On nie ma do mnie szacunku mimo,że ustawiam go do pionu!

To są jakieś żarty ?

A szkoda...

Daj sobie spokój. Facet odzywa się tylko wtedy jak mu się o Tobie przypomni, albo ma jakiś problem, z którym nie umie sam sobie poradzić.

Ty nie chcesz przyjaźni a związku na Twoich warunkach. Określ sie, albo fochnij

Co mam przez to rozumiec? Zmienic siebie? Miec pretensje do siebie a nie do niego?!

To wytlumacz mi, dlaczego gdy ja chce zalkowicie kontakt urwac bo nie widze sensu na przyjazn on wtedy zabiega przeprasza, prosi o czas. Mowi,ze warta jestem przyjazni i chce miec kontakt ze mna.
Cos z nim nie tak? Ja nie mam sobie do zarzucenia nic.
Nie musial byc ze mna w zwiazku potem odszedl powrocil i teraz takie zawieszenie .

No znam...tez tak wywnioskowalam.
Wiesz ja wymagam szacunku,a ze chlop niedomyslny na aluzje mowie wprost.
Odezwal sie, pyta, takze zobacze...ale tu nie o to chodzi, wiem by gonic a uciekac! Nie byc dostepna na kazde zawolanie!

I ja tego juz nie rozumiem. On nie chce mnie utracic a czasami to robi tak jakby mial mnie w d..., potem zabiega i potem znowu.

Jest to niedojrzale. Zal mi go, ale nie moge robic nic na sile. Najlepiej tak jk juz gdzies przeczytalam, zajac sie soba, szanowac siebie a szacunek od innych sam przyjdzie.
Nic na sile. Ta jego niepewnosc, to zachowanie- nie powiem ze mnie nie denerwuje, bo tak nie jest! Tkwie w zawieszeniu i problem jest w tym,ze godze sie na wszystko! To zauwazylam a tak nie powinno byc!
By docenil!!! Zrozumial! Faktycznie, odejsc ochlodzic zajac sie soba! A wszystko jakos sie ulozy! Tak sadze! Jestem uzalezniona to wiem. Od NIEGO!

Dziewczyna chce się przyjaźnić, ale ma jakieś dziwne wymagania.
Odzywam się do niej wieczorem, to tej nie pasuje i życzy sobie innej pory. Rości sobie prawo do rozliczania mnie z mojego planu dnia.
Piszę, dzwonię - jak opowiem coś o sobie, to źle, bo mamy rozmawiać o niej!
Tłumaczy, że nie na tym przyjaźń polega, że wymaga zaangażowania obydwu stron, szacunku...
Nie wiem, co odpowiadać. Co mam zrobić, żeby przestała w kółko ode mnie wymagać czegoś?! Po co chce się przyjaźnić skoro tyle jej we mnie nie odpowiada i wszystko chce zmieniać? Zachowuje się, jakbym miał wobec niej same obowiązki i musiał jej nadskakiwać. Co zrobić, żeby przestała żądać ode mnie tyle, co jakbym był jej facetem?!

Po primo przyjaciel z niego jak z koziej d trąba (przynajmniej dla niej), a po drugie to ona chce byc jego kobietą. On za to chce ją potrzymać jako "przyjaciółke", nie dając jej za wiele. Razem od siebie "wymagają" i tak to wygląda.

No właśnie mniej więcej o to mi chodziło - że Autorka ma wymagania, jak od swojego faceta co najmniej, a pisze o przyjaźni. Ja rozumiem, że od przyjaciela można absolutnie wymagać np. wsparcia w trudnych chwilach, ale kontaktu o konkretnej porze? On dzwoni wieczorem - ŹLE. Ma dzwonić wtedy, kiedy Autorka chce. A czemu jej chcenie ma być ważniejsze od jego chcenia? On może się kontaktować chyba o dowolnej porze, ona też. A nie "teraz nie, wolę kiedy indziej".

Autorko, masz chyba jakiś problem z definicją pojęcia "przyjaciel".... Jeśli rozstaliście się, i postanowiliście być przyjaciółmi, to On NIE ma względem Ciebie żadnych obowiązków.
Nie jest Twoim chłopakiem, nie musi dbać o Ciebie i się starać. To nie żadne zawieszenie, to po prostu inna relacja, ale Ty nie potrafisz tego przestawić w swojej głowie.

Natomiast, co mi się rzuciło w oczy - chcesz szacunku, a Ty jak się o nim tu wypowiadasz? "Stawiam go do pionu"? To ma być szacunek? Zastanów się raczej nad sobą...

Ale dobre relacje nie oznaczają nadskakiwania Tobie. Odnoszę się do tego, co napisałaś w pierwszym poście... i tam żadnego przykładu na to, że jest niemiły. Znowu - chyba że bycie miłym wg Ciebie oznacza spełnianie Twoich zachcianek.

To nie jest Twój chłopak. To jest przyjaciel.
Po czym odczytujesz ten brak szacunku? Że nie dzwoni o tej porze, o której Ty chcesz? Ja też do swojego przyjaciela wydzwaniam tak, jak mi pasuje. Jak nie chce/nie może rozmawiać - dzwoni później, ale jakoś nie wpadł nigdy na to, żeby uznać, że jestem niemiła  i nie mam do niego szacunku.

Tak samo z tym mówieniem o sobie - w sumie każde z nas zawsze może coś powiedzieć, ale on zdecydowanie jest lepszym słuchaczem niż ja. I też nie zamierza przekreślać przyjaźni z tego powodu.

To jest Twój przyjaciel, szanujesz go itd.? To go nie próbuj zmieniać pod własne dyktando. On ma prawo być taki, jaki jest i w przyjaciółce tym bardziej może oczekiwać akceptacji. To nie związek, gdzie nawet drobne "coś" po X latach może doprowadzić do rozwodu.

To zła cecha mieć pretensje do innych, a nie do siebie. Przecież siebie możesz zmienić, a innych? Znasz jakiś sposób na to? Może czary mary? Zupełnie zbytecznie się frustrujesz przez takie podejście.

Ale ja dalej nie zauważyłam w tym, co napisała, braku szacunku.

I mówisz, że nie zmienimy jej komentarzami na forum. Owszem. Ale ona może zmienić sama siebie, jeśli dojdzie do wniosku, że "może coś w tym jest", skoro tyle osób jej tak napisało. Poza tym ona próbuje zrobić to samo przyjacielowi - zmienić go w inną osobę, która będzie tańczyć, jak ona zagra.

Ona chce byc z nim, on nie. On czasami sie "fajnie" zachowuje, czym ona sobie robi nadzieje, ale nie zmierza ku to związkowi.

Bo dziewczę NIE WIE na czym polega przyjaźń , co to znaczy być przyjaciółką, kompanem , tym wsparciem I NIE NA SIŁE . Ot cała filozofia .

Bylismy razem, planowal zareczyny. Idealnie rozumial sie z moimi rodzicami, zmierzalo juz ku przodowi...no ale, nagle buuum. Rozumiem po czesci ale mi jako kobiecie jest zal poprostu- tych chwil, myslalam ze bedziemy razem fajnie wspolnie itp. Teraz jest lepiej niz wtedy co pisaslam tego posta.
Rozmawiamy piszemy duzo ze soba.
Wiem,ze ja mam problem z soba bo jestem dzieckiem DDA z tego zdalam sobie sprawe i wiem ze on ma problem, jest na lekach co za tym idzie, inny tok myslenia i wszystkiego- nerwica/depresja.
Gdybym ja zachorowala, oczywiscie wazniejsze od planow byloby moje zdrowie i wszystko.
Rozumiem go. Jestem spokojna, nie unosze sie tak. Kto wie co dalej bedzie ale zrozumialam,ze nic na sile.
Jest ok. Jestesmy przyjaciolmi. Zdaje sobie z tego sprawe bo wiele mi opowiada nie tylko o sobie o problemach ale i o planach takich prozaicznych, o rodzinie swojej ot tak o wszystkim.

Mam nadzieje,ze dojdzie w miare do stanu zdrowia dobrego!
Zycze Mu tego! Oczywiscie obawiam sie,ze moze znalezc inna kobiete ale na ta chwile i potem, widze w jakim stanie jest i niech bedzie jak jest!
Ciesze sie,ze mi ufa. Ze opowiada o wszystkim!
A co bedzie to bedzie!
Jestem ja! Siebie musze wpierw pokochac...a potem moze ktos pokocha mnie!

Dziekuje za wszystkie wypowiedzi. Wiele mi daly!
Pozdrawiam.

"Oczywiscie obawiam sie,ze moze znalezc inna kobiete ale na ta chwile i potem, widze w jakim stanie jest i niech bedzie jak jest!"

No proszę Cię... gdybyście naprawdę byli przyjaciółmi, to nie miałabyś nic przeciwko jego kobiecie, ba! życzyłabyś udanego związku. Problemem w tej relacji jest to, że chcesz czegoś więcej. Nieważne nawet, że chwilowo może i przestałaś - jak piszesz - tego wymagać. Ważne, że nadal na to czekasz.