Separacja przez gry komputerowe

Daj mu grać i znajdz sobie nowego narzeczonego.

Jeżeli on nie dostrzega, że znalazł się w szponach nałogu, no to chyba rada poprzedniczki pozostaje.

Otóż wlasnie... On sobie pewnie zdaje z tego sprawę ale za nic się do tego nie przyzna. To jak alkoholizm - póki coś nim nie wstrząśnię póty będzie zaprzeczał, ze ma jakikolwiek problem.

A to nie jest nastolatek, który z tego "wyrosnie" - albo go zmusisz do terapii, albo masz pozamiatane - nałóg to nałóg.

Jeżeli chcesz się w to pakować mimo, że ślubu jeszcze nie macie to twoja sprawa - mam nadzieję, że jest tego wart.

Dagmara, sorry, ale tego związku już nie ma.
Jak wyobrażasz sobie dalsze wspólne wychowywanie syna, jeśli Twój facet zamieszka osobno?
Jak wyjaśnisz to dziecku?

Uważam, ze ten facet to nieodpowiedni materiał na narzeczonego, a na ojca, to już w ogóle.

Uzaleznienie niszczy cala rodzine,nie tylko uzaleznionego.Postaw granice i zadbaj o siebie i swoje dziecko,ktore tez ponosi konsekwencje uzalenienia,twojego faceta,no Ty równiez.On jest dorosly,takie zycie sobie wybiera,nie chce slyszec ,ze ma problem.Granice,granice i twarda miłosc inaczej bedziesz mu pomagala w jego uzaleznieniu.

No nie wiem, Dagmaro...
Czy to przypadkiem nie jest takie zrywanie na raty z jego strony?

Jak właściwie tłumaczy tę wyprowadzkę? Wiesz, ja rozumiem, że może się ludziom nie układać i mogą potrzebować czasu na przemyślenia, co dalej. Tylko że wygląda na to, że on sobie szykuje to mieszkanie tak całkiem na poważnie, żeby tam zamieszkać na dobre. ?

Nie uważam, że ludzie muszą ze sobą mieszkać od razu po poznaniu. Tylko że mieszkanie osobno jest/powinno być etapem przejściowym. Oczywiście długość trwania tego etapu zależy od wieku. Nastolatkowie, jako że nie są niezależni (także są niedojrzali) będą się spotykać i spotykać... aż dojrzeją,usamodzielnią i zamieszkają razem lub się rozejdą.

Ale jeśli się jest dorosłym, to związek raczej chyba powinien zmierzać do dzielenia ze sobą każdego dnia, obowiązków i przyjemności. Kroku wstecz kompletnie nie rozumiem (no chyba po to tylko, by przemyśleć, czy dalej się chce ze sobą być).

Obawiam się, że godząc się na takie jego wpadanie od czasu do czasu, gdy ma ochotę, godzisz się na zbyt wiele. Nie będzie to dla Ciebie pełny, dojrzały, satysfakcjonujący Cię związek... Bo jakie tu wsparcie, wychowywanie wspólne dziecka, gdy on tylko będzie wpadał?

Myślę, że mogłaby go obudzić całkowita strata Ciebie, pokazanie mu, że albo albo. Macie tworzyć dom, czy bawić się w niego od czasu do czasu, gdy nie będzie akurat w świecie wirtualnym?
Jest to oczywiście ryzykowna metoda, bo nie wiadomo, czy się rzeczywiście otrząśnie... Może przeboleje, ucieknie w gry... co ucieszy jego rodziców (pewnie o to im chodzi).

A czy on Ci w ogóle pomaga? Jak wygląda jego udział  w obowiązkach domowych? Co znaczy, że pomaga Ci wychowywać dziecko?

Stało się,
pierwsza samotna noc od wielu lat...
Przemówiliśmy się, wyszedł. Teraz ma gdzie, więc nie będzie musiał rozwiązywać problemów, bo jak się zdarzą, to wyjdzie.
Ja już wszystko wiem...
Będzie mi teraz ciężko, ale muszę dać radę.

Nie miałam siły wczoraj Wam pisać.

Przy drzwiach powiedziałam mu, że może iść skoro wybrał... Powiedział "wybrałem siebie".
W  moim rozumieniu, gdy w miłości wybiera się siebie, to już nie jest miłość raczej... Pierwszy raz NIE rozpłakałam się jak wychodził. Nie prosiłam, by został.
Dziś nie dzwonię, nie napiszę.
Jeśli przyjdzie (a będzie próbował, bo ma umówiony remont łazienki, więc wygodniej myć się u nas i jeść ugotowany przeze mnie obiad) powiem mu, że szybciej odnajdzie siebie jak nie będzie dzielił swojego hojnego serca na dwa domy...

Niech siedzi na karku ukochanym rodzicom,w  których jest zapatrzony jak w obrazek. Niech ich pozna, jacy oni będą hojni dla niego W końcu od nich się tej miłości nauczył... Mają już nawet kandydatkę na żonę...

Bez trzęsienia ziemi nie będzie szans na nic. On potem latami może bawić się w rodzinę "dochodząco", ja będę się starzała i słabła wewnętrznie, a on będzie miał wszystko: i rodzinę, i wolność, i siebie, i rodziców szczęśliwych... Ostre pociągnięcie pomoże mu się określić...

P.S. Mieszkanie i tak było do remontu, bo je wynajmował ludziom, a teraz jest tam taki mega syf, że wynajmujący uciekali po pierwszych oględzinach

Dziękuję za wsparcie nie sądziłam, że tak szybko je tu znajdę

Jakiś czas wcześniej usłyszałam, że musi odnaleźć siebie, pomieszkać sam, że to pomoże naszemu związkowi blablabla
Ponoć, jak nie będzie szczęśliwy sam ze sobą, to nie będzie szczęśliwy z nikim.
Uwielbiam frazesy

No właśnie bałam się dawać zbyt radykalne rady, bo mam poważne obawy, czy okażą się one skuteczne.
Jego uzależnienie + wsparcie rodziców może okazać się silną przeciwwagą dla uczucia, które dla Ciebie na pewno jeszcze ma.

Tylko co masz do stracenia? Ten niby związek? Będzie wpadał do Ciebie na obiadki, ukąpać się, na seks... Rzeczywiście sprytnie wybrał to, co mu pasuje, omijając obowiązki, niedogodności, które przeszkadzałyby mu w jego nałogu.

A gdyby był alkoholikiem i wyprowadził się, by w swojej samotni upijać się do nieprzytomności? Od czasu do czasu wpadałby by się najeść, wymyć... by pożyć rodzinnym życiem? Na to na pewno byś się nie zgodziła.

Tak, myślę, że na to też godzić się nie powinnaś. Nie on jeden na świecie. Szkoda czasu na to, co on teraz Ci proponuje. Tak jak napisałaś. Będziesz czekać w nieskończoność na to, że on znów zapragnie dzielić z Tobą życie, a jednocześnie stracisz szansę na ułożenie swojego w normalny sposób.

Gwarancji nie ma, że coś wskórasz swoją postawą, ale naprawdę lepsze to niż zgoda na jakieś ochłapy. Skoro wybrał siebie, to niech do siebie ma pretensje, że nie Ciebie i dziecko.

Nie pozwalaj swojego domu traktować jak przystani, gdzie wpada i wypada, kiedy się mu podoba. Nie gotuj mu, nie pierz. W końcu wybrał siebie, SIEBIE.

Bądź dzielna. Dasz radę. Myślę, że nie ma innego sposobu, by wygrać.

Widzę, że fajna z Ciebie babka - z dystansem i poczuciem humoru. Dasz radę. A on szybko odczuje, ile stracił.
Wtedy go przyjmiesz (może) na Twoich warunkach.

Choć gorsze chwile też pewnie się jeszcze zdarzą, kiedy będziesz wątpić...

Jest pewna  sprawa do rozgryzienia.
Mianowicice podchodzę go cały czas w temacie co wiedzą o nas jego rodzice. Wiedzą, że się wyprowadził. Dośpiewali sobie, że zerwaliśmy. On nie wyprowadza ich z błędu, bo mówi, że nie musi się im spowiadać z kim ma kontakt itp. Dzięki temu chyba, z tej radości, że mnie rzucił oni obiecali włożyć kasę w jego mieszkanie. 4 czy 5tysiaków na drodze nie leży, a to nie cała dotacja, bo potrzeb jest mnóstwo Czy nie myślicie, że on manipuluje nimi ostro? Zresztą, mną też...
Gdyby miał taki chytry plan, żeby trochę ich skubnąć chociaż nigdy taki nie był, to wszystko bym dała radę pojąć co się dzieje. Nie wtajemnicza mnie, bo wie, że bym mu to wytknęła, była niezadowolona z takich kombinacji...

Wczoraj tylko pisał, że mam pamiętać, że bardzo mnie kocha itd. Ja-grzecznie, beż żadnych wyznań... Przegadaliśmy wieczór na gg o całym dniu... Był w Łodzi sam i miał szkolenie.

Czyli jednak trochę poległaś z tą propozycją obiadu. A miał nie wpadać ot tak, gdy ma ochotę coś zjeść.

Nie bardzo też rozumiem tego, że nie mówi Ci, co wiedzą rodzice. To jakiś mały chłopczyk jest? Podlizuje się rodzicom dając do zrozumienia, że zerwał z Tobą? Dla mnie to trochę tak jakby się wyparł Waszego związku, Ciebie, Waszej miłości. W imię czego? By naciągnąć ich na remont mieszkania?
Ryzykuje utratą Ciebie (bo jednak mogłaś go pogonić przez tą wyprowadzkę), by wyremontować mieszkanie?
Później pewnie będzie tłumaczył, że teraz to musi tam mieszkać, bo rodzice tyle kasy włożyli, więc się obrażą, albo że będzie się czuł wobec nich nie fair.

Rodziców mi w sumie nie żal, skoro chcą układać życie dorosłemu człowiekowi. W kwestii etyki widać sprawdza się powiedzenie "niedaleko pada jabłko od jabłoni".

Jeśli jednak miałby wyprowadzić się od ukochanej kobiety tylko po to, narażając ją tym samym na stres, cierpienie i łzy, to ja już tego nie rozumiem.

Owszem, Tobą też z pewnością manipuluje. Skutecznie. Dopiero co Cię zostawił, ZOSTAWIŁ nie wyjaśniając niczego, nie broniąc Ciebie i Waszej miłości przed rodzicami, a wystarczy, że na GG napisze, że kocha, a Ty cała w skowronkach jesteś i wyszukujesz wytłumaczeń dla niego.

zajmij się sobą, znajdz hobby dla siebie... może w końcu poczuje że czegoś mu brakuje? I Ty wydasz mu się bardziej interesująca.  Za co jego rodzice tak Cię nie lubia?

Dziś, 12.10.
*SKOŃCZYŁAM*
Ciężko mi jak cholera...

KajkaKA trzy dni temu po pracy pojechaliśmy na zakupy do hipermarketu. To było po 20.00.
Zrobiliśmy te zakupy jak skowroneczki. Stanęliśmy przy kasie.
Trzy osoby przed nami jego rodzice pakują zakupy. Nie podszedł, nie przywitał się. Zalał się rumieńcem i zdenerwował strasznie. Ja powiedziałam, że się stresuję, bo nie wiem co jest grane. Do tamtego dnia nie uzyskałam odpowiedzi, czy powiedział rodzicom, że nadal jesteśmy razem, ale okazało się, że pozwala im myśleć, że nie jesteśmy...
Rodzice poszli, my zapłaciliśmy.
Idziemy do wyjścia a jego matka stoi przy cukierniku.
Ominął ją jak kupę w krzakach...
Nie podeszliśmy...
Chciał czym prędzej znaleźć się w aucie ze mną.
W domu nie zjadł kolacji, którą kupiliśmy, bo był zbyt zdenerwowany.
Przed zerwaniem poinformowałam go, że jestem zdruzgotana akcją w sklepie.

Czemu on się tak ich bał? Nie mam pojęcia... Gry to jedno, ale w tej rodzinie dzieje się coś strasznego... Nie pamiętam kiedy ostatnio on się tak czegoś bał...

A jego rodzice Was widzieli? No chyba nie dało się nie zauważyć? Nie wyglądali na zdziwionych? Czy udawali, że nie widzą.

Jego zdenerwowanie jest zrozumiałe. Skoro dał im do zrozumienia, że zerwaliście (czyli de facto okłamał), właśnie został złapany na gorącym uczynku. Bał się z pewnością Waszej konfrontacji, bo rodzice mogliby zapytać zdziwieni "jak to wy razem?". Przy okazji też na pewno wystraszył się, że dowiesz się o tym, że się Ciebie przed nimi wyparł.

Chciał jak najszybciej uciec, bo dzięki temu będzie mógł rodzicom sprzedać bajkę, że się np. tylko spotkaliście w sklepie, a Tobie wmówić, że Ci się zdawało, że był zdenerwowany.

A jak jego reakcja na zerwanie? Próbował choć Cię powstrzymać?

dziś jest mi wyjątkowo ciężko
niedziela
wszystkie rodziny jedzą obiad...

KajkaKa nikt tak nie zrozumie drugiej osoby, kto nie ma choć trochę podobnej sytuacji...
Będziemy się wspierać nawzajem i jakoś wytrwamy może
On się pogubił totalnie i zranił mnie tym bardzo. Jakaś depresja, kryzys wieku, cholera wie co to... Ale są terapie, pomoc... A ten od razu wypalił, że się wyprowadza. Jedynie spokój, moja obojętność itp pomogą mu dojrzeć, odnaleźć dobrą drogę.
Ja nie umiem ot tak zapomnieć tylu lat, ale przecież on czuje to samo To nie jest tak, że mu się zresetowało nagle... Może się odnajdzie, może nie...ale ja muszę w tym wszystkim złapać jakąś równowagę.
A Ty, długo już po rozstaniu z mężem? A dziecko małe czy już odchowane? Jak nie chcesz, to nie pisz ...

Co do tłumaczenia mi sytuacji w sklepie-on wie, że byle jakich treści nie przyjmę, więc wolał się bardziej nie ośmieszać. I słusznie akurat

A  jak go mogę znaleźć?

Wszystko jest dla ludzi ale z umiarem. Nie należy zapominać, że granie to forma rozrywki taka jak oglądanie filmów, czy gra w karty. Takie czasy... Ważne, żeby się w tym nie zatracić.

I tak Ci ciężko? Mne by było zwyczajnie przykro! Tyle lat razem i takie słowa. Co to w ogóle ma być, ze jak dziecko będzie grzeczne? Co to w ogóle kurcze za hasło? A co z Tobą? Zostawia sobie furteczkę w raze "W"? No nie, nie zgadzaj o to się na to!
Ja bym sobie darowała takie bezsensowne gadki i pogadanki, bo to zwyky dzieciak nieodcięty od matki i cokolwiek powiesz, będzie miał to w nosie. Bo liczy się tylko ON. Nie TY, nie dziecko,nie WY.
Liczy się on i jego klocki. Ale Ty już masz dziecko, które Cię potrzebuje, które jest w wieku dorastania.

Obudź się kobieto i daruj sobie proszenie o jego łaskę. Będziesz się płaszczyć dla gościa, który Cię zwyczajnie wykorzystuje i boi chronić przed rodzicami? Świetnie po prostu, każda kobieta marzy o takim wsparciu.

Wierzę, że z czasem przejrzysz na oczy. On może też, ale to Ty musisz podjąć te pierwsze, radykalne kroki.

Najbardziej zdumiewająca w jego wypowiedzi jest deklaracja, że kocha. Nic w jego wypowiedzi tej miłości nie potwierdza.

To tak jakby mówił: nie chcę Cię, nie chcę z Tobą być, nie chcę niczego z Tobą planować, obojętne mi czy sobie kogoś znajdziesz, nie obchodzi mnie Twoje dziecko, ale kocham. To jakaś chyba nowa, wymyślona na jego własny użytek definicja miłości.

Przepraszam, że Ci to piszę i pewnie jeszcze Cię tylko dobijam. Tylko myślę, że lepiej byś się nie łudziła i byś naprawdę pokazała temu panu drzwi. On po prostu - tak to mi wygląda - trzyma Cię tak z wygody, przyzwyczajenia, póki sobie kogoś nie znajdzie.
Nie wiem, może przejrzy na oczy, może zobaczy, co stracił, ale warunek jest jeden: musi zobaczyć, że stracił. A tymczasem - zdaje mi się - on jest świadomy tego, że czekasz, że w każdej chwili może pojawić się w Twoim życiu i Ty go przyjmiesz z otwartymi rękami. Więc mu się nie spieszy.

Rzeczywiście współczuję sytuacji. Tylko że w sytuacji, gdy Ty jesteś pochłonięta swoim dogorewającym związkiem, toksyczną relacją, która zamiast dawać siłę, wysysa ją z Ciebie, nie możesz tak naprawdę pomóc swojemu dziecku. Ten młody człowiek widzi przecież, że jesteś nieszczęśliwa, sfrustrowana... i to sytuacja, która trwa... i trwa...
Owszem, cierpienie, kiedy postanowisz to uciąć ostatecznie, będzie pewnie znacznie większe. Ale minie. Z każdym dniem będzie lepiej.
Tak ja to widzę.
Choć wiem, jakie to trudne.

I nie myśl o najgorszym. Jak ja sobie pomyślę czasem, że też miałam takie myśli, i gdybym wtedy je zrealizowała, ilu niezwykłych chwil bym się pozbawiła. Teraz też miewam doły, ale coraz lepiej radzę sobie z myślą,  że jestem sama. I tyle dostrzegam możliwości... Tylko muszę się na nie odważyć.

Badania ginekologiczne sprawdź. Nie zaniedbuj tego.

Jako facet powiem krótko, to palant (przepraszam za wyrażenie, ale lektura argumentacji do tego skłania). Nie utrzymuj kontaktu, to Cię zniszczy, spowoduje takie wewnętrzne rozdarcie i walkę: otworzyć się na nowe czy też pozostawić furtkę staremu..., bo co będzie, gdy ON POSTANOWI WROCIC...?
Byłem w podobnym związku z rozterkami analogicznymi do Twoich, źródło problemu było inne, ale tylko definitywny koniec, wykasowanie numeru tel. maila, gg pomoże Ci po prostu otworzyć się na nowe, które z pewnością nadejdzie.

uwolniłam się od nadziei...

nic się kochana szczególnego nie stało,
wystarczyło mi jego zachowanie, które jest średnie dość jak do tej chwili
sam mi pomaga o nim zapomnieć, chociaż ponoć tego nie chce...

Hi Dagmara,
Ja mam ten sam problem is prawie 10 lat World of Tanks zniszczyl zwiazek, mam dosc odchodze bo to jest wazniejsze dla niego (37) lat ma.Mam 2 dzieci nie chce juz byc sama I samotna bez znajomych I zycia w realnosci potrzebuje, ciagle wyzwiska piwska I gra I jeszcze to moja wina on mowi.Uciekaj jak najszybciej to moja rasa, ja tez zwiewam bo nalogu sie nie przegada nikomu
Pozdrawiam serdecznie