Biologiczny ojciec - czy warto go poznać?

Nie mam podobnych doświadczeń i bardzo chętnie podejrzę co napiszą inni w temacie.
Pewne kwestie w twojej wypowiedzi są zrozumiałe, inne zupełnie nie, po co chcesz wiedzieć:

to sprawa twojej mamy, dlaczego chcesz poznać jego wersję? A jeżeli będzie stawiała w niekorzystnym świetle twoją mamę, to co? To, że wychowywała Ci samodzielnie, bez jego udziału stanie się mniej istotne? To troche wścibskie.

No i to, że zmieni się nagle podejście twoje do związków...? bo pogadasz z ojcem?
Ty jesteś odpowiedzialna za swoje życie i relacje z mężczyznami. Poznając swojego ojca w wieku 25 lat - to raczej musztarda po obiedzie.

Oczywiście, nie zrozumiesz dopóki nie będziesz miała swoich dzieci...
Dobrze, że piszesz, że nie masz oczekiwań wobec niego... On już zmienił twoje życie ... 25 lat temu kiedy Cię porzucił... a dzięki mamie istniejesz, bo gdyby zrobiła co twój tatuś radził to by Ciebie nie było... dla mnie to wystarczający powód aby gościa olać.

Pełnowartościowe związki wynosi się z domu. Nie ma to nic wspólnego z dawcą plemników. To, jak postrzegasz związki i jaki masz do nich stosunek zawdzięczasz atmosferze panującej w domu, czyli swojej matce i ojczymowi. Masz wybrakowaną relację na linii ojciec-córka, ale jest to relacja na linii Twój ojczym i Ty, bo to on Cię wychowywał i dawał przykłady zachowania.
Szukasz "tatusia", dlatego tak bardzo łapiesz się tej nadziei, że stworzysz więź z biologicznym ojcem, bo brakowało Ci tego w domu. Obawiam się, że może być jeszcze gorzej niż teraz. Ojczym nie wywiązał się z zadania, a pokładane nadzieje w ojcu mogą zostać zmiażdżone i dopiero wsiądzie Ci na psychikę.
Dlaczego uważasz, że obcy człowiek chciałby mieć z Tobą cokolwiek wspólnego, skoro przez 25 lat nie chciał mieć? On nie jest ojcem, on Cię tylko spłodził i zniknął, koniec historii.

Temat jest mi bliski, ale ....raczej z pozycji Twojej Mamy.

Tak Twoja Mama miała swój honor.
Tak, Twoja Mama zawalczyła o Ciebie, bo kochała Cię najbardziej na świecie i zdecydowała się Ciebie urodzić, wbrew namowom "tamtego".
Kobieta w ciąży jest bardzo bezbronna i podatna na zranienie oraz na różne sugestie - to jak postąpił " tamten" mogło ją załamać, ale znalazła w sobie siłę, żeby  nie dać się namówić na usunięcie ciąży.

To tyle tytułem wstępu. Sama piszesz, że "tamten" w żaden sposób nie chciał partycypować w Twoim życiu. Nie widział Twojego pierwszego uśmiechu, gaworzenia, pierwszych kroków, Twoich małych sukcesów w szkole, Twoich łez, chorób.... długo by tu można wymieniać.
Nie widział, bo NIE CHCIAŁ.
Nie obchodzisz go, jesteś "czymś", o czym chciałby zapewne w ogóle nie pamiętać.
Przykro mi , ale ja ze swojej perspektywy tak właśnie to widzę.
27 lat to szmat czasu, żeby zrewidować swoje poglądy na różne sprawy. W tym czasie były zapewne różne okazje, z których mógłby skorzystać, żeby uczestniczyć w Twoim wychowaniu. Ale NIE skorzystał.
Oczywiście istnieje 0,0001% szansy, że mu głupio i, że żałuje, ale jego zachowanie na to nie wskazuje.

Cóż, możesz oczywiście go odszukać, spróbować porozmawiać, ale wg mnie nic miłego nie usłyszysz.

Pamiętaj, że ten facet ma zapewne swoją własną szczęśliwą rodzinę, dzieci i wnuki, i nie będzie chciał burzyć swojego spokojnego życia przyznając się do posiadania 27 letniej córki. Lub, tu ponosi mnie fantazja , jest lumpem pod sklepem z piwem, a wtedy co?

I jeszcze jedno.
Uwierz mi - Twoja Mama nie "zwolniła z odpowiedzialności" tego faceta, który nie chciał, żebyś przyszła na świat. To ON SAM się z tej odpowiedzialności zwolnił, po pierwsze tym, że nakłaniał Matkę SWOJEGO dziecka na pozbycie się dziecka (czyli kłopotu), po drugie tym, że NIE UCZESTNICZYŁ W ŻADEN SPOSÓB w Twoim wychowaniu.
Pamiętaj, zaciągnięcie faceta do sądu, ustalenie ojcostwa i gównianych alimentów nie uczyni z faceta TATY!!! Nie sprawi, że tenże "tata" zacznie się interesować dzieckiem, zacznie go widywać i KOCHAĆ. Nawet nie sprawi, że będzie w ogóle płacił te zasądzone alimenty. Przeczytaj sobie wątki nawet na tym forum, gdzie dziewczyny skarżą się, że ojciec dziecka nie płaci nawet 300zł alimentów, które zostały im przyznane.

Przemyśl to wszystko.

Witaj Kathy, dzięki za odpowiedź bo wyczuwam dużo zrozumienia i empatii w twoi poście

Tak, rozumiem, że to musi być bardzo trudny stan, jeszcze z tak nie pewną rzeczywistością wokół. Dlatego nie mam do niej żalu, że postąpiła jak postąpiła ani nawet tego, że nie powiedziała mi prawdy, chyba po prostu nie umiała. Stało się zupełnie przypadkiem gdy 2 lata temu robiłyśmy porządku w starych zdjeciach i tam był on; powiadziała po prostu: "to jest twój biologiczny ojciec". Oczywiście wywołało to u mnie szok, potem 2 lata milczenia i niedawna rozmowa.

Tak, ciężkie jest dla mnie przyjęcie do wiadomości, że po prostu nie chciał. Podświadomie szukam mu wymówek, że może skoro mama mieszkała z moim tatą, to czuł się dziewnie w tej sytuacji, może ona mu przedstawiła, że wraca do niego i że wszystko będzie dobrze, żeby sie nie martwił... sama jeszcze wymyślałam jakieś wątki, które mogły zaistnieć.
Ale prawda jest taka, że nie chciał... Trudno mi to przyjąć

Podświadomie liczę na ten procent... Czy to zupełna naiwność?

Tak liczę się z tymi dwoma scenariuszami. Chciałabym aby to był ten pierwszy: że po prostu założył normalną rodzinę i że jest dobrym ojcem dla swoich dzieci, mimo błędu który ze mną popełnił. Doskonałe by było gdyby dojrzale po prostu chciał mnie poznać, przedstawić rodzinie i gdybym miała szansę go spotkać od czasu do czasu.
Jeśli jest lumpem, no byłoby kiepsko dowiedzieć się, że życie, które mógłby szczęśliwie przeżyć ze mną i moją mamą tak zmarnował...

Nie, nie mam najmniejszego zamiaru. Kwestię uznania mnie i ewentualnej jakiejś rekompensaty finansowej pozostawiłabym jego woli. Choć moja mama ma o wiele bardziej roszczeniowo- szantażujące podejście... Więc nie wiem czy w ogóle ją angażować w to.

Myślę. Wszyscy, ktorzy dotychczas się wypowiedzieli odradzają poznanie go. Byłam pewna, że chcę, ale teraz nabieram wątpliwości. Dwa lata temu zagrzebałam całą sprawę pod dywan i jakoś mi nie zaprzątała głowy.
Teraz mam już nazwisko, adres... Zastanawiam sie czy nie poznać go anonimowo, przekonać się co sobą przedstawia i dopiero wtedy podjąć decyzję czy ujawnić swoją tożsamość.

Jolanko, ależ możesz go poznać, ale dopiero w momencie kiedy będziesz absolutnie gotowa na odrzucenie z jego strony. Teraz piszesz, że bardzo by Cię to zabolało, a tego właśnie możesz najbardziej się spodziewać.
Myślę, że taka potrzeba jest naturalna, większość osób chciałaby wiedzieć kim jest człowiek, który przekazał im połowę genów. Ale... facet, który nie interesował się własnym dzieckiem, który nie chciał być w jego życiu słabo rokuje na wykonanie scenariusza, który sobie założyłaś. Chcesz spokojnej rozmowy z uzewnętrznieniem uczuć, poruszenia trudnych spraw. Jakie są szanse na to, że ktoś, kto w wieku 35 lat nie poczuwał się do żadnej odpowiedzialności za istnienie, które stworzył - jest zdolny do szczerej rozmowy? Moim zdaniem - mikroskopijne.

Jestem mamą 8-latki, której "dawca nasienia" ulotnił się kiedy miała 3 lata. Jakoś nie myślał o tym co czuje, całkiem rozumne wówczas, dziecko. Z perspektywy czasu wiem, że można się było tego spodziewać. Czasem myślę czy jego nie interesuje własne dziecko? Jak rośnie, jak się rozwija, jak wygląda? Najwyraźniej nie. Co by jej powiedział gdyby go po latach odszukała? Pewnie coś w rodzaju "odczep się", wszak było to jego ulubione sformułowanie. W najlepszym wypadku, gdyby jednak udało się jej zmusić go do rozmowy - zapewne by usłyszała szereg usprawiedliwień typu, że matka utrudniała mu kontakt, że znalazła sobie nowego faceta. Jest to wierutną bzdurą, bo zawsze zabiegałam o jego kontakt z małą, a faceta sobie znalazłam kiedy nie byliśmy już razem i nie było nadziei, że kiedykolwiek będziemy. Jakim był człowiekiem w momencie rozstania? Hazardzistą, alkoholikiem, puszczalską męską szmatką. Kim może być za kilkanaście lat? No sama sobie odpowiedz... Kobiety raczej nie decydują się na rozstanie z ojcem swojego dziecka bez powodu. A już na pewno nie kobiety w ciąży.

Całkiem niezły wydaje się Twój pomysł ze znalezieniem biologicznego ojca bez ujawniania się. Możliwe, ze to wystarczy dla zaspokojenia Twoich potrzeb poznawczych. Jeśli nie - będziesz miała wtedy większe rozeznanie w tym czego możesz się spodziewać.
Ale...czy Ty nie możesz porozmawiać ze swoją mamą o ich związku? Jeśli Ci powiedziała - znaczy, że chciała, żebyś wiedziała. Możliwe, że nawet marzy, żeby z Tobą o tym porozmawiać. Teraz już możesz jak dorosła kobieta z inną dorosłą kobietą.

Jolanko, miło mi, że doceniłaś mój komentarz. Uważam jednak, że powinnaś wziąć sobie do serca to co napisały Mirindaa i Vinnga. Nie ujęłabym tego lepiej. Dodam tylko parę rzeczy.

Fantazjowanie na temat biologicznego ojca nie da Ci niczego. Trzymaj się faktów.
Jednocześnie pamiętaj, że to NIE JEST TWOJA WINA, że ten człowiek Cię odrzucił. I nie powinno to wpływać na Twoje zachowania i postrzeganie świata.
Było nie było, oficjalnie miałaś tatę (nieważne dobrego czy złego), przez 25 lat nie wiedziałaś, że nie jesteś jego córką, więc nie musiałaś się mierzyć od początku swojego życia z problemem odrzucenia przez ojca (tak jak np.córeczka Vinngi).
Jesteś obecnie dorosłą osobą - zaczynasz rozpędzać machinę. Zadaj sobie więc jeszcze pytanie, jakie konsekwencje może mieć Twoje poszukiwanie ojca biologicznego, zwłaszcza jeżeli dowie się o tym Twój oficjalny tata. 

Jeszcze raz powtarzam, że przykład Mirandy pokazuje, to co ja sama napisałam Ci wcześniej -  nawet nadanie nazwiska dziecku, płacenie przez 25 lat alimentów nie oznacza, że ojciec biologiczny przemieni się w prawdziwego tatę.
Nawiasem mówiąc, pisząc wtedy o sądach i alimentach miałam na myśli Ciebie jako niemowlę i nieletnie dziecko.

To jest Twoje prawdziwe życie, a nie brazylijska telenowela, więc absolutnie nie licz na możliwość kontaktów z ewentualną rodziną biologicznego ojca. Nie znamy tu szczegółów, ale zakładając, że jest to człowiek majętny, to Ty byłabyś postrzegana przez tę rodzinę (w najlepszym przypadku) jako zagrożenie ich finansowej stabilizacji.

Nie wiem, ale jeżeli nasze posty Cię nie przekonują, to może oprócz tego poszukaj też w sieci historii adoptowanych dzieci i ich poszukiwań biologicznych rodziców? Czy zakończyły się szczęśliwie?

Generalnie najpierw zamierzam nabrać siły na ewentualne odrzucenie (choć jak mówicie raczej wysoce prawdopodobne). W obecnej chwili mam duży bałagan w życiu (właśnie rozstałam sie z kimś, problemy z motywacją do ukończenia studiów, szukaniem pracy etc). Jestem w lekkiej rozsypce delikatnie mówiąc... Był to chyba dość karkołomny plan aby w takim stanie rozgrzebywać tą sprawę i chcieć się z nim spotkać. Muszę sie powstrzymać, choć ciekawość mnie dręczy.
Jeśli kiedykolwiek zdecyduję się go poznać, nie chce mówić o tym mojemu tacie: wiem, że to bardzo zdenerwuje (on wypiera tą możliwość ze świadomości mimo, że mama kiedyś mu powiedziała) i może też napełnić lękiem, że może mnie utracić, a jestem obecnie jedyną bliską mu osobą.

Wątpię aby o temacie zupełnie udało mi się zapomnieć... To taki niezamknięty rozdział, nie do końca wyjaśniona sytuacja. Proszę na mnie nie krzyczeć, że wyjaśniona bo "on cie olał i tyle". Dla mnie każda decyzja ma różne perspektywy, choć jasne jest, że należy go ocenic negatywie, to jednak poznanie jego zdania, ewentualne wymówki jakich użyje, reakcja na obecną sytuacje - mają dla mnie znaczenie.

Dziękuję renesnas, właśnie chciałam poznać kogoś z tej samej perspektywy co moja.

Tak, właśnie chodzi o możliwość "zrobienia rachunku sumienia". Mimo całego g* jakie ten facet zrobił, intuicyjnie jestem do niego pozywtynie nastawiona. Powiedziano mi tutaj, że to wielka naiwność, że z pewnością nie moze być inaczej niż, ze jest skończonym dupkiem (w końcu porzucenie mamy i mnie o tym świadczy) i tylko mnie zrani i mam wrażenie, że dziewczyny, które zostały opuszczone przez ojców swoich dzieci, nie chcą aby ich dzieci dażyły ich jakimkolwiek zainteresowaniem. Totalnie to rozumiem, ale chęć poznania ojca nie ma nic wspólnego z umniejszaniem zasług matki, nic a nic!

Decyzję czy go poznać i jak (anonimowo czy bezpośrednio) ciągle jeszcze dojrzewa w mojej głowie. Na razie najcennisza wydaje mi sie rada aby nie robić nic dopóki nie będę na tyle silna aby móc przyjąć ewentualne odrzucenie. Daję sobie czas na to.

Witam

Mi by nie zależało na tym. Biologia nie jest żadnym wyznacznikiem więzi z kims, a skoro mial cie gdzies tyle lat to watpie abys znalazla w nim bratnia dusze.

Ja będąc na Twoim miejscu nigdy nie chciałabym poznać tego człowieka. On jest tylko dawcą nasienia, nikim więcej. W zasadzie nie powinien nazywać się ojcem. Nie chciał Cię. Co chcesz mu powiedzieć?
A jeżeli chodzi o ten brak relacji ojciec-córka, z całego serca polecam psychoterapię, wielu uratowała życie.

A może przeżyje takie rozczarowanie, z którym nie będzie mogła sobie poradzić? Ciekawość czasami jest zgubna.

Dokładnie. Ojciec, który chciałby odnowić kontakt z dzieckiem, sam by to wcześniej, czy później zrobił. Jeżeli tego nie zrobił - to znaczy, że tego nie chce.

Post autorki jest stary, ale problem interesujący  i ważny, przecież jest coraz wiecej rozwodów i porzuceń.

Ja uważam, że trzeba skonfrontować się z rzeczywistością. Trzeba poznać swoje korzenie, nawet jeśli są smutne.
Tutaj wypowiadają się najczęściej mamy, ich punkt widzenia jest zgoła inny. Moja mama po rozwodzie uznała, że jest najważniejsza i ojciec potrzebny jest tylko do płacenia i do bardzo trudnych sytuacji. Znałam tylko jedną wersję wydarzeń i miałam bardzo nieciekawy obraz ojca.
Jako dorosła osoba zauważyłam nieścisłości w opowieści mamy i nawiązałam kontakt z ojcem. Oczywiście, że ojciec nie jest/był ideałem, ale jednak też nie był złem wcielonym.
Poznawanie go dało mi możliwość głębszego wejścia w swoje emocje i zbudowania nowego wizerunku na temat mężczyzn. Wcześniej byłam skłonna zawsze oskarżać facetów o złe relacje w związku.

Nie. nie. i jeszcze raz nie. Nie wiem czy dyskusja "żyje" ale odradzam stanowczo jakiekolwiek "bratanie się" z człowiekiem, który nie czuł się ojcem i nie wypełniał swoich obowiązków, a teraz - nie wiadomo co chce - na chwilę poprawić sobie nastrój??? Przeszłam coś podobnego. sama nawiązałam znajomość. Miałam 19 lat. dwadzieścia lat później zrozumiałam, że trzeba uciąć toksyczną relację... aby normalnie żyć.  co do tego doprowadziło - książkę mogłabym napisać. Gdybym mogła ostrzec samą siebie... to bym krzyczała - NIE ZBLIŻAJ SIE DO TEGO CZŁOWIEKA!   A to, że mój "ojciec" to człowiek "na poziomie" bardzo wykształcony... Tym gorzej! To w jaki sposób mnie traktował - dramat. Z tym, ze do zrozumienia tego potrzebowałam czasu. Także - stanowczo odradzam, odwołując się do własnych doświadczeń. radzę nie wierzyć w "cuda" i obietnice.

Nie szukałabym kontaktu z ojcem, który przez wiele lat nie chciał pamiętać o tym, że ma dziecko i nie szukał żadnego kontaktu ze mną. To jest rola dorosłego, rodzica.
Ale każdy może mieć inne podejście. Pytanie, czy autorka udźwignie rozczarowanie, jeśli ono się przydarzy.

Cześć, dziękuję za wszystkie wypowiedzi, faktycznie długo tu nie zaglądałam.

Sprawa nie ruszyła do przodu. Po przemyśleniach (i równiez czytaniu tutaj doświadczeń innych) zdecydowałam zawiesić temat, przynajmniej do kiedy mój tata żyje. Jednakże zmarł i niedługo miną 3 lata. Jego odejście to dla mnie ogromny szok i niewyobrażalny smutek, z którym dopiero niedawno przeszłam do porządku dziennego.

Od roku z powrotem mieszkam w miejscu gdzie się wychowałam i temat biologicznego ojca powraca w mojej głowie. Mieszka zaledwie godzinę drogi ode mnie, mam jego telefon i adres, ostatnio prosiłam przyjaciółkę aby sprawdziła te dane, zadzwoniła i się zgadzało. To już duża akcja dla mnie.

Z kilku wypowiedzi tutaj wychodzi, że trzeba być przygotowanym na odrzucenie i raczej nieprzyjemne reakcje. Powiem, że raczej nie jestem zupełnie gotowa na to, mam sobie sporo nadziei i nie umiem sobie wmówić, żeby nie mieć oczekiwań wobec niego. Jest ich sporo zatem szanse wyniesienia czegokolwiek pozytywnego z tej relacji raczej znikome. Także mimo, że temat cały czas krąży w mojej głowie, to wstrzymuję się z działaniami.

Zamiast tego mam w zamiarze poszukanie jakiejś organizacji, która łączy ludzi z podobnym doświadczeniem - ktoś zna? Po prostu szukam zrozumienia i rozmowy z kimś kto miałby podobnie.

Zaczęłam też psychoterapię (nareszcie!! po kilku latach przymierzania się do tego), takż pewnie będzie to jeden z jej wątków.

Tak naprawdę to widzę coraz jaśniej tą moją trudność w nawiazywaniu relacji damsko-męskich i chyba miałam jakąś złudną nadzieję, że nawiązanie relacji z biologicznym ojcem mogłoby jakoś (może i symbolicznie?) to przełamać... Ale wygląda to na dość pokrętną logikę. Także czekam jak się temat rozwinie od strony terapeutycznej oraz czy uda mi się z kimś porozmawiać.

Ciągle zwlekasz z tym? Zrób to w końcu, bo facet gotów umrzeć, a ty się nie zdecydujesz na spotkanie. Zostaniesz z tymi swoimi marzeniami i oczekiwaniami i jeszcze dojdą takie, że może straciłaś szansę życia na poznanie ojca.
Musisz się sama przekonać, że człowiek który cię zostawił kiedyś tam i wcale przez tyle lat nigdy nie zatęsknił, nie zrobił NICZEGO aby cię poznać, choć mieszka jak sama napisałaś; zaledwie godzinę drogi od ciebie, nie jest człowiekiem którym warto zaprzątać sobie głowę.

Przekonaj się. Bez tego nie zaznasz spokoju.

Moja Ciocia szukała swojego biologicznego ojca przez całe życie, choć ten który Ją wychował był, jak sama mówiła, lepszy dla Niej od matki. Taka już natura ludzka, ciągnie do korzeni.
Moja Ciocia umarła nie poznawszy go. Nieszczęśliwa.

Ja bym chciała poznać biologicznego jedynie wtedy, kiedy byłabym bardzo gotowa na nieprzyjemne doznania. Bo do przyjemnych takie spotkanie nie będzie należało - pewnie będzie zastanawiał się czego chcesz od niego? A poza tym o czym rozmawiać z obcym człowiekiem?

Z Twojego opisu można wywnioskować, że Twoja mama dość oszczędnie gospodarowała prawdą. Zapewne robiła to w trosce o Twoje dobro, tyle że niekoniecznie jej wizja musi się pokrywać z Twoją...

Konkluzja jest taka, że wersja którą znasz może być prawdziwa, ale nie musi.
Dlatego skoro Cię to dręczy - a dręczy - to chyba warto poznać prawdziwego ojca.
Niespodzianki przykrej raczej nie będzie, bo niby co miałoby się wydarzyć?
Na miłą jest natomiast cień szansy, choć realistycznie patrząc: wątły.

ja znam taka sytuacje z 2 perspektyw. z twojej: moj byly sie dowiedzial, ze jego ojczym nie ejst jego ojcem w wieku 17 lat, tez chcial poznac, w wieku 18 doszlo do spotkania. szukal kontaktu, dzwonil, "ojciec" sie wykrecal, ze ma duzo pracy, no poprostu olewal. rozeszlo sie po kosciach.

a teraz z drugiej perpektywy: twojej matki. zwiazek, ona zachodzi w ciaze, jak to zazwyczaj przy dziecku jest- dopiero teraz wychodzi charakter mezczyzny, w tym przypadku paskudny dran. ona zamiast przezywac jeden z najszczesliwszych okresow w zyciu, ma tylko stres i morze lez, nawet ja raz pobil, az dziecko sie rodzi z zielonymi wodami plodowymi (czyli bylo zestresowane, czulo widocznie emocje w koszmarze matki, bo nie odeszla, zeby dziecko mialo ojca) co moglo doprowadzic do wad wrodzonych. zreszta ma lekki autyzm, ciekawe czy nie od tego. urodzilo sie, tatus sie nie zajmowal, nawet ani razu nie ponosil na rekach, wolal grac na kompie, pic, balowac z kolegami. dalej klotnie, on jej grozi, znalazl sobie 16letnia doope. rozstali sie. dziecko kilka miesiecy, minelo kilka lat. tatus ani razu dziecka nie odwiedzil, nawet na swieta czy urodziny, na ulicy jesli przypadkiem na siebie trafia nawet mu czesc nawet nie powie. dzieciak zreszta go nie zna, nie wie, ze to tata. jej jest mega ciezko, bo nikogo do pomocy nie ma, ale je wychowuje tak jak potrafi. jak bedziesz miec dzieci to sie przekonasz jak to jest, nie miec nawet chwili spokoju, jak to jest nie spac 3 dni ii 3 noce jak dzieciak chory, czlowiek juz nawet o jedzeniu nie mysli, tylko zeby sie przespac, bo oczy same sie zamykaja. a pogodzic z praca jak nie masz kogos kto odbierze z przedszkola, przypilnuje po tym przedszkolu albo wyprawi do szkoly, gdy ty powinnas juz w tej pracy byc.
i pomyslec, ze za 20 lat tez bedzie szukal tate, zeby opowiedzial jak to bylo z mama....
nie pomyslalas, ze mama nic nie mowi, bo to dla niej bolesne albo zeby cie chronic? moze nie chce ci opowiedziec, co za drania masz za ojca. a on, mial cie w doopie przez tyle lat, a jak o cos spytasz to powie ci prawde?

A próbowałaś dowiedzieć się czegoś o tym człowieku? Może przez facebook, znajomych matki, rodzinę? Żeby wybadać mniej więcej co to za osoba? Może nawet spotkać się z nim bez ujawniania się kim jesteś?
Lepiej nie spodziewaj się wiele po tym człowieku. Nie tego, że dzięki niemu poczujesz się lepiej i poczujesz się wartościowa. To jest teraz tylko w twoich rękach, musisz dbać o siebie i swoje życie. Jest jak jest a życie masz jedno. Korzystaj z niego na ile jesteś w stanie.
Chyba jedyne czego się można spodziewać po tym spotkaniu to uzyskanie informacji, zaspokojenie potrzeby poznania swojego pochodzenia. Jednak wolałabym wiedzieć wcześniej czego się mniej więcej spodziewać. Jeśli jakieś bardzo trudne historie to może lepiej zostawić tak jak jest i się nie spotkać.

Ja na twoim miejscu starałabym się poznać ojca. Myśle, że te mysli jaki jest nie przestanąl tobie chodzi po glowie.

Witaj . Mam prawie identyczna sytuacje , dowiedziałam się o tym gdy miałam 16 lat .  W tajemnicy przed mamą pojechałam do niego , z ciekawości , chciałam tylko zobaczyć jak wyglada …. Prowadził ze swoją żoną knajpke … nieświadoma tego ze kobieta za barem to jego żona zapytałam ją gdzie mogę go znaleźć …. Od razu się zorientowała kim jestem i zaczęła mnie wyzywać od bękartów i oskarżać ze próbuje rozbić jej rodzine . Wybiegłam z płaczem . Mając 24 lata mieszkałam w Niemczech , podczas jednych wakacji w Polsce  zdecydowałam ze go znajdę i zapytam jak sie czuje … czy o mnie myślał przez te wszystkie lata …. Dowiedziałam sie gdzie pracuje i pojechałam tam … był w lekkim szoku … zaproponował wymianę numerów telefonów .. i już 2 dni później umówiliśmy sie na kawę … potwierdził słowa mojej mamy , ze byli za młodzi i nie byli gotowi , ze zostawił moja mamę w ciąży dla jej przyjaciółki . . .  .  Ale na moje pytanie dlaczego przyjechał do mojej mamy i dawał jej pieniądze zeby usunęła ciąże nie powiedział nic i zmienił temat . Zaczął sie tłumaczyć ze kiedyś były inne czasy itd . Na koniec rozmowy pytał mnie tylko czy mam jakieś koleżanki takie ładne które chciałyby sie umówić Z NIM

Cześć, dzięki za podzielenie się historią. To mega słabe z jego strony...
Zawiodłaś się mocno?

Ja w mojej sprawie nadal nic nie zrobiłam, uznałam, że nie chcę wkładać kija w mrowisko, odraczam to dopóki jakiś splot wypadków mi nie pomoże.
Wewnątrz siebie zdaję sobie jednak sprawę, że mam do niego dużo oczekiwań, których i tak z pewnością nie byłby w stanie spełnić i znowu bym się spotkała z odrzuceniem. Pozostaje trochę ciekawości, przede wszystkim o rodzeństwo przyrodnie ewentualne, ale chyba lęk przeważa.

Tobię gratuluję odwagi!

Cześć,
dzięki za odzew. W ciągu tego roku nic nie zrobiłam z tematem, szczerze mówiąc potrzeba poznania go jakoś znika...
Jest na tyle bieżacych spraw, a ja też zdałam sobie sprawę, że sama kreuję swoje życie, zgodnie z wartościami, które przekazał mi mój Tata. Chyba nie potrzebuję nowego zamieszania.

Mam nr telefonu do tego człowieka, prowadzi mały biznes, kiedyś zadzwoniłam jako klient, ale jakoś nie było to porywające, nie był szczególnie pomocny. Próbuję go wygolować aby zobaczyć jak wyglada, ale bez rezultatów...

Może w przyszłym roku wrócę do tematu.

Właśnie rzecz w tym, że tak szczególnie już mnie nie nurtują.
Parę lat temu miałam trochę braków, jakoś naiwnie liczyłam, że biologiczny ojciec mógłby mi coś pomóc w poznawaniu samej siebie.
Jednak w toku terapii (krótkiej, nieregularnej, ale dającej pozytywnego kopa) zdałam sobie sprawę, że chyba go do niczego nie potrzebuję. Więcej mi daje odkrywanie spuścizny po moim zmarlym Tacie.
Moje życie w końcu obiera kształt "poukładanego" i dlatego szczerze nie mam wielkiej ochoty robić "rozkopów", poświęcać uwagi osobie, które nigdy jej nie poświęciła. Teraz to on, starszy, domnienanie samotny człowiek mógłby chcieć skorzystać z mojej pomocy i jest mi to zupełnie zbędne

Kurde, na Twoim miejscu jednak bym go odwiedziła. Z cała pewnością!
Facet ma 70 lat, niedługo umrze i wtedy nie zrobisz już zupełnie nic. Być może do końca życia będziesz żałować, że go nie poznałaś.
Póki co masz jeszcze szansę.
Dziwi mnie że chcesz ją zaprzepaścić.

Owszem, istnieje ryzyko że Cię odtrąci, ale jest też całkiem możliwe że teraz, na krańcu życia, będzie chciał Cię poznać.

Może z jego punktu widzenia wszystko wyglądało inaczej? Może widział że masz "ojca" i nie chciał mieszać w Waszym życiu? Może Twoja mama utrudniała mu kontakty?
Skoro potrafiła okłamać mężczyznę, ze dziecko jest jego, to mogła okłamać też Ciebie co do wydarzeń sprzed 35 lat.

Zadzwoń do niego!!!

ja bym tego czlowieka nie odwiedzala
on zdaje sobie sprawe z twojego istnienia a jednak nie zrobil nic w ciagu tego calego czasu aby sie z toba skontaktowac -to mowi wiele na temat jego uczuc do ciebie
on nie chcial miec dziecka z twoja matka ,prawdopodobnie jej nie kochal i nie chcial sie z nia wiazac poprzez bycie uczestniczacym w twoim zyciu ojcem
dzis on ma juz swoja rodzine,prawdopodobnie dzieci ktore chcial ,wchodzac w jego zycie w tym momencie bedziesz jak wrzod niestety ,wyobrazasz sobie jak sie poczuje pewnie niczego nie swiadoma rodzina ?jest naprawde bardzo mala szansa ze on sie ucieszy z twojego pojawienia sie w jego zyciu a ty odzyskasz to czego ci brakowalo przez lata (kochajacego ojca) ,po co sobie dokladac stresu?
ja bym sobie darowala
ps,moj maz ktory byl dzieckiem nastolatki zdobyl sie kiedys na taka wyprawe,odwiedzil swojego biologicznego ojca,kiedy powiedzial kim jest ten facet zatrzasnal mu drzwi przed nosem i tyle z tego mial
nigdy wiecej nie probowal i stwierdzil ze niepotrzebnie wogole tam sie wybral

przeciez napisala ze mial kontakt z jej matka kiedy ona miala 4 lata wiec zdecydowanie wie o jej istnieniu
on nie moze uznac ojcostwa ona ojca juz ma w papierach,zeby uznac ojcostwo trzebaby najpierw uniewaznic ojcostwo faceta ktory ja uznal za swoje dziecko,jej biologiczny ojciec nie ma takiej mozliwosci aby zaczac ta procedure ,taka procedure mogla zaczac tylko autorka ale tylko przez pierwsze 3 lata po uzyskaniu pelnoletnosci albo jej "ojciec" ale rowniez w ograniczonym terminie od kiedy sie dowiedzial ze nie jest jej ojcem a ten termin juz chyba dawno minal

ja bym wogole nie liczyla ze facet raptem zapala uczuciem ojcowskim skoro nigdy nie zrobil zadnego ruchu w kierunku nawiazania relacji z autorka.skoro wie kto jest jej ojcem to i drzewo genaologiczne moze sobie sama wyszukac tylko po co?co to wlasciwie zmieni w jej zyciu?co to za rodzina do ktorej nigdy nie nalezalas?szkoda czasu i nerwow moim zdaniem

Dziekuje za liczny odzew.

Faktycznie ciesze się, że obecnie nie mam takiej potrzeby w sensie, ze niczego juz od niego nie potrzebuje. Kiedy zakladalam watek to czulan ze mam braki i liczylam, że ta relacja moglaby je wypelnic ... z pewnoscia to byla niewlasciwa motywacja.

Teraz natomiast czuje, ze moje życie w miarę "trzyma sie kupy" wiec boje je sobie rozwalic. Jestem wrazliwą osobą i sądzę, że to by było wielkie przeżycie emocjonalne... szczegolnie jesli mialby jakiekolwiek cechy podobne do moich (a zd zdjecia i z tego ze jest inżynierem takie moga wynikac... bo moja mama zupelnie nie ma glowy do scislych przedmiotow, ja owszem, wiec to raczej po  nim).
Jesli jest schorowany i wymaga opieki to pewnie byloby trudno mi odmowic (a opieke nad starszym rodzicem juz odrobilam), albo przynajmniej wzbudzaloby wyrzuty. Kiedys mocno mnie interesowal temat przyrodniego rodzenstwa, obecnie jednak poglebilam wiezi z dalsza rodzina, jestem chrzestna dzieci kuzyna i nawet dla nich mam mało czasu i przestrzeni.

Generalnie teraz staram sie koncentrowac na przyszlosci.

Jesli mam byc absolutnie szczera to w chwili obecnej jedyna motywacja ktora mnie sklania do myslenia o biologicznym ojcu jest materialna. Mysle sobie ze gdyby sie okazalo ze nie ma innych dzieci, a jest u schylku zycia to moglby mnie przekazac ewentualne dobra. W dziecinstwie przezylam biede, opiekowalam sie moim tatą, ktory byl rencista i osoba niepelnosprawna, nie odziedziczylam jednak nic bo dzialke i rozpoczeta budowe domu sprzedal jak sie rozstal z mama aby miec wlasnie na moje utrzymanie. Teraz bardzo bym chciala kupic mieszkanie, a nie mam nawet na wklad wlasny do kredytu.
No ale sami przyznacie chyba ze taka finansowa motywacja raczej nie jest wlasciwa i moze lepiej dac sobie spokoj ogolnie....

Autorka dowiedziała się tak naprawdę dopiero teraz, wczesniej to były tylko podejrzenia. Cytuję:

Natomiast dziecko może wnieść pozew o zaprzeczenie ojcostwa dopiero po osiągnięciu pełnoletności, czyli w momencie osiągnięcia pełnej zdolności do czynności prawnych oraz możności bycia podmiotem praw i obowiązków. Termin na wniesienie pozwu wynosi rok, od kiedy dziecko dowiedziało się, że nie pochodzi od męża swojej matki.

Nawet jakby wszystkie terminy juz minęły, to jeszcze prokurator może wytoczyć pozew, takze nie wszystkie opcje zostały wyczerpane. Więc jeśli bardzo jej zalezy na sprostowaniu tego prawnie, to może to zrobić i ma na to rok.