Opryszczka w ciąży

Mnóstwo kobiet miało opryszczkę na twarzy w trakcie ciąży i gdybyś o tym nie poczytała pewnie zupełnie byś jej pojawienie się olała. Kobiety, które ją miały (w tym ja) rodzą zdrowe dzieci. Panikowanie z takiego powodu, doczytywanie i zastanawianie się nie ma sensu i jest dowodem na to, że nadmiar czasu zwyczajnie szkodzi w ciąży. Na 95% rzeczy nie ma się wpływu, a poronienia jak mają się zdarzyć, to zdarzą się tak czy owak i zrozumienie tego jest gwarancją spokoju w ciąży. Z zasady nie da się poronić od tysięcy rzeczy o jakie kobiety wypytują na forach: od infekcji, od dźwigania, od braku albo nadmiaru pracy itd. Jakaś pani kiedyś pytała czy może w ciąży odkurzać, niektóre z pań twierdzą, że podnoszenie rąk jest szkodliwe. Można albo przeżyć ostatnie 9 miesięcy bez dziecka w spokoju i dobrze wykorzystując ten czas albo co drugi dzień zastanawiać się nad kolejnym zagrożeniem. To jest natura i najczęściej to ona decyduje co dalej. Niech uspokajającym dowodem będzie dla Ciebie statystyka - u nas opieka zdrowotna nad ciężarną jest skrajna - mnóstwo wizyt, usg, idiotycznych zaleceń, polegiwań i syntetycznego progesteronu. W innych krajach nie ma tak, a wiele Polek w Anglii skarży się na tamtejszą - ich zdaniem złą - opiekę zdrowotną. Ilość poronień? Taka sama. Naprawdę najwięcej możesz dla siebie zrobić wtedy, gdy zrozumiesz, że na niewiele w tej sprawie masz wpływ.

Aniu Franiu według mojej wiedzy jeśli nie jest to pierwsza opryszczka w życiu, to nie ma czego się bać (chyba, że to opryszczka miejsc intymnych).

Dobre będzie!

AniuFraniu nie popadajmy w paranoje , opryszczka sama w sobie nie ma nic zlego co by wpłynęło na płód dziecka. Dużo kobiet ma opryszczki w ciąży. Niestety ale taka przypadłość jest nasza owieje, przewieje, obliże się czlowiek na dworze i raz dwa opryszczka jest.
W ciąży nie bylam, wiele moich koleżanek bylo i na dodatek miały opryszczkę i nic zlego sie nie stalo.

Wydaje mi sie ze najgorzej jest jak jakiś "syfek" wyskonczy w miejscu intymnym a na ustach to naprawdę nic groźnego.

Aniu pociesze Cię, wiem ze to nie to samo ale mi zawsze wyskakuje jak idziemy na jakas impreze czy jakieś spotkanie rodzinne w tedy wyskakuje mega wielka i tak sobie tkwi na tych moich ustach.

Czesto jak zapisuje sie do dentysty to tak samo, musze odwoływać wizyte. Aż wstyd nie raz mi dzwonić i mowic po raz kolejny ze dzisiaj mnie nie będzie bo mam opryszczkę.

Justyna, to jest chyba najmadrzejszy post jaki od dawna na tym forum przeczytalam, sama poronilam i probuje to samo przekazac innym kobietom ktore nie moga uporac sie z rozpacza po stracie ciazy. Nigdy nie udalo mi sie tak pieknie tego ubrac w slowa a to samo chce przekazac. Od dzisiaj sledze twoje posty ;-)

Sienna, jeśli będziesz śledzić moje posty, to pewnie Twoje stalkerstwo potrwa krótko, bo ja dużą częściąswoich poglądów na ciążę i macierzynstwo budzę złość, choć mi wydają się po prostu zdroworozsądkowe
Moim zdaniem wielu kobietom brak zdrowego i zdystansowanego podejścia do ciąży i całkiem poważnie wydaje mi się, że to wynik nadmiaru czasu i kontaktów z lekarzami. AniaFrania napisała, że "denerwuję się, po tylu staraniach, in vitro i poronieniu to człowiek boi się bardziej niż kobiety, które nie miały żadnych problemów." Tekst usuniety przez moderatora skąd może wiedzieć jak boją się kobiety, które nie miały żadnych problemow i jak to zmierzyć? A moim zdaniem u nas boją się absolutnie wszyscy i panuje jakaś psychoza ciążowa. Wizja poronienia wisi nad kobietami będącymi w ciąży i większości z nich spędza sen z powiek. Pełno jest kobiet, które poroniły. Należy jednak spróbować sobie odpowiedzieć na pytanie dlaczego tak jest i czy faktycznie jest ich więcej, czy po prostu więcej się o tym mówi. Moim zdaniem więcej może być ich tylko o tyle o ile więcej jest generalnie interwencji medycznych w proces zachodzenia w ciążę. Ale to tylko pewien odsetek. Natomiast mi się wydaje, że zasadnicza część poronień jest efektem... zbyt sybkiej wiedzy o ciąży. Bardzo czułe testy sikane, bieganie do laboratorium po bhcg itd. To generuje poronienia, które kiedyś byłyby po prostu spóźniającą się miesiączką. Mnóstwo kobiet od zawsze miało ciąże biochemiczne, ale dziś mówimy o poronieniach i stracie dziecka, które w dziecko zazwyczaj nigdy by się nie rozwinęło. Zarodków, które neinadają się do rozwinięcia, pustych jaj itd. o których nikt by nie wiedział, gdyby nie naddiagnostyka. Kobiety robią badania, biegną wcześniej na usg i zamartwiają się tym, że w 6 tyg. nie widać serduszka. Potem cierpią po stracie, o której normalnie nawet by nie wiedziały i na którą nie mają absolutnie żadnego wpływu. Wiele pań tutaj pisze z żalem, że kobiety-pijaczki mają dzieci, że kobiety, które dzieci wyrzucają zachodzą w ciąże, a one tak bardzo chcą, a nie mogą. To właśnie potwierdza nasz mały wpływ na sprawę. Można pić, nie brać witami, podnosić ciężary, odkurzać i myć okna i donosić ciążę. A można na siebie dmuchać i chuchać i poronić.  Jeszcze lepiej widać to w badaniach naukowych. Syntetyczny progesteron, który u nas jet powszechny nie jest podawany w wielu krajach kobietom we wczesnej ciąży i nie ma to żadnego wpływu na ilość poronień. Ale jeśli u nas do ginekologa idzie kobieta w 6 tc i nie widać serduszka na usg, a ona nie dostanie recepty na tabletki, to wszystkie koleżanki natychmiast każą jej zmienić ginekologa. A taki ginekolog, który jej tego nie przepisuje jest po prostu rozsądny. Wie, że ten progesteron najczęciej w niczym by nie pomógł. Kiedyś chyba pisałam gdzieś tu o krwiakach. Naturalnie w pewnym odsetku ciąż występują różnego rodzaju krwiaki w macicy. Polska nie jest tu jakimś ewenementem. Natomiast u nas zaleca się leżenie i podawanie progesteronu. Podczas gdy badania naukowe mówią, że odsetek wchłaniających się krwiaków jest wszędzie taki sam i nie zależy ani od leżenia ani od progesteronu. Skracająca się szyjka? U nas - polegiwanie. Co mowią badania naukowe? ODsetek wcześniejszych porodów z powodu skracającej się szyjki jest nieco wyższy w grupie kobiet leżących niż tych, które mimo skracającej się szyjki prowadzą umiarkowaną aktywność. Takich przykładów jest mnóstwo. Zresztą to, co już napisałam - tam, gdzie ciąże prowadzi położna, gdzie ciężarne robią usg trzy razy w ciągu 9 miesięcy i gdzie niepowikłana ciąża powoduje, że nie spotkają się z ginekologiem ani w jej trakcie ani przy porodzie, tam jest tyle samo poronień. I każda kobieta ma wybór. Albo zanurzy się w odmęcie rozpaczy po stracie ciąży, o której mogłaby nawet nie wiedzieć, zajdzie w ciążę ponownie i zatruje sobie i otoczeniu te 9 miesięcy, albo zrozumie, że na bardzo niewiele ma wpływ. Na dużo mniej niż sądzi, bo ani wspomaganie lekami ani legendarny odpoczynek itd. najczęściej na nic wpływu nie mają. Napisałam kiedyś kap, gdy pytała czy chodzić do ginekologa prywatnie czy państwowo, że ma taki wybór: albo wyda mnóstwo pieniędzy na oglądanie Matyldy pod każdym kątem na usg co 2 tygodnie, albo wyjedzie za te pieniądze na wakacje. Należy sobie odpowiedzieć na pytanie co będzie milej wpominać za rok, dwa. Czy będzie pamiętać te wszystkie usg, czy ostatnie bezdzietne wakacje.
Naprawdę nie ma zazwyczaj znaczenia czy się już poroniło, długo starało o dziecko czy się zaszło w ciążę bez problemu. Każda kobieta martwi się o ciążę i chce dla rozwijającego się w niej dziecka jak najlepiej. Kłopot polega na tym, że ponieważ pokonujemy naturę przy pomocy różnych procedur medycznych, umożliwiających np. zachodzenie w ciążę, to wydaje nam się, że mamy nad nią jakąś władzę i możemy na nią wpłynąć. Obumarcia zarodków, wewnątrzmaciczne śmierci płodów zdarzały się, zdarzają i będą zdarzać. Można o tym bezustannie myśleć, a można zrozumieć, że czasem tak jest, że i w 35 tygodniu ciąży w pięć minut po usg, dziecko może umrzeć w macicy. I choćby taka kobieta byla wtedy w szpitalu, nie ma się na to wpływu. Tak czasem bywa. I jest to straszna i nieopisywalna tragedia, ale nie można nic z tym zrobić. Podobnie jak zdarzają się śmierci kołyskowe, na które również nie można nic poradzić. Natomiast mamy wpływ na swoją psychikę i nastawienie. Na poddanie się wsluchiwaniu we wlasne ciało albo odnalezienie spokoju. A ciąża to powinien być okres spokoju i harmonii, a nie wiecznego stresu i oczekiwania na najgorsze. Bo - używając wyostrznej analogii - wszyscy wiemy, że możemy zginąć/umrzeć. A czy ktoś z nas spędza dnie na próbach zapobieżenia jakiemuś abstrakcyjnemu zagrożeniu? Nie. Żyjemy normalnie, rozumiejąc, że umieranie to skutek uboczny życia.
I jeszcze jedno - dlatego uważam, że kobiety w ciąży nie powinny siedzieć w domu na zwolnieniach lekarskich. Im to zwyczajnie szkodzi psychicznie, a nie ma żadnego wpływu na to czy tę ciążę utrzymają czy nie. KAP zastanawia się dlaczego nie czuje ruchów dziecka. Moim zdaniem dlatego, że nie masz na to czasu. Masz przeprowdzkę, chorą mamę i nie zajmujesz się głaskaniem po brzuchu i słuchaniem jego zawartości. Wcześniej wiele razy pytałaś o jakieś badania, albo - nierzadko pewnie kokieteryjnie - czegoś tam nie wiedziałaś. Taka niewiedza jest najczęściej błogosławieństwem i gwarancją spokoju. Każda z nas powinna jej sobie życzyć.

I tak właśnie zupelnie przypadkiem wyszedł mi niezły manifest Spokoj i zdanie się na naturę - to powinno się w ciązy propagować

Post poniżej poziomu forum.

Zuzia to na prawde przezylas stresu. Lekarze obojetnieja i na prawde czasem czlowiek ma wrazenie jakby zawadzal. Troche sie uspokoilam bo czytalam, ze wiele kobiet mialo ten problem. Ja troche zmarzlam i tyle. Jesc moze tez malo jem ale chyba stracilam smak. Nic totalnie mi nie smakuje a raczej wszystko smakuje mi tak samo bezplciowo.

Sienna, to chyba pierwszy raz, gdy ktoś się tak bardzo ze mną tu zgadza Uznaję to za nadzieję, że zdrowy rozsądek ma jeszcze jakieś szanse na przetrwanie. No i moim zdaniem takie podejście powoduje właśnie spokój w ciąży, o który - jak pisałam - dziś tak trudno. Jeśli chodzi o stalkowanie, to nie musisz szukać, sama Ci napiszę - mam trzymiesięcznego synka Nie poroniłam nigdy, choć byłam kiedyś w ciąży biochemicznej, kilka dni po pozytywnym teście dostałam po prostu okres. Nigdy nie dochodziłam ani dlaczego ani co się wtedy stało, po prostu uznałam, że za wcześnie nasikałam na test. Dość zabawne jest to, że mam wszelkie powody by być super nadwrażliwa, gdyż od kilku lat choruję na pewną rzadką i nieuleczalną chorobę, spędzam sporo czasu w super specjalistycznych klinikach i byłam w ciąży, która wzbudzała duże obawy w lekarzach. Gdzieś dawno temu pisałam o tym, że nie tylko wiem, że nie czeka mnie życie tak długie jak innych, ale też, że była to moja pierwsza i ostatnia ciąża i nawet gdybym ją straciła, to nigdy nie mogłabym zajść w kolejną. To dość specyficzna sytuacja, w której jakiekolwiek komplikacje zamykałyby mi drogę do macierzyństwa na zawsze. Być może dlatego podeszłam do tego z takim spokojem, ja po prostu nie miałam nic do stracenia. I wiedziałam też, że nie mogę skupić się wyłącznie na tym, bo istnieje życie pozaciążowe, na które powinnam być przygotowana. Uznałam, że mam szczęście, że jestem w ciąży i powinnam spokojnie czekać na to, co dalej. I może to dobry sposób i dobre podejście, bo mam teraz super spokojne dziecko, które przesypia całe noce, jest bardzo pogodne i właściwie nie sprawia żadnych problemów. Tak jakby mój spokój się małemu po prostu udzielił Tego też Ci kiedyś bardzo mocno życzę.

Słuch zawsze jest badany dzieciom po porodzie...

Mnie dopadła opryszczka w 11 tc. Ginekolog tylko zapytal, czy to pierwszy raz. Jezeli któryś z kolei - nie ma czego sie bać. Tak lekko odstępując od tematu wtedy 'wypalalam' opryszczkę spirytusem. Myślałam, ze po 3 dniach zeszla, jednak 4 dnia obudziłam się z tym ustrojstwem na pól buzi