to tylko tak, żeby się wygadać, nie potrzebuję pomocy

Płaczę. Od jakiegoś czasu płaczę codziennie. Nigdy nie wiem, kiedy przyjdzie ból. Wiem, że to nie depresja. Cierpię na nadzwyczaj częsty smutek. Potrafię się cieszyć, śmiać, marzyć o lepszym jutrze. Są takie chwile w ciągu dnia, kiedy mam wrażenie, że było dobrze. Potem jest źle. Uświadamiam sobie,  że nie jest dobrze i  że nigdy nie będzie. Dlaczego? Bo ja nie jestem dobra i nigdy nie będę. Zawsze będę aspołeczna, brzydka, bez hobby, bez talentu, pełna nienawiści wobec tego świata, tych ludzi, którym wybaczam wszystkie moje katorgi, po których są już tylko głębokie blizny. Zawsze będę się czuć jak piąte koło u wozu. Nigdy nie będę dostatecznie w porządku. Pomimo moich dużych osiągnięć w szkole takich jak średnia, tytuł laureata z olimpiady? To nic nie znaczy. Nic mi po tym nie zostało. Jestem głupia, głupia, głupia. Jedyne co posiadam, co mam i będę mieć to wiara w Boga, który jako jedyny przy mnie czuwa, wybacza mi moje grzechy, których ja osobiście się wstydzę, ale nie potrafię się poprawić. Ale to za mało. Nie mogę teraz. Muszę żyć. Nie dla siebie, ale dla rodziny. Tylko oni trzymają mnie przy życiu, ale też tylko do pewnego czasu. Nie mam zamiaru wiecznie żyć, chcę i umrę, i to w niedalekiej przyszłości. Myślałam o cięciu i trochę się ze sobą zabawiłam, ale chociaż odejść z tego świata chciałabym nie czując bólu. Tak bardzo żałuję, że próbowałam powiedzieć co mi jest znajomym, także pod wpływem, ale oni mnie nie słuchają, śmieją się. Powiadomiłam dwie osoby i uważam, że o dwie za dużo. Nie mają pojęcia z czym się zmagam każdego dnia. Wiem, że inni mają stokroć gorzej ode mnie i cieszą się życiem, ale ja jestem zepsuta. Nikt nie chce mnie naprawić, albo chociaż spróbować poprawić mój stan, wsłuchać się w moje słowa. Gadałam z koleżanką, była skupiona na własnych opowieściach. Niby jakoś mnie pocieszała, miałam wrażenie, że robi to od niechcenia i nie zależy jej na mnie. Po raz setny olała mnie jak każdy. Nie wiem czy mam na czole napisane: ,,Idiotka, możesz traktować jak psa, kopnij, uderz, nie poczuje?. Nawet moja mama mi powiedziała, że jestem jak flegma. Zresztą mówi wiele ciekawych rzeczy w gniewie. Ja też ją wyzywałam. Dawno temu. Ale było to w mojej głowie, ewentualnie przy paru koleżankach, ale nigdy przy niej samej. Wiedziałam jakby ją to zraniło. Ona nie ma skrupułów i rani jak jest zdenerwowana ile wlezie: ,, ty kurwo, ruszaj się, dziwko, jesteś jak twój tatuś, jak flegma?. Nie mam do niej żalu. Wiem, że mówi prawdę. To tak boli. Jeszcze troszeczkę. Może trzy, albo cztery lata i sobie ulżę.