Witam. Nie mam pojęcia od czego w ogóle zacząć. Chciałabym wiedzieć, czy to wszystko, co mnie dotyka ma związek z depresją. Otóż kilka lat temu, a dokładnie 6, złamałam nogę. Przez to też przyszłam do nowej szkoły (średniej) z opóźnieniem 2 miesięcy. Po złamaniu właśnie bardzo się zmieniłam. Nie chodzi tu tylko o kompleksy związane ze sobą, bo je miałam zawsze, ponieważ jestem otyła (choruję na hashimoto i niedoczynność tarczycy, ale to nie usprawiedliwia mojego obżarstwa - potrafię zjeść na prawdę dużo, ale zwykle, gdy nikt nie patrzy, bo przy ludziach nie jem nic albo bardzo mało, bo się siebie wstydzę i tego, co o mnie pomyślą). Przede wszystkim chodzi o moje nastawienie. Od czasu tego złamania odczuwam bardzo silne lęki i straszny stres. W technikum bałam się każdej nawet najprostszej kartkówki, choć nie było powodu, bo wiedziałam, że się uczyłam. Na studiach jest tak samo, w pracy jeszcze gorzej. W pracy boję się, że wszystko robię źle i chyba też przez to jestem roztargniona, niedokładna, wszystko trzeba mi tłumaczyć 20 razy. Mam bardzo słabą koncentrację, nie potrafię się skupić. Kiedyś nauka i w ogóle zapamiętywanie szło mi o wiele lepiej. Teraz mogę nie pamiętać rzeczy, którą robiłam niedawno. Jestem też przygnębiona, ospała, nie chce mi się wychodzić z domu, dlatego w pracy i szkole się męczę. Nie potrafię pogodzić się ze swoim wyglądem, a nie chce mi się nic robić, żeby go zmienić. Często jestem bardzo drażliwa i od razu zaczynam kłótnie. Męczy mnie większe towarzystwo i rozmowy. Wstydzę się, gdy jestem na jakimś przyjęciu, czy weselu, bo wiem jak wyglądam. Gdy ktoś chciałby mnie poprosić do tańca zawsze odmawiam, bo myślę, że ludzie widząc to będą mnie oceniać. Ostatnio jest co raz gorzej. Nie chce mi się wstawać do pracy i boję się tam chodzić, bo wiem, że wszystko zrobię źle. Jestem chaotyczna. Ostatnio mam ochotę zwyczajnie z sobą skończyć, ale i tak brak mi na to odwagi, a też religia nie pozwala mi na to. Do tego wszystkiego poznałam chłopaka, no i bardzo się boję z nim spotkać czy w ogóle rozmawiać. Czy to jakieś zaburzenia psychiczne, że tak bardzo boję się życia?
Podobne tematy
Moze nerwica lekowa?
Tez czesto zmieniam prace. Odchodze z kolejnych ,bo widze te nie mile spojrzenia ,znudzone tym ze w kolko mi trzeba tlumaczyc ,tez powtarzac 20razy. Nie chodzi o to ze nie moge zapamietac ,poprostu zbyt sie stresuje ,jestem chaotyczna ,nierozgarnieta. Nigdy bym sobie w zyciu nie poradzila na jakims powaznym stanowisku. Lapie sie wiec prostych robot ,w sklepie ,w knajpie itp. A i tak sobie nie radze.
Wstydzę się, gdy jestem na jakimś przyjęciu, czy weselu, bo wiem jak wyglądam. Gdy ktoś chciałby mnie poprosić do tańca zawsze odmawiam, bo myślę, że ludzie widząc to będą mnie oceniać.
tak nie wolno, bo skoro ktoś Cię prosi do tańca to znaczy, że Twój wygląd mu nie przeszkadza i traktuje Cię normalnie, a jeżeli odmówisz to dopiero wtedy zacznie patrzeć krzywym okiem, może pomyśleć, że go nie lubisz i więcej Cię nie prosić do tańca i wtedy Ty zaczynasz myśleć co jest z Tobą nie tak.
W pracy boję się, że wszystko robię źle i chyba też przez to jestem roztargniona, niedokładna, wszystko trzeba mi tłumaczyć 20 razy.
a czy powiedziano Ci, że coś robisz źle? Bo jeżeli nie to nie ma się czym martwić,a jeśli zwrócono Ci uwagę to weź ją za dobre słowo, przemyśl na spokojnie i popraw błąd. nie myśl, że to dyskryminacja, każdemu zdarza się 'dywanik' u szefa.
Ostatnio mam ochotę zwyczajnie z sobą skończyć, ale i tak brak mi na to odwagi, a też religia nie pozwala mi na to.
Nie rób tego!
Do tego wszystkiego poznałam chłopaka, no i bardzo się boję z nim spotkać czy w ogóle rozmawiać.
Rozumiem, że ten chłopak chce się z Tobą spotykać. I to jest najlepszy dowód, że jesteś postrzegana przez pryzmat swojego charakteru, a nie wyglądu. Nie zmarnuj tego! i nie odrzucaj tego 
I czym prędzej zapisz się do psychologa! żebyś mogła uśmiechać się w tańcu z poznanym kolegą
Nikt na forum nie jest w stanie powiedzieć czy masz depresję, nerwice, czy po prostu załamanie nerwowe. A autodiagnoza nie równa się z prawdziwą diagnozą u psychiatry. Najlepiej by było gdybyś zapisała się do psychologa, porozmawiała szczerze i na spokojnie o wszystkim. Jeśli psycholog zdecyduje, że potrzebna jest wizyta u psychiatry to Ci o tym powie.
Witaj. Ja mam autoimmunologiczne zapalenie tarczycy typu Hashimoto od ponad 14 lat. Teraz przyjmuję Euthyrox w dawce 150. Jeśli się leczysz, to wiesz, że moja dawka to maksimum tego co może wytworzyć tarczyca - reszta zależy od wchłanialności i indywidualnych predyspozycji organizmu. Uwierz mi, wiem doskonale co przeżywasz. Wszystkie te objawy, łącznie ze stresem, lękiem wynikają z nienasycenia organizmu hormonami. Chodzisz regularnie do endokrynologa? Byćmoże jest tak, że potrzebujesz większej dawki hormonu i stąd te objawy. Zacznij od endo i nie trać czasu - szkoda się męczyć.
Sucha skóra, suche swędzące plamy, włosy wychodzące garściami, przerzedzone brwi, OGROMNE problemy z wagą a co za tym idzie i niesamowite problemy jeśli chodzi o próby zrzucenia wagi (mimo restrykcji kolorystycznych iście dantejskich), stany depresyjne, podenerwowanie, uczucie wewnętrznego dyskomfortu, chęć wysadzenia świata w powietrze codziennie po 18.00, problemy z cyklem menstruacyjnym i wiele innych - to Hashi w pigułce. Jak z tym żyć sama nie wiem. Ale wiem jedno - nikt tak nie zrozumie Hashimotki jak druga Hashimotka .
Witaj. Masz objawy depresyjno lękowe konieczna wizyta na początku u psychologa żeby dobrego znaleść wejdż na stronę dobry lekarz. Sam leczę się od 2006r. Ponad 3 lata spędziłem w szpitalach psychiatrycznych z tego powodu bo niewpore zdiagnozowano mnie, i to niebyła moja opieszałość. Tw?j problem polega na nieakceptowaniu swojego ciała i sama widzisz że powoli zaczynasz się izolować od społeczeństwa co doprowadzi Cię do zguby. Zobacz nie jest tak źle jest ktoś komu to nie przeszkadza bo widzi w Tobie piękno.