędza sporo czasu od dobrych paru lat. No i git. Z nauką ogarnia, ma grupę przyjaciół, fajną dziewczynę, i nawet moim towarzystwem nie pogardzi (pod warunkiem, że postawię bilety do teatru albo kina, ale wtedy on stawia orzeszki .

Generalnie, choć i u nas bywają spory na temat proporcji, to póki obłędu w jego oczach nie widzę a real jest ogarnięty, staram się dostrzegać pozytywy. To tylko z boku tak idiotycznie wygląda - takie walenie w klawisze. Ale oni tam naprawdę myślą. Jest parę innych plusów. Dzięki grom syn zna angielski w stopniu, w jakim ja w jego wieku nie znałam (no, może wąskotematycznie ale i tak jest nieźle). Gry utorowały drogę do literatury fantasy (trudno powiedzieć, że pożerał, ale dzięki temu otworzył się też na inne gatunki). Ważna jest dla niego lojalność i dyscyplina wobec drużyny. Mnie tego nauczyła drużyna harcerska, jego uczy drużyna z gry. To jednak są jakieś wartości. A i ja sobie jakiś kanał komunikacji w tym temacie wymościłam. Ponieważ nie odcinam się od tematu - chętnie opowiada mi o kolejnych zbrojach i "patatajach", jak pieszczotliwie nazywamy jego mounty (znaczy się wierzchowce). Miałam nawet przywilej nadania jego bohaterowi imienia. Ba! Sama kilka lat temu grywałam z nim najpierw w edukacyjnego Hugo a potem w lajtową strategię. To naprawdę odpręża No i zawsze możemy zrobić im numer - stworzyć własną drużynę i pod jakimiś fikuśnymi nickami wyjść z nimi na ubite pole.

A tak na marginesie. Mistrz LOLa w tym roku zarobi 2,5 mln dolarów. My na trzepaku byśmy tyle nie dostały nawet gdybyśmy rok jak nietoperze wisiały.

Dziękuję za wszystkie głosy i opinie.
Czuję się uspokojona.
I tak sobie myślę, że mój mąż ma trochę racji, gdy mówi, że jestem jak kwoka, która skacze nad pisklakami.

Będę trzymała rękę na pulsie.

Dzięksy Teo za wypowiedź młodego pokolenia
Tak właśnie zamierzam zrobić - będę czujna jak ważka

Pedagod, psycholog szkolny?

Masz rację In_ka, czuję się odpowiedzialna za wyznaczenie zasad i ich przestrzeganie. Ale zdarza mi się przymyknąć oko na lekkie przegięcia więc z tą konsekwencją nie jest idealnie. Na szczęście wspomniane przegięcia to sporadyczne sytuacje.

Tarantello,
Mądra z Ciebie kobieta, z dystansem, z humorem, szukająca pozytywów.
Dziękuję.

Mało pożyteczne to mało powiedziane
Wiesz, jak ja sobie czasami przypomnę, jakie głupie i niejednokrotnie niebezpieczne formy spędzania wolnego czasu wybierałam, to łapię się za głowę.

Hmmm, może dużo zależy od samych predyspozycji gracza.

Młody obiecuje, przysięga na świętości wszystkie, potem lament, na końcu złość (rzucał o ścianę podręcznikami szkolnymi, niemca rozwalił do cna) i znów od początku, obietnice, przysięgi, że będzie dotrzymywał limitu, że nie będzie go przeciągał.
W ciągu dnia wydzwanianie do nas obojga i pytania "kiedy dostanę z powrotem laptop", uparty jest.
Ale jeśli teraz wymiękniemy i pozwolimy na grę, przepadliśmy z kretesem.
Musi odczuć konsekwencje nie przestrzegania ustaleń.
A my musimy to przetrwać. Psycholog szkolna powiedziała, że tydzień odłączenia wystarczy, by zechciał zrozumieć, bo to że rozumie, nie mamy wątpliwości, tyle że nie chce zrozumieć.
Dzień drugi przetrwaliśmy.

Nie zgodzę się z tym, nastolatki potrafią ukrywać swoje uzależnienia równie dobrze jak dorośli.
W społeczeństwie jest mnóstwo alkoholików na stanowiskach, którzy przez lata całe ukrywali swoje nałogowe picie, do czasu, gdy po raz pierwszy zaniedbają obowiązki (lub życie towarzyskie), a potem już tylko stan się pogłębia.

Tarantello, z odkryciem wagarów już nie trzeba czekać do wywiadówki, mamy w XXI wieku cudo o nazwie "dziennik elektroniczny"
U nas potrafił ukryć, a raczej wykorzystać nasze zaufanie, tłumaczeniami jak powyżej napisałam.
Alarm wzbudziły: kiepsko napisane testy powtórkowe, późniejsze zasłabnięcie po lekcji, rzadkie wyjścia z domu na spacer z sympatią, (że go jeszcze nie rzuciła to się dziwię ), nieprzeczytane od wakacji książki z ulubionej serii. Ośmielę się postawić tezę, że nie upuścił się w bieżącej nauce, by nie dać nam pretekstu do ingerencji w granie.

Tarantello, dziękuję

Teo, dziękuję za wypowiedź, myślę jednak, że nastolatek ogólnie jest nieszczęśliwy , świat zły, szkoła zło konieczne, wszyscy i wszystko przeciwko niemu, a rodzice to wróg numer jeden. To sedno okresu dojrzewania.
Młody był diagnozowany przez szkolną psycholog, kobieta z 25 letnim doświadczeniem, oprócz typowych objawów powyższych, czyli zgodnych z normą w tym wieku, nic niepokojącego nie zwróciło jej uwagi.
Nie sądzę by grając gdzieś uciekał, zwyczajnie go wciągnęło, a my nie dopilnowaliśmy przestrzegania granic i ustalonego limitu, więc sobie skorzystał. Nie ma od czego uciekać, bo do tej pory miał (jak teraz uważam) zbyt dużą swobodę.
Co raz bardziej utwierdzam się w swojej tezie, że nie zawalił nauki, by mieć święty spokój. Dobrze wiedział, że w razie pogorszenia się bieżącej sytuacji, wkroczymy do akcji. Tak więc starał się nie dawać nam ku temu powodu.
Oni są sprytni, a my często zbyt ufni, bo skoro szkoła jest okey, to nie ma powodu do alarmu, prawda?

Iceni, mamy swojego na froncie
Tylko tam nie przepadnij

Powiem Ci tak, nie każdy nastolatek jest nieszczęśliwy, to błędne założenie, które bagatelizuje tych, co faktycznie mają problemy.
Poza tym te nieszczęścia też się dzielą, bo może być tak, jak Ty piszesz, czyli ogólne "zło tego świata" Ale też może dziać się coś głębiej i nikt o tym nie wie, nie zdaje sobie sprawy.

Ogóle ja nie mam absolutnie zaufania do szkolnych psychologów z każdym doświadczeniem Niemniej jednak nie twierdzę, że w Twoim przypadku jest inaczej niż mówisz Za duża swoboda też nieźle wpływa na psychikę nastolatka i wychodzą takie kwiatki jak wychodzą XD

Ogólnie, co do Waszych metod naprostowywania syna, to chciałabym jeszcze coś podpowiedzieć. Samo zabranie i regulowanie czasu nie jest wystarczające, ponieważ on wiedząc, że wtedy i wtedy będzie miał kompa i grę, prawdopodobnie nie robi nic innego tylko o tym myśli  i się nakręca i to jest w ogóle jego myśl przewodnie - gra. Ograniczenie może sprawić, że zafiksuje się na tym jeszcze bardziej.

Moja rada? Zająć go czymś dodatkowym jeszcze - jakieś dodatkowe zajęcia sportowe, hobbystyczne, pomoc ojcu, naprawa samochodów, komputerów, cokolwiek, co mu ten wolny czas zajmie, a jednocześnie wybije go z myślenia o grze.

Brak zaufania biorę z własnego doświadczenia i opowieści osób, którym ufam i którzy mieli z nimi styczność. W całym swoim życiu nie spotkałam ANI JEDNEGO kompetentnego psychologa szkolnego, ale nie twierdzę, że ten Twój właśnie taki jest, bo z tego co opisujesz, to prawdopodobnie było właśnie tak, jak pisałaś, czyli za dużo swobody, za mało kontroli i voila

On zaprzestał i jasnym jest, że absolutnie do nich nie wróci "bo gra" I właśnie dlatego napisałam, aby go delikatnie, acz stanowczo zachęcić i wypchnąć do innych zajęć

Wszystkie wypowiedzi są cenne, nawet jeśli mam odmienne zdanie, pozwalają spojrzeć na sprawę z innej strony.
Wieści z frontu, dzień trzeci: po szkole pojechał do dziadka i grają w szachy
Nie wiem czy to zaczątek powrotu do normalności czy zasłona dymna
Ciekawe co będzie jak wróci.

Nie pokazywał mi się ten post w nieprzeczytanych, z innymi też tak czasem się dzieje, coś klikam nie tak czy jak?

Przyszłość, było w miarę spokojnie, mam wrażenie, że ćwiczył się w cierpliwości i oczywiście czeka na dzisiejsze popołudnie, czas kary mija (jeden dzień odjęty za brak większej histerii).  Dziś oddamy mu osobisty laptop, w trakcie tygodnia kary korzystał ze wspólnego wyłącznie w celach szkolnych. Ma pozwolenie na ponowne zainstalowanie Lol'a, twierdzi, że będzie trzymał się dwugodzinnego limitu.
Jak wyjdzie w praktyce to się okaże. Myślę, że trochę jednak zrozumiał. Przeczytał jedną z książek, które czekały na niego od lipca. Zobaczymy co będzie.

AAAA gry!!!! Mam ten sam kłopot ze swoim synem. KOMPUTER, KOMPUTER....
Ale u nas niestety wyniki w nauce lecą w dół:/ Również mam etap offline;) Trzymajcie kciuki! Powiem szczerze, że jest ciężko. Codzienne argumentowanie tego samego doprowadza mnie czasami do ostateczności. Liczę do 20 i oddycham;)

Widzę również, że ma duży problem w koncentracji podczas nauki. Mam plan usunięcia komputera z pokoju całkowicie. Co myślicie? Sam widok może go tak dekoncentruje. Czasami sama nie wiem co zrobić.
Dbam o jego relaks, zbilansowaną dietę, dodatkowo podaję suplement diety (łatwo przyswajalny magnez Plusssz Uczeń), atrakcje.... żeby mógł realizować się na wielu polach, ale tylko gry? Ile można siedzieć przed komputerem? Wiem, że to znak czasów i dużo jestem w stanie zrozumieć, ale lecące wyniki w nauce to już czerwone światło!