czy kończyć to wszystko??? co robić?

Kiedy mówię mu o swoich problemach, on mówi, że stara się je zrozumieć, ale jest mu ciężko i obawia się, że w pewnym momencie już nie będzie miał siły dłużej czekać.
Zastanawiam się czy nie lepiej to skończyć, dla Jego dobra. Jestem osobą bardzo słabą psychicznie, dobija mnie myśl, że przez mnie ktoś cierpi. Mi też nie jest łatwo, ale ja jestem w stanie przeczekać ten ciężki dla mnie okres w życiu. Boje się, ze on nie. Wiem, że rozstanie teraz bedzei łatwiejsze niż powiedzmy za 2 czy 3 miesiace..
Nie chce rozstania, nie wyobrażam sobie dnia bez rozmowy z nim, nie wyobrażam sobie moich marzeń bez jego udziału. Bardzo boję się przyszłości, a naprawdę mi na nim niesamowicie zależy.

On zna moje problemy, wie o wszystkim, ale ciężko mu je zrozumieć. Zależy mi na nim bardzo i będę o ten związek walczyła. Mam nadzieję, że oboje będziemy.

Dziękuję Excop, Twoje posty naprawdę podniosły mnie na duchu. Cieszę się, że Ty jako osoba "trzecia" masz taki punkt widzenia i nie negujesz tej mojej internetowej znajomości. Pozdrawiam!

powiedziałaś to jakbys miała conajmniej połowe zycia za sobą kochana masz dopiero 21 lat tak naprawdę :)jesteś jeszcze bardzo młodziutka

Jeżeli zrozumie i wytrzyma - będziecie długo szczęśliwi!

Na podstawie tego co o nim wiem, czy uważam, że poczeka?
Z jednej strony wierze w jego uczucie, wierze, że się wreszcie zobaczymy i stworzymy szczęsliwy związek. Cały czas wyznaje, że mnie kocha, że jest szczęsliwy, że spotkał taką osobę jak ja, planuje ze mną przyszłosć, mówi o swoich marzeniach dotyczących załozenia w przyszłości rodziny itd.. bardzo poważnie podszedł do naszej znajomości i nie ukrywam, że bardzo mnie to cieszy, bo bardzo mi na nim zależy... ale z drugiej... jest mi trochę przykro, rozmawiamy, znamy się dopiero 3 miesiące, dla mnie to tylko 3 miesiące, a dla niego to już wieczność, kiedy mu powiedziałam, ze potrzebuje czasu, stwierdził, że to niemozliwe, że nie wytrzyma tego, że już mu jest ciężko i kolejne 4 miesiące są dla niego wiecznością... przykro mi, bo skoro planuje ze mną przyszłość,uważa, ze jestem osobą, z którą mógłby spędzić resztę życia, to czym są jeszcze te pozostałe do przeczekania 4 mięsiace w porównaniu do całego życia, które ze mną chce spędzic??
Przykro mi, bo ja przecież też czekam, też jest mi momentami bardzo cieżko, ale wiem, że tak bardzo mi na nim zależy, ze te 4 miesiace nie są dla mnie problemem, wiem, ze to przeczekam i potem będzie cudownie.
Być moze wynika to z faktu, ze nasza przeszłość różni się totalnie. Ja byłam w jednym zwiazku, on z kolei praktycznie cały czas miał jakąś kobietę, był w wielu związkach, krótkich, dłuższych, raz nawet miał narzeczoną, ma takze za sobą wiele przelotnych znajomości.. Nie lubi być sam, potrzebuje bliskości drugiej osoby, jest przyzwyczajony do tego, że zawsze kogoś miał.
Boje się, że jestem tylko kolejną, jest ze mną bo mnie potrzebuje, potrzebuje kogoś mieć.. a nie dlatego, że jestem dla niego wyjątkowa...
Mówię mu o wszystkim co czuje, o tym, że czasami waham się czy jego uczucie jest naprawdę takie jak je opisuje.. on twierdzi, że gdyby tak nie było to dłużej by tego nie ciągnął, nie czekałby na mnie..
Mam w głowie spory mętlik.

Ma 24 lata.

czyli pozostaje mi wierzyć, ze naprawde mnie kocha i poczeka..
Dla mnie bardzo ciężkie w tej sytuacji jest to, że często, bardzo często On ma gorsze dni, zaczyna wątpić w to,  ze kiedykolowiek się spotkamy, prosi i nalega na szybszy termin spotkania, mówi wtedy, ze nie wie co dalej, ale, ze mnie nie zostawi bo mnie kocha...
Coraz częściej pojawia się w naszych rozmowach takie nieprzyjemne napięcie i nastrój..
Ja jestem osobą dosyć słabą psychicznie, to 4 miesięczne czekanie spowodowane jest własnie przez moje problemy związane z moją osobą, z moją psychiką. Wtedy, kiedy przychodzą te trudne, ciężkie momenty w naszych rozmowach czuje się naprawdę fatalnie i boje się, że dodatkowo mnie to w jakiś sposób zabija i sama tracę wiarę we wszystko.. Boje się, że to czekanie nas wykończy, że przez ten napiety nastrój, który pojawia się coraz częściej, bedzie coraz gorzej... a chyba powinniśmy się wspierać, podtrzymywać na duchu i razem czekać i robić wszystko, aby ten czas oczekiwania był jak najmniej ciężki.

Nie Pitagorasie, moje problemy to nie są żadne widzimisie... wiele w życiu przeszłam nieprzyjemnych sytuacji, bardzo nieprzyjemnych i nikomu nie życzę takiej przeszłości jak moja.. między innymi z powodu własnie tej mojej przeszłości nie jestem jeszcze gotowa psychicznie na to spotkanie, nie chce zniszczyc czegoś tylko dlatego, ze mam ciężki okres w zyciu i bardzo chwiejne nastroje.. pracuje nad tym, lecze się. Wiem, że będzie lepiej, ale teraz potrzebuje czasu. Mówię mu o wszystkim, on o tym wie, ale nie potrafi tego do końca zrozumieć.
Przez swoje osobiste problemy rozwaliłam już mój poprzedni związek i bardzo przez to ucierpiały obie strony. Nie chce powtórki z rozrywki.