Mężczyzna i mężczyźni ogólnie

Jestem w związku od 2 lat, mieszkaliśmy razem 10 m-cy, potem ja wróciłam do rodziców, i teraz znowu jestem u niego, już prawie tydzień. Nie układa się nam, kłóciliśmy się i kłócimy się nadal praktycznie codziennie. Ale nie o tym będzie mój post. Godzinę temu byłam w łazience i zapierałam plamę na spodniach. W tym czasie mój facet leżał w łóżku i oglądał tv. Wyszłam z łazienki żeby powiesić spodnie i zauważyłam nagły ruch mojego chłopaka- wiadomo co robił. W tv leci jego ulubiony kanał Polo Tv, czyli piosenki disco polo, które on bardzo lubi, a ja nienawidzę. Masturbował się na laseczkach z teledysków disco polo. Nie zrobiłam żadnej kłótni, ale się wkurzyłam i było mi przykro. Poszłam do łazienki i się rozpłakałam. Mój chłopak obrzydził mi siebie, po tych wszystkich kłótniach nie mamy już do siebie szacunku, odzywamy się do siebie niegrzecznie, opryskliwie, on jest typem osoby bardzo głośno i dużo mówiącej. Wiem, że to straszne, ale kiedy o nim myślę, to nie myśle o ukochanej osobie, o kimś troskliwym, czułym, dbającym o mnie, tylko o wstrętnym wieprzu, oblechu, który by tylko leżał i chciał uprawiać seks, a z racji tego że prawie tego nie robimy, to ciągle się masturbuje. Kiedy jem śniadanie to widzę, jak mu to wystaje z majtek. Kiedy się budzę, atakuje mnie tym. Nienawidzę się przy nim budzić, nigdy nie mogę się sama obudzić, z ulgą, ze spokojem, tylko jestem od przebudzenia w stresie, w nerwach, on podnosi mi ciśnienie. On tego jego "przytulania" mam zawsze siniaki. Mówię mu, żeby mnie zostawił w spokoju, że chcę jeszcze spać, to nie rozumie. Najpierw mówię mu stanowczo, żeby mnie zostawił, potem leżę i to znoszę przez chwilę, lecą mi łzy po policzkach a potem wpadam w szał, kiedy nie przestaje. Czy to coś ze mną jest nie tak czy może taka natura faceta, że z rana zawsze mu stoi i jego kobieta powinna znosić te jego zaloty? Czy każdy facet taki jest? Ja rozumiem, że można mieć z rana ochotę na seks, ale kiedy ktoś mnie do tego zmusza codziennie i to w tak chamski sposób to mam awarsję do seksu, do zbliżeń z nim. Zanim z nim byłam myśłałam, że seks to coś świetnego, że na pewno będę to lubić. Strasznie się rozczarowałam. Kocham tego faceta, naprawdę chciałabym, żebyśmy się dogadywali. Ale patrzę na niego, i nie czuję od niego miłości, mam wrażenie że jest ze mną tylko z nadziei na seks, albo ze względu na możliwość zjedzenia obiadu u mojej mamy. W życiu nie myślałam, że zwiążę się z kimś takim jak on. Nie ma wykształcenia, nie potrafi się poprawie wypowiedzieć, nigdy nie ma pieniędzy, nie ma "normalnej" pracy, z tatuażami, pochodzący z niezbyt zamożnej rodziny, w której ojciec pije. Z drugiej strony potrafi zaskoczyć swoimi przemyśleniami, jest oryginalny, wyjątkowy. Nigdy nie znałam takiej osoby, to ekscentryk. Ma swoje wady i zalety. Ale ciężko żyć z taką osobą, z kimś kto pomiata innymi, a nawet mną, kto uważa większość ludzi za idiotów, a sam ma się za bóstwo. Mimo, że nie mam dobrych kontaktów z rodzicami, to on często mówi źle na nich, drąży ten temat, mi ejst wtedy przykro. Ale kiedy ja po 2 latach mówię coś na jego matkę to on od razu mówi, że nie będzie pozwalał, żebym obrażała jego matkę (chociaż jej nie obraziłam). Mam wrażenie że to maminsynek, dzwoni prawie codziennie do matki i gadają godzinę. Ja rozumiem, że matka kocha dziecko i zrobi dla niego wszystko, ale uważam, że on ją wykrozystuje. Pożycza co miesiąc pieniądze, bo sam nie ma na czynsz. Ale sam wyzywa ją od idiotek, często na nią krzyczy przez telefon, przeklina. Dla mnie takie zachowanie, ogólnie, jest nie do przyjęcia. A jednak mimo próśb, gróźb, i niestety braku jego zmiany, godzę się na takie jego zachowanie. W kłótni to on zawsze się drze, przeklina, używa bardzo przykrych i obraźliwych słów. Co gorsze, on zawsze potrafi tak poprowadzić rozmowę, że to na końcu ja czuję się winna. Mam oczywiście swoje za uszami, ale uważam, że on zachowuje się o wiele gorzej i przede wszystkim jest chamem i prostakiem na co dzień. Kiedy idziemy do sklepu czy banku, to widzę, że nawet obcy ludzie nie darzą go sympatią, świecę za niego oczami, on ma wszystko i wszystkich gdzieś. I pewnie mnie też ma gdzieś, bo jak to on twierdzi popsuło się między nami przez to ze ja odeszłam i zostawiłam go samego. Dlatego właśnie wróciłam, bo też czułam że się od siebie oddalamy. Ale kiedy wróćiłam, to on już nie chciał, nagle spodobało mu się mieszkanie samemu, na własnych warunkach. Chora sytuacja. Kiedy mieszkałam u rodziców przez te 4 m-ce widzieliśmy się codziennie, dogadywaliśmy się raczej dobrze. Z wyłączeniem jego humorów, kiedy to wypominał mi, że on mieszka sam, że go zostawiłam, że co to ma być za związek, jeśli go kocham, to mam z nim mieszkać. Kiedy do mnie przychodził było ok, kiedy wracał do siebie też ok, chociaż za nim tęskniłam. Potem miałam poczucie winy, było mi go szkoda, było mi go żal. Teraz jesteśmy razem tydzień i jest znowu źle. On mi mówi, że niedługo odbije się od dna, że będzie miał pieniądze. Codziennie mu mówię, żeby wziął się do pracy, że ja pójdę do drugiego pokoju, żeby mu nie przeszkadzać. To on nie potrafi. Przyłazi do mnie, bo mu się znowu chce seksu. A ja mam swoje rzeczy do zrobienia, swoją pracę do wykonania, swoje zajęcia. Czuję się jak dmuchana lala, którą się ciągle napastuje. I mam być jeszcze z tego zadowolona, że on ma na mnie ochotę, że mu się podobam. Mam gdzieś to czy mu się podobam, czy nie. Nie chcę się zmuszać do zblizeń z osoba ktora mnie nie szanuje. Zastanawiam się, czy każdy mężczyzna taki jest, że codziennie chce seksu, że codziennie po przebudzeniu penis mu stoi i nakłania swoją dziewczynę/kobietę/żonę do seksu, i czy ona się zgadza ( bo to lubi? bo nie chce mu odmawiać, bo boi się, że on odejdzie do innej?), czy jeśli odmówi to facet chamsko się o nią ociera, tak jak w moim przypadku? Ja się nie boję, że odejdzie do innej, może nawet byłoby to dobre, gdyby zostawił mnie dla innej. Patrzę na innych mężczyzn i widzę, że każdy jest łasy na inne kobiety. Gapią się na cycki, tyłki, chcą żeby ich kobiety nosiły dla nich seksowne ubrania. Nie jestem feministką, nie chce nikogo obrażać. Ale wszyscy faceci wydają mi się tacy sami, dla nich najważniejszy jest seks. Może bycie w związku nie jest dla mnie, bo ja chcę kochać i być kochaną. Chcę budzić się rano z uśmiechem na twarzy, spokojnie, a nie od rana być w nerwach i kłócić się. I tak, chcę uprawiać seks, ale z kimś kto mnie szanuje i kto mnie do tego ciągle nie zmusza. Chcę być z kimś, kto będzie w stanie zarobić na dom i jedzenie, kto nie żyje marzeniami o byciu milionerem, tylko bierze życie w swoje ręce i jest odpowiedzialny. Nie wiem po co to w ogóle piszę, bo prawdopodobnie wszyscy mnie tutaj skrytykują, że jestem głupia, po co jestem z takim facetem, skoro po moim poście widać, że go nie kocham. Kocham go, zależy mi na nim, każdego dnia staram się, żeby było między nami dobrze. To zawsze ja wyciągam rękę na zgodę, to ja durna przepraszam nawet jeśli to nie była moja wina. Popełniłam wiele błędów ponad rok temu, teraz on to wykorzystuje, bo wie, że jestem od niego słabsza psychicznie, że jestem bardziej ugodowa, i że dążę do zgody. Pozwoliłam mu się zdegradować. On lepiej traktuje swoją matkę niż mnie. W głowie mi się to nie mieści, że mam takiego faceta. Nie tak miało wyglądać moje życie. Mam dwadzieście parę lat, a czuję się jak 40 po przejściach. Patrzę w lustro i widzę zmarszczki od płaczu, których jeszcze rok temu nie było. Przeżyłam z nim kilka miłych, przyjemnych chwil, ale niestety większość była zła, przepełniona płaczem i smutkiem. Wiem, co napiszecie, żebym go zostawiła, żebym nauczyła się samodzielności, że może kiedyś znajdę kogoś bardziej odpowiedniego dla siebie. Szczerze mówiąc, ja już nawet nie mam aspiracji żeby być w związku, ja chcę po prostu żyć spokojnie, bez wiecznych kłótni, nieprzyjemności. Ten związek jest toksyczny, chory, ja jestem słaba, a on jest silny. On ma nade mną przewagę, a ja z racji tego, że go kocham, pozwalam mu nadal na to wszystko. Nie mam pojęcia co mam robić. Moi rodzice woleliby zebym była samodzielna i niezależna, żebym na nim nie polegała, bo już wiele razy mnie zawiódł. A ja czuję na sobie presję, że powinnam być mu wdzięczna, że przeprowadził się do mojego miasta. Jego matka się mnie pytała, czemu nei chce do neigo przychodzic. Ona nie zna całej prawdy, on nagadał jej, że nie chcę do niego przychodzić, bo niby nie ma luksusów. Ale czy luksusem jest ciepła woda w łazience, ciepło kaloryfera w zimie, normalne okna w mieszkaniu i jakieś jedzenie w lodówce? Myślę, że nie. Ale on zrobił ze mnie blacharę, kobietę chcącą tylko pieniedzy.  Zrobil ze mnie osobe, ktora chce ciagle żreć, która wydaje mnóstwo pieniędzy. A to nieprawda, czuję się strasznie z takim oskarżeniem, bo takie zwykłe rzeczy to coś normalnego, a jeśli chodzi o jedzenie to jem normalnie jak każdy, a jeśli chodzi o zakupy to nic juz nie kupuje bo ciagle oszczedzam. A on miał przez 2 m-ce odłączoną lodówkę, bo mu prąd ciągnęła, bo nic nie miał w środku. I pewnie dalej mialby ją wyłączoną, gdyby mamusia nie kupiła mi mięsa do zamrażarki. On woli zjeść jeden raz dziennie, ale za to do syta, i nie je "normalnie", w sensie bułka z szynka, serem i pomidorem, tylko ryz, kurczak i ewentualnie troche surowki, wszystko zalane ogromna iloscia ketchupu- i tak kazdy posilek powinien wg niego wygladac, bo on nie je dla smaku, tylko dla wartosci odzywczych. Ale teraz, z lenistwa przerzucil sie na zupki chinskie, bo i tanie i szybkie.... On ma dziwaczne przyzwyczajenia. Ale najgorsze jest to, że on sprawia, że to ja czuję się nienormalna, że chce mi się zjeść rano śniadanie, potem zjeść obiad i kolację. Że chciałabym się wykąpać w ciepłej wodzie, że chciałąbym dzielic się obowiązkami domowymi, żebyśmy mieszkali w miarę czystym i ogarniętym mieszkaniu, żeby pójść spać w czystej i pachnącej pościeli, a nie w przepoconej i śmierdzącej od niego. Może mam jakiś problem z tym, ale dla mnie widok rozgrzebanego łóżka przez cały dzień, przez dni i tygodnie działa deprymująco, wkurza mnie to. DOprowadzają mnie rozrzucone po całym domu jego chustecvzki, którymi wyciera sobie jakieś wydzieliny z penisa. Charcha bardzo głośno z 10-15 razy dziennie i pluje. Sika do wanny i umywalki. Wczoraj 6 razy załatwiał się w toalecie i oczywiście obowiązkowo po tym idzie się kąpać, żeby majteczek nie zabrudzić. Potem ja nie mam ciepłej wody, bo on calą zużył. Najlepsze jest to, że mimo tylu jego kąpieli, to pościel cuchnie. Niby pedant, a jednak fleja i śmierdziel, bo potrafi nie myć się 2-3 dni, w sensie całego ciała nie myć, ale odbyt zawsze umyje po toalecie... Przepocony masturbator i zboczeniec. Chodzi w brudnych i śmierdzących ubraniach. Ciągle by gadał o seksie, albo o jakichś swoich teoriach spiskowych. Obrzydza mnie to i męczy mnie. Niech mi ktoś powie, czy moje reakcje są normalne, czy przesadzam, bo sama już nie wiem. On zrobił mi pranie mózgu. Pozbawił mnie poczucia własnej wartości. Był czas na początku naszego związku kiedy dzięki niemu stałam się bardziej pewna siebie i szczęśliwa, ale to było już dawno temu... Teraz jest wręcz przeciwnie. Byliśmy na weselu znajomych, to po tym mial wielkie pretensje ze poszlam na oczepiny i jeszcze na dodatek zlapalam welon i tanczylam z jakims kolesiem.... Nie chcialam zlapac tego welonu i nie chcialam tanczyc z obcym chlopakiem, a on zrobil ze mnie jakas idiotkę.... Wspominam czas zanim się poznaliśmy i dziwię się, że byłam bardziej wyluzowana, żartobliwa, że miałam jakichs znajomych z którymi mogłam się spotkać. Teraz jestem odludkiem, wstyd mi spotykać się ze znajomymi i opowiadać co u mnie, bo najchętniej bym o tym w ogóle nie mówiła. On sprawił, że czuję że moim jedynym zadaniem w przyszłości jest tylko uśmiechać się i dawać mu wiadomo co na "d". Niby mówi, że mnie wspiera, że chce żebym się rozwijała, ale to nie ma żadnego przełożenia na rzeczywistość, bo nie daje mi swobody, robi mi kłotnie, pretensje. Jest zazdrosny o zwykłego kolegę. Ale sam podczas spaceru widzi biegajaca kobiete i mowi "patrz, ale jej skaczą cycki". Dla mnie tutaj jest cos nie tak, takie komentarze sa dla mnie przykre i krzywdzace. mowie mu, ze nie zycze sobie czegos takiego. bez skutku, i jeszcze mi się oberwie za to, ze mam jakies pretensje do niego, ze czego ja od niego chce. wstyd mi za siebie, za to, ze dalam się tak traktować. teraz zamiast robic cos konkretnego, zeby jakos sie od niego uniezaleznic żalę się na forum, nie wiem kto mi odpisze, kim są ludzie, którzy odpowiadają tutaj na posty. może to ludzie tacy jak ja, przypadkowi, ktorzy tez maja swoje problemy i nie potrafia ich rozwiazac, i znajduja pocieszenie w pisaniu na forum, a moze jakies dziwolągi, dla ktorych to forum jest calym zyciem, tak jak dl aniektorych gry internetowe, czy hazard.  nie chcę nikogo obrazić, po prostu głośno myślę. Nie mam przyjaciół, nie mam z kim porozmawiać tak szczerze, jestem sama, jestem w związku, ale jestem samotna. Pytam się mojego chłopaka po co on ze mną jest, skoro nie wiąze ze mna planow,  skoro mnei tak chamsko traktuje i nie stara sie zmienic, kiedy prosze go, zeby np tak bardzo nie tupal nogami, albo nie mowil tak glosno- on sie obraza i uwaza ze ciagle go krytykuje. dawalam mu milion szans, z nadzieja ze tym razem sie uda. i po co, skoro on nawet nie potrafi sam z siebie powiedziec slowa przepraszam, nie mowiac juz o tym zeby bylo to powiedziane szczerze. obawiam sie ze pewnych osob nie da sie zmienic i ze on jest wlasnie taka osoba. w tym poscie skupiam sie wylacznie na jego wadach, ale przeciez ma tez jakies tam zalety.... i  przez jego zalety czuje jednak ze on jest wyjatkowy, ale ciezko zyc z osoba z tak ciezkim, agresywnym charakterem. Juz raz od niego odeszlam, byla to bardzo trudna decyzja, i zbieralam sie do tego 2 miesiace. ale po moim odejsciu on sie troche staral, i ja glupia sie na to nabralam. on czesto mowi, ze kobiety sa slabe, ze nie moga sie rownac z mezczyznami. i ma racje, ja jestem tego przykladem, bo mimo ze nie jest nam razem dobrze ( bo jemu tez nie jest ze mna dobrze), to tkwimy razem w tym chorym zwiazku. mam wrazenie, ze on chcialby zebym to ja z nim zerwala, zeby on nie mial poczucia, ze to on zerwal, tylko ja, moglby wtedy cala wine zrzucic na mnie. kiedy znowu razem mieszkamy to znowu codziennie placze i ide spac, zeby zapomniec o tym co sie dzieje w moim zyciu. ide spac, zeby jakos przeczekac ten zly okres. ale jak to? przeciez to nie jest przejsciowy okres, to jest moj zwiazek, jutro bedzie znowu to samo. nienawidze swojego zycia, nienawidze tego ze jestem slaba, ze nie potrafie byc samodzielna, ze on mnie nie szanuje, ze mnie nie docenia. mam takie wspomnienia ze szkoly, kiedy koledzy mnie podrywali, a ja ich odrzucalam, bo czekalam na "tego jedynego". a okazuje sie ze ten czlowiek nie jest mnie wart, tylko mnie krzywdzi. Ja w zemscie krzywdze jego, zeby czul sie tak jak ja. czuje sie okropnie, nie mam na nic sily, nie mam planow, chce tylko spokoju. stracilam wiare w milosc, w szczere uczucia do drugiej osoby, w szacunek i przyjazn. tego nie ma. a jesli jest, to mi sie juz nigdy nie przytrafi, bo jestem w potrzasku, bo jestem tchorzem i jestem glupia. bo pozwalam innym kierowac swoim zyciem, bo robie ciagle to czego inni ode mnie chca, a kiedy w koncu zrobie cos dla siebie i tak jak ja chce, to dokonuje zlych wyborow, i wychodzi jeszcze gorzej niz bylo wczesniej. czuje jakbym nie pasowala do tego swiata, do zycia. czuje sie jak jakis wybrakowany towar, wadliwy egzemplarz. i nie wiem juz czy mam prawo tak ciagle narzekac, bo mam powod, czy juz sie nad soba rozczulam.