Odszedł bez słowa wyjaśnienia

Witajcie. Piszę, bo potrzebuję rady. Może spojrzenia z zewnątrz. Z góry dziękuje Wam za przeczytanie.
Z W. byliśmy razem od roku. Wszystko zaczęło się psuć, gdy odstawił leki od psychiatry i przestał chodzić na terapię. Leczył depresje, lecz pewnego dnia zwyczajnie doszedł do wniosku, że przestanie, bo "to nic nie daje". O jego depresji wiedziałam od samego początku. Ale do rzeczy. Ponad miesiąc temu, tuż po sesji egzaminacyjnej, zniknął na 3 doby. Po prostu, bez słowa wyjaśnienia, w środku dnia. Dzwoniłam, martwiłam się - nic, zero reakcji. Wrócił w końcu, mówiąc, że ma dość życia. Powiedział, że spał przez te dni, zażywając środki nasenne, że ma wszystkiego dość. Nie potrafiłam go zostawić w takim dołku, wtedy myślałam, że to właśnie depresja, że trzeba mu jakoś pomóc, zwłaszcza, że mówił, że chce się zabić, ale teraz... nie wiem co myśleć. Niby było wszystko ok, choć ja nie przestałam się bać, że znów zniknie, albo coś sobie zrobi. On obiecywał, że podobna sytuacja nigdy więcej się nie zdarzy. Że idzie na terapie. Przez ponad miesiąc widzieliśmy się zaledwie dwa razy. Przed weekendem obchodziliśmy "rocznicę". Powiedział, że dziękuje, że jestem, że kocha i inne czułe słówka, które kobieta chce usłyszeć. Chyba wreszcie uwierzyłam, że jakoś to będzie. W poniedziałek wieczorem zachował się skandalicznie, rzucając przekleństwami powiedział, że psuje mu się komputer i zaraz go ****** przez okno i dobranoc. Zszokowało mnie to, bo godzinę wcześniej rozmawialiśmy przez telefon i było... normalnie. Mi też puściły nerwy i zamiast odpuścić, zaczęłam się z nim kłócić. Usłyszałam, że bez niego będzie mi lepiej i, że do kiedyś tam. A tuz potem, że on nie odbiera i nie odpisuje. Odparłam, że nie chcę przeżywać znowu tego samego piekła. On tylko, że zapomnij o mnie. I tyle. Od tamtego czasu cisza, żadnego kontaktu. Po paru dniach zadzwoniłam, wysłałam smsa, że uważam, że uczciwie byłoby roczny związek zakończyć wprost, otwarcie, a nie "zapomnij o mnie" rzucone w nerwach. Wtedy myślałam, że to tylko nerwy, teraz wiem, że nic dla niego nie znaczę. Nie pojmuję tylko... dlaczego tak nagle, dlaczego w taki sposób. Gdyby chociaż zadzwonił, powiedział, że nie chcę dłużej być ze mną... zamiast wiadomości tekstowej, tak normalnie, rozstanie "po ludzku". Jest mi przykro. Bo wiem, że gdyby chciał być ze mną, to podobna sytuacja nie miałaby miejsca. A ja... a ja za nim tęsknie. Brakuje mi jego bliskości, obecności. Tego co między nami było. Mam wrażenie, że "nikt nigdy", choć wiem, że uczucie żalu mi przejdzie. To głupie, bo zdaję sobie sprawę w jaki sposób mnie potraktował. A ja dalej łudzę się, czekam, że się odezwie. Nawet nie po to, by do mnie wrócić, ale.... przeprosić? Cokolwiek. Łudzę się, że nie kończy się związku, znajomości w taki sposób. Ale prawda jest taka, że jak się kogoś kocha, to się nie milczy tyle dni, nie ignoruje. A może właśnie, on powiedział wprost, że nie chce, a do mnie to po prostu nie dociera. Nie wiem. Mam mętlik w głowie. Nie wiem, jak poradzić sobie z uczuciem żalu, tym, że nie rozumiem, tęsknotą... Nie chcę tęsknić za kimś, kogo nie było stać na uczciwą rozmowę, powiedzenie w oczy tego co się czuje, a z drugiej strony... na chwilę obecną nie wyobrażam sobie, że mogłoby go nie być w mojej codzienności. Miotam się pomiędzy niedowierzaniem, złością, a tym, że tęsknie. Proszę o jakieś wskazówki. Dziękuję za poświęcony czas, pozdrawiam serdecznie.