Miej dziecko, które podróżowało!

Piękny cytat i bardzo prawdziwy! Zgadzam się w 100%, bo nic tak nie zachęca dzieci jak nauka poprzez zabawę i nowe doświadczenia. Mój synek ma 5 lat, a już w kilkunastu fajnych miejscach byliśmy. Nie ma nic lepszego jak wsiąść w samochód z rodziną i jechać w coraz to nowe miejsca. Muszę się pochwalić, że ostatnio przeszliśmy samych siebie, bo odwiedziliśmy Zatorland, park rozrywki i  to było zdecydowanie nowe miejsce. Bo do tej pory było np. zoo, a tutaj takie duże dinozaury. Warto pomyśleć nad takimi atrakcjami dla dziecka. No i narazie ograniczamy się do Polski, ale niebawem wyruszamy poza granice!

nie no wiadomo, ze wszystko adekwatnie do wieku i temperamentu dziecka. sa 4-latki, ktore chetnie poszwendaja sie po ruinach Zamku w Czorsztynie (bo lubia rycerzy, smoki i biale damy:) a sa 10-latki, ktorym zabytek bedzie "zwisal" ale chetnie polaza w borach i puszczach i sprobuja bobra namierzyc.

Pamietam, ze jako dzieciak w podstawowce czesto jezdzilam z mama na takie 3-dniowe wypady (jej zaklad pracy to organizowal i fundowal pracownikom np. na Dzien Dziecka!!!) i sporo fajnych miejsc poznalam. I skansen w Biskupinie, i pod Grunwald nas wywiezli, byly i ruiny i zamki i muzea i spotkania z ludowymi tworcami np. w Lowiczu. Moze tchu nie zapieralo ale bylo to zawsze cos nowego.
Nasza mala ma dosc niesprecyzowane zainteresowania ale ogolnie preferuje wode nad gory. Jesli dac jej wybor : morze i plaza czy wedrowki w Tatrach, wybierze lezakowanie. Z tym, ze staramy sie w miare mozliwosci organizowac to lezakowanie w roznych rejoinach i zakatkach, raz nad Wigrami, raz nad Baltykiem, innym razem w tropikach. Wszedzie cos innego ja czeka, tu wegorze, tam muszelki a na koniec nurkowanie wsrod krabow i osmiornic. Wlasnie chyba o to chodzi, zeby te podroze urozmaicac.
Oczywiscie ciezko to zrobic nie majac na to srodkow, ale mozna i wtedy, nawet u babci pod grusza pare razy wyskoczyc rowerami poza wies i moze odkryc fajne miejsca albo przezyc przygode wcale nie lecac na drugi kraniec swiata.

A co do kulinarnych doznan, mamy jedna zasade: jemy dania lokalne, moze nie wszystkie (bez ekstremow czy zmuszania do jedzenia glonow), ale na pewno nie latamy w poszukiwaniu najblizszego McDonalda. Jak gory to kwasnica, oscypki, jagniecina, jak morze to ryby, muszle, inne takie, jak tropiki to owoce i tamtejsze warzywa czy miesa i ryby. A jak suwalszczyzna to bez kartaczy, sekaczy czy babki ziemniaczanej nie obedzie sie.

A ja jestem za tym, żeby najpierw poznac wlasną okolicę i własny ogrógek zanim się zacznie pokazywać swiat.

Znam wiele dzieci i jeszcze wiecej doroslych, ktorzy wiedzą co to lew czy kangur ale jdnoczesnie żyją w przekonaniu że sarna to samica jelenia.  Ludzi, którzy będą opowiadać o pięknie bieli piasku plaży pod palmami, a z trudem odróżniający olchę od buka.
Ludzi dyskutujących pół wieczoru nad wyższością kuchni prowansalskiej nad alzacką, a nie potrafiących wlasnoręcznie sklecić zwyklego obiadu.
Ludzi, którzy zachwycają się Akropolem sami nawet zamku z piasku na plazy niechetni zbudowac.

Ponoć za następnym wzgórzem trawa jest zawsze bardziej zielona