Książę czy parobek? - o obowiązkach domowych Waszych dzieci.

Syn (16 lat), niestety oporny - gdyby od niego nie wymagać, najchętniej w domu nie robiłby nic . W gruncie rzeczy ma bardzo dużo swobody, ale ma też dodatkowe, pozaszkolne obowiązki, które muszą zostać wykonane.

Stałe zajęcia to szkoła i popołudniowo, hobbystycznie, ale w bardzo dużej ilości sport, do tego: sprzątanie swojego pokoju (odkurzanie, mycie podłogi, ścieranie kurzy), na zmianę ze mną opieka nad futrzakiem, o ile ja się tym nie zajmę, to robienie sobie kolacji/śniadania, oczywiście mycie po sobie naczyń, wyrzucanie śmieci, na prośbę zrobienie zakupów, załatwienie różnego rodzaju spraw, odkurzanie mieszkania, czasem inne czynności. W tym roku syn cały miesiąc wakacji (z własnej woli) poświęcił na pracę - aby nauczyć się czegoś nowego oraz zarobić na własne, dodatkowe potrzeby.

Kiedy był młodszy, zawsze miał jakieś obowiązki, ale nie ukrywam, że nie było ich dużo, ba, było ich naprawdę mało, dlatego w pewnym momencie doszłam do wniosku, że aby nie zrobił się z tego problem, to stopniowo będę musiała tych czynności dokładać. Dziś konsekwentnie wymagam coraz więcej i coraz częściej proszę o dodatkową, nadobowiązkową pomoc. Zresztą powoli przerzucam na niego czynności należące do obsługi osobistej typu pranie drobnych rzeczy, prasowanie koszulek, pamiętanie o przeróżnych terminach. Staram się także, aby od czasu do czasu pomagał przy przygotowywaniu posiłków, w tym przy obiedzie, zmywał naczynia, ogólnie dbał o czystość i porządek w domu. Jak wspomniałam oporny jest baaardzo, ale daję radę . 

Moim zdaniem wdrażanie dziecka w obowiązki domowe jest niezbędne, aby nauczyło się samodzielności, regularności i odpowiedzialności, ale też nabrało szacunku do pracy rodziców. O wykorzystywaniu mówić można wówczas, kiedy obowiązków jest tak dużo lub są na tyle ciężkie, że dziecko ma problem, aby im podołać. Oczywiście zawsze trzeba pamiętać, że poza szkołą i innymi stałymi zajęciami, małolat musi mieć czas na odpoczynek, relaks i własne przyjemności.

Bardzo fajny temat do dyskusji Co prawda niewiele jeszcze się wypowiedzieć jako mama bo synek ma zaledwie miesiąc, ale moim zdaniem powinno się dzieci angażować do pomocy w domu już od najmłodszych lat, nie chodzi mi oczywiście żebu dziecko załóżmy np trzyletnie/czteroletnie miało z odkurzaczem czy mopem ganiać po domu/mieszkaniu, powinno po prostu swoje zabawki sprzątać, w miarę swoich możliwości, wydaje mi się że im wcześniej się zacznie uczyć dziecko że zabawki mają swoje miejsce i po zabawie trzeba posprzątać to w późniejszych latach będzie miał to na uwadze że po sobie wszędzie zostawia się porządek, podam przykład z mojego najbliższego otoczenia, chłopiec pięciolatek, zabawek multum albo jeszcze więcej, zarówno w domu jak i na podwórku, pobawić się jest fajnie ale posprzątać po sobie nie umie bo nikt wcześniej od niego tego nie wymagał, nie pomagają krzyki (mamy) prośby ani groźby, dziecko się nauczyło że mama posprząta i po zabawie zostaje wszystko na środku podwórka/pokoju, mieszkamy w jednym domu i niejednokrotnie się potknęłam na zabawce, na moją prośbę pójdzie i posprząta ale mama nie jest dla niego żadnym autorytetem, krótko mówiąc olewa własną mamę, zresztą tate też.
Kolejny przykład, siostra moja 14-letnia, leń nie z tej ziemi... podobna sytuacja była malutka to ciągle ktoś za nią sprzątał, zbawki, talerze po jedzeniu (starsze dziecko), no wszystko... w tej chwili sytuacja się trochę poprawiła, zaczęła mamie pomagać w domu, posprząta, pomyje podłogi, nawet ziemniaki obierze i kotlety zrobi (jeszcze z pomocą mamy/siostry), na prośbę zmyje po posiłku, robi to wszystko z oporami i "dlaczego ja mam to zrobić?", ale jeszcze 2-3 ltata temu nic nie robiła, żadnych obowiązków a myślę że już jako 11/12-latka mogła mieć już jakieś obowiązki, sprzątnąć chociażby swój pokój.
Nie wiem jak będzie to wszystko wygłądało z moim synem za kilka lat, ale chciałabym go nauczyć że trzeba sprzątać po sobie, czy pomagać w domu, nauka jest oczywiście na pierwszym miejscu ale żeby dziecko w przyszłości było samodzielne potzrebuje obowiązków, w ten sposób nauczy się rónież odpowiedzialności np poprzez wyprowadzenie/nakarmienia psa. Czas wolny na odpoczynek to jest ważny, ale najpierw obowiązki, potem przyjemności. Tak temat obowiązków dziecka wygląda w moich oczach.

Moje dzieci (syn 4 lata, córka 3), mają swoje obowiązki Chociaż na razie to bardziej czynności samoobsługowe, niż faktycznie obowiązki

Oboje wiedzą, że po jedzenie przychodzą do mnie do kuchni i z talerzykiem maszerują do stołu, a po jedzeniu odnoszą talerze/szklanki do kuchni. Ubierają się i rozbierają sami. Przed kąpielą ciuchy lądują w koszu na brudy, po spacerze kurteczki na wieszaku, a buty na miejscu dla butów Cały dzień mogą się bawić jak chcą, ale przed kąpielą robimy wielkie sprzątanie i zabawki muszą wrócić na swoje miejsce. Miejscem do zabawy jest pokoik; jeśli bawią się gdzie indziej, to po skończonej zabawie zabawki wracają do pokoiku. I jest absolutny zakaz zostawiania zabawek w przejściu
I, z czego bardzo się cieszę, nauczyli się ładnie obsługiwać toaletę Syn nie obsikuje wszystkiego dookoła

Jak coś się rozleje, sami wycierają Jak np ścieram kurze, to każde dostaje swoją szmatkę i też "ścierają". Uwielbiają latać z odkurzaczem. A córka jest fanką mycia naczyń I zawsze jest potem bardzo dumna, że pomaga

Z "obowiązków", to noszą swoje zabawki do piaskownicy. Jeśli biorą coś na dwór, to ja tego nigdy nie nosze za nich. Przynoszą do domu po zakupach lżejsze rzeczy, jak ręczniki papierowe czy chleb.

Ale mam też pod oknem dzieci, które nie muszą robić absolutnie nic... Nie chciałabym czegoś takiego dla moich maluchów, ani dla siebie...

Żadna skrajność nie jest dobra.
Moje dzieci przede wszystkim mają się uczyć. Nie dlatego, że ja tak chcę, tylko dlatego, że same tak wybrały.
W żaden sposób nie zwalnia to ich jednak od domowych obowiązków.
Do sprzątania mojego domu przychodzi kobieta. Jednak nie sprząta pokoi dzieci. Swoje pokoje sprzątają same (zwykle niezbyt staranie, ale się nie mieszam).
Są prace, za które biorą się bez zwracania uwagi np. syn kosi trawę, a córka robi pranie. Ale gdy trzeba, to Młody też pranie zrobi, a córka skosi. Niektóre prace trzeba im "zlecić" Czasem same się pytają czy coś trzeba w domu zrobić.
Na zmianę myją naczynia, prasują swoje rzeczy etc.
Tak było gdy były w szkole, tak jest i teraz gdy są na studiach (a nie są to łatwe studia).
Nawet gdy były jeszcze w szkole i miały sporo dodatkowych zajęć (treningi, języki, basen itp.), też musiały pewne prace domowe wykonywać. Nikt ich nie obarczał ponad miarę - tyle żeby wszystko dało się pogodzić.
Kiedy były maluchami, musiały po sobie sprzątać zabawki, z czasem dochodziły nieco trudniejsze zadania.
Myślę, że to tylko na dobre im wyszło. Młody mieszka teraz w innym mieście na studiach i sam sobie radzi ze sprzątaniem, zakupami, nawet gotowaniem.

Znów - żadna skrajność dobra nie jest. Jednak nie widzę w tym nic złego, że dzieci wykonują także prace typowo "rodzicielskie", o ile oczywiście są w stanie. Starsze rodzeństwo może pomagać rodzicom w opiece nad młodszym, zwłaszcza jeżeli rodzice są zapracowani.

Tu się zgodzę. Przykład powinien iść "z góry".

Powinny się rozwijać. Powinny też wykonywać prace domowe.

W moim domu rodzinnym każdy musiał sprzątać po sobie - to oczywiste. Ale były też prace dodatkowe. Np. oboje z bratem musieliśmy czyścić buty rodziców. Nie widziałam w tym (i nadal nie widzę) nic poniżającego.

Tu już dochodzi inny aspekt - wspólne jedzenie posiłków. To bardzo dobrze wpływa na rodzinne relacje.
U mnie zwykle gotuję ja, ale czasem też córka, a obecnie też czasem syn.
Po posiłkach zawsze sprzątają dzieci, nie my z mężem.
Jeżeli gotowało któreś z dzieci, to pomagamy im w sprzątaniu.

Podsumowując - jestem za wdrażaniem dzieci do prac domowych od najmłodszych lat. To im tylko na dobre wychodzi.
Oczywiście nie chodzi o przeciążanie dzieci, obarczanie ich obowiązkami ponad ich siły, nie kosztem nauki.
Wszystko da się wypośrodkować.

Mhm, problemu żadnego nie ma, bo albo jadam na mieście, albo gotuję bardzo nieskomplikowane, ale zdrowe rzeczy (takie ekspresowo szybkie, ale dietetyczne ).
Sprzątam sama w swoim mieszkaniu (mieszkam sama) - mimo że jestem pedantką, nie narzekam.
Zależy do jakiej szkoły dziecko chodzi. Ja w liceum miałam 7 lekcji dziennie (od 8 do 15), potem jakieś dodatkowe zajęcia, potem przychodził do mnie pan od historii (po beznadziejny nauczyciel nie przygotowywał do matury), kończyłam koło 18, potem musiałam się sama pouczyć. Nie rozdwoiłabym się.
Nie jest tak, że teraz uczniowie mają jeden sprawdzian tygodniowo. mają i po 5. Poza tym skoro dorośli mają czas na odpoczynek, to czemu nie mają mieć go dzieci?
Pomocy przy rodzeństwie tak samo nie uznaje - te wyjątkowe sytuacje ok, ale coraz częściej widzę, jak starsze ma się młodszym zajmować po kilka godzin dziennie - odebrać ze szkoły, nakarmić, przewinąć, bawić. Siostra to nie matka.

Zadam takie pytanie - czy nie uważacie, że dzisiaj dzieciaki mają na głowie bardzo dużo rzeczy? Czasami plan ich dnia jest bardziej napięty niż plan osoby dorosłej. Nie mówię o obowiązkach domowych, ale o szkole i zajęciach pozalekcyjnych. Przez tydzień opiekowałam się kuzynkami - szkoła podstawowa. Miały zadane tyle, że - przy mojej dużej pomocy (polegającej na zwyczajnym zrobieniu części zadań) - nie wyrabiałyśmy się w 2-3 godziny. Nie dlatego, że były one trudne - tylko dlatego, że było ich tak dużo! Z każdego przedmiotu coś zadane, w dodatku tak idiotyczne rzeczy jak technika, plastyka, muzyka - moim zdaniem z takich rzeczy nie powinno być zadań. "Zrób drzewo genealogiczne" - robota na cały dzień.
Dzeci siedzą 6-7 godzin w szkole. Potem mają zajęcia pozalekcyjne (jakiś angielski, tańce, czy kółko "zainteresowań" w szkole). Wracają koło 14-15 do domu. Potem mają zrobić lekcje. Nie uważacie, że to za dużo?
O, jeszcze lepiej - często dojeżdżają do szkoły tak samo jak dorośli do pracy.
Ja mam coś takiego, że w LO tak dostała w d**e, że studiowanie dwóch nieuważanych za łatwe kierunków jest dla mnie sielanką.
Osobiście nie miałabym sumienia dorzucać takiemu dziecku obowiązków domowych - przy całej mojej niechęci do dzieci.

Edit: A co do przeciążania i wykorzystywania - uważam, że wykorzystywanie to przede wszystkim ciągła opieka nad młodszym rodzeństwem i - to co napisałaś - praca w polu/na gospodarce - na wsi popularne.
Dla mnie tym bardziej jest to nie do pomyślenia, bo przecież to jest PRACA (w rozumieniu kodeksowym), za którą winno otrzymywać się wynagrodzenie. Dlaczego zatem dziecko ma robić to za darmo? Rozumiem sprawiedliwe dzielone obowiązki domowe, które każdy robi bez wynagrodzenia, ale coś, za co winno się płacić i za co rodzić bierze pieniądze? Co więcej, jest to  sprzeczne z prawem - reguluje to i Konstytucja, i Kodeks pracy, i Konwencja o Prawach Dziecka i jeszcze dwa inne akty o charakterze międzynarodowym. Rolnicy (nie mówię, że wszyscy, ale duża część) winni się dokształcić (chociaż znajomości podstawowych przepisów się po nich nie spodziewałam), zamiast gonić dzieci do pracy.

Dla mnie studia są łatwiejsze - uczę się tego, co sama sobie wybrałam i czym się interesuję, co mnie, kolokwialnie mówiąc, "jara".
Obowiązki domowe mam, aczkolwiek mieszkam sama. To też mój dom. Czy hotel? Czasami tak. Tylko się w nim uczę i śpię
Zależy jakie liceum. Chodzi o to, że miałam marnych nauczycieli - musiałam mieć prywatnych w domu, co zabierało mi czas - w tym główna strata czasu.
Studiowanie jest o tyle lżejsze, że spędzasz na uczelni 10 godzin w tygodniu (każde ćwiczenia raz na dwa tygodnie, przynajmniej u mnie na wydziale) , a nie 40. I rozwijasz się w wybranych kierunku, a nie nakazanym odgórnie.

byłam księżniczką
miałam tylko dobrze się uczyć
mama zawsze broniła mnie przed ojcem - ona jeszcze w życiu się natyra ...
i tak się też stało
mojego syna wychowywałam podobnie, miał się uczyć ale też sprzątać po sobie
efekt - ma dzisiaj 26 lat, pomaga mi, potrafi zadbać o wszystko ...
hmm jak to się stało ? zachorowałam potrzebowałam pomocy gdy on był po maturze
nie musiałam nawet prosić, sam z siebie brał się za domowe obowiązki

a teraz mój wniosek, może to wcale nie ma nic do rzeczy czy wymagamy, czy nie

Ale dostanie się do łatwych nie należy - matura z historii jest wymyślna, dlatego też musiałam natyrać się w LO. Wolno mi teraz odpocząć. Aczkolwiek są egzaminy, których boją się wszyscy.
Mieszkanie z rodzicami do 25-tki to moim zdaniem nie jest dobre wyjście i większość dużo szybciej opuszcza rodzinne progi.
Myślę, że w temacie jest mowa o maluchach, nie o studentach.

Cywil nie jest trudny
Zależy od wykładowcy - od cywila zdecydowanie bardziej stresujące jest KPA Znaczy ja się "jaram" swoimi studiami, przez co szybko wszystko mi wchodzi do głowy. Co do cywila - uwielbiam go, a k.c. czytam nawet w wakacje do poduszki, więc nie zgodzę się
Dla mnie najgorsze - obie historie (państwa i prawa - powszechna i Polski), doktryny, etyka. Znaczy mam wrażenie, że na nic mi to potrzebne. W sumie taka jest prawda - wszyscy mi rację przyznają, pracujący w zawodzie.

Z tym że osoba dorosła mieszkająca z rodzicami wie co ma robić i nie trzeba jej do niczego gonić. Ja odwiedzam moją matkę to opieprzam ją za bajzel w bluzkach jak z nimi mieszkałam to było tak samo - wydawało mi się że wszędzie mają nieporządek - bo ja muszę mieć bluzki poukładane kolorami, buty ułożone rodzajami, płyty i dokumenty poopisywane, kosmetyki ułożone rodzajami, nawet na porządek na pulpicie w laptopie dbam, a smsy stare kasuję, żeby nie było bałaganu także ciężko by mnie było do czegokolwiek gonić, to raczej ja gonię ludzi (np. koleżanki na wyjazdach - pół drogi truję "utrzymujemy porządek w hotelu!")

Do sprzątania Młodej nie gonię bo sama sprzątać nie cierpię. Z tego też względu ona doskonale wie, że bałagan sam nie znika bo jak cos rzuci na podłogę, to będzie to tam leżało póki nie podniesie. Ja mam dłuższe nogi to przejadę nad tym górą.
W domu nie ma obowiązków bo niby co mialabym jej kazać robić? Sama w zasadzie nic  nie robię, to co się będę nad nią znęcać

No nie wiem - mnie mama od zawsze gonila do sprzątania a jakoś mi to w krew nie weszło. Za to na przykład nigdy mnie nie uczyła gotować a jak zaszła potrzeba to się sama w kilka miesięcy bez problemu nauczylam.

Ale jak zobacze, że Młoda bluzki pod kolor układa to ja z domu wyrzucę! ;D

Nasza młoda  jak wyjeżdża na kolonie, zielone szkoły, obozy przetrwania , wycieczki w których razem sa w pokojach  zawsze po powrocie opowiada zszokowana  z jakimi niedorajdami, flejami, syfiarzami  przyszło  jej pzrebywac, Rączki do dooopci przyrośnięte  ,w okol siebie nic a nic nie ogarnięte, jeden wieki syf, chaos i dezorganizacja   .
Flejstwo 50 razy dziennie przejdzie po  stercie własnych śmieci i nawet nie raczy  podnieść  wprowadzając innych w dyskomfort  swojego totalnego burdelu  . Nieporadnosc golym okiem widać.
Opiekunowie tamtych wyjazdów sami za glowe się łapią jakie te dzieciaki w większości  lamagi, brudasy ,syfiarze , na grzeczne upomnienie  o wykonanie porządku, odniesienia  czegos na swoje miejsce, wywalenia DO kosza a nie łuuubb na podloge,czy na trawe  jeszcze z pyskiem takie gówniarstwo ci wylatuje. Bo ono w domu nie musi czyli nikt nie ma prawa mu rozkazywać w tym temacie .
Nasza Pchla kuviicy nie raz dostaje przebywając z takimi dziciarami i przeszura  nieźle tego typu damulcie  niezaradne co nawet przy swoim tylku  ogarnąć  nie chcą i nie potrafią, czy ksieciami   z raczkami przyrosnietymi do kupra  ,mimo ze  sama nie jest pedantem, ani miłośnikiem sprzątana - absolutnie
Pozniej rykk takich miernot  przez telefon "Mamo zabierz mnie ,bo Panie ode mnie wymagają  abym sprzatal po sobie,i inne dzieci  mi dokuczają  ,ze niemota totalna  "
Przemyslcie to  na co i na kogo  tego typu dzieciaki wyrastają. Zero przystosowania się i wdrążania w zasady i reguły innych pomieszczeniach

Czy aby dziecko nie ma więcej obowiązków niż Wy? Ma szkołę, zajęcia dodatkowe, treningi - ile to godzin dziennie? 9? 10? Do tego sprzątanie Wam odpada  - odkurza, sprząta podłogę i kurze też w WASZYM pokoju?
Wygląda na to, że dziecko sprząta nie tylko po sobie (co robić powinno), ale też po Was. Dla mnie to przegięcie.

KAMIS??
Przeczytaj to zdanie
Oczywiście to nie jest tak, ze wszystko na jej jednej głowie, mamy grafik i  po równo we 3  angażujemy się w to ( no oprócz robienia porządków w jej pokoju)

Tak,  również i ona odkurza ,ściera kurze w SALONIE  i w innych pomieszczeniach jeśli jest taka potrzeba i jej kolejność.
Do naszej sypialni nie wchodzi w ogóle o żadnej porze dnia i nocy  ,bo nie wolno 

Dla mnie to przegięcie jest co ty wypisujesz nie uwzględniając KLUCZOWEGO  czynnika ,ze mamy podziały i grafik kto co robi kiedy, aczkolwiek to się zalicza do obowiązków Jej, moich i męża. Nic nam nie odpada, nie ma zmiłuj. Każdy w  każdym dniu cos ma przydzielonego do roboty

W jednym dniu jedna osoba NIE ROBI wszystkiego na raz. Ustalamy dzień wcześniej ,albo w weekend   do kogo jaka czynność należy tego i tego dnia zaleznie od godz pracy, szkoły, zajec  dodatkowych. Na 1 głowę wszystko  przez jeden dzień to byłoby za dużo. Awykonalne, doby by nie starczyło .
Wszyscy się angażujemy  w te wymienione  obowiązki, ale dziecko wcale nie jest z nich zwolnione - nie ma dyskusji

A Ona sobie nie da krzywdy zrobić , potrafi wyciągnąć pazura kiedy  czuje się  czymś przytłoczona, lub uważa cos za przesadyzm . Żebyś ty widziała  jej bojkot  o zasyp lawinowy przez szkołe zadanych  prac domowych z każdego przedmiotu  po szkole. To dopiero jest żywny wściek jaki podczas odrabiania lekcji nie kryje ,ze tego za dużo i w tym temacie najgłośniej protestuje ,bo na własnej skórze  wyczuwa przegięcie  w ilościach lekcji zadanych. A ja się już na maksa wnerwi to nie odrabia wszystkiego i nie ma takiej opcji ,aby zmieniła zdanie

Jestem spokojna, nie mam  w sobie nerwów tylko staram się   co istotne wielkimi literami wyróżnić
Nie wstawiamy pralki codziennie , mamy dużo  ubrań na zmianę, ze codziennie prac nie trzeba ,ale np.  2 razy w tygodniu pralka jest puszczana. To nie znaczy, ze ona swoich brudnych  ciuchów do pralki nie musi zanosić a jak pralka się skończy prac,ze  ona nigdy prania nie wywiesza i nie zdejmuje .Robi to ,tak samo jak ja ,czy mąż zależnie  kogo kolej i kto ma czas

Podłoga  jednak w całym domu dzień w dzień jest myta -taki mam zwyczaj  z mezem
darza  się ,ze Pchła w całym domu zmyje podłogę /poodkurza a w innym dniu JA  to zrobię ,lub ojciec .Jak nie 2 na raz to bywa i tak, ze ona cos jedno robi a np. tato na wieczór podłogą się zajmie ,albo odwrotnie
Kwestia podziału ,żeby nie było tak, ze wiecznie jedna osoba zapierd.... a druga się opier.....
Na każdego przyjdzie czas i kolej, każdy z nas ma swój przydział
Chyba ze np Pchla wyjdzie przed 7 z domu i przychodzi dopiero po 20 , gdzie  musi jeszcze  zasiąść do tych nieszczęsnych opłakanych lekcji, wtedy  no litość bierze widząc jej przemęczenie  całym dniem i rozdrażnienie. To na rękę jej idziemy  i coś za nią się wykona, choć włożyć talerzyk i szklankę do zmywarki po jedzeniu to żaden wysiłek i tego typu  pierdólki to zrobi  porządkii po sobie

Serio pranie dwa razy w tygodniu? Czyli średnio raz na 3-4 dni? Też mieszkałam sama jedna z rodzicami i prało się raz na dwa tygodnie. Częściej to dodawanie pracy sobie.
Podłogę myło raz na tydzień bo nikt nie był w stanie nasyfić na tyle żeby myć ją częściej. 
A zanoszenie ciuchów do pralki? W ogóle jakie zanoszenie? Przecież to się ściąga i wrzuca jak trzeba wyprać, a nie gromadzi po szafkach/pokojach a potem dopiero zanosi Jak tak często pierzecie, to pomyślcie o pojemnikach do segregowania ubrań i po kłopocie
Jakbym miała codziennie myć podłogę to bym się chyba pociachała

Remi - 3latek to przy tym sprzątaniu więcej zamieszania zrobi niż posprząta. Już wolałabym zamknąć w innym pokoju i sama zrobić w kilka minut to co on rozbabrze i nie zrobi (zrobi tylko w jego mniemaniu) w godzinę. Tylko zamieszanie, a poprawiać i samemu posprzątać trzeba. Przeszkadza na dodatek.

A to akurat bardzo dobry sposób na wdrażanie dzieci do sprzątania.
Owszem, dzieci nie zrobią tego bardzo dobrze. Sama nieraz chodziłam i poprawiałam po moich dzieciach (ale tak by tego nie widziały), a je chwaliłam za dobrą pracę

Prawdę mówiąc, to nie bardzo sobie wyobrażam prania raz na 2 tygodnie.
U mnie też pierze się przeciętnie 2 razy w tygodniu i bynajmniej nie jest to zbyteczna praca.

Nikt nie jest idealny, ale lepiej jak się udziela niż gdy nic nie robi...
Można nie umieć, można narobić problemu, ale taka jest nauka. A ona procentuje na przyszłość.

Tak, tak, na pewno bardziej przydatna w życiu jest umiejetność narysowanie wykresu zdania podrzędnie złożonego niż umiejętność wyprasowania koszuli Oczywiście, że nauka jest ważna, ale domowe obowiązki to też nauka. Kiedy zmarła moja mama miałam niecałe 10 lat, nie miałam nawet siostry, która by mi pomogła. Musiałam nauczyć się sprzątać, prasować, gotować, myć okna... i jakoś przy tym wszystkim skończyłam studia Dało się? Dzieci muszą mieć obowiązki, bo w przeciwnym razie wyrastają na gnybów, którzy nie szanują pracy innych.

A to masakra
Maga - u mnie się nie gotowało. Rodzice pracowali/pracują nadal od rana do wieczora, jedli na mieście, ja najpierw jadłam w szkole, potem w gimnazjum i liceum też na mieście. Więc jedyne co było to talerzyk do odniesienia. Czasem ojciec coś gotował w niedzielę - ogólnie lubi gotować - to wtedy przecież się to do zmywarki wkłada po co się ręcznie męczyć?

Kammis - bo nie wszyscy mają zmywarkę.
Ja kocham myc naczynia ale wycierać to juz mniej heh.

Mi nie chodzi o perfekcyjna pania domu i za kare wysprzątasz pokój tylko o odpowiedzialność, jakim jestes czlowiekiem takim Cię określają.
Wiec wyobraźcie sobie dziewczynkę z gimnazjum jaka dziewczynka , pannica przyprowadza do domu kolezanki a tam śmierci jak na wysypisku.
Minimum nie wiele ale jednak przyjemnie sie mieszka w czystym domu.

Nie wnikam jak mieszkasz, jak wychowujesz dziecko.
Mi chodzi o minimum czystości. Jeśli wpaja sie dziecku pewne zachowania to będzie mu lżej w życiu.
Ode mnie rodzice dużo nie wymagali, bylam najmłodsza. Ale minimum jak posprzątany pokoj, po sobie umycie naczyń, upranie swojej bielizny - to juz sama robilam z siebie nie wyobrazam sobie aby matka prala majciochy dziewczynie która w 5 czy 6 klasie podstawówki sobie nie upierzę. Szok.
Pomoc przy obiedzie,podłożenie do pieca - to akurat jak dziecko jest starsze.

Nie wiele a jednak.

Przy założeniu, że sytuacja każdej rodziny może być nieco inna, przykładowo:
- odkurzanie,
- mycie naczyń,
- wychodzenie z domowym zwierzakiem,
- drobne prace przy przygotowywaniu posiłków i sprzątanie po posiłkach,
- drobne zakupy,
- utrzymywanie czystości w swoim pokoju (kącie).
Mam wrażenie, że chcesz się podroczyć
Nie chce mi się więcej wymyślać - moje dzieci dawno skończyły 10 lat.

Do jakiego pieca? Większość osób ma teraz ogrzewanie centralne, w domach jednorodzinnych gazowe. Nikt do pieca nie podkłada. A ja bym się bała dziecku kazać do pieca dokładać, że sobie krzywdę zrobi i poparzy. To nie zadanie dla dziecka. Sama bym się bała, bo nigdy nie miałam z tym styczności - po prostu dzisiejsza technika nie przewiduje takich rzeczy, więc dawanie sobie rady w życiu nic nie ma do palenia w piecu.

Iceni moim zdaniem mądrze mówi. Z tym praniem. Wyciągać z pralki i mówić że ma uprać swoje? Jak się włącza, to się włącza i już.

Ludzie, przecież dzisiejsza technika ogranicza obowiązki często do minimum... (mowa o zmywarce, pralce, lekkich odkurzaczach), więc po co dzieci nimi absorbować. mają zmywać dla zasady, mimo że zmywarka stoi obok?

Kto ma centralne, ten ma. Wiele osób jednak nadal nie ma. Dziwię się, że Cię to dziwi.
Jako dziecko, gdy przebywałam na wsi, nieraz dokładałam do pieca i krzywdy sobie nie zrobiłam. Za to gdy diabli wezmą technikę, to sobie z tym poradzę
I nie chodzi tylko o dawanie sobie rady w życiu, tylko o wdrażanie do obowiązków, które (w różnej postaci) będą w przyszłości.
Cieszę się, że moje dzieci nie muszą dokładać do pieca, myć ręcznie naczyń, kosić trawy kosą, ale żadnej umiejętności za wiele.

Ups...
Omyłkowo zacytowałam zamiast edytować.

Chodzilo mi po kąpieli pranie swojej bielizny.
chcialam wlasnie poprawic post , bo wkradly sie literówki i edytowałam i od nowa chcialam napisać.
Ja na tyle sie nie wstydzilam ze dojrzewam tylko dlatego ze w tamtym okresie nie mielismy automatu i nie wrzucalo sie do pralki i sie pralo. Wrzucało sie do kosza a później trzeba bylo segregować - co by fajnie nie bylo jakby majciochy we krwi krazyly po lazience. Fakt czlowiek od tamtego czasu sie wzbogacil i ma dwa kosze jeden na bieliznę a drugi na ubrania.

Iceni - Ty strasznie wszystko bierzesz do sobie. A czy ja kaze Twojej córce podkładać do pieca ? Nie. Ja tak robiłam jak bylam starsza, nie bylo centralnego, nie bylo takiego luksusu jak teraz.

Wiesz mieszkam na wsi, znam parę dziewczyn w wieku +25 które nie skosza podwórka bo sobie paznokcie pobrudza - ojciec stary kolo 60 chory i to on ma miec sile na koszenie, nie daj Boże jak matka wysle do sklepu taka hańba ze siatkę z zakupami musza nieść ale jesc to by chciały, po plewić w ogródku tez nie tyle ziemi nie ma opcji. Ale cóż takie wychowanie bylo od malego, ze nic od dziecka sie nie wymagalo a teraz paniusia +25 prostych czynności nie zrobi a najlepsze jest to ze nie szukaja nawet pracy niby po co ? Mamusia z tatusiem dadzą szok.

Ktoś kto mieszka w bloku jasne ze ma mniej zajęcia, ale tak jak ja mieszkam od malego na wsi gdzie jest duże podwórko, ogródek z warzywami, maly sadzik za ogrodzeniem to jednak trochę wiecej jest pracy. Oczywiscie wszystko z umiarem i z odpowiednim wiekiem ! Wiadomo ze dziecko 10 letnie nie pójdzie podlewać ogródka, czy nawet plewić ale juz takie 18+ to moze pomoc. Tego chyba tlumaczyc nie musze.

Pozniej mamusie które wyreczaly ze wszytkiego biadolą jak to syn, córka nic nie potrafią, siedza na garnuszku mamusi, tatusia a na karku ma sie 30 +

No to dla mnie to by byla zalamka.
Teraz mam 25 + i naprawdę dużo robie, sama z siebie nikt mnie nie zmusza. Chce to robie, tym bardziej ze rodzice co raz starsi, sil nie maja choć i tak dużo robia w domu kolo domu no i przede wszystkim nie stać nas na ogrodnika, pania sprzątająca itp usługom.

Skoro jesteście we dwie i nie przeszkadza Wam to to ja żadnego problemu nie widzę. Dziecko ma 10 lat, jest jeszcze za małe na większe prace w domu. Przyjdzie czas to i zacznie cos wiecej robić, jeśli oczywiście będziesz tego chciala. Choć fakt dwie kobitki które jak mówisz nie robia duzego balaganu nie powinno byc wiekszego problemu.

Choć uważam ze dziecko nie tylko musi sie uczyc do szkoly itp.
Lekkie prace jak najbardziej wedle wieku.
Nie wyobrazam sobie aby dziecko mając 5 lat gdzie juz wszystko rozumie i wie o co chodzilo po zabawie zostawilo cala podloge w klockach ktora czeka na mamusie aż posprząta a dziecko idzie sobie pograć w kompa albo oglada bajeczki a mamusia sprząta

Ja biorę do siebie, bo przed moim wpisem każdy pisał jak to dzieci sie przykładają, a ja przyszłam, napisałam ze mam to w nosie, bo lubię  swój bałagan i nie mam czego od młodej wymagać i się zaczęły przykłady z brudasami.

Nie wiem dlaczego dla wielu osób bałagan=brud.
Moja łazienka jest bardziej sterylna niż niejedna kuchnia ale na przykład pranie (czyste i poskładane!)  potrafi leżeć i tydzień na krześle, bo mi nie przeszkadza że sobie tam leży.
To dlaczego miałabym wymagać tego od mojej córki?

Lubie bałagan. Ale wkurza mnie to, że ktoś w jednym zdaniu używa mojego nicka a potem pisze o syfie i brudzie bo to nie jest mile i nie jest prawdziwe.

U mnie w mieszkaniu MOGĄ się walac książki po podłodze, może lezeć pranie w oczekiwaniu az sie zlituje I schowam je do szafy, moga stac cztery brudne szklanki. My po prostu nie rzucamy się na każda rzecz żeby odłożyć ją na miejsce w związku z tym mamy bałagan i dużo wolnego czasu