Ciekawość z telefonami/wiadomościami/mailami i tak dalej...

Mój jest ogólnodostępny dla mojej połówki, ale czasami śmieszą mnie sytuacje kiedy sobie grzebie w telefonie i padają pytania "a co robisz, a z kim piszesz". Przyjmuję to z żartem, ale wolałabym pozbyć się tych pytań

Ja jestem ciekawska jak cholera jasna i lubie wszystko wiedziec Moj maz nie blokuje swojego telefonu, ale adres email i komputer tez. Facebooka i innych takich on nie ma
Ja wszystko ukrywam od poczatku.  Swoj laptop, wszystko. Ale dlatego wlasnie, ze mam cos do ukrycia. Nie chcialabym zeby czytal moje wiadomosci bo bysmy sie pewnie pogryzli.

Żadnych tajemnic, wszystko o sobie wiemy.
Konta na portalach, haslo do bankomatu, e mail, telefon.

Ale aż taka ciekawska nie jestem. Ufam.
Myślę ze sie nie przejadę na tym zaufaniu

Zapomniałam dodać ze wie ze pisze na tym forum ale nie zna hasła ale jeszcze dzisiaj mu podam

Jasne e maila mozna zmienić i to co chwilę jeśli ma sie cos do ukrycia.
Ale telefony u nas nie są pochowane, leżą i w każdej chwili ja czy partner mozemy sobie zerknąć.
Ja nie zerkam, mój nie wiem ale chyba nie.

Jak to po co?
Po to zeby moj maz nie widzial co o nim mowie, za jego plecami jak sie wkurze. Albo nie znal spraw moich znajomych, albo nie czytal moich fantazji nie dotyczacych jego.

U nas jest tak swobodnie, nie ma czegoś takiego "moje, nie dotykaj". W tym co pisze z kimś nie poruszam też jakichś bardzo prywatnych tematów, więc nawet, gdyby zajrzał, to nie przeczyta o grzybicy pochwy itp Raczej takie tematy intymniejsze z przyjaciółką czy kimś poruszam na żywo. Przyznam, że zdarzyło mi się przeczytać jego smsa, np sam mi pokazał albo on mój, ale to takie częste też nie jest no i jak pisałam nie poruszamy tam jakichś wielkich spraw, więc może to się wyda dziwne, ale nie widzę wtedy problemu. No albo on nie miał jak odczytać smsa, a mnie poprosi. Mówię to rzadko, ale tutaj nie robimy problemu. Jakbym pisała z przyjaciółką o grzybicach czy jakieś inne osobiste tematy, to pewnie bym myślała inaczej, ok. No więc to co ma zostać między nami z koleżanką itp to jest poruszane raczej na spotkaniu, wtedy gadamy najwięcej i wiadomo, że chłopaka wtedy nie ma, bo sam wie, że takie spotkania są potrzebne, damskie pogaduchy. No, ale telefonu itp jak piszę nie traktujemy jak twierdzy i nie byłoby u nas afery jakby jedno chciało zobaczyć smsa. Nic takiego tam nie piszemy. Wiem oczywiście, że zdradzić można tak, że nie ma tego w telefonie itp, ale no wiadomo, ja nie zdradzam i tak, bo jestem uczciwa, jemu też ufam. Dziwnie przyznam jednak bym się czuła, gdyby telefon chował czy coś w tym stylu czy odskakiwał jak ktoś dzwoni

Jakbym nie widziała wcale jego smsa żądnego, to też ok, byleby czuć, że nie obwarowuje się i nie ucieka od razu z telefonem, bo to po prostu było dziwne. A że przy okazji pokazał mi nie raz jakiegoś smsa czy ja jemu, to taki "dodatek", tak wyszło, ale też nie zdradziliśmy przy tym jakichś osobistych spraw naszych znajomych. Wiem, że niektórych to burzy, bo i tak ta osoba to pisała do mnie, a nie do jego, ale z tego co moich znajomych znam to im to nie przeszkadza i ogólnie mają podobne podejście, że nie robiliby z tego afery, zwłaszcza, że tych intymnych rzeczy tak nie piszemy - wolimy na spotkaniu obgadać z koleżanką, a też dlatego, że rzadko mój zobaczył facet smsa czy ja jego, nie jest to nagminne i jakieś patologiczne. Tak mi się wydaje

Oczywiście to nie jest tak, że jak pokażę komuś smsa, w którym przyjaciółka przesłała mi jakiś żarcik to jest to pogwałcenie jej prawa do prywatności. Jednak w takim wypadku to ja dokonuję selekcji treści, które uznaję za nadające się do ujawnienia i te skierowane tylko do mnie.
Nie wyobrażam sobie jednak sytuacji, w której mój mężczyzna bierze do ręki mój telefon, bo akurat ma ochotę poczytać z kim pisze i o czym - i czyta po kolei wszystkie zachowane smsy. Bo przecież ja nie mam prawa mieć niczego do ukrycia A właśnie w taki sposób rozumiem to "sprawdzanie", o którym mowa w pierwszym poście wątku.

Zagladanie przez ramie doprowadza mnie do bialej goraczki

No tak, jeśli w tym przypadku pokażę smsa, to też ja sama czy on. Jak mówię rzadko, ale zdarzyło się. Może to też wbrew pewnym zasadom o jakim piszecie, ale jak mówię wśród moich znajomych raczej nikt by nie gniewał się. Sama np moja przyjaciółka czasem pisała ze mną i patrzyła wtedy jej taka druga przyjaciółka, z którą i ja się przyjaźnię co piszemy. No i nie przeszkadza mi to, że widziała tę wiadomość ode mnie, bo przyjaciółka akurat jej pokazała Myślę, że to zależy od sytuacji. No, ale tak, sami to sobie nie grzebiemy w telefonach, pewnie, że tak, to też już dla nas nie byłoby zbyt fajne..Wtedy nie. No i jeśli o tym pisze autorka wątku to ja też na nie w takiej sytuacji.

Tak, z tym, że u mnie jak pisałam zdarza się to rzadko, a i wiem, rozmawiałam, że znajomym moim to nie przeszkadza, skoro nie piszemy o wielkich sprawach i jest to rzadko. Nikt u nas by o to sprawy nie robił. No, ale ok, jakbym wiedziała, że im przeszkadza, to wtedy nie. No albo jak kogoś nie znam dobrze, to nie pokaże chłopakowi. No, ale tak to mówię jak jest u nas i skoro żadna ze stron nie czuje się czymś takim pokrzywdzona, to myślę, że jest ok. Jak mają inne zdanie, to pewnie, wtedy co innego. Zależy to od podejścia. Co jak mówię nie jestem namiętnym przeglądaniem. No, ale rzadko, bo rzadko, ale może nam się zdarzyć, że zobaczymy jak będziemy koło siebie. Tak samo przyjaciółka też wie, że nie jestem zła jak zdarzy się, że inna przyjaciółka ta nasza zobaczy mojego smsa do mnie lub jeśli np jej chłopak zobaczył, to też ok. Dla mnie tu nie ma sprawy, zwłaszcza, że nie piszemy o bardzo poważnych sprawach, które chcemy koniecznie zachować dla siebie, bo są bardzo osobiste dla kogoś, trudne. No i jak z nimi rozmawiałam to uważają tak samo.

Prawo do prywatności było przestrzegane w moim domu rodzinnym. Nie było telefonów komórkowych i komputerów oraz haseł do nich, ale nikt niezaproszony, niemający upoważnienia, nie czytał tekstów, których nie był adresatem, nie przeglądał rzeczy innej osoby, nie grzebał w nie swoich notatkach. Te same zasady stosowałam i stosuję we własnym domu.

To, że jestem w związku nie jest równoznaczne (według mnie, mojego męża także) z przeszukiwaniem telefonów, komputerów, korespondencji. Dlaczego? Bo każdy ma swój telefon, swój komputer a adresatem listów jest jedna (zwykle) osoba. Znam hasła mego męża, on zna moje, ale nie mamy żadnej potrzeby naruszania prawa drugiej osoby do prywatności. Żadne z nas nie kontroluje (niektórzy używając eufemizmów mówią o zaspokajaniu ciekawości) drugiej osoby, bo mamy do siebie zaufanie. Dzięki szanowaniu prywatności krąg osób, które darzą nas (męża i mnie) zaufaniem, jest spory; różne osoby wiedzą, że informacje przekazane jednemu z nas nie staną się powszechnie znane. Podobnie było z dziećmi. Żadne z nas, dorosłych, nie przeszukiwało ich rzeczy/plecaków/telefonów/korespondencji. Teraz, po ich wyprowadzce też nie otwieram/y przesyłek/listów do nich zaadresowanych, które przychodzą na nasz adres.

I jeszcze jedno. Żadne z nas nie chowa telefonów, nie oburza się, gdy druga osoba skorzysta z komputera - mamy zaufanie, że korzystając z niego nikt 'przypadkiem' nie przejrzy zawartości.

Mój M to nawet sam czasami dzwoni do mnie i mówi "Jesteś przed komputerem? Wejdź na mojego fb i włącz moją gierkę bo (jakaś tam) walka się zaraz zacznie!" Bywa, że jak zostawie swój fb włączony i pójdę do kuchni po coś, to po powrocie zastaję M romawiającego z kimś na moim fb Najpierw żartobliwie go karcę "Ej, z kim gadasz na moim fb? No no!" i śmiech. On kończy rozmawiać i wszystko wraca na miejsce. Jak ktoś dzwoni na któryś telefon to nie ważne kto odbiera. Tak po prostu się przyzwyczailiśmy. "Skarbie, 'ktoś' dzwoni!", "To odbierz!" Na początku wiązku było to trochę jeszcze niepewne, bo nie znaliśmy się dobre, ale z biegiem czasu odbieranie swoich telefonów stało się naturalne, jednak trzeba też wiedzieć kiedy można odebrać, od kogo, itp. Jeśli dzwoni np szef, to nie odbieramy
Ale jakoś specjalnie nie przejmujemy się, jak ktoś nam coś napisze, a druga osoba nie powie o co chodzi. Jak to będzie dotyczyło też mnie, to wtedy mi powie, a jak nie to znaczy, że to nic istotnego, co muszę wiedzieć.

Ale dlaczego część patrzy na to tak, że JA nie mam tajemnic, że JA pozwalam, że JA ufam, JA coś tam? To partner/partnerka monologi w SMS-ach prowadzą? Maile wysyłają sami do siebie z dwóch różnych skrzynek? Pewnie nie, więc kto dał prawo do decydowania o pokazywaniu wiadomości za rozmówcę? Przecież to tak, jakby na każde spotkanie z przyjaciółką zabierać męża/chłopaka i żądać od niej, żeby mówiła wszystko przy nim, bo przecież wy się kochacie i sobie ufacie.

Pisałam już wcześniej. A to akurat nie jest konkretnie do Ciebie, tylko do ogółu z takim podejściem.

Kręcimy się w kółko. To jest umowa między partnerami i jeśli oboje akceptują taki układ, to między nimi jest to w porządku, ale nadal NIE JEST w odniesieniu do osób trzecich.

Wydaje mi się, że to też jest często nadużywane. Rodzice uważają, że bezkarnie i bez poczucia upokorzenia tych drugich, mogą swoim dzieciom przeszukiwać osobiste rzeczy. Ja sama mam w domu 17-latka, czyli jest to teoretycznie najtrudniejszy i najbardziej padatny na wszelkiego rodzaju zagrożenia wiek, a jednak NIGDY nie przeszukałam mu ani telefonu, ani komputera, ani szafek czy plecaka, nie otworzyłam żadnej przesyłki. Dziecko też ma prawo do prywatności. Jeśli będę miała poważne podejrzenia, że dzieje się coś niedobrego (oby nie), to być może będę szukała potwierdzenia, w żadnym innym wypadku nawet nie dopuszczam do siebie takich myśli.

Bardzo różnie to bywa. Z tą prywatnością i ilością przekazywanych sobie informacji naprawdę zależy od doświadczenia, cech osobowości, podejścia. W moim poprzednim związku było tak, jak pisze tu większość z was. Były sobie telefony, otwarta poczta etc. i nikt nie myślał o tym, żeby to sprawdzać, choć kto wie, ja go na niczym nie przyłapałam .

W obecnym związku jest inaczej. Mój obecny partner zawsze miał blokady na telefon, laptop, ipad, etc. I co mam zrobić. To jego sprawy, nie mogę w to ingerować, choć nie ukrywam, wolałabym bardziej tę drugą sytuację. Może porozmawiam o tym, kiedy się zaręczymy.

Co do tego to powiem ci, że fajnie jest jeśli oboje z partnerów mają dostęp do wszystkich rzeczy...
Zasada ograniczonego zaufania jest zawsze dosłownie...

Stworzyłem ten temat dlatego, że sam chciałbym np zobaczyć w tel. mojej dziewczyny....
Raz z ciekawości po prostu wziąłem telefon jej do ręki aby zobaczyć po prostu nie smsy tylko tel...
wydarła mi go zanim zdążyłem włączyć menu heeh... nie wiem co o tym myśleć dlatego pytam tutaj co i jak ludzie z tym rozumują...
Rozumiem twoje ograniczone zaufania i to jest dobra rzecz

Odpisałam w tym wątku jako pierwsza i zastanawiałam się potem, w którą stronę pójdzie dyskusja. Jakoś mi trudno zrozumieć, że można w taki sposób stawiać sprawę: jak kochasz, to pokaż mi swoje smsy;D Jak dla mnie to ludzie, którzy mają takie zapędy do kontroli powinni przede wszystkim zdać sobie sprawę, że nie wynika z tego nic dobrego - to raz, a dwa - co jest powodem tego, że ktoś chce sprawdzić czyjąś korespondencję... No bo przecież nie to, by wiedzieć czy ktoś nie flirtuje, bo jest oczywiste, że jak flirtuje albo zdradza, to zrobi to tak, żeby nikt o niczym się nie dowiedział:)

Polecam książkę Bussa - Zazdrość. Naprawdę świetnie pokazuje schematy:) Np. jest coś, co nazywa się spirala koewolucyjna - czyli im bardziej kontrolujesz partnera, tym on - jak będzie chciał - wypracuje lepsze techniki, by to ukryć;D

Zatem taka kontrola, raz że narusza prywatność, to dwa, niczemu nie służy. No, chyba tylko umacnianiu paranoi kontrolującego;0

Może fajnie dla Was, ale raczej średnio dla tych piszących. Rzadko piszę zbiorowe wiadomości do "koleżanki i jej chłopaka" czy do "kumpla i jego narzeczonej", więc zwyczajnie nie życzyłabym sobie, żeby ta druga strona je czytała, chociaż oczywiście nie ma w nich nic niestosownego. Denerwuje mnie to tak samo, jak sytuacje, w których widać, że kolega/koleżanka przekazuje swojej drugiej połówce coś, o czym powiedziałam, opis wydarzenia, cokolwiek. Na przykład opowiadam jakąś anegdotkę znajomej (na zasadzie "co się głupiego stało"), powiedzmy - dłuższa historia, w której pojawia się hasło "stary dres babci". Później spotykam się z tą znajomą i jej facetem, ona powie porozumiewawczo coś typu "to tak jak z tym starym dresem babci", a jej chłopak się śmieje - widać, że mu przekazała i po co? Jeszcze lepsze - jak ta druga połówka sama zapyta o coś, o czym nie powinna wiedzieć, bo nie mówiłam. Tak, wtedy włączają się moje psychopatyczne skłonności.

Dla mnie to jest kompletne nieszanowanie czyjejś prywatności, czytanie wiadomości już całkiem  (zwłaszcza ze stałym dostępem i przeglądaniem telefonów, maili). Przecież jeśli się komuś ufa, to nic złego, można nie mieć przed tą osobą tajemnic, ALE SWOICH. A jak ktoś tego nie widzi, to przykre, ale zakładam, że większość piszących, gdyby chciała poinformować drugą połówkę rozmówcy, to sama by sobie poradziła albo o to poprosiła. Można pisać "tajemnice w związku są złe" - tylko że rozmówcy w trójkącie z wami nie są.

U nas telefony leżą wszędzie każdy ma dostęp do wszystkiego jeśli np mój mąż potrzebuje zadzwonić a niewie gdzie jest jego telefon to niema problemu bierze i dzwoni ale jeśli chodzi o czytanie wiadomości to nie ukrywam że to mnie troszkę denerwuje niech zobaczy z kim pisze ale niech nie czyta to już taka moja prywatność zresztą o większości mu mówię co u kogo się dzieje jak zapyta o czym pisze to mu powiem. Często gdy wchodzę na komputer to on jest cały czas zalogowany na fb ale nie wchodzę i nie czytam mu wiadomości.
Myślę że sam fakt dostępu do wszystkiego daje poczucie bezpieczeństwa ze drugą osobą nie oszukuje.

Oliwko, jeśli wyłączność na czytanie wiadomości skierowanych do mnie jest przesadną prywatnością to co jest normalną prywatnością? Pozostaje chyba tylko możliwość zrobienia kupy za zamkniętymi drzwiami toalety... Dla mnie tajemnica korespondencji jest minimum prywatności, jaką każdy człowiek powinien posiadać.

Farfalla cierpiała nie dlatego, że ojciec nie przeglądał telefonu matki, ale dlatego, że jej matka wdała się w romans. Podejrzewanie każdego człowieka o skłonność do zdrady bo jej matka zdradziła jest strasznie nie fair wobec tych podejrzewanych.

Po niektórych wypowiedziach (głownie osób nie doświadczonych jeszcze w życiu) poczułam się jakbym nie miała prawa do swojego męża:).
Jakbym słyszała: Kobieto nie ograniczaj swojego męża! O jaki bidulek, żona się nim interesuje. Tak nie wolno! On ma robić co chce. Kobieto siedź, garami i dziećmi się zajmuj!

Ja się szanuję dlatego nie pozwolę, żeby mój mężulek za plecami flirtował. Znajdę, wytknę i pokażę. Jeżeli nie zadziała, dalej się posunę. Bo się szanuję. To jest prawo do nie bycia ofiarą.

Można porównać trochę do sytuacji, kiedy znajdzie rodzic u dziecka narkotyki. To co ma udać, że nic nie znalazł, bo szanuje prywatność? Wiem, ma w ogóle nie szukać, ha, ha, ha..... A potem płakać nad grobem dziecka.

A może udałoby się w porę zatrzymać spiralę narkomani? Znam takie sytuacje z życia.

NIC NIE JEST CZARNO-BIAŁE. A puste frazesy o prywatności. ( a może to jakieś trolle piszą, żeby ...co? No właśnie co?)

Widzę często pustą gadaninę o jakimś prawie do prywatności. A jakie masz doświadczenie w życiu? Co cię spotkało?

Wiem, wy wiecie lepiej.....

co wy z tą toaletą?

"By wyczuć, że związek się sypie, że brak miłości, szacunku, nie trzeba przekopywać telefonów/komputerów."

Wielokropek  - Właśnie dlatego, że wyczuwa się, że coś jest nie tak, zaczyna się zagladać. Tak zrobią ludzie, którzy są realistami i się szanują. To coś co się czuje ...Każdy sam sobie odpowie

"Jedni, po zorientowaniu się, że związek szwankuje - rozmawiają/naprawiają/rozchodzą się".

No dobra, ale jak chcesz romawiać, wyjaśniać, naprawiać. Pytasz się nawet czy ja robię coś nie tak.
A on nie chce rozmawiać. Robi unki i trwa to miesiacami. Słyszysz, miesiacami!!!! A tu 8 lat małżeństwa i trójka dzieci. Co, trwać? Wyniszczać się, być ofiarą? Nic nie robić? Nie gniewaj się ale dla mnie to co piszesz dalej nie ma poparcia w życiu. To troszkę naiwne. Za dużo przeżyłam i widziałam.
I to nie ma nic wspólnego z przeszukiwaniem ani z potrzebą zaspakajania ciekawości. Czasami trzeba coś w relacji partnerskiej naprostować. I trzeba znaleść ten PUNKT niebezpieczny. W porę go wychwicić. Ja tak zrobiłam a teraz mam już całe lata spokoju.
Nie mam żadnych wyrzutów sumienia, że właśnie wtedy sprawdziałam jego telefon. Zadziałałam. Miałam tą szansę.Już nie sprawdzam, nie przeszukuję, ale on też już nie kombinuje. Jest w porządku. Widzę, wiem i czuję to.

Życzę wszystkim kobietom partnerów, którym można ufać, czuć się bezpiecznie i żeby nie był cienia powodu aby cokolwiek sprawdzać. Tak jest w idealistycznym świecie. A taki ten świat nie jest.

Nic nie jest czarno-białe.

A którym "ludziem" ja jestem wg ciebie Wielokropku?

dobrze powiedziałaś: może by zdusił w zarodku. A może nie potrafiłby się z nią dogadać? Może to ważne, jakie były tego powody? To, że ktoś żałuje, że nie sprawdzał smsów czy maili bo wtedy "by się wcześniej wydało", nie zmienia zaistniałej sytuacji... Dlatego jeśli to samo wnosi się np. do kolejnego związku, to od razu krzywdzi się tę nową osobą. Kontrola jest czymś, nad czym trzeba pracować i na pewno zdać sobie sprawę z pobudek, jakie do tego pchają...

Co masz na myśli, mówiąc obsesyjna potrzeba prywatności? Ona jest, albo jej nie ma. To, że nie przeszkadza mi kiedy mój facet dzwoni z mojego telefonu, kiedy zachodzi taka konieczność, to nie to samo, co zgoda np. na zaglądanie w moje smsy... Nie mam nic do ukrycia - właśnie dlatego nie chcę, żeby ktoś mnie kontrolował. Jeśli ktoś ma potrzebę by to robić, to znaczy, że ma problem ze sobą i/lub mi nie ufa - co nie jest i tak dobre dla związku - w praktyce dla mnie oznacza to albo pracę nad tym, albo koniec związku.

Wiecie ja piszę o swoim życiu, o swoim doświadczeniu a Was w tym coś boli. Nie potraficie zaekceptować odmiennego punktu widzenia. A domagacie się totalnej prywatności. Coś tu nie gra, zgrzyta i dalej są to dla mnie puste frazesy.
Napiszcie o swoim doświadczeniu!!!! Ja napisałam w jaki sposób ocaliłam zwiazek i rodzinę. Gdybym tego nie zrobiła to nie wiadomo co by się stało.

Poczytajcie sobie posty zdradzonych żon i partnerek. Co one przeżywały. Porozmawiajcie z nimi. Dopuście do siebie inny punkt widzenia. Zyczę Wam, żebyście nie musieli tego przeżywać.

Mam dosyć słuchania: prywatność, prywatność i prywatność. A co to jest? Każde małzeństwo ma swój indywidualny układ, do którego cały świat nie ma prawa. Ot jest prywatność.:) Zaraz usłyszę zgryźliwe, że go w klatce trzymam .

"Dziś się zepsułeś, już wiem co zrobię. Zamienię cie na lepszy model" tak śpiewała żartobliwie Kasia Klich. Gdybym z nim nie była zamężna i nie miała z nim dzieci dokładnie bym to zrobiła. A tak muszę naprawiać i wcale nie jest to łatwe ani miłe. Ale daje satysfakcje jak się uda. Nie , nie traktuję swego męża jak rzecz i samochód. Wyprzedzam was w wypowiedziach.

Właściwie nie podoba mi się to, co pisze Oliwka, zwłaszcza zdanie o prawie do męża - nie lubię kiedy ktoś stawia partnera w pozycji niewolnika lub szafy. Więcej w jej postach urażonej dumy i strachu niż obiektywnej oceny sytuacji, ale...

Zastanawiam się na ile ci "ostatni sprawiedliwi" piszą o prawie do prywatności na podstawie własnych przeżyć, kiedy to prawo do prywatności kolidowało z prawem w ogóle...

Czy kiedy dziecko-nastolatek zacznie sięgać po narkotyki to matka będzie spokojnie stała i patrzyła jak dzieciak robi co może by przenieść się na tamten świat?
Zrobi mu wykład?
90% osób jakie znam w miarę blisko - przetrzepie najpierw dokładnie torbę, kieszenie i pokój.
Część z nich będzie to robić regularnie.
A co, jeżeli syn zacznie sprzedawać kradzione części? No przecież grzebanie w osobistych rzeczach to wstyd dla osób o tak wysokim mniemaniu o swej doskonałości. Spokojnie, porozmawiamy, pogadamy, a potem wspolnie poczekamy aż zrobi to za nas policja...

Grzebać w kieszeniach męża?! A fuj! Każdy ma prawo do prywatności i żadna rozchisteryzowana żona nie ma prawa sprawdzać na co mąż wydaje 3/4 pensji i powinno jej wystarczyć, że szczerze zapewnia, że to już ostatni raz. Przezież zaufanie w małżeństwie to podstawa...

Bardzo fajnie się trwa przy swoich zasadach, póki te zasady nie mogą wyrządzić więcej krzywdy innym, niż pożytku.

Szczerze mówiąc miałabym w d*** honor, dumę i że się czegoś takiego nie robi gdyby mój mąż okazał się nałogowym hazardzistą i żyłabym z realnym ryzykiem, że mogę za chwilę stracić dach nad głową.

Nie chciałabym, żeby moje dziecko z własnej nastoletniej głupoty wpędziło się w klopoty, bo mu zaufałam i moja duma nie pozwoliła mi zniżyć się w porę do rewizji.

Można szanować czyjąś prywatność, ale nawet TO prawo ma swoją granicę...

Wiesz Eileen skomentuję tylko dwie sprawy. Bo może warto podjąć te wątki:

Akurat byliśmy w sytuacji, kiedy z racji przeprowadzki syn zmienił szkołę i klasę. Niestety doszło do tego, że część chłopców znęcało się nad nim psychicznie i fizycznie. Co zrobiłam? Bardzo byś się zdziwiła. Rozmawiałam, prosiłam o pomoc szkołę i nie uwierzysz, ale chciałam że ci chłopcy stali się lepszymi ludźmi. Dalej tego chcę. Samo chcenie niestety nie działa, dlatego zmieniliśmy mu klasę. W nowej klasie nie ma żadnych problemów, jest lubiany.  Posądzasz, mnie bez dowodów, o złe zamiary i myśli. Za daleko poszłaś.

Co do drugiej sprawy. Wiem, nie musiałam naprawiać. Ale chciałam. Pierwsze: z racji tego, że są dzieci dla, których zrobię bardzo dużo i ojca też im "naprawię". Drugie: chciałabym też, że jak ja się w jakiejś innej sprawie "zepsuję" to żeby on chciał mnie naprawiać. Żeby mnie od razu nie wyrzucał jak jakiś przedmiot. Ja daję szansę.  Ludzie się zmieniają. On tak zrobił. I jest dla mnie przez to jeszcze bardziej wartościowy.
Trzecie: nie zamierzałam tkwić w chorej relacji z nim.  Wykańczać się. Dlatego zadziałałam. Udało się z nim porozumieć. Pewnie nie wszystkim sie to udaje. Teraz mogę ufać i się nie spalać.
Trzecie: to mój mąż. (chociaż niektórych-nie mówię o Tobie- boli samo słowo "mój". A ja jestem jego żoną. Koniec! Kropka! To wbrew temu co sie innym wydaje zobowiązuje wielowymiarowo.

Pozdrawiam

Cieszę się, że pojawiają się inne zdroworosądkowe głosy.

Iceni pisze, że nie podoba jej się to co ja tam piszę o mężu. I ma do tego prawo. Nie musi się jej to podobać.

Ale za to mi się podoba jej dalsza część wypowiedzi.

Tutaj jest idealny przykład poruszający kwestię prywatności osób trzecich:
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=2198395#p2198395

Dziewczyna przeczytała korespondencję chłopaka z jego byłą o tym jak uprawiali seks. W tym związku umówili się, że mogą sobie grzebać w korespondencji, teoretycznie wszystko gra. Ale czy ex tegoż chłopaka na pewno by była zadowolona wiedząc, że inna dziewczyna czyta o JEJ seksie???