odszedł bo nie kocha ....pomocy!!!!

"nie kocham Cię ...chce byc sam - szczęsliwy , nie tęsknię ,
nie myślę o Tobie , nie chciał podjąć kolejnych prób stwierdził ze już nigdy nie wróci bo nie kocha ........"

...to jego słowa i co tu dalej analizować...można dużo pisać...źle się czuł w małżeństwie i z tego co piszesz miał zwyczajnie dość..

Faktycznie był szczęśliwy... Ty zdecydowanie jednak świadoma...

On nie walczył o Was????

Powtarzasz kolejny raz, że nie podejmował prób...wyżej pisałaś co innego.

Przecież i tak go odtrącałaś więc do czego był Ci potrzebny?

Gdzie? Powyżej jest cytat z Twojej wypowiedzi, że kiedy On próbował mówić o problemie, Ty tego nie chciałaś słyszeć.
Poza tym wracał i próbował...

Facet i tak długo wytrzymał. Zapracowałaś na to.

Przykro mi, takie jest moje zdanie.

macie racje tak było..... bylam okropna!!!

ja to zrozumiałam ale chyba zbyt póżno , zadeklarowałam chec zmiany samej siebie niekoniecznie bedac z nim w zwiazku.....
walczę o zmianę samej siebie .....zobaczymy co z tego wyjdzie !!

dlaczego nie złoży pozwu rozwodowego ......? może się łudze ale powiedział mi wczoraj ze ta separacja dobrze nam zrobi i ze powinnam sie zmienic.

Gosiaczek, piszesz że był pantoflarzem i że mu to nie preszkadzało. Jaką masz pewność że tak właśnie było? Że czuł się dobrze w swojej roli?
Piszesz, że dawał ci sygnały, próbował rozmawiać, że nie jest dobrze, że potrzebuje czegoś innego. Nie zostawił cię ot tak, nie odszedł do innej, próbował. Może niekoniecznie w sposób, w jaki powinien, ale chyb jedyny który robił na tobie wrażenie (bo jak słyszę próby rozmów na ten temat najzwyczajniej w świecie bagatelizowałaś).
Widzisz, każdy człowiek ma  swój indywidualny próg wytrzymałości co po którym już nic nie jest takie samo bez względu na to, jak wcześniej się kochało.
Zobacz, jego życie polegało na zarabianiu pieniędzy (zapewne), siedzeniu posłusznie pod pantoflem żony, byciu przygotowanym na wybuchy zazdrości, pogodzeniu się z abolutnym brakiem prywatności, itd, itd.
Powiedz, dawałaś mu jakąs przestrzeń? Co robił dla siebie, kim był bez ciebie?

Gosiaczek, to co zrobił nie jest egoizmem, jest pewnie ostatnią próbą zawalczenia o siebie.
Ty jesteś silną, zaborczą babką która, gdyby nie tak drastyczne kroki,pewnie nie wzięłaby pod uwagę jego uczuć, jego złego samopoczucia, duszenia się w związku. Bagatelizowałaś wszelkie oznaki, prawda?
I teraz...hm....teraz wierdzisz że jest egoistą, że nie walczy o ciebie, o was. A kto powiedział że to facet ma zawsze walczyć?
Kto dał prawo królowej-żonie decydować o tym, jak ma wyglądać życie męża. Małżeństwo to uład parnerski. Obie strony owinny walczyć tak samo, jeśli im zależy.
Twierdzisz że walczyłaś? To znaczy? Niech zgadnę: płakałaś, szlochałaś, prosiłaś by nie odchodził, mówiłaś że się zmienisz, że poprawisz, etc....
Nie wydaje mi się, żeby te twoje słowa miały jakikolwiek związek z rzeczywistością. Mówiłaś pod wpływem wielkich emocji i pewnie byś się zmieniła....na tydzień, dwa, może miesiąc. Późnie wszystko wróciłoby do tego, jak wyglądało dawniej.
Ty mu musisz pokazać, że faktycznie się zmieniłaś, bo słowa to tylko słowa. Przez wiele lat dbałaś o siebie, na jakiej podstawie ma ci zaufać? Jak uwierzyć że faktycznie będzie lepiej? No a przede wszystkim czy ty w to wierzysz? Przepraszam, ale wątpię. Bo jak człowiek bardzo czegoś chce, ja sytuacja staje na krańcu noża, to obieca wszystko nie do końca zdając sobie sprawę, czy podoła, czy chce podołać....
Dowodem na to, że wcale nie chcesz sie zmienić lub też nie wiesz jak są twoje przepychanki w tym momencie...na temat rozwodu chociażby (głupie unoszenie się dumą...on powiedział to ja mu odpowiedziałam. Twoje zawsze musi być na wierzchu, co? )

I jeszcze kilka rad na koniec:
* facet, jeśli nie daje powodów, nie może wiecznie czuć twojego braku zaufania
* bardzo się dla nich liczy godność oraz szacunek. Obdzierasz go z godności, a im dalej w las, tym mniej go szanujesz (for sure).
   Mężczyzna ma być mężczyzną, a nie jakąś małą pizde...ą u boku żony. Przy tobie taki się właśnie stawał (sądząc po przedstawionych faktach)
* jeśli chcesz go odzyskać, musisz nauczyć sie pokory, musisz nauczyć się z nim rozmawiać, słuchać go i przejawiać sporo empatii. Musisz pokazać, że jego potrzeby są tak samo ważne jak twoje.

Mam nadzieję że jeszcze nie jest za późno.

Dajcie sobie czas, nie naciskaj, nie nalegaj, nie wypytuj, nie osaczaj. Daj czas i sobie i Jemu i Wam... Niezależnie czy razem, czy osobno. Byłam "świadkiem" podobnej sytuacji, choć wydaje mi się, że sporo poważniejszej. Osobiście całą sytuację obserwowałam z punktu widzenia dziecka.
Mama miała takie "etapy"; raz kochająca żona, pani domu, matka; raz zaborcza, sprawdzająca, osaczająca, na mnie potrafiła podnieść rękę, znęcać się, a może raczej manipulować i męczyć psychicznie mnie i Tatę, z boku wyglądało to idealnie, nauczycielka, pedagog, zajmująca się na co dzień 4-6 latkami.
Pewnego dnia Tata powiedział, że wynajął mieszkanie, że chce odejść od mamy, zapytał mnie o zdanie. Cieszyłam się jak szalona, tego samego dnia razem z Tatą spakowaliśmy rzeczy i pojechaliśmy do nowego domu... Nie było już "cichych krzyków" za ścianą, manipulacji, osaczania, wypytywania. Czułam się jak w niebie, wszyscy się dziwili jak dziecko może nie płakać z powodu rozwodu rodziców i jeszcze się cieszyć? Po prostu poczuło ulgę.
Do tego zmierzam. Gdy coś nas męczy, ale zależy nam na tym - trwamy. Trwamy, bo mimo bólu i zmęczenia zależy nam. Jeśli damy sobie czas, chwilę oddechu i odrobinę zrozumienia w odpowiednim momencie - jest szansa. Jeśli czasu nie będzie, to po prostu w pewnym momencie pozytywne uczucia znikną. Więc daj sobie i Jemu czas... Jeżeli będzie miał wrócić, to wróci, jeśli uzna, że jest dobrze, że jest lepiej to wróci. Jeśli nie... Życie różne scenariusze pisze. Z takim też należy się pogodzić.

tylko pamiętaj o jednym - nie za wszelką cenę, żebyś nie straciła siebie, popraw w sobie, to co uważasz, że powinnaś, bądź taka jak chcesz być, a nie zmieniaj się na siłę tylko po to, żeby kogoś zadowolić - bo Ciebie już nie będzie

Nie wolno zmuszać nikogo  do miłości, każdy ma prawo decydować z  kim spędza czas i z  kim śpi. O związek trzeba dbać  cały czas bo jeśli się od siebie oddali zbyt mocno  to już  drogi powrotnej nie ma.Tak jak ty chcesz  być szczęśliwa (z nim)  tak on chce  być szczęśliwy( ale  nie z  tobą) Skoro kilkakrotnie  już próbował i nie chce  wrócić  do ciebie to musisz  pozwolic  mu odejsc.To nie  egoizm z  jego strony, dla niego to tez  trudny wybor -pomiędzy rodzina  a  swoim szczęsciem.
Możesz  dać  sobie czas  na nadzieje że  wróci  ale nie możesz  nic innego zrobić  jak  zmienić  to co konieczne i poczekać a  jesli będzie  trzeba  to sie pogodzić  z tym  ze nie jesteście juz  dla siebie.
Takie jest moje zdanie

Gosiaczek81

wiem, że to bardzo ciężka sytuacja, bo sama przez to teraz przechodzę. Wiem doskonale jak się teraz miotasz, rzucasz jak płotka na piachu... przerabiałam to... prawie zwariowałam, już nie ufałam własnym osądom, nie wiedziałam co robić.... do chwili gdy nagle jakby opadły mi klapki z oczu... to było niesamowite uczucie. Nadal go kocham, nadal chcę by przy mnie był do końca życia, ale na innych już zasadach. Zrozumiałam, że przez ten przeszło rok walki o związek, zwyczajnie się skundliłam... byłam kundlem, który tylko czekał w domu aż Pan wróci i rzuci mu ochłapy... jak Pan miał zły humor to ranił kundla (słowami), a kundelek tylko poskomlił, skulił ogonek i siup do Pana pod nogi... Do mnie w końcu dotarło co stało się z moim życiem, kim ja się stałam (mimo tego, że chodzę od przeszło roku na terapie - ja też chciałam się zmienić, głównie dla niego...). W tym związku już od dawna nie było dla mnie miejsca, nikt nie pytał jak się czuje, nie dbał o moje potrzeby, nie kochał... Uświadomiłam sobie, że ja tak nie chcę żyć, bo co to za życie? Tylko ból i strach o jutro... Sama nie dasz rady Was uratować, on też musi tego chcieć, inaczej wyprujesz sobie flaki, poniżysz się a potem nie poznasz się w lustrze... Nie oskarżaj się teraz, bo to nic nie da. ODPUŚĆ, błagam...  nie rób sobie tego piekła, które ja sama sobie zgotowałam, bo skończysz jak ja z nerwicą i na tabletkach... I nie szukaj na forum sposobów i rad na uratowanie związku, zapomnij. Co ma być to będzie a Ty już nie masz na to wpływu więc nie trać niepotrzebnie energii życiowej. Jeśli masz ochotę pogadać prywatnie, to napisz do mnie maila, może będę mogła Ci jeszcze jakoś pomóc.

Gosiaczek, Ty nie panikujesz z powodu wielkiej miłości do niego, a z powodu tego, że Ci się Twoja własność z rąk wymsknęła i zaczyna żyć własnym życiem. Nie chce Ciebie, ani Twoich rządów nad nim. Ty to widzisz i histeryzujesz, bo jak to?! Przecież on jest Twoją własnością i zawsze mogłaś zrobić z nim co chciałaś. A tu zonk, poszedł sobie, powiedział, że już mu się znudziła zabawa i sobie poszedł. Zachowujesz się typowo jak toksyk, którego ofiara wymyka się z rąk.

Teraz to się stroisz "dla tatusia", ale jak trzeba było go posłuchać i wyjść trochę poza własne JA, to uważałaś, że to nie potrzebne, bo przecież zawsze będzie z Tobą, bo jakżeby inaczej?

posłuchajcie ...... jest jakiś przełom!
przyjechał w piątek - bardzo miły , fajnie rozmawialiśmy ze sobą , wypilismy kawkę , pobawił sie z dzieckiem.....
prawił mi komplementy , patrzył na mnie jak kiedyś .... przytulił , pocałował w policzek .....
interesował się mną przez cały czas...... przygadywał coś na temat sexu  kilka razy!!!! odmówiłam

pochwaliłam jego nowe spodnie - zapytał naprawdę Ci się podobają?

w sobotę również był..... było również miło....
oprócz jednej sytuacji: chciałam dotknąc jego twarzy i nagle on odepchnął moja reke i powiedział nie rób tak bo nie jestesmy razem....
wyszłam.... przyszedł do mnie i przytulił ....

ja już nie ciągne farsy ,,,,
jestem twarda nie ulegam...... nie daje sie sprowokować!!!
rozmawiam normalnie , nie prosze o miłośc..... noie prosze o nic!!!
żyję sobie swoim zyciem!!!!
to on szuka kontaktu ze mną ewidentnie!!!

ale ja chcę aby wrócił......

mała dziewczynka nie jest w stanie zrozumiec.....ja zrozumialam co było złe .......czego nie robiłam a co robiłam nie tak jak nalezy!!!

tylko tutaj w tym przypadku ja widze teraz ,że jemu jednak zalezy na mnie , nie jest obojętny ,zimny ,wyrachowany!!! ciekawe dlaczego zmienia zdanie ..... czeka az sie zmienię , bada?
to się czuje......

ja z rzeczywistościa juz sie pogodzilam ze Go nie ma i sobie swietnie radzę!!!!

a czy znasz osobę ,która kocha i tego nie chciałaby ?
to jest normalna reakcja według psychologa ,że chcę aby wrócił.....

a co za tym idzie moja przemiana

nie obrazaj się, bo nie piszę, zeby cię atakować
napisałaś taki post, a ja Ci daję do zrozumienia, że nie tędy droga

Zaden psycholog nie da ci gotowego rozwiązania, ani recepty na złoty środek
to jest n-i-e-m-o-ż-l-i-w-e

on jedynie pomaga Ci zrozumieć siebie i uczy spojrzenia na to wszystko

nadal nie rozumiesz problemu, Twoje prawo
Ty chcesz poświęcić wszystko nawet siebie, zeby go odzyskać
Nie wymagasz od niego niczego poza tym, żeby Cię chciał i był dobry

Nie czuję się kompetentna by Ci to tłumaczyć dokładniej

Gosia
to nie o chodzi o empatie ale zebys przejrzala na oczy.

Właśnie piszę Ci z empatią, a nie dla krytyki samej w sobie. Co Ci da głaskanie i utwierdzanie, że będzie dobrze skoro nie jest to pewne? Chcesz samą siebie okłamywać? Tak naprawdę nie uda Ci się tego zrobić. Z każdej opinii dowiadujesz się czegoś, nawet jak w tej danej chwili jeszcze o tym nie wiesz, to jednak coś zostaje w Tobie i to Ci prędzej czy później pomoże.

Gosia,
Pytasz sie ale nie akceptujesz innych odpowiedzi. Rob jak uważasz, moj ex zachwtwal sie bardzo podobnie,  a bawet jeszcze teraz po rozwodzie próbuje.  I wierz mi nie wynika to z tego ze kocha albo chce byc razem ale z jego egoizmu, bo jest samotny (mimo ze ma nowa kobietę), sfrustrowany.  Szczęście w pore się ogarnęłam i zrozumiałam o co w tym chodzi i o czym ludzie tu piszą.

hej...

sytuacja wyglada następująco:

określił termin podjecia decyzji : miesiąc..... ten czas mu jest potzrebny po to aby zobaczył czy zatęskni ,coś poczuje......
wynajął mieszkanie niedaleko nas - konsultował to ze mną ,cenę itd powiedział ze wynajał na miesiąc góra może dwa miesiące!

zabrał sobie z domu kubki i dwa talerze i patelnię.....
zapytał mnie czy chce nadal aby wrócił do nas.......
interesuje się gdzie jadę na urlop z kim i kiedy.......
zwraca się do mnie : kochanie
usilnie popycha mnie w ramiona innych facetów tzn mowi zebym kogos miała....... zapytałam Go dlaczego tak mi mówi to odpowiedział ze chciałby abym była szczesliwa! po czym dodaje ze za często o tym mówi i ze jest złośliwy.
cieszy się do swojej mamy jak dziecko ze powiedziałam mu ze jestem z niego dumna i ze ładnie wyglada.......

człowiek zagadka

psycholoozka mi powiedziala ze jemu zalezy na mnie , na dziecku aby dać mu czasu na przemyślenia bo nadal sie waha .....

Gosiaczek, z gory przepraszam za podkopywanie Twojej wiary, ale musze skomentowac Twoje slowa "psycholozka powiedziala mi, ze jemu zalezy...". Sama chodze na terapie indywidualna od ponad roku. I wiem jedno, zadna psycholozka nie moze powiedziec Ci, ze jemu na Tobie zalezy! Co najwyzej zapyta, jak ty czujesz i co podpowiada Ci intuicja, bo ona nie wie co on czuje. Tak wiec, albo zmien psycholozke, albo przeanalizuj na chlodno to co dokladnie ona powiedziala, bo czesto my sami interpretujemy slowa w taki sposob by brzmialy tak jak sami tego chcemy podswiadomie. Zastanow sie nad tym czy to co jej opowiadasz jest szczera prawda, bo byc moze sama sie oszukujesz...

a jednak nie miałyście racji......
wrócił ........
chciał mi dac nauczkę!!!! czy kocha ? tak nadal
czas wszystko zweryfikował......
nie każdy scenariusz jest taki sam dziewczyny......
nie musze koloryzowac bo juz wiem i nigdy tego nie robiłam w woli ścisłości!!!!

szczęścia więc życzę, a czy ono będzie długotrwałe zweryfikuje Ci życie, a nie my

Bardzo szybko autorko wyszłaś z poczucia winy i zapomniałaś o powodach całej tej sytuacji. Pytanie czy chodzi o powrót do starego czy chodzi o powrót do możliwości realizacji związku w nowy sposób gdzie oboje bylibyście szczęśliwi bo ja tu teraz widzę raczej bardziej zapatrzenie w siebie w kontekscie dawniejszego opisu, od którego zaczął się ten wątek. Tak jakby osobiste samopoczucie a nie fakty wpływały na Twoje decyzje, ocene i sposób postępowania. W każdym razie szansa została wam dana ale nie widzę, że Ty chciałabyś z niej skorzystać.

desperacja to niestety zły doradca