Sztuka rozmowy czyli jak nauczyć się rozmawiać w związku?

musze, musze o to zapytac: Ty naprawde skonczylas studia??? Ale chyba nie polonistyke sadzac po tym poscie.

On nie umie rozmawiac, a Ty umiesz? Krzyk, placz, szantaz, grozby - to jest wedlug Ciebie rozmowa? Chyba nalezaloby te nauke zaczac od siebie. Ja z takim "rozmowca" tez nie chcialabym o niczym dyskutowac.

A ja to widzę inaczej. Ja tutaj widzę tylko Twoje "ja, ja, ja, ja" do porzygu.

JAK MOŻESZ Twierdzić, że mężczyzna, który był przy Tobie w ciężkiej chorobie, który Cię wspierał, MYŁ, podstawiał basen Cię nie wspiera?! Dziewczyno, Ty się ogarnij! Przyzwyczaił Cię do dobroci i teraz chcesz więcej i więcej.

Czy on w ogóle może się wypowiedzieć w tym związku? Czy tylko krzyczysz, histerie odczyniasz, płaczesz, straszysz rozwodem i trzaskasz drzwiami? Czy w ogóle do głosu go dopuszczasz?

Czy zapytałaś go czego ON chce? Jakie ON ma zdanie na dany temat?

Dlaczego uważasz, że Ciebie trzeba ciągle wspierać? Bo masz problem z wrednymi rodzicami?! To Twój problem, trzeba było rozwiązać go wcześniej.

A może to ON potrzebuje wsparcia, nie pomyślałaś o tym? Przeżył ciężkie chwile, może traumę, a  terz jeszcze mu kołki na głowie ciosasz, bo on się nie zachowuje tak jak Ty chcesz i na złość nie chce się zmienić pod Twoje dyktando.

Swojego męża też tak atakujesz? A może jak próbował coś robić to właśnie kogo atakowałaś w taki sposób, jak użytkowników, którzy słusznie napisali? Prosisz o obiektywną poradę, ale i tak masz swoją teorię której zaciekle bronisz. Po co więc pytasz? Czy nie po to żeby ktoś tylko przyznał że masz rację. Nie wydaje mi się żebyś szukała obiektywnej odpowiedzi. Na podobne wrażenie osób wypowiadających się zareagowałaś agresją. Oczekujesz tylko poparcia dla siebie. Spójrz prawdzie w oczy.

Ja nikogo nei atakuję, napisałam jak jest.
Teo zadał wiele pytań więc na nie odpowiedziałam.

Ja wiem że nei jestem idealna i chcę to zmienić, dlatego też tu jestem. Chodziło mi raczej o to by ktoś doradził jak można rozmawiać, bo jakby ktoś zauważył właśnei o to mi chodziło!

Nie raz było tak że ja chciałam pogadać SPOKOJNIE  a on uciekał, zostawiał mnie na noc. Ale spoko nie będę tłumaczyć i przytaczać każdej historii z naszego życia bo nei o to mi chodziło w tym wątku.

Próbujecie mi wmówić jaka jestem niewdzięczna, złośliwa, wredna i załatwiam wysztko szantażem, płączem, trzaskaniem drzwiami.

Anka, po pierwsze sama nie czytasz uważnie, bo ja jestem kobietą. Po drugie odniosłam się do Twojego postu więc daruj sobie zdania w stylu "nic nie wiesz, to nie mów'.
Po trzecie, dlaczego ciągle i wciąż usilnie uważasz, ze wsparcie Ci się należy? Ja tego nie rozumiem. Czasem w życiu jest tak, że musimy sobie radzić sami. Być może Twój mąż ucieka bo ma swoje problemy i ma zwyczajnie dosyć Twoich, brałaś taką wersję pod uwagę?

Skoro piszesz, że piekło z rodzicami trwa od urodzenia, to tym bardziej się zastanawiam dlaczego jeszcze tego problemu nie rozwiązałaś. Nie umiesz sama? Potrzebny Ci mąż do tego i tabuny wsparcia?

Dla mnie jesteś nerwowa, skoro mąż ucieka uważam, że nie dajesz mu się wypowiedzieć tak jak on chce, nie dajesz mu powiedzieć tego co on chce i w takim tempie jak on chce. Prawdopodobnie negujesz wszystko co on powie i przekonujesz, ze Twoja racja jest lepsza.

Dorosła jesteś, podobno. Więc bierz życie we własne ręce i sama zacznij rozwiązywać problemy, się wspierać i do tego postaraj się dotrzeć do męża, który wyraźnie ma Ciebie i Twoich "rozmów" powyżej uszu.

teo odpowiem na Twoje pytania żeby nei było że uciekam czy coś, jak zaczęłam to skończę. Przepraszam jakoś odruchowo napisałam do Ciebie jako do mężczyzny.

Co do wsparcia to nie że mi się należy, ale myślałam że ludzie w związku się wspierają. Ja staram się męża wspierać, pytam co się dzieje czy ma jakiś problem.

Przesadziłam z tym piekłem od urodzenia, ale zawsze byłam jakimś gorszym dzieckiem. Starałam się robić wszystko by przypodobać się rodzicom, a oni mnie zawsze odtrącali. Dopiero w trakcie mojej choroby zauważyłam jak bardzo mnie odtrącają. To teściowie musieli moją matkę prosić by przyjechałą do mnie do szpitala, kiedy lekarze twierdzili że nie mogą nic już zrobić. To jeden z wielu przykładów. Pewnie teraz się cieszysz że potwierdziłą się Twoja teoria (wywnioskowałam ją po Twoich postach) że jestem beznadziejnym człowiekiem, pępkiem świata któremu wszystko się należy.

PO czym twierdzisz że ja mu się nie daję wypowiedzieć bądź neguję to co on mówi?
Mam wrażenie że jesteś jakoś uprzedzona do mnie i próbujesz mi ciągle coś wmówić by udowodnić mi jaka jestem beznadziejna. A ja tu tylko po to napisałam żeby zobaczyć czy ktoś ma jakąś receptę (?) na rozmowę. Sposób na dogadanie się.

hmmm... brak komunikacji nigdy nie jest błahym tematem..

Nie umie rozmawiać? A przed ślubem umiał?
Zmieniamy się... i Ty i mąż... może nowa sytuacja, nowa TY, tak bardzo emocjonalna trochę go przytłamsiła, przygniotła? Może spróbuj wyciszyć siebie i na spokojnie porozmawiać... wiesz, czasem człowiek potrzebuje jakby dojrzeć do pewnych tematów.
Nie traktuj go jako wroga... to mąż, najbliższa Ci osoba, ojciec Twojego dziecka...

Osobiście jestem przeciwnikiem wszelkiego rodzaju gierek i sztuczek - więc tego rodzaju "sposoby" uważam za co najmniej nie na miejscu

A może ta sytuacja zwyczajnie i jego przytłacza i może i on potrzebuje wsparcia... facet to też człowiek
Spróbuj spojrzeć na wasze życie jego oczami... czasem pozwala to na uzyskanie zupełnie nowej perspektywy i wiele wyjaśnia

Hehheh dobre, nawet bardzo nie wiem czy się śmiać czy płakać... może tylko skomentuję.. "a w swoim oku belki nie widzisz"

" Mnie jedynie drazni kaleczenie jezyka ojczystego przez osobe, ktora ponoc studia skonczyla. Wiem, ze to nie jest meritum i nie o to autorce chodzilo, ale jak czytam "ta nadzieje" albo "ktos o podobnym problemie", to mam spore watpliwosci co do tej wyzszej edukacji. Tyle na marginesie."

Nina dziękuję, chyba czegoś podobnego oczekiwałam.
Przed ślubem nie mieliśmy tak poważnych problemów. Rozmawialiśmy o głupotach, choć już wtedy nie dało się z nim porozmawiać o przyszłości, żyliśmy chwilą a ja nie naciskałam.
Teraz sytuacja bardzo się zmieniła i muszę wiedzieć co będzie jutro, muszę mieć jakiś plan a sama nie chcę planować.
Co do tych sztuczek, jest mi głupio że tak postępowałam, nie powinna. Robiłam to już z totalnej bezsilności.

Wiem że stałam się nerwowa, zaczęłam przeklinać czego nigdy nie robiłam. Tu przyznaję wszystkim rację co tak twierdzili.
Staram się pracować nad sobą. Wiem że nie zawsze mi to wychodzi.

Mussuka, mogę sobie kaleczyć język, budować zdania bez łądu i składu,  akurat takie komentarze do mnie nie trafiają

Wiesz czym jesteś? Sfrustrowaną osobą, która nie otrzymując wsparcia i miłości rodziców szuka go wszędzie i po wszystkich, a kiedy go nie dostaje, to wpada w słość i histerię. To się kwalifikuje do porządnej terapii, bo choć całe życie byłaś zdana na siebie, to wydaje Ci się, że musi Ci ktoś zawsze pomóc i Cię wspierać. Sama w siebie nie wierzysz, więc oczekujesz tego od innych.

Możesz planować sama i podejmować sama decyzje. Możesz zacząć sama się doceniać i na sobie polegać. WSZYSTKO zależy od Ciebie.

Co do męża, skoro się już na początku związku nie dogadywaliście odnośnie przyszłości, to czemu się dziwisz, że on ucieka?

Zacznij patrzeć realnie na to co masz i co możesz zrobić, a nie na to co byś chciała.