czy to jest manipulacja

Czy zabawa to bym nie powiedział, ale widać że bada grunt by mieć nad Toba kontrole. Sam do siebie wkładu nie, a od innych wymaga. Niefajna perspektywa.

Myślę że to dobry moment na zadanie innego, ważniejszego pytania - czy chcesz to ciągnąć?

Gwarantuje ci, że łatwiej nie będzie. Każdy facet testuje kobietę, świadomie lub nieświadomie, ale w tym przypadku trafiłaś na doświadczonego gracza. Zrobisz co będziesz uważała za stosowne, ale chyba nie trzeba Ci tłumaczyć że znajomość która już na początku frustruje i zmusza do zadawania takich pytań, nie rokuje dobrze na przyszłość.

Od kilku dni nurtuje mnie przytoczone przez Ciebie pytanie- "czy chce to dalej ciągnąć", rozważam całkowite urwanie kontaktu, ale aby to zrobić potrzebuję czasu i myśle, ze miesiac mi wystarczy (abym się nie myliła). W koncu nie rozpoczynam znajomości, aby całe zycie się z nią "mierzyć" i "walczyć".

Osobiście nie pakowałabym się w taki związek, mój ex właśnie był takim manipulatorem, ciągłe niedopowiedzenia i to już same w sobie jest manipulacją.
Jeżeli oddalałam się emocjonalnie jego natarczywość była aż przytłaczająca. Jeżeli ja się otwierałam on się zamykał, nie skończyło się to dobrze, urwałam z nim kontakt z 4 miesiące temu i niepotrzebnie go wznowiłam, ponieważ znowu zaczął grać w te swoje gierki. Powiem tak, zauważyłam pewną zasadę, jeżeli czytam na forum mając wrażenie że jakby któraś z dziewczyn pisała o moim ex i boryka się z podobnym okazem, z góry wiem że to nie wypali. Hehe może to ten sam.
Teraz ostatecznie wiem że jest to osoba nieszczera w swoich zamiarach. Również uważałam się za osobę silną, aktywną, zaradną, której nie da się zmanipulować a po 1,5 roku nie poznałam siebie.

Sama zdanie "Wie tez , że umiem współpracowac i współpracuję." świadczy o tym że zaczynasz ulegać.
Zaufaj intuicji i zdrowemu rozsądkowi.

Może w gruncie rzeczy nie widzi Cię w roli swojej dziewczyny i chce zatrzymać znajomość na poziomie spotkań i wspólnych urlopów. Minus jest taki, że gdy pojawi się ta bardziej mu odpowiadająca to pożegna się z Tobą bez mrugnięcia okiem. Póki co chce jednak trzymać Cię "w zapasie", bo do relacji w obecnej formie jesteś jak znalazł.

"Spotykamy się od kilku miesięcy (od początku tego roku), w terminach które mu odpowiadają - na co zwrócam uwagę od jakiegoś czasu. Z tego co widzę to pod jego dyktando."

Czyli masz być na zawołanie, ale sam nie dostosuje się, bo może uważa że nie jesteś tego warta. A co się dzieje, gdy proponujesz spotkanie, a on odpowiada, że termin mu nie pasuje? Proponuje od razu inny? Spotykałem się kiedyś z dziewczyną, która poniekąd chętnie zgadzała się na spotkania, ale po pewnym czasie zauważyłem, że jestem urozmaiceniem jej życia, gdy akurat jej się nudzi. W innym przypadku nie było żadnego pola do dyskusji.

"za drugim razem zadałam to samo pytanie w jego kierunku- czego on oczekuje, czy potrzebuje - z jego strony spotkałam się z próbą zmiany tematu, a nastepnie milczeniem"

Standard u osób ze skłonnościami do manipulowania. Gdy uderzasz pytaniem w samo sedno to najpierw próbują obrócić problem w żart, potem bagatelizować, a gdybyś ciągnęła go za język dalej, to pewnie nastąpiłby wybuch i obrażenie się. Taka forma ukarania Cię za próbę zmiany dotychczasowego status quo.

"powiedział mi, że do mnie o 18-19 zadzwoni, a przysłal sms z pytaniem jak u mnie minął dzien o 22.30? wiec mu odpowiedziałam, ze wyjeżdżałyśmy z kolezanką za miasto, co u niego. I tutaj spotkałam się z brakiem zwrotnej odpowiedzi"

Takie jawne ignorowanie i nie odpowiadanie na pytanie to moim zdaniem kolejny sposób manipulowania, a dokładniej bierna agresja. Póki nie odpowie, póty piłka jest po jego stronie, a Ty masz zastanawiać się: dlaczego nie odpowiedział, co znowu schrzaniłaś, co się dzieje i o co w ogóle chodzi.

"Chodzi mi o to, że czuję tutaj manipulację, coś na zasadzie "kija i marchewki', jesli nie pytam jest ok, jesli go pytam to spotykam się w karę."

No jakbym widział własne sytuacje. W końcu dojdzie do tego, że będziesz bała się zapytać o cokolwiek co może sprawić, że nad Waszą relacją zawisną czarne chmury. Ważyła każde słowo i pilnowała się żeby nie zdenerwować pana. Moim zdaniem to jest już stan, gdy należy iść albo w jedną albo w drugą stronę, tak to tak, nie to nie, do widzenia.

Na koniec powiem tak. Znam sposób funkcjonowania takich osób aż za dobrze. To co opisujesz nie jest normalne, ale paradoksalnie z czasem będzie wydawało Ci się, że to zwykły stan. Im bardziej będziesz się zbliżać, tym bardziej gość będzie się oddalał. Gdy Ty się cofniesz, to on podejdzie i tak w kółko.
Potem za próbę dostaniesz karę w postaci ciszy i dozowania kontaktu, a gdy stwierdzi że jest już OK, to znowu będzie jak dawniej. Kilka miesięcy to już nie są dwa tygodnie, ale sporo czasu, przynajmniej w kontekście formowania się jakiejś relacji. Założę się że ta znajomość jest jak rollercoaster - tutaj opisałaś negatywną jej stronę, ale poza tym jest fantastycznie. Pojawia się dysonans, bo z jednej strony jest tak fajnie (przyciąga), a z drugiej nienormalnie (odpycha). Na Twoim miejscu zacząłbym ostatnią rozmowę na temat Waszej relacji. I tak albo coś się wyklaruje albo pożegnasz się, wiedząc przynajmniej że najnormalniej w świecie po ludzku próbowałaś.

Biorę to po uwagę, podobnie jak mam świadomość tego, ze do zwiazku nikogo nie da się, ani nie można nakłonic, chybaże sam się zdeklaruje. Chciałabym aby zakomunikowł mi o swoich własnych potrzebach, tak abym mogła je zdefiniować np. "chciałbym mieć partnera" lub " w tej chwili nie chcę być z nikim na stałe" lub "odpowiada mi koleżeństwo połączone z seksem". Ta wiedza jest mi niezbedna do podjęcia decyzji dotyczacych mnie, bo mi nie chodzi o żadne układy, a jemu nie wiem o co. Może było mu wygodnie, gdy ja nie byłam w stanie się określić w stosunku do niego, a teraz stan ten przestał być wygodny. Nie odpowiedział na moje pytania i pewnie pomilczy ze 2-3 dni, bo z tego co obserwuję, dłużej nie jest w stanie wytrzymać, aby się do mnie nie odezwać. Na samym początku naszej znajomości (a znamy się już ponad 3 lata- mieliśmy wczesniej kilka spotkań (w 2011 kilka,w 2013 ze 3 spotkania, po których kontakt urywał się, teraz spotykamy się od stycznia 2014 roku z rózną intensywnoscia, powiedzmy, że od lipca 2014 widujemy się raz na 1,5 tygodnia), w trakcie pierwszego spotkania mówiłam mu, że interesuje mnie wyłacznie partner. Sama się zastanawiam, czy on się ze mną bawi.

Zgadzam się w Tobą w 100%, uważam, że w ten sposób on chce uzyskać nade mną przewagę, a za 3 dni gdy będzie myślał, ze spokorniałam i zapomniałam, przypomni sobie, że jestem w nim zakochana( przypuszczam, że tak myśli, bo dwukrotnie gdy on zapytał czy tęsknię powiedziałam, że tęsknię - naprawdę tęskniłam, ale nigdy mu nie powiedziałam, ze jestem zakochana, gdyż obawiam się zaangażować w stosunku do osoby, której intencji nie znam), zadzwoni do mnie i zaproponuje spotkanie.

W tym sęk przestałam mu przez jakiś czas proponować terminy, ze wzgledu, że zawsze mu coś nie odpowiadało. Ciągle przekładał nasze spotkanie na inny termin, który mu odpowiada. Jednak termin urlopu dostosował do mnie, bo wiedział, ze w gdy tego nie zrobi ja poprostu nie pojadę - to mu krótko zakomunikowałam- więc nie miał wyboru.

Według mnie nie ma o czym rozprawiać. Klasyczny facet z lękiem przed bliskością. Beznadziejny przypadek.
Nie sądzę, żeby świadomie manipulował, ten typ po prostu tak ma. Da ci minimum, potrzebne, żebyś trwała w tej znajomości, ale nic ponadto. Na jakiekolwiek próby zbliżenia z twojej strony, zareaguje odsuwając się. Tracisz czas z nim.
Nie licz że Ci szczerze powie o co mu chodzi, nie powie, bo sam nie wie.
Ja tylko nie rozumiem, jak to możliwe, że jesteś zainteresowana tyle miesięcy kimś kto tak się buja bez sensu i przekłada terminy spotkań.
Przecież nie robi tego z powodu, że mu bardzo zależy.

"Ja tylko nie rozumiem, jak to możliwe, że jesteś zainteresowana tyle miesięcy kimś kto tak się buja bez sensu i przekłada terminy spotkań."

Ja rozumiem. Zapewne wysyła tak sprzeczne sygnały, że autorka tematu w chwilach "nad kreską" jest przekonana, że tym razem już coś się z tego wykluje. Ile to ja razy mając do czynienia z zachowującą się tak dziewczyną myślałem, że tym razem już "jestem w ogródku, już witam się z gąską". A potem znowu następowało zlodowacenie. I tak wkoło. Najlepsze jest to, że w gruncie rzeczy takim osobom nie sposób nic zarzucić - trudno mieć zarzuty o bierność, a osoby te dobrze o tym wiedzą.

O to to to! W samo sedno! Nadzieja na wyklarowanie się sytuacji. Dodajmy do tego zaangażowanie (mimowolne) emocjonalne, trochę już przyzwyczajenie (w końcu minęło już parę miesięcy) i voila! Mamy biszkopt Jako PS należy wspomnieć że chwile "nad kreską" są bardzo przyjemne i łatwo odepchnąć myśli o tych "pod".

Sama nie jestem zwolenniczką tworzenia związków na 2 czy 3 randce. Wolę na spokojnie kogoś poznać, zanim podejmiemy decyzję czy tworzymy zwiazek czy nie. Każda decyzja powinna byc podjęta odpowiedzialnie i świadomie, stąd po 3 czy 8 spotkaniu nie jestem w stanie odpowiedziec na pytanie czy chcę z tą osobą już spróbować stworzyć zwiazek. Jesli chodzi o tego męzczynę to uważam, ze miałam okazję po tym czasie go poznać, zarówno z jego mocnych stron typu:intelekt, fachowość, doskonała organizacja, zaradność, dowcip jak i z tych słabych typu: wydłużajacy się chłod emocjonalny, nerwowość, dominacja. Nadal uważam, ze wspólny urlop, a co za tym idzie wspólne przebywanie jest doskonałym czasem na poznanie się. Na urlopie okazał się doskonałym organizatorem naszych dni wolnych, zdarzyło nam się dwukrotne spięcie na siedem dni. Pokłóciliśmy o to, że chciał abym doskonale nawigowała w trakcie, gdy on kierował autem i stale mnie w tej kwestii pouczał- wiec zaserwowałam mu, że jesli chciałabym nauczyciela to poszłabym do szkoły, a nie na urlop i zapytałam go, czy lepsze w nawigowaniu były nasze kolezanki z wyjazdu, które same powiedziały, że kwestię jak dojechać do danego miasta, jakoże sa pasażerami, pozostawiają swoim partnerom, którzy kierują autami. Zdenerwował się takze, gdy chciałam obejrzeć jego zadrapanie na ramieniu, krzyknął na mnie po co tego miejsca dotykam. Odparłam, ze nie dotykam, że jest nerwusem, on spokojniej, ze moze nie czułam, ale rzekomo dotknęłam rany.Po powrocie do hotelu powiedziałam, ze było mi dzisiaj przykro jak się zachował, on nie chciał się sprzeczać i dyskutować o tym i sam zaproponował abyśmy się pogodzili. Druga sprzeczka wywiązała się w trakcie powrotu, uciął ją mówiąc mi abym go nie nakręcała negatywnie.
W trakcie naszego spotykania przkaładał terminy, tak jak zaznaczyłam w wygodny dla siebie termin, jestesmy ludzmi dorosłymi, oboje pracujemy, on wykonuje swoją pracę często (a sądzę , że prawie zawsze) popołudniu.

"Przecież nie robi tego z powodu, że mu bardzo zależy."

Wzięłam to pod uwagę, aby zobrazować sytuację przytoczę przykład - w lipcu tego roku zrobił tak: gdy zaproponowałam mu wyjazd na Łotwę na weekend, to najpierw mnie zapytał na jak długo, z kim, a póżniej stwierdził, że nie bedzie miał z kim psa zostawić. Kolejnego dnia, pytał mnie gdzie jestem, aby zorientować się czy wyjechałam, gdy odpisałam, że wyjechałam z koleżanką pod wieczór zapytał mnie czy "zabiorę go" w innym terminie. Odpowiedziałam, ze ok, jesli bedzie miał taką chęć, ale przyznaję się, że mam wewnętrzną barierę (chyba chodzi mi o móją dumę) przed ponowieniem propozycji- nie chcę się narzucać, a skoro ktoś odmówił raz, to być moze wogóle nie ma chęci na weekendowy wyjazd na Łotwę ze mną. Faktycznie wówczas poczułam się urażona.

Myślę, że w temacie wszytko zostało powiedziane. Jeśli masz ochotę na odbijanie piłeczki i konkurowanie, kto w tej grze jest lepszy- to ciągnij to dalej. Jednak prędzej czy później skończysz z wypranym mózgiem. Tak jak ja, bo ten pan jest bardzo podobny do mojego byłego. Niedostępność emocjonalna ? Obawa przed bliskością ? Pewnie tak. Usłyszałaś kiedyś od niego takie dwa słowa ? " czuję się...(taki i owak )" Sądzę, że nie, bo to podstawowa cecha pana niedostępnego.

Jednak czy nie warto pokusić się o szukanie zdrowej, szczerej relacji ? Której nie będziesz musiała analizować ?

Redapples ale ja mam tak samo, kiedy czytam te posty. Nawet mam takie myśli, żeby dziewczynę porwać, wsadzić do ciemnej komórki, żeby nie miała z nim kontaktu ; )
Cieszę się, że ona widzi, że coś jest nie tak, ja przez 4 lata nie zauważyłam. Tzn. miałam dziwne przeczucie, że tak nie powinno być,  ale tego przeczucia nie posłuchałam. Teraz mam porównanie, bo jestem w zdrowej relacji.

Pytanie czy jest wystarczająco silna. Jest przeciez wiele kobiet, które zostają utwierdzane przez X lat nawet przez przyjaciół, że partner traktuje je przedmiotowo, jak 5 kolo u wozu, manipuluje, a one nie chcą tego zobaczyc. Moze sie zgodza, ale usprawiedliwią widząc za chwile dobre zachowanie. Typu: narzekam na niego, jest zle, wszyscy to widzą, juz prawie sie rozstajemy, ale on robi romantyczna kolacje, jest czuły, mowi słodkie słówka, jest dobry seks. No i znowu kobieta wypiera wszystko to co zebrała w sobie złego. I tak w kolko.

Co znaczy szuka wygodnych koleżanek?
Jak przeprowadzić taką rozmowę, ja swojego wzięłam na 'dywanik' i powiedziałam wprost co mnie boli w danej relacji i jaki on ma stosunek do tego, postawiłam konkretne cele i właśnie w tym momencie wyszło szydło z worka. On stwierdził że Nasze cele są bardzo odimienne i powiedział że nie jest pewien czy chce być ze mną i tak go spakowałam, oddalam rzeczy i nie widziałam 4 miesiące, po 3 latach spodziewałabym się większej pewności. Na początku jakimś trafem mieliśmy wspólne ustalenia.

Chyba ten cytat sobie gdzieś przywieszę . No widzisz mój exs też zaczął grać na nowo i to już jawnie powiedziane że nie chodzi o związek, ja przestałam reagować, bo szkoda mojej energii, jednak krwi trochę to mi napsuło, na własne życzenie, ale ostatecznie mam potwierdzenie że nie o miłość tu chodziło a o wygodę. Więc zaczynam wysyłać na nowo swoje pozytywne fluidy w świat, by znaleźć kogoś wartego uwagi.

Też szlag by mnie trafił na takiego chłopaka ;-)

posłuchaj, wszyscy Tobie tutaj mówią: jeśli facet manipuluje - nie jest wart uwagi. a Ty się jeszcze zastanawiasz...

dziewczyno! bierz nogi za pas!!!! mówię tak, bo ROK się starałam o kogoś, kto miał mnie kompletnie w d..... ten rok uważam za stracony... chociaż doświadczenie nauczyło mnie, że od takich typów jak najdalej! można wykończyć się psychicznie. nie licz na wielki zwrot akcji z jego strony.

Zakomunikowałaś mu ze interesuje Ciebie tylko partner a On nic z tym nie zrobił. Moim zdaniem skończył jakaś relacje i od razu wszedł z Toba w niezobowiązujące spotkania co 1,5 tyg. bo tak było łatwiej niż szukać partnerki, Ciebie już znal, wiec wystarczy puścić bajere i sięgnąć a nóż w miedzy czasie coś się jeszcze trafi poważniejszego. Znam to od podszewki, jednak w moim przypadku związek określił się po 2 miesiącach, jeżeli by tak nie było to wcześniej bym odpuściła.

No nic Twój wybór, jednak dla mnie relacja dość dziwna, znamy się 4 lata, spotykamy pol roku, pewnie kontakt jest tez przez internet jak się nie widzicie i nic z tego nie wynika.  Moje podejście jest inne do związku, jak się  kimś zaczynam spotykać, chce mieć go na wyłączność, bez zastanawiania się czy w tym czasie szuka sobie innego obiektu zainteresowań a tak to marnowanie czasu. Zycze pomyślności w rozwiązaniu tej sytuacji.
Teraz w szczególności jestem nastawiona na konkrety, czas ucieka, latka lecą i nie chce mi się bujać z kimś kto sam buja w obłokach.

Żeby nie było tak ja u  mnie, ciągłe pytanie : kto mi odda te   4 lata ??
Dżizas dlaczego taką ceną trzeba płacić za mądrość życiową ??

Jeżeli tak funkcjonujecie to ok, ja z reguły poznając kogoś rozmawiam z nim na temat oczekiwań i wspólnych celów, na tym polega poznawania drugiej osoby i budowanie fundamentów związku. Fakt osoba z która ostatnio byłam mówiła tylko to co chciałam usłyszeć, jednak dzięki temu poznałam co to manipulacja.
Trzymam kciuki i kończę z tematem, za duże emocje jeszcze we mnie tu wywołuje .

A co myślicie o takiej sytuacji:
Mój facet stale mnie krytykuje, zarzuca mi że rozpiluscilam dziecko, córeczka przewróciła się na placu zabaw- on do mnie, jaką Ty jesteś matką, jak jej planujesz!
Stale nie ma pieniędzy, choć oboje pracujemy, moja pensja jest dla nas , jego jest na jego wydatki: piwo, papierosy, benzynę. Na początku pięknie mi tłumaczył, że rachunki na połowę płacimy, ale teraz wydatki są coraz większe, a on się już nie dokłada, bo stale nie ma. Wymaga, co na obiad, jak spedzimy czas, itp...
Nie mamy znajomych, nigdzie nie wyjeżdżamy, bo brak kasy.
Docenia tylko swoje siostry, jakie zaradne, jakie  jakie życiowe.....
Ostatnio już prawie doszło do rozstania. Rano pisze mi sms, że musimy się rozejsc, a wieczorem już zmiana zdania i wyznaje mi miłość.
Jest manipulator em.  Jak coś mu nie pasuje to krzyczy.  Kup mu papierosy, bo on nie ma kasy. Ale odda. Nigdy nie oddaje. Jak raz o to  zagadnelam. To zaczął krzyczeć. Co wy o tym sądzicie?