Czy rozpieszczacie dzieci?

oj rozpieszczam moja pieszczoche czasami, ale tylko na wlasne zyczenie. Nie na jej zadanie. Ona zwykle zreszta o cos prosi i ja latwo wylapuje, kiedy to jest prosba majaca na celu naciagniecie na kolejna bzdure, a kiedy naprawde widze, ze jej na czyms zalezy. No i czasem to cos dostanie.
A najczesciej sama z siebie mam fanaberie i cos tam jej spontanicznie zafunduje, klapki, legginsy, czekoladki, kase do kina. Tylko zwierzaki u mnie wyprosila i nie mialam serca odmowic.

Wazne jest tez to, ze umie za wszystko podziekowac, okazac wdziecznosc i szanowac. Ale uwazam, ze dziecko zachowujac umiar jednak mozna troszke porozpieszczac. No bo kiedy, jak nie w dziecinstwie?:) Zreszta kazdy lubi byc czasem dopieszczony i lekko rozpieszczany, czyz nie?:)

Oczywiście, że tak. Przy zachowaniu zdrowego rozsądku i umiaru takie małe rozpieszczanie pociechy przynosi więcej dobrego niż szkody - sprawia dziecku (i rodzicowi chyba także) radość, pozwala czuć się ważnym i kochanym. Dopiero kiedy zostaje przekroczona pewna granica, dziecko nabiera przekonania, że wszystko należy mu się z automatu, a rodzic spełnia każdą zachciankę, zaczyna robić się problem. Zresztą dosyć poważny.

Ja jak najbardziej rozpieszczam swoje dziecko i robię to bez poczucia, że jest to niewłaściwe. Na czym to polega? Na drobiazgach - zrobieniu deseru, przyniesieniu do domu czegoś, co wyjątkowo lubi, kupnie jakiegoś małego gadżetu, przygotowaniu na obiad tego, na co akurat ma ochotę, podkreślaniu w jakiś wyjątkowy sposób ważnych dni (urodziny, Dzień Dziecka, rozpoczęcie wakacji), zabieraniu go w ciekawe miejsca. Niby niewiele, a jakież to okazuje się ważne!
Są oczywiście i większe rzeczy, ale te małe, zwyczajne, wydają się nie mniej doceniane.

Sytuacja z wczoraj. Market - biorę pieczywo. Obok matka, tak na oko góra 30letnia z córką taką no ... paroletnią. Trochę sepleniła ale sama już mówiła i chodziła. Matka bierze buły dla rodzinki i następuje moment krytyczny - co chce dziecko.

Wyglądało to mniej więcej tak ...

[M]atka: To z czym chcesz bułkę?
[D]ziecko: A jakieee som?
[M] No różne, wybierz sobie, mamy mało czasu.
[dzieciak mija kolejne regały]: A ta z czym? A ta jaka? A ta jaka? A ta jaka? Matka grzecznie choć już nieco bardziej 'nerwowo' odpowiada. Dzieciak wydaje się być tym rozbawiony.
[M] Wybierz coś bo musimy zakupy zrobić.
[D] zaciesz po pachy
[M] trochę ostrzej choć nadal dosyć anemicznie w stosunku do sytuacji: Nie no, idziemy stąd, tak nie będziesz robić, musimy zrobić zakupy.

Ja rozumiem że rodzice, dzieci, wychowanie, miłość, troska i inne cuda na kiju ale litości.

Mortisho, moim zdaniem zdrowa dyscyplina i wymagania zupełnie nie wykluczają zdrowego rozpieszczania . Rozpieszczanie to niekoniecznie jest wyręczanie dziecka i robienie z niego życiowego ciamajdy, nie mylmy tego z nadopiekuńczością ani bezstresowym wychowaniem.

Babo, tak czy inaczej - nie da się ukryć że takie lub podobne sytuacje sprowadzają się do jednego - błędu rodzica i / lub błędnej reakcji łańcuchowej dziecka. Tak jak pisałaś - albo albo. Mamy czas - to dzieciak może się 'pobawić' ale nie powinniśmy go gonić. Nie mamy - to nie pytamy i nie dajemy sobie 'dmuchać w kaszę'. Ale chyba każdy widział sytuacje w stylu 'rób dziecko co chcesz bylebyś nie robił nic złego' ... taa ... tyle że potem przychodzi inne dziecko / inna matka / ojciec i problem bo ktoś w nie rzucił i tym podobne. Zresztą ja mam bardzo duże wrażenie że tak na oko z 60 % jak nie więcej ludzi mających mniej niż te 30-35 lat teraz kompletnie nie potrafi wychowywać swoich dzieci. Bo wątpię by udawało im się to pozorować by było inaczej 'w domu' a inaczej 'przy ludziach'.

Ostatnio spotkałam się z przekonaniem, że należy tak postępować z dzieckiem, żeby się nie......zdenerwowało.
Więc dziecko ma wszystko czego chce, a rodzice i dziadkowie krążą wokół niego niczym drużyna służących. Jakaś masakra. Dzieciak nie ma możliwości nauczyć się radzenia sobie ze stresem, nie wie co to granice. Jak dorośnie i zauważy, że świat nie leży przed nim plackiem frustracji nie ma końca.

rozpieszczać dzieci koniecznie ...
tylko, co znaczy - rozpieszczać ?
bo czytając posty wyraźnie widać, że każdy myśli o czym innym
a powaliła mnie - Zdrowa dyscyplina
czy kapryszące dziecko, to rozpieszczone?
a takie, które na wszystko się zgadza, to ... zdrowa dyscyplina?

No na pewno dziecku nie było przykro... najwyżej mogło być wkurzone, ze takie nic a matka się czepia i każe przeprosić

Słyszałam takie zdanie, że dzieci psychologów i pedagogów to są te najgorzej wychowane.