Czy chciałbyś się dowiedzieć, że mąż Cię kiedyś zdradził?

Ja powiem za siebie że TAK, zdecydowanie TAK.

1. szczerość do bólu mam prawo znać prawdę
2. jak znam prawdę to mam prawo wyboru co z nią zrobię
3. uważam że jest to pewnego rodzaju spowiedź i działa oczyszczająco, pozostawia jasne sytuacje a ja "nie muszę" dowiadywać się od osób trzecich czy przy mniej sprzyjających okolicznościach.
4. jest jeszcze jedna ważna sprawa w jaki sposób i po co chciałby mi o tym powiedzieć.
5. przyznanie się do zdrady odebrałabym jako pewnego rodzaju odwagę (choć równie dobrze mogłyby to być przechwałki) jednak samodzielne dobrowolne wyznanie trudnej prawdy jest chyba nie lada wyzwaniem.

Ogólnie prawda nawet trudna oznacza dla mnie pewien rodzaj szacunku albowiem wyciąganie takiej prawdy od partnera jest dla mnie swoistym upokorzeniem a życie w ułudzie to zawsze już coś nieprawdziwego.

Ja tak to widzę i czuję i choć to tyko dywagacje, bo realna sytuacja dopiero pokazuje cały wachlarz uczuć i myśli niemniej jednak moja wyjściowa pozycja do tematu tak właśnie wygląda.

W tym przypadku - nie.
I dziś to wiem z całą pewnością.

Trudne pytanie. Ja osobiście chyba jednak chcialabym wiedzieć. Jednak żyć w nie świadomości"idealnej rodzince" to nie dla mnie. Tym bardziej ze wcześniej czy pozniej ta zdrada by wyszla, kwestia czasu.

Przypuszczam że większość głosów będzie na NIE, mój M również wyznawał tę zasadę, dla mnie totalnie niezrozumiałą.
Jednak przez wiele lat starałam się zrozumieć i przetrawić taki punkt widzenia. Nie zmieniłam jednak swego zdania na ten temat. Dla mnie to ważne aby Osoba mi bliska była w stanie wyznać wszystko. Przeszłam to na własnej skórze i obrzydzenie mnie bierze na myśl o śledzeniu , dopytywaniu i kontrolowaniu. Ja chcę wiedzieć co i jak. Wszystko co dotyczy mnie i mego życia, powinno być przejrzyste.

Co do innego zdania jedno zrozumiałam i starałam się uszanować tzn. Jeśli ktoś sobie nie życzy wiedzieć to nie mówić. (Oczywiście w pierwszej kolejności nie zdradzać bo wtedy z czystym sumieniem można nie powiedzieć hihi) Jednak gdyby mi się przydarzyło chyba nie mogłabym tak oszukiwać w nieskończoność. Ukrywanie prawdy nie dałoby mi spokoju a ja nie dałabym rady dać szczęścia jemu. Tak czy inaczej musiałabym odejść, a jak odejść bez uzasadnienia, bez możliwości podjęcia decyzji drugiej stronie, bez walki. W sumie to odejście byłoby dwukrotne raz przez zdradę, dwa z poczucia winy.

ja bym wolała wiedzieć, mój mąż mnie kiedyś zdradził i mu wybaczyłam, ale ja też święta nie byłam to pewnie dlatego tak łatwo mu wybaczyłam...

Zdrada zawsze wyjdzie, nawet po latach. Chyba, ze ktoś poszedł do prostytutki. To nie wyjdzie, bo ona przecież nie wie, kto żonaty a kto z kim jest. Zresztą co jej tam, jak chora , to i będzie żona, i się wyda.
Nie warto zdradzać nawet dla własneg sumienia. Nie odpowiada, zrezygnuj.

Z jednej strony TAK, bo przecież szczerość to podstawa związku, ale...
Jeśli facet chce faktycznie być dalej szczęśliwy z rodziną i więcej nie popełni tego błędu i nie chce niszczyć rodziny, to niech nie mówi. On sam musi ponieś konsekwencje swojego czynu - tzn ze ta odpowiedzialność przez resztę życi ma być tylko na jego barkach a nie na barkach całej rodziny. Bo jeśli zdrada się wyda, lub o niej powie żonie, to jest jakieś 90% prawdopodobieństwa, że ten związek się rozpadnie i do końca życia ta zdrada nie zostanie zapomniana.
A jeśli zdecyduje się powiedzieć, to niestety musi się liczyć z wydatkiem na walizki do wyprowadzki A serio, niech się liczy z tym, że sielanka szczęśliwej rodzinki dobiegnie końca.

Z tymi procentami to się srodze mylisz, nie jest to takie proste. Zwłaszcza, gdy się ma trójkę dzieci.

Jeżeli to była jednorazowa zdrada mojej partnerki i nasz związek dalej układa się bardzo dobrze to wolałbym tego nie wiedzieć.
Po dowiedzeniu się zaufanie znacznie by spadło.

ja chyba wolałabym wiedzieć....zresztą co to za pytanie.....ciekawe tylko ile mężczyzna byłby w stanie utrzymać to w tajemnicy

Im starszy respondent tym głębsza i pewniejsza decyzja, że w takim przypadku - "Nie chce wiedzieć"
I młodszy tym odpowiedzi skłaniają się bardziej ku - "Tak chce wiedzieć"
To naturalne, bo z wiekiem nabywamy doświadczeń tzw. "życiowej mądrości" i wiemy, że nic nie jest proste i oczywiste..
Młodość zaś idealizuje ten nasz świat i za wszelką cenę chce walczyć z obłuda i zakłamaniem..

A ja myślę, że wiek tu nie ma nic do rzeczy, zostałam zdradzona, świat się zawalił ale On sam się nie przyznał, może za mało czasu minęło od zdrady żeby miał odwagę a może nigdy by tego nie zrobił ale mimo to chciałabym wiedzieć, bo to ze sam nie powiedział mnie dobija. Iść do łóżka tak ale przyznać się i ponieść ewentualne konsekwencje to już nie, dla mnie to żałosne...jak kogoś ranisz miej odwagę zmierzyć się z tym co tej osobie się zrobiło. Sprawa druga to taka, że chce mieć świadomość, że sama mam wpływ na moje życie i ze nikt nie podejmuje za mnie decyzji, choć niejednokrotnie są.bardzo trudne...

A ja to przeżyłem i dla mnie to oznaka że druga osoba nie kocha... nie ważne jak bardzo by się starała...
Po tym co mam za sobą powiem stanowczo TAK i nie ważne ile lat wcześniej to było od razu dla mnie to koniec bez zastanowienia...

Odnoszę wrażenie, że niektórzy bardziej niż zdrady nie byliby w stanie znieść tego, że dowiedzieli się o niej od osób trzecich.

Czy bardziej boli sam fakt zdrady, czy upokorzenie bo, "wszyscy wiedzieli tylko nie ja"?

Zdrada nie zawsze musi się wydać - wystarczy, że osoby zainteresowane będą dyskretne lub nie będą miały wspólnych znajomych, lub zdarzy się to w innym mieście, lub będzie to jednorazowa pomyłka.

Prawda nie zawsze jest najlepsza.

- Słuchaj, pamiętasz to ciasto wiśniowe,które upiekł mój mąż i które tak ci smakowało na moich urodzinach?
- No pyszne było! Pół brytfanny prawie zjadłam!
- Wiesz że ten idiota przyznał się ostatnio, że te wszystkie wiśnie były robaczywe?...
- ...