Sztuka kompromisu w związku - Netkobiety.pl

Kompromis w związku...
Na czym powinien on Waszym zdaniem polegać? Czy człowiek powinien dostosowywać się do partnera? Czy może jednak w ogóle się nie zmieniać i nie iść na żadne kompromisy?
Przykład:
Kobieta ma marzenia związane z podróżowaniem po świecie, zakupem jakiegoś przedmiotu (np biżuterii, która od zawsze jej się podobała), chce sobie zrobić tatuaż, marzy o wyjeździe na jakiś koncert.
Jej potencjalny partner jest osobą, która nie ma nic przeciwko podróżowaniu po świecie (aczkolwiek nie ciągnie go do tego tak bardzo), ale np. brzydzą go tatuaże (tak jak ludzi brzydzą węże, pająki, smar samochodowy na rękach itp.). Jest to wrodzone i od wielu lat o tym mówi wprost. Dla niego kobieta z tatuażem traci całkowicie na atrakcyjności.

Czy waszym zdaniem w takim przypadku kobieta powinna zrezygnować z tego marzenia, wiedząc że będzie to krzywdziło partnera i będzie się z tym męczył? Czy może powinna poszukać takiego, który zaakceptuje wszystko w niej?

Według mnie sztuka kompromisu w związku być powinna. Oczywiste jest to, że nie można się zmieniać w całości dla 2 osoby, ale zrezygnowanie z 1 czy 2 marzeń to nie jest koniec świata skoro wiemy, że osoba, którą kochamy będzie się z tym źle czuła.

Co o tym sądzicie?

P.S. sytuacja jest czysto teoretyczna i nie ma związku ze mną (tak na wypadek jakby ktoś zaczął przypisywać to do mnie ).

Z góry dzięki za odpowiedzi.

1. porozumienie osiągnięte w wyniku wzajemnych ustępstw
2. odstępstwo od zasad, założeń lub poglądów w imię ważnych celów lub dla praktycznych korzyści.

(...) Wbrew obiegowej opinii kompromis nie jest optymalnym rozwiązaniem konfliktu, ponieważ oznacza konieczność rezygnacji z części interesów każdej ze stron. Taki idealny sposób radzenia sobie z konfliktem stanowi współpraca. (...)

(...) Wielokropek - życie każdemu sobie bez pójścia na ustępstwa to nie związek. Takie osoby idealnie oddają status singla, który jeśli już z kimś jest to tylko dla korzyści, albo zaspokajania swoich potrzeb.

zatroskany internauta napisał/a:

Dlaczego ma zrezygnować z 1 marzenia? Bo skrzywdzi tym partnera. Jeżeli ma wrodzony wstręt do czegoś to tego niestety nie zmieni. Ja w takiej sytuacji wiedząc, że by to męczyło 2 osobę zrezygnowałbym z tego. To nie jest koniec świata. Oczywiście w ramach kompromisu w przedstawionej sytuacji kobieta mogłaby poprosić faceta o porzucenie jakiegoś swojego marzenia, które nie daje jej spokoju i które uznaje za irytujące.

Cóż, jeśli Ty masz ochotę na poświęcenie (które nie wiadomo dlaczego nazywasz kompromisem), to Twoja sprawa. Ale nie masz prawa wymagać od kogoś innego, żeby też miał na to ochotę
Skrzywdzi partnera? No, biedaczek. A co, ma skrzywdzić siebie, rezygnując z własnych marzeń?

(...) w ramach kompromisu w przedstawionej sytuacji kobieta mogłaby poprosić faceta o porzucenie jakiegoś swojego marzenia, które nie daje jej spokoju i które uznaje za irytujące. (...)

Nic do tego? Masz strasznie skrzywione pojęcie o miłości. Wypowiadasz się jak singiel, a nie osoba, której zależy na związku i wspólnym podejmowaniu części decyzji. Jeżeli dla Ciebie zdrada jest bo jest bo ktoś ma na to ochotę "bo to jego/jej ciało i robi co chce" to taka osoba nigdy nie powinna być dopuszczona do związku bo tylko zrani tą drugą połowę.

Nikt nie mówił o zabranianiu tylko o tym, że wchodząc w związek należy odzwyczaić się od wielu rzeczy typowo singlowskich. Trzeba zacząć słuchać i dochodzić do wspólnego stanowiska z drugą osobą w wielu kwestiach (tym bardziej jak się zaczyna po czasie razem mieszkać, to trzeba wiedzieć co przeszkadza nam i drugiej osobie, żeby to wszystko ułożyć sensownie, a nie drzeć koty i robić jak nam się podoba). Słuchanie i rozumienie drugiej osoby to podstawa. Będąc w związku bierzemy odpowiedzialność nie tylko za siebie. Musimy mieć świadomość, że jeżeli zrobimy coś złego (np zdrada) to zranimy drugą osobę, na której przecież nam zależy. I nie uważam, że da się żyć bez kompromisów. Bycie w związku to nie życie każdy samemu sobie, ale razem (oczywiście są sytuacje, gdy każdy potrzebuje trochę przestrzeni i nie trzeba każdej rzeczy robić razem).

santapietruszka napisał/a:

zatroskany internauta napisał/a:

Słuchanie i rozumienie drugiej osoby to podstawa
Sam to napisałeś. Dlaczego więc chcesz zmuszać drugą osobę do rezygnacji ze swoich marzeń?

Ja zapytałem o to czy w tym przypadku kobieta powinna zignorować to, że to bardzo by przeszkadzało partnerowi (nie chodzi o nie lubienie jakiejś potrawy tylko wrodzony wstręt do czegoś) czy jednak przychylić się do jego prośby by się z tym nie czuł źle i nie męczył, a nie o to czy partner powinien zmuszać do rezygnacji z marzenia.

Pamiętaj jednak, że wrodzony wstręt do czegoś nie oznacza chęci ingerencji na siłę. To część nas, coś z czym się rodzimy. Nie jest to nawyk nabyty, którego można się oduczyć.

Sorry, że wtrące się w waszą dysksuję

santapietruszka napisał/a:

Kompromis to może być na zasadzie "ja lubię chińszczyznę, ty pizzę, więc pójdziemy dzisiaj na hamburgera, którego lubimy obydwoje". Nie w sytuacji, kiedy ktoś chce decydować o tym, co ja mam zrobić ze SWOIM ciałem czy życiem.

jeszcze jest

SJN PWN napisał/a:

konsensus, consensus [wym. konsensus]
1. «porozumienie osiągnięte w wyniku dyskusji i kompromisu»
2. «zgodne stanowisko w jakiejś sprawie»

można iść do takiego miejsca, gdzie serwują i pizzę, i chińszczyznę, obie strony wygrywają - tylko muszą się dogadać i znaleźć właściwe rozwiązanie.

santapietruszka napisał/a:

zatroskany internauta napisał/a:

Pamiętaj jednak, że wrodzony wstręt do czegoś nie oznacza chęci ingerencji na siłę. To część nas, coś z czym się rodzimy. Nie jest to nawyk nabyty, którego można się oduczyć.

Jeżeli odczuwasz do czegoś wrodzony wstręt, to nie wiąż się z kimś, kto ma w sobie coś, co ten wstręt powoduje... bo po co?

Słuszna rada. Sytuacja jednak komplikuje się o wiele bardziej gdy np 2 osoby są ze sobą np 2 - 3 lata i nagle wychodzi taki pomysł u kobiety/mężczyzny, a 2 strona nie akceptuje tego. Wtedy ciężej się od tak rozstać i poszukać sobie bardziej dopasowanej partnerki/partnera.
Z doświadczenia wiem, że mimo iż np. rozmawia nam się z kimś bardzo dobrze na wiele tematów to nie wszystkie się porusza i później pojawiają się takie sytuacje.

No, ale jeśli po 2-3 latach partnerka nie zna Cię na tyle, żeby wiedzieć, że masz wrodzony wstręt do tatuaży, to coś jest nie tak z komunikacją, nie sądzisz? To jest niemożliwe, żeby przez 2-3 lata nawet o tym nie napomknąć przy jakiejś okazji, np. podczas oglądania filmu. 2-3 miesiące rozumiem - ale 2-3 lata nie.

(...) Uwierz zdarzają się i takie sytuacje bo np. 1 z osób w związku nagle stwierdzi, że chce sobie coś takiego zrobić, a że wcześniej tego nie chciała to i o to nie wypytywała partnera. I wtedy pojawia się niestety problem. (...)

santapietruszka napisał/a:

No, ale jeśli po 2-3 latach partnerka nie zna Cię na tyle, żeby wiedzieć, że masz wrodzony wstręt do tatuaży, to coś jest nie tak z komunikacją, nie sądzisz? To jest niemożliwe, żeby przez 2-3 lata nawet o tym nie napomknąć przy jakiejś okazji, np. podczas oglądania filmu. 2-3 miesiące rozumiem - ale 2-3 lata nie.

Uwierz zdarzają się i takie sytuacje bo np. 1 z osób w związku nagle stwierdzi, że chce sobie coś takiego zrobić, a że wcześniej tego nie chciała to i o to nie wypytywała partnera. I wtedy pojawia się niestety problem.

@adiaphora - mamy podobne podejście do sprawy. Kompromis w związku musi być i ustępstwa, ale oczywiście po obu stronach, a podejście bo ja chce i koniec nie ma tutaj miejsca.

@Ela210 - niestety nie masz racji. Jeżeli ktoś rodzi się i od małego nie lubi np latania, koloru czerwonego, używania jakichkolwiek kremów do twarzy czy tatuaży to nie jest to nabyte. Jest to część nas i mamy prawo czuć się źle jeżeli mamy z tym czymś do czynienia. I inne osoby powinny to również uszanować skoro my mamy szanować je. A kwestie nabyte jak np. klaustrofobia bo ktoś nas w dzieciństwie trzymał w piwnicy czy niechęć do jedzenia sałatek warzywnych bo kiedyś tam nam nie zasmakowała lub się struliśmy to zupełnie inna sprawa.

Alergia na czynniki chemiczne zawarte w kremie moze byc wrodzona. Latanie moze być zwiazane z wada błednika. ale klaustrofobia, czy wstręt do tatuazy nie ma źródła organicznego. Tu da się coś zrobić, jesli to faktycznie wstręt i szczerze mówiąc przy powszechnosci tatuaży trudno byłoby go wczesniej ukryć..
Jak boisz sie latania, to uginają się Ci nogi, serce wali jak młot, oblewa Cie Pot itp.
Masz tak, gdy widzisz osobe z tatuazami?

zatroskany internauta napisał/a:

masz kobietę, która nienawidzi koloru czerwonego bo ... po prostu tak ma bez powodu i nagle każesz jej nosić czerwoną sukienkę. Raczej nie będzie zadowolona.

Nie będzie zadowolona z faktu, że coś jej każesz, a nie, że to akurat czerwony kolor. Ja bym Ci radziła przemyśleć swoje podejście do związków w ogóle. Pozwoliłam sobie przeczytać Twoje wcześniejsze tematy i zauważam jedno - masz skłonności do poświęcania się dla kogoś, a w zamian za to oczekujesz poświęcenia drugiej strony... Np. tu: http://www.netkobiety.pl/t101119.html
"Wszystkie te miesiące czas chęci i pieniądze (które nie miały dla mnie znaczenia) na dojazdy i noclegi poszły na marne. Czuje pustkę, smutek, żal o to, co zrobiła, przy okazji zdradzając mnie i nasze tajemnice obcej osobie. Najgorsze, ze ja często bywalem samotny, jestem osobą spokojną, domatorem i każda próba zwiazku kończyła się zranieniem i pogorszeniem samooceny i chęci do dalszych prób. Teraz gdy sądzilem  ze wreszcie się to zmieni, zawiodlem się ponownie. Nawet chciałem w tym roku się przeprowadzić blisko by odległość nie była dłużej problemem. Moje poświęcenie poszło na marne"
Związek nie polega na tym, że coś się poświęca. A już tym bardziej nie na tym, że w zamian oczekuje się, że "inwestycja" się zwróci... I nie na tym, że coś komuś każesz, i nie na tym, że ktoś z czegoś ma dla Ciebie zrezygnować, bo Ty tak chcesz albo czegoś nie lubisz... Związek to wzajemne "uzupełnianie się" dwojga ludzi, z których każde i tak jest odrębną jednostką. Najważniejsze jest znaleźć do związku kogoś, z kim Ci będzie po drodze, a nie wymagać, że ktoś ma dopasować się do Twoich oczekiwań. Ty nie masz prawa wymagać od dziewczyny poświęceń - ale i sam nie musisz się poświęcać... Jeśli robisz coś wbrew sobie i uważasz to za poświęcenie dla dziewczyny - to znak, że ta dziewczyna nie jest dla Ciebie. Tyle.

zatroskany internauta napisał/a:

masz kobietę, która nienawidzi koloru czerwonego bo ... po prostu tak ma bez powodu i nagle każesz jej nosić czerwoną sukienkę. Raczej nie będzie zadowolona.

Nie będzie zadowolona z faktu, że coś jej każesz, a nie, że to akurat czerwony kolor. Ja bym Ci radziła przemyśleć swoje podejście do związków w ogóle. Pozwoliłam sobie przeczytać Twoje wcześniejsze tematy i zauważam jedno - masz skłonności do poświęcania się dla kogoś, a w zamian za to oczekujesz poświęcenia drugiej strony... Np. tu: http://www.netkobiety.pl/t101119.html
"Wszystkie te miesiące czas chęci i pieniądze (które nie miały dla mnie znaczenia) na dojazdy i noclegi poszły na marne. Czuje pustkę, smutek, żal o to, co zrobiła, przy okazji zdradzając mnie i nasze tajemnice obcej osobie. Najgorsze, ze ja często bywalem samotny, jestem osobą spokojną, domatorem i każda próba zwiazku kończyła się zranieniem i pogorszeniem samooceny i chęci do dalszych prób. Teraz gdy sądzilem  ze wreszcie się to zmieni, zawiodlem się ponownie. Nawet chciałem w tym roku się przeprowadzić blisko by odległość nie była dłużej problemem. Moje poświęcenie poszło na marne"
Związek nie polega na tym, że coś się poświęca. A już tym bardziej nie na tym, że w zamian oczekuje się, że "inwestycja" się zwróci... I nie na tym, że coś komuś każesz, i nie na tym, że ktoś z czegoś ma dla Ciebie zrezygnować, bo Ty tak chcesz albo czegoś nie lubisz... Związek to wzajemne "uzupełnianie się" dwojga ludzi, z których każde i tak jest odrębną jednostką. Najważniejsze jest znaleźć do związku kogoś, z kim Ci będzie po drodze, a nie wymagać, że ktoś ma dopasować się do Twoich oczekiwań. Ty nie masz prawa wymagać od dziewczyny poświęceń - ale i sam nie musisz się poświęcać... Jeśli robisz coś wbrew sobie i uważasz to za poświęcenie dla dziewczyny - to znak, że ta dziewczyna nie jest dla Ciebie. Tyle.

santapietruszka napisał/a:

zatroskany internauta napisał/a:

Słuchanie i rozumienie drugiej osoby to podstawa
Sam to napisałeś. Dlaczego więc chcesz zmuszać drugą osobę do rezygnacji ze swoich marzeń?

Ja zapytałem o to czy w tym przypadku kobieta powinna zignorować to, że to bardzo by przeszkadzało partnerowi (nie chodzi o nie lubienie jakiejś potrawy tylko wrodzony wstręt do czegoś) czy jednak przychylić się do jego prośby by się z tym nie czuł źle i nie męczył, a nie o to czy partner powinien zmuszać do rezygnacji z marzenia.

Zgniłe kompromisy i urabianie drugiej strony na własną modłę to jedno - i Forumowiczki już to zgrabnie omówiły.

Ale moim zdaniem podstawowym problemem w opisanej sytuacji jest brak konfrontowania swoich oczekiwań na wczesnym etapie związku. Skoro masz, Autorze, jakieś kwestie, których absolutnie i nieodwołalnie nie akceptujesz (niech będą te tatuaże), to TWOIM OBOWIĄZKIEM jest poruszyć ten temat w początkowej fazie związku, bo to TY WIESZ, że jest to ważna kwestia. Nie ma sensu dywagować, dlaczego dziewczyna się z marzeń o tatuażu nie zwierzyła - zapewne dla niej to nie był potencjalny punkt zapalny.

Także na przyszłość - zastanów się nad kwestiami, co do których nie widzisz opcji manewrowania w związku i podejmowania jakichś wspólnych usatleń. I rozmawiaj o nich na początku. Nie zamiataj pod dywan, "bo jak powiem teraz, to ucieknie, a jak powiem za pół roku, to już nie będzie miała wyjścia i zostanie". Jak widać za pół roku problem tylko robi się większy i rozwiązanie go trudniejsze.

Nie oceniłam Cię i nie oceniam. Uważam jednak, że tamten temat - mimo ze sprzed roku - w połączeniu z tym daje jaśniejszy obraz Twojego zdania. I tylko o tym napisałam. Przykro mi, że moja opinia jest niezgodna z Twoją, ale nic na to nie poradzę

Ptaki urodzone w klatce myślą, że latanie to choroba.

chceuciekacstad napisał/a:

nie ma czegoś takiego jak wrodzony wstręt do tatuaży - to zaburzenie i się leczy .... więc może Ty się poświęć dla związku i wylecz to

Zalatuje mi jednym kolesiem z forum.. Tokepit ???
albo epidemia..
Co z Wami chłopcy ... kiedy dorośniecie ?????? związek to nie kompromisy ale konsensusy .. ale nie mają nic wspólnego z ograniczeniem drugiej osoby , jej zniewoleniem, rezygnacja z marzeń.

Nie uważam tego za chorobę. Jeśli coś mi się nie podoba, powoduje że np dana dziewczyna dla mnie traci na atrakcyjności to nie zmienię tego bo nagle mi się zachce. Sorry, ale ludzie nie tylko akceptują, ale mają też swoje wymogi jeśli szukają partnera. Np. nie przepadam za palaczami, nie lubię osób imprezowych, nie chcę mieć dzieci, nie lubię kobiet ubierających się jak fanki metalu, nie lubię feministek, nie lubię hałasu, nie lubię tatuaży - ile ludzi tyle wymogów. To tak samo jakby ktoś np. powiedział mi, że rozrywka elektroniczna jest be i tej osobie to nie odpowiada i uważa to za dziecinne - to nie znaczy, że ja to za takie uważam prawda? Problemem jest tutaj znalezienie kogoś kto ma podobne zdanie do nas w wielu kwestiach.

Poza tym: Konsensus, (od łac. consensus, czyli zgoda) – w wąskim rozumieniu synonim pojęcia określającego zgodę powszechną między członkami danej społeczności.

Do zgody muszą dążyć DWIE strony. A jakie tu masz dążenie do zgody 2 stron skoro 1 ma się zgadzać na to co 2 chce, a druga nie musi robić nic tylko dać do wiadomości , że zdania nie zmieni? Chyba zamiast konsensusu należy użyć sformułowania - jednostronna akceptacja bez konsensusu.

A jak Ty przedstawiasz swoje dążenie do zgody w tym związku ??? może konsensusem było by że tatuaż jest malutki, w niewidocznym miejscu ???
A co do wstrętu - to że Ty nie uważasz tego za "chorobę" nie świadczy że nią nie jest.
Ma z pewnością podłoże psychiczne, podobnie jak strach przed lataniem, klaustrofobia i inne .... Kolejna sprawa - że to już wchodzi na pole tolerancji odmienności innych ludzi i ich praw do tego.
Ogólnie zadziwiają mnie ludzie którzy tak obcesowo tkwią w przekonaniu że mają prawo narzucać innym swoje poglądy.

A może tak ogólnie rzecz biorąc chcesz się wypisać z tego związku i tylko przyczyny szukasz.
Jak dla mnie temat zastępczy tatuaż... nie powinien ważyć być /czy nie być razem.

P.S. sytuacja jest czysto teoretyczna i nie ma związku ze mną (tak na wypadek jakby ktoś zaczął przypisywać to do mnie smile ).

Tak, chodziłam na kompromisy w zwiazku.

Z powodu waznych celow - na przyklad chodzilam do kosciola z moim ex, choc jestem ateistka - poniewaz wazniejsze bylo dla mnie jego dobre samopoczucie jakie dawala mu moja obecnosc. On w zamian akceptowal, ze nie bede robic tego zbyt czesto i kiedy nie mialam ochoty - nie nalegal.

On natomiast dla konkretnych celow nigdy nie zapuscil wąsów, bo wiedział, że dla mnie to jest odpychajace (jak dla niektorych tatuaze) wiec dla konkretnego celu - mojego komfortu podczas seksu nigdy na te wasy sie nie zdecydowal, chociaz mu sie podobaly poniewaz wiedzial, że gdyby je zapuscil wywola u mnie dysonans - z jednej strony bede nadal chciala seksu i go pragnela, z drugiej strony musialabym byc dotykana przez cos, do czego czuje awersje. Ale poniewaz wiedzial, ze zle skojarzenia budza u mnie tylko wasy pozwalal sobie czasem zapuscic zarost na calej twarzy, chociaz wiedzial, ze nie bede zadowolona, bo mial bardzo twardy zarost. Z drugiej strony ja dla jego kaprysu (bo to nawet przeciez nie mialo rangi marzenia) bylam gotowa czasem znosic to "rżysko" na twarzy.

I tak, owszem, czesto z czegos tam rezygnowalismy dla korzysci, waznych powodow, celów by nasze życie nie wygladalo jak "to moje cialo/samochod/zycie i moge robic co chce, a ty albo to zaakceptuj, albo sayonara, droga wolna".

współpraca
  Słownik języka polskiego
współpraca
1. «działalność prowadzona wspólnie przez jakieś osoby, instytucje lub państwa»
2. «o narządach, mechanizmach: wspólne funkcjonowanie wraz z innymi elementami w ramach całości organizmu lub maszyny»
3. «działalność prowadzona na czyjeś zlecenie, wiążąca się ze zdradą lub z działaniem na czyjąś niekorzyść»