Nastolatek w toksycznym związku ....co robić?

Sluuu, jesteś matką? ...

Matka38, zasięgnęłabym pomocy u innego psychologa. Skąd wiesz, że dziewczyna jest na psychotropach?
Wydaje mi się, że zabranianiem synowi kontaktów z nią, nic nie wskórasz a jeszcze bardziej wzbudzisz negatywne emocje do siebie. Spróbuj zyskać jego zaufanie i oferuj pomóc (wspólna wizyta u psychologa, chęć poznania/pomocy dziewczynie).

iziaaaaak- nie, jestem dziewczyną na psychotropach...

Rozmowa o tym, że życie z osobą która ma zaburzenia emocjonalne może być ciężkie, rozumiem. No ale wieszanie psów na niej i traktowanie jej jako zło to już nie świadczy dobrze o człowieku. Dodam jeszcze, że psychotropy to leki jak każde inne, a nie tabletki dla świrów i moja reakcja była próbą przełamania tego typu myślenia,

Ja nikogo nie oceniam,nie bronimy mu kontaktow,nawet puszczaliśmy Go na całe weekendy....łatwe nie jest nie chce przezyc zycia za niego i nie chce niczego mu narzucać....dziewczyny ktore do niego napiszą to odrazu dostaja od niej kontre ze jak sie nie odczepi to zniszczy ich własna moca...nie jest tak ze ja jestem nadopiekuncza...ona notorycznie się upijała,cieła się i kto wie czy nie zazywała norkotyków....jej rodzice są szczęśliwi ze poznała mojego syna ,bo zaczeła sie zmieniać,ale kosztem mojego syna...

Nie chciałabym na siłe tego niszczyć,bo miłości się nie oszuka...ale jak widzę ze syn zmienia sie z dnia na dzien robi i lubi rzeczy tylko te ktore ona lubi ....stał sie dla niej wegetarianinem gdzie trenował piłkę nozną i szło mu bardzo dobrze ....teraz nie chodzi na  treningi ,nie ma przyjaciół a miał ich wielu liczy sie ona i jej świat....Boże ja też byłam młoda ,też robiłam rzeczy ktorych moi rodzice nie chcieli zebym robiła ale czasami nie idzie patrzec na to wszystko przez różowe okulary....nie chce zeby ktoś mnie tu potępiał ale porozmawiał może podsunął pomysł...

Napisała książke i dała synowi do przeczytania a syn podsunął ja mnie i stąd wiem jak przebiegało jej życie,ona jest starsza od syna nie chodzi do szkoły ,robi technikum zaocznie (przez Fobie) ma duzo czasu wolnego bo chodzi dwa razy w miesiacu w weekendy do szkoły

Jak przyjechała do syna ,nie bronilismy tego nie odzywała sie do nas,korytarzem unikała kontaktu z nami ,siedzieli tylko w pokoju i zero swiata i ludzi.....jak zaprosilismy ja na rodzinna impreze to siedziała nie tanczyła do nikogo sie nie odzywała mimo że zgodziła sie sama zeby przyjechać....nie rozumiem jej ale probuje dlatego przeczytałam tę ksiązke....

Wiem, że martwisz się o niego, ale sama napisałaś że nie pozwoliłaś mu spędzić z nią sylwestra. Ona zaczęła panikować przy tej dolegliwości o to nie łatwo. Cieła się naprawdę? Ma ślady na dłoniach?
Ciągle pije i zachęca Twojego syna? On wraca do domu pod wpływem od niej?
No podejrzenia narkotyków, są tylko podejrzeniami tak?

Hymm ja skończyłam studia na panstwowej uczelni, pracuje w m-wej firmie i ciągle podróżuje po świecie. To nie jest tak, że osoba cierpiąca (uwierz mi że bardzo) na depresję, lęki, fobie to margines spoleczny.

czasami mnie to przeraża....tak ma ślady na dłoniach,uwierz mi że chciałabym jej pomoc bo widze ze syn ja kocha ,duzo rozmawiam z synem ale on czasami reaguje odrazu nerwowo...czasami mu sie nie dziwie bo jak sie ciagle słyszy kazania to rozumiem...

matka38- dzięki i w sumie przepraszam że tak trochę emocjonalnie do tego podeszłam, ale próbuje zmienić te stareotypowe myślenie o ludziach korzystających z pomocy leków antydepresyjnych.

Będzie dobrze, zobaczysz. Ja bym postawiła na zaprzyjaźnienie się z synem,

Wszystko pieknie brzmi faktycznie jak nas nie dotyczy,wiecie nie problem w tym tkwi ze my ją potepiamy za to ze jest chora inna,ale przeraza mnie to że ona przerwała terapie....a lekarstwem jest moj syn...fajnie że mam takiego mądrego syna ,że chce pomagac ale boje się że nie da rady cały czas tylko ja wspierać...sam też dojrzewa jest w trudnym wieku i boje sie tego .....cały czas nachodzi mnie myśl żeby porozmawiac z jej mamą ...

Adam 12 a powiedz mi czy Ty masz dzieci dlaczego tak odrazu mnie osądzasz? Chce powiedzieć ze nie potrzebnie przerwała terapie,sama zrezygnowała z lekarstw stwierdziła ze najlepszym lekarstwem jest On czy tak trudno zrozumiec moje obawy?

matka38- Nie powinna była przerywać terapii choć nie wątpliwie znalezienie drugiej połówki pomaga. Tak samo z odstawianiem leków bez konsultacji. Rozumiem Twoje obawy i powinnaś przetłumaczyć synowi, by zachęcał ją do kontynuacji. Jeśli chodzi o rozmowę z jej mamą, to co jej powiesz? Nie wyobrażam sobie za bardzo, że pójdziesz do niej i powiesz, że Ci się ten związek nie podoba i niech ona nastawi ją, by dała mu spokój?

Kazdy z Was spojrzał na to wszystko z dystansem bez emocji i powiem szczerze ,że czasami fajnie usłyszeć od kogoś kogo się nie zna prawdę ....że człowiek robi źle...nikt z nas nie jest doskonały i każdy ma prawo pobłądzić.....nie powiem że się uspokoiłam ale może spojrzę na to wszystko inaczej bez emocji....muszę dodać że wczoraj rozmawiałam z synem,mamy kontakt i to powinno mnie cieszyć....nie chciałabym Go stracić a także układać mu po swojemu życia(tym bardziej że jest jedynakiem)...może poprostu taki jego cel w tym życiu żeby pomagać...dobrze że nie jest egoista i samolubem,co w wiekszości jedynaków się zdarza....bedę stała i obserwowała ...będę trzymała rękę na pulsie ale nie w centrum tylko gdzieś z boku żeby syn poczuł że jest ważny dla nas i że może na nas liczyć.....

Matka38 może spróbuj poznać tą dziewczynę, może zaproś ich wspólnie na obiad, albo podaruj coś dla niej...
Z drugiej strony, też nie możesz pokazać że jesteś taką dziwną matką, która kontroluje syna itd....no jeśli On rzeczywiście cierpi w tym układzie, to spróbuj zrozumieć co tam jest grane, o co tam chodzi w tej rodzinie.

Ja się wcale nie dziwie matce ,ze zaniepokojona jest  diametralną zmianą zachowania syna. Zawalanie szkoły, całkowite odizolowywanie się od reszty społeczeństwa ,zamkniecie w sobie nie jest zdrowym objawem dotychczas zdrowego nastolatka u którego nigdy wcześniej takich zachowan nie było. Mysle ,ze KAZDY zdrowo myślący rodzic najzwyczajniej w świecie nie byłby zadowolony z ignorowania szkoły i zachowywania się jak gbur, socjofob uciekając od ludzi. Pomyślcie zanim naskoczycie na autorkę, bo nie podoba jej się zachowanie syna (ma prawo, tak jest to toksyczny związek)i MA prawo tego nie akceptować ani nie tolerować, zwłaszcza olewanie szkoły i jego stosunek do reszty świata ,który nie jest w pozytywnym świetle widziany

Tak samo uważam. To jest jeszcze dziecko, powinien się uczyć, brykać, śmiać się i mieć szczęśliwą młodość...ale  wziął się i zakochał w dziewczynie z zaburzeniami, w wyniku czego jego młodość jest smutna, pełna problemów i nikt mi nie wmówi, ze nie będzie to rzutowało na jego psychikę i przyszłe życie. Polecacie autorce, aby była tolerancyjna...ale ciekawi mnie gdzie widzicie granicę, co musiałoby się stać, bądź jakie zachowania tej dziewczyny byłyby dla Was odpowiednim momentem, aby zareagować. Ja  rozumiem, że wtrącanie się rodziców w życie swoich dorosłych dzieci jest  niedopuszczalne, ale to jest 16letni dzieciak! Jestem wzburzona wytwarzaniem w autorce poczucia winy, czy odsyłaniem jej do psychologa.
Matko38-  obserwuj, wiadomo - bez zakazów bo stałabyś się dla swojego syna wrogiem numer jeden, trzymaj rękę na pulsie.

Własnie ja w jego wieku uciekałam do przyjaciół do znajomych ....bawiłam się ....śmiałam a nie tak jak mój syn przychodzi ze szkoły je obiad i czeka kiedy napisze...jak juz sie wybierze gdzies to tłumaczy się z każdego kroku co robił gdzie był...nie macie pojęcia jak to boli...nie pamiętam kiedy przespałam całą noc nie myśląc o tym...jak nie na komputerze pisze z nią to rozmawia przez telefon i tak wkólko...w weekendy mu odpuszczam ale w tygodniu wkraczam do akcji bo szkoła czeka.....przecież nastoletnie lata to najpiękniejszy wiek ...dlaczego On tak zawiązuje sobie ręcę....za dużą odpowiedzialność bierze na siebie...jest za młody....

AnnaKa2014 nie wiem skąd....może to jest miłość ....może mój syn jest aż tak dobrym człowiekiem żeby ratować cały świat...nie masz pojęcia jak wiele mi to daje żeby napisać do kogoś wyrzucić to z siebie....może ktos mnie zrozumie....

Kyntia....tak rozmawiam z synem,kiedy dowiedziałam sie ze Jego dziewczyna jest chora rozmawiałam z nim...postanowilismy wspolnie zeby jej pomóc pójdziemy wspólnie do psychologa ....on nakieruje nas jak postepować z taką osobą...co robić żeby bardziej nie zaszkodzić....wizyta przebiegła sprawnie ale jak byłam sam na sam z nim to stwierdził ze jestem nadopiekuńcza....nie zabraniam mu do niej pojechac...jedyny raz kiedy to zrobiłm było teraz w sylwestra....myslę że robię wszystko co mogłoby utwierdzić syna ze jest ważny dla nas i jego związek...ale jak patrzysz jak to wszystko idzie w nie tą stronę to nad zwyczajnie martwisz sie....nie umiem inaczej

Po rozmowie wczorajszej z synem...jego dziewczyna zgodziła się porozmawiać ze mna...byłysmy umowione...chciałam Ją lepiej poznać ...pogadać ,doradzić...chciałam pokazac że zalezy mi na tym żeby czuła się ważna...ale nie pojawiła się ewidentnie mnie olała....jak mam ich zrozumieć jak im pomóc jak oni tego nie chcą...

Oj, powtórzyłam się, przepraszam niedoczytałam.
Rozumiem tą dziewczynę, mnie też teście chcieli poznać, cały czas odkładałam, tylko dlatego, że się wstydzę i boję się, że mnie nie zaakceptują bo z normalnej rodziny nie pochodze. Może Ona ma podobnie? Niech pani nie zakłada, że olewa
To może niech syn powie tej dziewczynie, że Pani chce ją poznać i sie poprostu zaprzyjaźnić i nie ma czym się stresować.

Ta dziewczyna jest jak dementor. Wysysa całą pozytywną energie z autorki syna i pogrąża , wciąga chłopaka w jej chorobę. Egoistyczne z jej strony, roszczeniowe, myślę ze strategiczne, nie myśli o dobry chłopaka tylko o swoim. Ona chce mieć do pary kogoś takiego samego, sprowadza go na złą drogę, manipuluje nim, syn zawala szkolę ,zachowuje się podejzliwie i niepokojąco. Taka zmiana zachowania na gorsze pod wpływem drugiej osoby  nie jest żadna bagatelą ,aby do porządku dziennego przejść widząc przez autorkę jak dziecko 16 letnie nabiera zachowan osoby chorej/zaburzonej i staje się kopią. Tutaj ja w życiu bym oka nie przymykała w takiej sytuacji .Na pewno nie powinna dawać prawa synowi do zawalania szkoły, obowiązków, do zachowan takich jakie kiedyś u syna nie były na porządku dziennym, a teraz sa widoczne golym okiem a to wszystko pod wpływem dziewczyny, która sama potrzebuje pomocy specjalisty i wciąga w swój swiat zdrowego chłopaka
Jak dla mnie autorka twardo i nie ugięcie powinna obstawać przy swoim

Staram się przystawać przy swoim,ale uwierzcie mi nie jest łatwo...trzymam rękę na pulsie i nie zamierzam z tego rezygnować....obserwuje,kontroluję w miarę możliwości ...rozmawiam z synem...on kiwa głową przy mnie że tak a jak Ona zadzwoni to jest wręcz odwrotnie...dobrze że chociaż chce z nami jeszcze rozmawiac....

Paulo71 pytań to ja mu juz tyle zadałam że sama już nie wiem ile....napewno i zadałam odnośnie przyszłości...skoro Oni tak powaznie już podchodzą do zycie wiec rozmawiam z synem na różne tematy...pytałam jak wyobraża sobie jak założą rodzinę...czy będą chciei mieć dzieci...syn niby chce a  ona woli mieć schronisko...woli zwierzeta niż ludzi...czasami się nie dziwię bo zwirzęta nie mówią i nie dadzą jej znać ze robi coś źle....ona nie ma ochoty na naukę...o pracy też nie myśli ....więc pytam ich jak chcą żyć...z czego...nie mam sił przekonywać juz samą siebie że robię ok ....

Jest tego samego zdania co ja....to ja czasami prędzej przymykałam oczy na to wszystko ,że bedzie lepiej że sie zmieni,ale nie widać poprawy....

matka doskonale Cię rozumiem,masz syna który jest jeszcze dzieckiem,a każda matka chce jak najlepiej dla swojego dziecka.Wiek 16 lat jest bardzo trudnym wiekiem,dzieci przechodzą okres buntu i ciężko jest się z nimi porozumieć jeśli ma się inne zdanie niż Oni.Od razu stajemy się ich wrogami.Jednak z wiekiem to mija.Koleżanka Twojego syna potrzebuje pomocy specjalisty a nie młodego chłopaka.Dobrze dla niej jeśli On jest przy niej ,ale On jej nie wyleczy.Sama miałam problemy ze zdrowiem podobne do tych które ma koleżanka Twojego syna i wiem jak jest ciężko z tym żyć.Tego nie zrozumie ktoś, kto przez to nie przechodził.Też mi było ciężko, kiedy przez to wszystko przechodziłam,liczyłam na wsparcie kogoś bliskiego,ale mąż mnie nie rozumiał,nie mógł pojąć,że ciągle źle się czuję,że nie chcę wychodzić z domu itd.nie powiem,że nie miałam do niego o to pretensji i bardzo mnie bolało jego zachowanie w stosunku do mnie.Jestem jednak dojrzałą osobą tak samo jak i mój mąż,mamy też 20 lat stażu małżeńskiego więc do kogo miałam się zwrócić jak nie do niego?Jednak jeśli chodzi o Twojego syna i Twoje obawy ,to są słuszne.Ja też mam córkę 18-to letnią i nigdy bym nie chciała,żeby związała się z kimś takim jak ja kiedy przez to wszystko przechodziłam.Chciała bym dla niej normalności,żeby była szczęśliwą nastolatką.Jak widzisz ja się tu wypowiadam z dwóch stron jako matka,która chce dla Swojego dziecka jak najlepiej i jako osoba która przez to wszystko przechodziła i też potrzebowała pomocy i zrozumienia innych,Wiem też,że osobie chorej nie da się pomóc jeśli sama tego nie będzie chciała.
Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

jak każda matka a nawet rodzic chce jak najlepiej do swojego dziecka...nie dręczyłoby mnie to gdyby była to zwyczajna nastoletnia miłość ....wręcz byłabym szczęsliwa...teraz tez się cieszę że wychowaliśmy człowieka który potrafi kochać...obdarzyć innego uczuciem...potrafi zaakceptować chorą osobę....ale świadomość tego ,że ten związek Go wypala jest nie do opisania...świadomość tego że swoje marzenia swoich przyjaciół zostawia z tyłu bardzo boli....cieszy mnie tylko jedno ,że Ona nie mieszka tam gdzie my,że codzienne spotkania nie wchodzą w grę...ale za to oni swój związek celebrują....są ze sobą 1,5 roku ale tak naprawdę się nie znają...na odległość idealizują siebie nawzajem....ale nawet przez telefon ,przez tak zadkie spotkania potrafiła tak namieszać w Jego życiu że czasami ja własnego syna nie poznaję...wiem żę to okres buntu...wiem że w tym wieku nie słucha się rodziców...nie my jestesmy ich autorytetami...ale nie taki On był...nie tak przechodzi się najwspanialszy okres w zyciu jakim jest okres nastoletni....

Dziękuje że chociaż ktoś wysłuchał mojego problemu....wiem że nie dla wszystkich jest to własnie problem...fajnie było spojrzeć na to wszystko z innej perspektywy....czy lepiej ?.....chyba nie problem nie znikł ale umiem o tym rozmawiać....