Zdradza mnie czy tylko mi się wydaje ?

Ty cierpisz, płaczesz, On być może cierpli i milczy... Różni ludzie różnie przeżywają...
U mnie w związku jest podobnie. Ja gdy cierpię płaczę, szukam winy w sobie, chodzę przybita, a Luby milczy... Tak już mamy, nauczyliśmy się siebie. Gdy milczy wiem, że coś jest nie tak. A dzięki nauczeniu się siebie wiemy, że wystarczy się przytulić, po jakimś czasie łatwiej mówić, wtedy rozmawiamy i rozwiązujemy problem.
Poronienie jest ciężkim doświadczeniem, moja mama straciła dwójkę synów, troszkę później niż Ty. Płakała, cierpiała, długo nie wychodziła z domu, z łóżka, nie chciała jeść... Tata wychodził z domu, jeździł godzinami między ulicami...
Nie szukaj dziury w całym, powiedz Mu czego Ci trzeba, że chciałabyś by Cię wysłuchał, był obok, zapytaj czego on potrzebuje. Rozmawiajcie

Weź pod uwagę wizytę u psychologa swoją i małżonka...

Współczuję, Ziaja. Wiem, jak to jest stracić dziecko.
Z tą różnicą, że to nasze, pierwsze wspólne dziecko (żona miała synka z pierwszego związku) zmarło, gdy miało cztery i pół miesiąca.
Muszę przyznać, że nie mogłem już patrzeć na rozpacz żony. Wspierałem ją jak mogłem, ale z miernym skutkiem, więc podobnie, jak Twój mąż, szukałem pretekstu, by wyjść z domu, nie słuchać już zawodzenia, wyrzucania sobie, że nie zrobiła wszystkiego, by naszą córeczkę uratować itp.
Wałesałem się po okolicy wieczorami, wlewałem w siebie alkohol.
Pozornie, na zewnątrz, mogłem sprawiać wrażenie, że śmierć mojego dziecka mało mnie obeszła. Żona zarzucała mi obojętność w obliczu tragedii.
A ja po prostu nie umiałem wykrzyczeć mojego bólu i najlepiej czułem się wówczas sam z sobą. Taką mam  naturę.
Po kilku tygodniach nasze życie powoli zaczęło wracać do normy.
Może Twój mąż ma podobnie?
Zamiast snuć ponure scenariusze, porozmawiaj z mężem spokojnie, że czujesz, że oddala się od Ciebie i nie rozumiesz, dlaczego.

Pozdrawiam.

Posłuchaj, Ziajo.
Może to zabrzmi dla Ciebie krzywdząco, za co z góry przepraszam, ale przeanalizuj okres od zajścia w ciąże po ostatnie dni przed poronieniem.
Czy w tym przedziale czasu nie zaistniało coś, z czego Twój mąż mógłby wnioskować, że w jakiś sposób, nieumyślnie rzecz jasna, mogłaś przyczynić się do poronienia i on nie może sobie z tym poradzić?
Ostatnie zdanie z ostatniego postu, w ktorym go cytujesz dało mi do myślenia.

Pozdrawiam.

Witaj!
Współczuję Ci straty dziecka. Ja też straciłam swoje pierwsze, a teraz mam czwóreczkę. Mimo to odczuwam brak tej małej Istotki. Tęsknię za nią.

Pozwól sobie na żałobę. Masz prawo do niej. Ale trzeba dalej żyć i nie zmuszać innych do przeżywania ciągle na nowo tych bardzo trudnych emocji.
Wydaje mi się jednak, że powinnaś po przeżyciu żałoby zakończyć ją i już nie rodrapywać. Owszem nosić Dziecko w sercu. Mieć do niego ciepłe myśli. Mi to pomaga.
Mężczyźni czasami chcą unikać problemów. Chcą mieć spokój. Nie lubią zbyt długo trwać w problematycznych sytuacjach. Wykańcza ich to!!!!!! Piszę to z własnego doświadczenia. Nie chcę tu generalizować męższczyz, bo są różni. Piszę Ci o moim doświadczeniu.
Najlepszym wyjściem, jest rozmowa o tym co on myśli, chce i czuje. Wydaje mi się że trzeba poczekać na moment w którym będzie chciał o tym rozmawiać jeżeli nie chce teraz. A może on ma nadzieję, że w końcu zobaczy cię radosną. Może czeka na taki moment, w którym zobaczy Cię szczęśliwszą. Może nie umie sobie poradzić z twoim bólem. Nie wiem.

Spróbujcie spędzić gdzieś kilka dni poza domen. Sprawiając sobie przyjemoności. Robić coś fajnego i nie koniecznie o tym rozmawiając, chyba że on sam zacznie tą rozmowę. Taki fajny czas dla dwojga bez obciażeń i trudnych emocji. To pomaga. Chwila oddechu.

Fajnie, że już masz dziecko. To ważne.
Ja znam kilka par, które z różnych przyczyn (zdrowotne itd) nie powinni, wręcz im nie wolno mieć dzieci. A chcieliby mieć kolejne.  Swoją energię życiową pożytkują w różne inne sposoby. I cieszą się tym jednym dzieckiem.

Dasz radę, trzymaj się i wcale nie jesteś beznadziejna, masz po prostu obecnie trudny czas

Uważam, że on też to przeżywa. Może też go boli twoja rozpacz, wiec woli się odsunąć. Może wstydzi się tego, że za mocno się ucieszył. Ah, współczuję. Jednak żałoba i jej etapy to naturalny proces w takiej sytuacji.

Excop z zawodu jestem fotografem , gdy zaszlam w ciąże od razu zrobilam sobie wolne od pracy (mąż dobrze zarabia ) Dbałam o siebie od samego początku , dużo odpoczywalam , zdrowo się odzywialam , piszę o tym by rozwiać Twoją tezę . Zapewniam , że dla maleństwa zrobilam wszystko co się dało , mąż w tej kwestii raczej nic nie może mi zarzucić .

Rozumiem , że mąż też w głębi duszy cierpi , nawet jak tego nie okazuje . Jednak mam wrażenie , że on całą tą tragedie zamiotl pod dywan , nic nie wspomniał nawet tuz po stracie , nie powiedział nawet " kochanie będzie dobrze , nie płacz " ...
Teraz jest tylko gorzej . Od paru dni wogole nie poruszam tematu ciąży , poronienia , staram się uśmiechać dla córki , dla niego . Nie jest to łatwe , ale boli mnie to , że on odrzuca mnie nawet wtedy , gdy nic nie mówię . Gdy pytam go jak w pracy , jest zły , ze wogole się odzywam , zapytań co zjemy na kolacje , on odpowie , ze zje na mieście ...Nie mówiąc o uczuciach , wspólnym spaniu w jednym łóżku , naszym małżeńskim łóżku , to wszystko poszło w zapomnienie .
Mogę jeszcze spróbować z tym weekendem we dwoje , może pomoże.

A nie przyszło Ci do głowy, że on poza przeżywaniem straty, ma zwyczajnie dosyć już rozmów o poronionym dziecku? 13 tydzień, to 3 miesiąc... tam nawet dziecka jako takiego nie było w sensie wyobrażeniowym. Rozumiem, że jest Ci ciężko, ale kobiety raczej mają to do siebie, że lubią wracać do tematu i międlić go do porzygu, wszystko jedno czy jest wesoły, czy przykry. Jak czujesz potrzebę ciągłej rozmowy o tym to idź do psychologa, na terapię i zacznij stawać na nogi. O czym Ty chcesz wciąż z nim rozmawiać? Po co rozmawiasz ciągle o ciąży, której już nie ma. Bliscy to nie psychoterapeuci - pamiętaj o tym.

A Ty myślisz, że to tak z dnia nadzień mu przejdzie? Może on jeszcze tego nie widzi, że przestałaś, może boi się, że znowu zaczniesz. Może trzeba z nim porozmawiać, ale nie wylewać żale, ale zapewnić, ze go kochasz, że temat zamykasz, że nie będziesz go drążyć. Może nawet trzeba na męża huknąć, jeśli znowu się zrobi nerwowy, aby jakoś wybić go z tych fochów, może czas, aby w rozmowie to ON mówił, a Ty słuchaj.

No, widzę, że masz skłonności do użalania się nad sobą, to nie dobrze wróży.

Nie jesteś winna, że 2 miesiące byłaś/jesteś w żałobie. Jakby to było 2 lata, to tak, ale 2 miesiące to nic. Każdy przeżywa takie tragedie na swój sposób i jeśli mąż faktycznie poszedł w tango z powodu tego smutku, to by oznaczało, że nie mogłaś i nie możesz na niego liczyć w trudnych chwilach.

Wychodzi na to, że nie pozostało Ci nic innego, niż zapytać go wprost - czy ma kochankę i żądać odpowiedzi, bo nie pozwolisz mu dalej się tak traktować.
Może to uzmysłowi mężowi, że stał się innym człowiekiem, o ile Twoje podejrzenia się nie potwierdzą.

Pozdrawiam.

Teo
moim zdaniem za ostro pojechałaś? Straciłaś ciążę kiedyś? Ja tak. Syty głodnego nie zrozumie.

Autorko
rozumiem Twoją rozpacz i to ze jest Ci źle po stracie dziecka, też mi było źle. W takiej sytuacji nie uważam, że powinnaś tłumić swoich uczuć z tym związanych. Masz prawo czuć się źle i przejść żałobę, a nie uśmiechać się przez łzy, byle tylko Twojego męża zadowolić. Nie wiem o chodzi, ale nie gra mi to wszystko, według mnie może być coś na rzeczy, albo ktoś jest, albo ma depresję i nie może sobie dać rady sam ze sobą. Nie wiem? Życzę dużo siły.

Dzięki za rady . Zapytam męża wprost choć boje się odpowiedzi .

Teo czasem powinnaś się trochę zastanowić, zanim coś takiego napiszesz.
Strata dziecka boli,  nie ważne który to miesiąc. Dla Ciebie to może zlepek komórek,  dla kogoś wymarzone dziecko. I nie jest ważne,  czy to pierwsze, szóste, czy dziesiąte.

Rozmawiałam wczoraj z mężem chyba po raz pierwszy tak normalnie , zapytałam czy kogoś ma czy chce mi o czymś powiedzieć i to co usłyszałam trochę mnie dobiło . Powiedział , że zaczął się z kimś spotykać , że był zmęczony moim ciągłym narzekaniem , ciągłymi żalami ... Spotkał się z tą kobietą raz , drugi jednak stwierdził , że nie potrafił mnie zdradzić , że mnie kocha , że przeprasza .
Jestem rozbita nie wiem co robić . Z jednej strony cieszę się , że mnie nie zdradził , a z drugiej czuje nienawiść , że w ogóle pomyślał by to zrobić

Masz racje , wiele zdradzonych kobiet powinno mieć takie dylematy ,a nie ja ,  ale ja jestem całkowicie dobita . Nie podniosłam się jeszcze po stracie dziecka , a teraz walka o małżeństwo ...

I co niepotrzebnie ignorowaliście jej kobieca intuicję.
Dziewczyno a czy to prawda co mówi, słowa to tylko słowa, spytaj się go kto to?
To że nie doszło do kontaktu fizycznego nie oznacza że cię nie zdradził. Dla niektórych zdrada emocjonalna jest nawet gorsza.
Napisze coś do ciebie wysyłam emaila odbierz

Taa pewności nie mam , mam jednak nadzieje i ufam , że nie myśli o innej . Wiem , że może jestem naiwna , cały świat wali się w jednej chwili ...

Bardzo Ci współczuję. Ja też poroniłam, na początku ciąży.
Mój mąż kompletnie nie potrafił mnie wtedy wesprzeć i miałam wrażenie, że udawał że nic się nie stało.
U nas akurat od tego mniej więcej momentu zaczęło się psuć a co się stało potem możesz poczytać na moim wątku ale nie o tym chciałam napisać.
Chciałam powiedzieć, że strata dziecka, które się jeszcze nie urodziło jest niewyobrażalnym bólem dla matki.
Problem w tym, że nasi mężowie czasami nie potrafią tego zrozumieć bo wydaje mi się, że w wielu przypadkach oni czują się ojcami dopiero kiedy zobaczą dziecko. Nie są w stanie pojąć tego, że my jesteśmy matkami już od początku.
Może on po prostu mógł tego zrozumieć? Nie potrafił sobie wyobrazić?
Ale mogę się mylić, może być też wręcz odwrotnie i bardzo to przeżył.

Co do 'pocieszycielki' to cieszę się, że Twój mąż potrafił się w porę opamiętać i mam szczerą nadzieję, że to prawda.

Wydaje mi się, tak jak napisałam, że do niego ta tragedia po prostu nie dotarła bo on jeszcze nie czuł się ojcem tego dziecka i nie potrafił ogarnąć jaki to ból ale ponieważ nie wiem dokładnie jak wyglądała ich sytuacja biorę pod uwagę że mogę się mylić.
"Pocieszycielka" oczywiście nie ma usprawiedliwienia.

Faktycznie niedokładnie to napisałam. Chodziło mi o to, że obecność 'pocieszycielki' nie ma usprawiedliwienia i to, że szukał pocieszenia u innej.
To co napisałam, że wydaje mi się że on jeszcze nie do końca zdawał sobie sprawę że jest już ojcem też nie miało go usprawiedliwiać.
Chciałam jedynie powiedzieć, że jest taka możliwość. Mógł nie rozumieć dlaczego autorka jest w żałobie.

Wiesz Ziaja, rozumiem, że jesteś przybita, ale z tego co wyczytałam, że twój mąż nie chce wcale cię zdradzać, WYBIERA CIEBIE! Jesteś dla niego ważna.

To dobra wiadomość.
To prosty komunikat i nie trzeba szukać żadnych dodatkowych podtekstów.

Wiesz, że do miłości nie można zmusić. Nie jesteś wstanie włożyć mu w głowę tego co ma mysleć i czuć. Ja to zrozumiałam po 15 latach małżeństwa kiedy to mój małżonek szukał odskoczni. To mnie bolało i boli nadal. Ale musisz zadbać, żeby on właśnie CIEBIE CHCIAŁ WYBIERAĆ.

Widzisz, masz konkret. Powiedział Ci o co mu chodzi.

Dużo kobiet chciałoby właśnie czegoś takiego. Chciałby wiedzieć co mają robić.

Dlatego proponuję Wam abyście zapłanowali wspólny radosny czas poza domem. Robienie fajnych rzeczy razem.

Powodzenia. Dasz radę.

Ja w swoim życiu staram się mu zaufać, ale mała czujność została. Niestety. Ale jest dobrze

Jak widzę jak i w mojej głowie tak i w moim wątku różne opinie , pomysły ..
Minął zaledwie dzień , a mąż próbuje się zmienić , znowu rozmawialiśmy , szczerze , bez kłótni , dziś po raz pierwszy od dłuższego czasu mnie przytulil . Powiedział, że ma w swoich ramionach swój cały świat ...I co tu zrobić zapomnieć o tym co było ?

Miałam na myśli jego chwile zapomnienia , jeśli mogę to tak nazwać ...
Nigdy nie zapomnę naszych wspólnych chwil , lat , przeżyć ...
Wiadomo , że chcę mu zaufać . Kocham go i to się nigdy nie zmieni .

Stokrotko , wybacz , ale nie wiem co masz na myśli ...
Uważasz , że można od tak przestać kochać ? Ja znam wiele kobiet , które pomimo zdrady nigdy nie przestały kochać .

Ziaja, spóbuj zaufać i buduj swoje szczęście. W życiu nic nie jest takie zawsze czarno-białe. A po za tym ludzie przecież mają wolną wolę.
To twoje życie. Inni mają inne doświadczenie. Może ich zranienia były na tyle duże, że nie byli w stanie na nowo zaufać. Nie mieli sił. A Ty? Z tego co czytam, masz siły i wiarę.

Oliwka

Ziaja
i bardzo fajnie, oby tak dalej.

Niestety naszego związku nie udało się uratować . Mąż wczoraj oznajmił , że odchodzi . Mieliscie racje by nie wierzyć we wszystko co mówi , moje życie już nie ma sensu , nie mam po co i dla kogo żyć ...

Chyba będę częściej tu wchodzić pisać . Tu znajduje zrozumienie , wsparcie ...
Całą noc dziś nie spalam myśląc o facecie , który ma mnie gdzieś , dupek jeden ...Tylko czemu nadal siedzi w mojej głowie ...

Jasne , że mam córkę . Jednak to nastolatka , nie chcę obarczyć ją swoim problemem i tak bardzo mnie wspiera . Mąż stwierdził , że już nie kocha . Jeszcze dwa tygodnie temu oklamywal mówiąc , że kocha , Odszedł do innej , zaczął nowe życie . Powiedział , że po tym wszystkim nie potrafi już ze mną żyć , kochać ... Skreślił nas , nasze małżeństwo , chce złożyć papiery rozwodowe .

Pzeczytalam caly watek Ziaja i bardzo mi przykro z twojego powodu.

Niestetyn ie spodoba sie to co poniektorym co tu napisze ale wiekszosc  facetow to egoisci i tchorze -  niestety !!!!!!!!!!!!!!

Rzadko zdarzaja sie takie egzemplarze zeby umieli stawic zcolo zyciu i pewnym sytuacja.

Twoj maz to wyjatkowy  dupek i tak w ramach pocieszenie powiem ci ze nic w zyciu nie dzieje sie bez powodu i wszytsko ma swoj Jakis cel tylko ze jeszce tego nie widzisz.

A tak na marginesie jak czytam te histroie na Forum o tych co poniektroych padalcach zdradzaczach to sie tak zastanawiam , ja bym nie chciala sie zwiazac z Kims kto dla mnie zstawia Zone/meza co kieruje wogole takimi ludzmi wydaje im sie ze co ze sa wybrancami bo zostali wybrani przez takie kanalie jak zdradzajacy , co moze mnie dobrego czekac z czloewiekiem kitry zostawia dla mnie rodzine, paranoja.

Takze autroko ciesz sie ze uwolnilas sie od tego dziada niech sie teraz inna z nim uzera i za pare lat i ja spotka to samo bo jak doasiwadczenie mi podopwiada tacy ludzie sie nie zmieniaja

Pozdrawiam