Po co/do czego potrzeby Wam mężczyzna/facet?

Co sprawia że Go kocham? jeju, dużo rzeczy! jego uśmiech. zaradność, którą podziwiam. niepanikowanie, nietracenie "zimnej krwi". To że jest taki opiekuńczy (chociaż czasem mnie to wkurza ). To, że jest inteligentny i ambitny i tak świetnie sobie radzi i wszystko przychodzi mu z łatwością - to podziwiam. Kocham jego uśmiech, oczy i drobne "kurze łapki". To, że ma doświadczenie życiowe i przez to czuję się przy nim bezpieczna jak nigdy przy nikim na żadnym etapie życia - a sprawić, żebym miała poczucie bezpieczeństwa przy mojej bojaźliwości to nie lada wyzwanie   że jest dla mnie taki dobry, chociaż nie uważam, żebym zasłużyła. że polubił nie tylko mnie, ale nawet mojego wrednawego kota. że mnie tak bardzo pociąga jak żaden inny facet. że potrafi robić mi niespodzianki bez powodu i że o mnie pamięta, o tym o czym zapomni nawet matka. że jest przy mnie jak mi źle. że potrafi wziąć wolne i iść ze mną na głupie pobieranie krwi, mimo że wie że nie bedzie to miłe, bo bede wymiotować i mdleć. i że mimo że to jest obrzydliwe on sie mnie nie brzydzi w takiej sytuacji. i dużo dużo dużo innych takich rzeczy

edit: i jeszcze za to, że zazwyczaj jest bardzo, bardzo, bardzo ostry, ale dla mnie nigdy taki nie jest.  nie wiem czemu, ale za to jestem mu szczególnie wdzięczna. że traktuje mnie tak jakbym była jego "księżniczką", mimo że dla wielu osób jest oschły albo bardzo służbowy, oficjalny.

Typowy bad boy. Oby sie nagle cudownie nie zmienił.

Do kochania potrzebny czlowiek w pewnym wieku potrzebuje partnera, czuje ten instynkt (tak jak matka ktora chce dziecko) ze to TEN na cale życie. W zdrowiu i w chorobie, w szczęściu i w nie szczęściu.

ego82 napisał/a:

Tak jak w temacie: Po co/do czego potrzebny Wam mężczyzna/facet? (poza seksem, oczywiście).

Poza seksem? Ale to miała być moja odpowiedź...

No dobrze poza tym jest mi potrzebny jako "towarzysz" czyli ktoś z kim ogólnie można miło i ciekawie spędzić czas. Potrzebny do okazania ogromu uczuć które trzymam w środku. Tak prozaiczniej jest również potrzebny we współ-utrzymaniu mieszkania, przydaje się także do cięższych pakunków i jako wsparcie emocjonalne.

W przyszłości może się przydać do zrobienia dziecka i bycia ojcem dla dziecka.

Ogólnie mężczyźni (jak i kobiety) są bardzo wielofunkcyjni

ego82 napisał/a:

kammiś napisał/a:

Co sprawia że Go kocham? jeju, dużo rzeczy! jego uśmiech. zaradność, którą podziwiam. niepanikowanie, nietracenie "zimnej krwi". To że jest taki opiekuńczy (chociaż czasem mnie to wkurza ). To, że jest inteligentny i ambitny i tak świetnie sobie radzi i wszystko przychodzi mu z łatwością - to podziwiam. Kocham jego uśmiech, oczy i drobne "kurze łapki". To, że ma doświadczenie życiowe i przez to czuję się przy nim bezpieczna jak nigdy przy nikim na żadnym etapie życia - a sprawić, żebym miała poczucie bezpieczeństwa przy mojej bojaźliwości to nie lada wyzwanie   że jest dla mnie taki dobry, chociaż nie uważam, żebym zasłużyła. że polubił nie tylko mnie, ale nawet mojego wrednawego kota. że mnie tak bardzo pociąga jak żaden inny facet. że potrafi robić mi niespodzianki bez powodu i że o mnie pamięta, o tym o czym zapomni nawet matka. że jest przy mnie jak mi źle. że potrafi wziąć wolne i iść ze mną na głupie pobieranie krwi, mimo że wie że nie bedzie to miłe, bo bede wymiotować i mdleć. i że mimo że to jest obrzydliwe on sie mnie nie brzydzi w takiej sytuacji. i dużo dużo dużo innych takich rzeczy

edit: i jeszcze za to, że zazwyczaj jest bardzo, bardzo, bardzo ostry, ale dla mnie nigdy taki nie jest.  nie wiem czemu, ale za to jestem mu szczególnie wdzięczna. że traktuje mnie tak jakbym była jego "księżniczką", mimo że dla wielu osób jest oschły albo bardzo służbowy, oficjalny.

Haha, to prawie jak ja Tyle jedno mnie zastanawia: Mianowice, dlaczego nie zasługujesz na jego dobroć, no i dlaczego wkurza Cię Jego opiekuńczość?

Mhm, chociażby dlatego, że poszliśmy do łóżka dosyć szybko - na 8. randce, a wcześniej nie znaliśmy się prawie wcale. Mimo wszystko mam gdzieś głęboko w głowie zakorzenione, że kobieta nie powinna uprawiać seksu zbyt szybko i że to "jej wina". A w dodatku nie byliśmy trzeźwi, raczej nie tak wg "schematu" powinien wyglądać pierwszy raz z nowo poznanym facetem - po imprezie, dopiero 8. randka, pijana dziewczyna i to w dodatku niezbyt powściągliwa (żeby nie powiedzieć że aż ostra, lekko może wulgarna). Spodziewałam się, że albo z rana wyrzuci mnie ze swojego domu, albo więcej się nie odezwie, albo potraktuje mnie jak łatwą panienkę tylko na seks... A on widział, że jestem zakłopotana, zrobił mi kawę, pocałował, poszedł do sklepu po żel pod prysznic (bo miał tylko męski a ja mam alergię na mocne kosmetyki), zapytał czy zostanę i czy ma coś ugotować (ale nie zostałam, więc odwiózł mnie do domu). Tak to mniej więcej wyglądało, spodziewałam się czegoś innego, a byłam bardzo mile zaskoczona.
No czasem wkurza mnie jego opiekuńczość... przykład: ostatnio okazało się, że mam lekką leukopenię (mało białych krwinek) i to normalne, że szybko robią mi się siniaki. Uderzył mnie przez przypadek drzwiami (znaczy sama pod nie wlazłam, a on je akurat otworzył) i "matko, przepraszam, nie chciałem, może zrobić ci okład, bardzo boli?" a ja mam siniaki nawet sama nie wiem od czego i kiedy, wystarczy że np. zahaczę o kant stołu (a jestem gapa), jeden siniak więcej czy mniej nie robi mi różnicy. A on robił sobie wyrzuty sumienia przez to, że przez przypadek zrobił mi jednego malutkiego siniaczka więcej

OKI, czyli rozumiem, że seks dla Ciebie najważniejszy jest?

Hmmm... te uczucia, czy nie należałoby zaliczyć do miłości? To zależy jakie uczucia masz na myśli?

potrzebny mężczyzna kobiecie może być np po to, aby kobieta mogła się czuć przy kimś bezpieczna, potrzebna oraz aby czuła się dowartościowana.

beloved18 napisał/a:

potrzebny mężczyzna kobiecie może być np po to, aby kobieta mogła się czuć przy kimś bezpieczna, potrzebna oraz aby czuła się dowartościowana.

Bardzo ciekawa i w sumie prawdziwa odpowiedź. Jak myślisz, co naprawdę sprawia, że czujesz się w pełni bezpieczna?

W pewnym wieku? Ma sie rozumieć odkąd hormony buzują, tak koło 12 r.ż?

ego82 napisał/a:

BadBoy, no nie wiem. Podasz może swoją definicję Badboya?

A chociażby, że jest ostry dla wszystkich, osiąga swoje cele, a dla tej jednej jedynej jest dobry. Takie są początki. Opanowany, zaradny, potrafi dawać różne emocje. Silny, ambitny, dobry w seksie, moze miec wiele kobiet etc
Kobieta nie zasługuje na niego, bo czuje sie gorsza od niego, mało wartościowa, a on troche jak ojciec, ona sie przy nim czuje malutka, czasem jak córka (nadopiekunczosc, pozniej moze przyjsc zaborczosc, ograniczanie). Ona moze byc zazdrosna. Bad boystwo jak nic. Pozniej on sie zmieni, znudzi mu sie adoracja, motylki opadną i może być taki ostry dla niej jak dla całego świata.

Ot znany scenariusz od wieków, choc pewnie w wersji pesymistycznej.
Albo zyli długo i szczesliwie, a on na wieki wieków bronił ją przed złym swiatem i zawsze była dla niego atrakcyjna

Wcześniej byłam w związkach tak trochę dlatego że chciałam kogoś mieć, żeby nie być samotną

To czemu uważasz, ze nie zasługujesz na niego, czy na to by on był dla Ciebie taki? Dla mnie to zaprzeczenie ; )
Ja nie jestem łatwa heheh. Nie ma takiego terminu wg mnie w relacjach damsko-męskich. Wszystko zalezy od stopnia atrakcyjnosci drugiej strony.

kammiś napisał/a:

thepass napisał/a:

W pewnym wieku? Ma sie rozumieć odkąd hormony buzują, tak koło 12 r.ż?

A chociażby, że jest ostry dla wszystkich, osiąga swoje cele, a dla tej jednej jedynej jest dobry. Takie są początki. Opanowany, zaradny, potrafi dawać różne emocje. Silny, ambitny, dobry w seksie, moze miec wiele kobiet etc
Kobieta nie zasługuje na niego, bo czuje sie gorsza od niego, mało wartościowa, a on troche jak ojciec, ona sie przy nim czuje malutka, czasem jak córka (nadopiekunczosc, pozniej moze przyjsc zaborczosc, ograniczanie). Ona moze byc zazdrosna. Bad boystwo jak nic. Pozniej on sie zmieni, znudzi mu sie adoracja, motylki opadną i może być taki ostry dla niej jak dla całego świata.

Ot znany scenariusz od wieków, choc pewnie w wersji pesymistycznej.
Albo zyli długo i szczesliwie, a on na wieki wieków bronił ją przed złym swiatem i zawsze była dla niego atrakcyjna

Jeju, dla bliskich koleżanek i kolegów aż taki nie jest, aczkolwiek potrafi im ostro odpowiedzieć. Ale np. dla studentów (jest doktorantem) już bardzo. Ja sama zostałam kiedyś, na 1. roku bardzo ostro potraktowana, co było dla mnie wtedy sporym zaskoczeniem bo jestem "kujonicą" i szczerze mówiąc trochę się przyzwyczaiłam że wszyscy prowadzący mnie lubią.... Tylko za to, że był grudzień i że się spóźniłam, bo mnie zasypało, a mieszkałam wtedy jeszcze z rodzicami, za miastem, 25 kilometrów od uczelni, były straszne korki, a i tak wyjechałam o 5.40 żeby dojechać na 8... pamiętam, wtedy chciało mi się płakać, miałam ochotę zapaść się pod ziemię, ale nie wiem co we mnie wstąpiło, że mu odpowiedziałam i to podając definicję siły wyższej z kodeksu... i wtedy go zatkało. Jakby nie był przyzwyczajony do tego, że ktoś mu odpowie i się sprzeciwi na jego zajęciach. Powiedział tylko "dobrze, niech pani siada". Wymagał dużo więcej niż wymaga program. Poprawiałam u niego ocenę, miałam 4, ale nie wystarczało mi to do średniej do stypendium. Mimo że byłam dobrze przygotowana, poszłam na te konsultacje cała w nerwach. Przepytał mnie z róznych rzeczy - także takich, których w książce i sylabusie nie ma. Dał mi 5, ale poczułam, że to jakaś jego łaska. I nie podnosił głosu, a mimo to czułam, że coś robię źle, że on ma bezwzględną władzę. No ale to w relacjach ze studentami, to co innego... Dalej takich jest... wyniki kolokwiów to 70% dwój....
Po tych zajęciach kontakt się urwał na rok, aż do momentu, kiedy zaczęliśmy współpracować nad konferencją (działam w kole naukowym).

Teraz zakłada własną działalność i pracowników też traktuje bardzo ostro, aczkolwiek nie przekracza granic, obserwowałam, nie jest to żadne łamanie prawa. Opanowany jest zawsze
Swoje cele osiąga tak sprawnie, że po prostu go podziwiam.
Ale jedno się nie zgadza - nie czuję się gorsza. On mi pokazuje, jak dużo mogę. Piszę artykuły do publikacji, studiuję dwa kierunki studiów, uważam się za ładną - nie mam kompleksów (no, może poza jakimiś drobnymi - że nie mam idealnie prostych dwójek (zębów) czy że szybko łamią mi się paznokcie, wysusza skóra itp). Nie uważam, że do niego nie pasuję, w gruncie rzeczy mamy podobny styl ubierania, zainteresowania, plany na przyszłość, poglądy, ale ja jestem raczej łagodna, nawet jak w środku mnie nosi. Aczkolwiek nadal jestem wdzięczna za to, jak potraktował mnie po tym naszym pierwszym wspólnym razie. Wielu facetów nie chciałoby chyba łatwej dziewczyny. ja nie jestem łatwa... ale mnie poniosło, bo on bardzo mi się podoba. Ale nie czuję się mało wartościowa Cenię sobie swoje zdobywane właśnie wykształcenie, swoją figurę, to że jestem zadbana i że mówią że jestem inteligentna (nie mnie to oceniać).
W łóżku jest cudowny.... tu się trochę bałam/może jeszcze podświadomie boję nadal, że nie podołam, bo nie mam takiego wielkiego doświadczenia.

OK, jest zaradnym facetem, który odnosi sukcesy itp. Ciekawe czy kochałabyś go, gdyby miał zawodówkę? Jak sądzisz? Przecież są takie kobiety, i mimo wszyskto wydają się kochać swoich facetów?

ego82 napisał/a:

kammiś napisał/a:

Jeju, dla bliskich koleżanek i kolegów aż taki nie jest, aczkolwiek potrafi im ostro odpowiedzieć. Ale np. dla studentów (jest doktorantem) już bardzo. Ja sama zostałam kiedyś, na 1. roku bardzo ostro potraktowana, co było dla mnie wtedy sporym zaskoczeniem bo jestem "kujonicą" i szczerze mówiąc trochę się przyzwyczaiłam że wszyscy prowadzący mnie lubią.... Tylko za to, że był grudzień i że się spóźniłam, bo mnie zasypało, a mieszkałam wtedy jeszcze z rodzicami, za miastem, 25 kilometrów od uczelni, były straszne korki, a i tak wyjechałam o 5.40 żeby dojechać na 8... pamiętam, wtedy chciało mi się płakać, miałam ochotę zapaść się pod ziemię, ale nie wiem co we mnie wstąpiło, że mu odpowiedziałam i to podając definicję siły wyższej z kodeksu... i wtedy go zatkało. Jakby nie był przyzwyczajony do tego, że ktoś mu odpowie i się sprzeciwi na jego zajęciach. Powiedział tylko "dobrze, niech pani siada". Wymagał dużo więcej niż wymaga program. Poprawiałam u niego ocenę, miałam 4, ale nie wystarczało mi to do średniej do stypendium. Mimo że byłam dobrze przygotowana, poszłam na te konsultacje cała w nerwach. Przepytał mnie z róznych rzeczy - także takich, których w książce i sylabusie nie ma. Dał mi 5, ale poczułam, że to jakaś jego łaska. I nie podnosił głosu, a mimo to czułam, że coś robię źle, że on ma bezwzględną władzę. No ale to w relacjach ze studentami, to co innego... Dalej takich jest... wyniki kolokwiów to 70% dwój....
Po tych zajęciach kontakt się urwał na rok, aż do momentu, kiedy zaczęliśmy współpracować nad konferencją (działam w kole naukowym).

Teraz zakłada własną działalność i pracowników też traktuje bardzo ostro, aczkolwiek nie przekracza granic, obserwowałam, nie jest to żadne łamanie prawa. Opanowany jest zawsze
Swoje cele osiąga tak sprawnie, że po prostu go podziwiam.
Ale jedno się nie zgadza - nie czuję się gorsza. On mi pokazuje, jak dużo mogę. Piszę artykuły do publikacji, studiuję dwa kierunki studiów, uważam się za ładną - nie mam kompleksów (no, może poza jakimiś drobnymi - że nie mam idealnie prostych dwójek (zębów) czy że szybko łamią mi się paznokcie, wysusza skóra itp). Nie uważam, że do niego nie pasuję, w gruncie rzeczy mamy podobny styl ubierania, zainteresowania, plany na przyszłość, poglądy, ale ja jestem raczej łagodna, nawet jak w środku mnie nosi. Aczkolwiek nadal jestem wdzięczna za to, jak potraktował mnie po tym naszym pierwszym wspólnym razie. Wielu facetów nie chciałoby chyba łatwej dziewczyny. ja nie jestem łatwa... ale mnie poniosło, bo on bardzo mi się podoba. Ale nie czuję się mało wartościowa Cenię sobie swoje zdobywane właśnie wykształcenie, swoją figurę, to że jestem zadbana i że mówią że jestem inteligentna (nie mnie to oceniać).
W łóżku jest cudowny.... tu się trochę bałam/może jeszcze podświadomie boję nadal, że nie podołam, bo nie mam takiego wielkiego doświadczenia.

OK, jest zaradnym facetem, który odnosi sukcesy itp. Ciekawe czy kochałabyś go, gdyby miał zawodówkę? Jak sądzisz? Przecież są takie kobiety, i mimo wszyskto wydają się kochać swoich facetów?

Ale ja nie potrafię odpowiedzieć na pytanie "co by było gdyby". Kocham go takim jakim jest i już. Edukacja jest dla mnie bardzo ważna, nie ukrywam. Tak po prostu zostałam wychowana, to jest aż silniejsze ode mnie. Gdyby nagle, nie wiem, nie obronił doktoratu, też bym go kochała.

kammiś napisał/a:

ego82 napisał/a:

OK, jest zaradnym facetem, który odnosi sukcesy itp. Ciekawe czy kochałabyś go, gdyby miał zawodówkę? Jak sądzisz? Przecież są takie kobiety, i mimo wszyskto wydają się kochać swoich facetów?

Ale ja nie potrafię odpowiedzieć na pytanie "co by było gdyby". Kocham go takim jakim jest i już. Edukacja jest dla mnie bardzo ważna, nie ukrywam. Tak po prostu zostałam wychowana, to jest aż silniejsze ode mnie. Gdyby nagle, nie wiem, nie obronił doktoratu, też bym go kochała.

OKI, wyobraź sobie Go, że jest zwykłym murarzem na budowie? Powiedzmy, że po zawodówce, ma kasę, może się sam utrzymać itp .Sprawy pracy, czy finansów na bok, bo przecie sama sobie radzisz?

Kim wtedy jest dla Ciebie? Co w nim dostrzegasz, co Ci się podoba?

Potrzebny jest mi do tego żebym czuła się spełniona. Może to śmieszne, żenujące, sama nie wiem jakie, ale lubię być taką typową kobieciną, która zajmuję się domem, pierze gacie i dogadza mężowi w kuchni. A nic nie daje mi takiego spełnienia jak jego wdzięczność za to że uprasowałam mu koszulkę, zrobiłam kawę czy kanapki. Kurde, mało mi w życiu potrzeba do szczęścia

cisowianka napisał/a:

Do kochania potrzebny czlowiek w pewnym wieku potrzebuje partnera, czuje ten instynkt (tak jak matka ktora chce dziecko) ze to TEN na cale życie. W zdrowiu i w chorobie, w szczęściu i w nie szczęściu.

Rozumiem doskonale, ale jak wygląda według Ciebie miłość w szczęściu czy nieszczęściu? I jakie TO szczęście ma na to wpływ? Ma lub może nie ma?

Tak jak w temacie: Po co/do czego potrzebny Wam mężczyzna/facet? (poza seksem, oczywiście).