Facet nie wie czego chce?

Ja bym nie rozkminiała tego, czy on wie czego chce.

Zastanowiłabym się, co jest z Tobą nie tak, że tyle w tym tkwiłaś (i w sumie dalej tkwisz) i tyle czasu pozwalałaś się tak traktować.
I dalej co jest z Tobą nie tak, że rozkminiasz, czy coś mogłoby z tego być zamiast uwolnić się od gościa, który toksyką i przemocą śmierdzi na kilometr.

Czasem mówił, że jemu też się zdarzyły jakieś błędy ale ogólnie opisywał to tak że każda go zdradzała i źle traktowała a ja byłam tą najlepszą na świecie niby dla niego. Fakt traktowałam go naprawdę dobrze, poświęcałam się, dawałam z siebie wszystko i nie zdradzałam.
Ze mną jest to nie tak że jestem z domu w którym byłam przemoc psychiczna stosowana względem mnie i mojej mamy ze strony mojego ojca.

Właśnie teraz po czasie dochodzi do mnie że to chyba była przemoc emocjonalna, psychiczna ale ja za wszelką cenę chciałam go usprawiedliwiać. Każde jego odpłaty, zmiany ciągłe zdania, bawienie się moimi uczuciami. Chyba nie chciałam do siebie dopuścić myśli komu poświeciłam tyle czasu.. czuje wstyd i zażenowanie.

Dodam jeszcze, że facet w wieku 35 lat szedł ze mną chodnikiem i mówił "siema" do psów, jak go kierowca wkurzył na drodze jadąc lewym pasem to zajeżdżał mu drogę hamował i włączał spryskiwacze a na koniec naszej randki kiedy ja żegnałam się miłymi słowami on np mówił cytuję "idę się odgazować".
Zanim go poznałam nie miałam pojęcia że istnieją tacy faceci... Co Panie sądzą o takich zachowaniach?

Zarówno gadanie o żłych byłych, jak i aktualne mowieńie Tobie, co się paniczowi nie podoba, to po prostu narzędzia manipulacji
Chodzi o to, żebyś mu udowodniła, że jesteś inna niż wszystkie, inna niż poprzednie, znaczy: lepsza. I nie ma mowy o żadnych wątpliwościach, zgrzytach, uwagach i potrzebach z Twojej strony. Ani żadnych pretensji, bo on taki misio wiecznie krzywdzony. Chodzi też o to, żebyś się samocenzurowała i zachowywała tak, żeby nie powstał nawet cień wątpliwości, że Ty możesz być z tych niedobrych ;-)
Ale już sama wiesz, a przynajmniej się domyślasz, jak łatwo trafić na listę złych kobiet jego życia. Co byś nie robiła, jakbyś się nie starała, to i tak skończysz jako zła kobieta, a jakaś następna naiwna usłyszy łzawą historię o Tobie.

Zgadza się ale ten mój facet to trochę jak dzieciak się zachowywał za każdym razem kiedy mówił siema do psa robiłam się czerwona a ten tekst że idzie się odgazować no dramat..
Właśnie teraz po czasie widzę że to był król dramatów. On z czegoś co robiłam z miłości dla niego robił problem. Ja dosłownie ZAWSZE czułam że robię coś nie tak. Żyłam w ogromnym stresie i napięciu, nie mówiłam o swoich uczuciach potrzebach, nie mówiłam że coś mnie rani bo bałam się jego reakcji i że mnie zostawi. Ja nawet jak miałam ciężki tydzień w pracy bałam się mu powiedzieć że do niego nie przyjadę w sobotę bo potrzebuje odpoczynku.. jechałam chociaż mama mi mówiła że wyglądam jak śmiertka i żebym odpoczęła w końcu i że chyba się go boję dlatego robię wszystko co chce. On potrafił mi parę dni przed rozstaniem powiedzieć że bardzo mu na mnie zależy, bardzo mnie kocha, chce żeby było nam najlepiej i że w związku jest się na dobre i na złe..

Z policji podobno zwolnił się sam ale patrząc na jego skłonności do agresji wszyscy w to wątpią. Niby tak nie znosił tej policji ale jakieś naszywki, pałkę i inne emblematy trzymał w szafce na widoku jakby jakiś ołtarzyk miał. Nie wiem czy tak robi osoba która czegoś nie lubi. On ciągle ma problemy z pracą. Albo pracował na czarno z ćpunami albo teraz ta firma ze znajomym ale też nie do końca uczciwa. Ciągłe problemy finansowe, kupowanie na kredyty jak się nie ma kasy jakiś pierdół jak felgi do auta bo ja chce i koniec. On chciał żebyśmy jak będziemy razem mieszkać to żebym ja była odpowiedzialna za pieniądze ale ja się zaczęłam zastanawiać jak facet mający 35 lat może nie umieć gospodarować pieniędzmi. U niego każdy aspekt życia był zaburzony.
Sama jego mama mówiła mi że będzie mnie szkoda w tym związku bo on jest bardzo emocjonalny i żebym się zastanowiła czy jestem na to gotowa. Moi bliscy bali się że mogę być w przyszłości ofiarą przemocy fizycznej w końcu mieszkalibyśmy u niego mógłby robić co chce. Pewnie co jakiś czas wyrzucałby mnie z domu i się rozstawał tak jak do tej pory. Musiało być tak jak on chce, chce wyjechać to sobie jedzie i nic mi do tego, mamy razem mieszkać to u niego i tyle koniec tematu. Żaden wynajem, kupno mieszkania, w przyszłości mieszkanie w moim domu. Wszystko ciągle na nie. Dziwne to było i podejrzane. Przede wszystkim niefair w stosunku do mnie.

Chciałabym Was jeszcze zapytać czy taka sytuacja w której facet po kilku miesiącach relacji mówi mi że wiele chce dla mnie poświęcić że chciałby razem zamieszkać już po trzech miesiącach, następnie po około półtorej roku mówi że on nie będzie ani kupował ani wynajmował mieszkania chce żebyśmy mieszkali u niego oczywiście z nim i jego rodzicami.. po czym po trzech latach mówi że jest bardzo przywiązany do swojego domu, rodzina jest dla niego najważniejsza a ja nie jestem rodziną i on nie ma zamiaru mieszkać gdzieś indziej i żebym nawet nie myślała że on poświęci swój rodzinny dom dla mnie jest normalna?

Nie jestem choć oficjalne rozstanie to chyba nie było bo ja po prostu wstałam zapłakana z ławki i sobie poszłam. Nie mogłam już dłużej słuchać dowalania mi. Przepraszam może coś zakręciłam bo emocje mną targają jeszcze.

Poważnie pytasz jeszcze dodatkowo, co sądzimy?
Facet jest zaburzony i sama to widzisz. Więc czemu tak bardzo nie chcesz tego przyjąć do wiadomości?

To go spławiaj a nawet postrasz policją.

No i co zrobisz, kiedy się odezwie?

"Facet nie wie czego chce?" - facet zawsze wie czego chce, ale nie zawsze chce/może się przyznać

To co masz/miałaś to facet z zaburzeniem osobowości. Tu potrzebna wieloletnia terapia.
Bardzo możliwe, że trafiłaś na bordera, który jest dobrym manipulatorem.

Poblokuj go wszędzie, gdzie się tylko da.
Bardzo dobrze zrobiłaś, że odeszłaś i teraz do niego NIGDY NIE WRACAJ.

Poczytaj o borderline i narcyzmie, sama zobaczysz podobieństwa.

Autorko z tym facetem jest na pewno mega nie halo ale Ty masz nie mniej nierówno pod kopułą. Bo sorry ale trzeba być naprawdę idiotką albo wariatką zeby jeszcze rozkminiac tego typa i jak bezwolna Kukla dopuszczać możliwość powrotu do niego " bo Cie wciągnie w te gre". No bidulka się trafiła co nie ma własnego mózgu tylko jak cham i psychol każe jej wrócić to ona wróci. Lubisz być popychadłem  co ? Te dramatyczne zwroty od ukochanej do niemal ściery podłogowej Cie kręcą bo kojarzą Ci się z miłosnymi perypetiami. Ale to nie są miłosne perypetie tylko mega biegunka po starym zepsutym daniu a Ty zamiast wypierniczyc resztę do kosza zastanawiasz się czym to  doprawić żeby jednak wziąć jeszcze kęsa. Weź się serio ogarnij Kobieto bo bredzisz jak zaczadzona

Moja psycholog powiedziała mi jedynie że on musiałby pójść na terapię a ja proponowałam to nie podjął temat tylko zapytał mnie "to chcesz iść do tego psychologa?" a mnie zastanawiało ja chcę? chyba Ty chcesz, my chceMY?. Nie mam pewności że będzie na nią chodził, że za chwilę z niej nie zrezygnuje jak ze mnie lub że ona w jego wypadku coś da. Niestety jest to osoba która uważa, że "jakim mnie Panie Boże stworzyłeś takim mnie masz", związek to nie poświęcenia itd itd. To podejście jest kompletnie przeciwne mojemu. Mamy inne poglądy, inne wartości. Ja jako osoba zdolna do odczuwania empatii nie umiem tego pojąć że można drugiego człowieka tak potraktować i mówić "kocham Cię".

Wątpię że się zmieni. Ze mną w swoim życiu był najdłużej. I teraz nie żałuję że nie podjęłam wcześniej decyzji o wspólnym życiu tylko dałam sobie czas. Myślę że nawet jeśli znajdzie kolejną choć mam nadzieję, że nie to z czasem będzie ją traktował tak samo. Jeśli jest zaburzony to bez pracy nad sobą nic się chyba nie zmieni. Po prostu po pewnym czasie pokaże prawdziwą twarz. Co więcej myślę że właśnie ta jego gorsza twarz to ta prawdziwa, jedyna. Kiedy był dla mnie dobry udawał, grał.. to nie był on. Jeśli facet ma za sobą już chyba 8 czy 9 związków w tym jedno małżeństwo z czego każdy związek to max 3 miesiące, małżeństwo chyba pół roku i nasz który trwał ponad trzy lata i się rozpadł to niestety wątpię że stworzy stabilna relację. Według psychologa nie jest do tego zdolny. Jest dziecinny, niestabilny zawodowo, niestabilny emocjonalnie, agresywny itd z taką osobą poważne życie jest nierealne. Nikt tego na dłuższa metę nie wytrzyma. On ma już 35 lat w tym wieku albo znajdzie znowu kogoś podobnego do mnie z destrukcyjnego domu albo normalną kobietę która wytrzyma parę miesięcy max.

Co ważne ja robiłam wszystko dla tego faceta czy w życiu, na codzień czy w łożku a i tak zostałam tak potraktowana. On był dla mnie całym światem, poświęcałam się dla niego, przełamywałam moje lęki, sprawiałam przyjemności, zgodziłam się na mieszkanie u niego, zerwałam kontakt z przyjacielem bo był o niego zazdrosny, całkowicie zrezygnowałam z siebie i swoich potrzeb i wartości ... robiłam po prostu wszystko co mogłam żeby był szczęśliwy. Nie wiem co by musiała dla niego robić kobieta żeby traktował ją lepiej czego ja nie robiłam.

Problem polegał na tym, że on na początku był moim wymarzonym facetem mówię szczerze. Traktował mnie tak jak zawsze chciałam być traktowana. Dopiero z czasem zaczęłam zauważać problemy tylko on ciągle miał problemy w pracy więc ja go usprawiedliwiałam.
Ciagnęłam faceta w górę w czasie kiedy on mnie ciągnął w dół. Ja go motywowałam mówiąc że będzie dobrze, że firma wypali, że może dużo osiągnąć w czasie kiedy on na moją umowę o pracę powiedział żebym się nie cieszyła bo taką pracę też mogę stracić no fajnie.. Miałam klapki na oczach, ale z drugiej strony nie mogłam uwierzyć że facet dla którego najważniejszy w życiu był związek, kolekcjonowanie wspomnień i robienie jak najwięcej rzeczy razem nagle pokazuje mi że najważniejsze są pieniądze i praca. On pracował po 14 godzin i twierdził że będzie pracował jeszcze więcej przecież to nie jest normalne. Jego mama twierdziła że widać że lubi tą pracę, nie to nie znaczy że lubi. Facet był przemęczony, źle wyglądał. Mam wrażenie że z całą tą rodziną było coś nie tak choć nie było tego widać. Owszem nie powinno być tak wiele poświęceń z mojej strony ale dla niego nawet złe było to że dojeżdżałabym do pracy i choć tłumaczyłam że jak się ze sobą chce żyć to jest to normalna kolej rzeczy że gdzieś się przeprowadza mieszka się razem, trzeba dojeżdżać to on i tak robił z tego problem choć dla mnie go nie było. Owszem koszty i czas ale nie było innego wyjścia. To było z jego strony niedojrzałe. Wydawało mi się że on nie wie na czym polega dorosłe wspólne życie. I pomyśleć że ja chciałam pracę zmienić w której miałam umowę na czas nieokreślony na taką bliżej jego domu w tym samym mieście czyli 50 km dalej...byłam głupia.

Co do ślubu.. to ja chciałam jakiś zapewnień. Wydawało mi się że skoro ja muszę poświęcić dom, pracę i brak możliwości powrotu do rodzinnego domu to fajnie byłoby wiedzieć na czym stoję to znaczy czego facet chce czy traktuje mnie i nasz związek poważnie. To ja go tak traktowałam, wydaje mi się że on nie chciał ani zaręczyn ani ślubu. Niby ze mną oglądał te pierścionki i jak pytał mnie o zdanie to mówiłam że fajnie byłoby się chociaż zaręczyć i pomieszkać razem ale on tego zdania raczej nie podzielał. Nie wiedziałam co dla niego znaczy ten związek ale wiedziałam jak wiele muszę dać ze swojej strony i zaryzykować dla kogoś kto nie wiem czy traktuje mnie poważnie bo nie jest w stanie się zadeklarować. Jego po prostu rozmowa o zobowiązaniach wkurzała.. niby często mówił o przyszłości ale kiedy ja zaczynałam ten temat np ślubu to widziałam że on już jest mega zły bo po co ślub, on i tak nic nie zmieni itd. Czyli Ty robisz wszystko dla mnie a ja sobie podejmę decyzję za jakiś czas czy spełniasz moje wymagania i czego od Ciebie dalej chce.. dokładnie tak to widziałam.
Co więcej on pracujący po naście godzin dziennie, ja sama w jego domu z jego rodzicami którzy i tak zawsze braliby jego stronę nieważne jak paskudnie by się zachowywał, wszystko pewnie musiałabym tam robić sama a i tak pewnie byłby niezadowolony.

W sumie pamiętam jak na drugiej randce powiedział mi żebym poszła do przodu bo musi się odgazować to już chyba był sygnał

Wstyd się przyznać ale była też sytuacja w której nagle mu coś znowu odwaliło i stwierdził że jest beznadziejny, jak on mógł mnie tak traktować itd i pożegnał się ze mną na messengerze po czym mnie zablokował. Próbowałam się z nim skontaktować przez telefon sms wysyłałam to też mnie zablokował. Kompletnie wtedy zgłupiałam nie wiedziałam o co chodzi bo przecież było dobrze i głupia pojechałam do niego cała zapłakana. Jechałam te 60 km nie mogłam się z nim skontaktować, musiałam przez jego mamę go informować że jestem pod jego domem i chciałabym pogadać no po prostu cyrk.. po czym stwierdził że przecież mogłam poczekać to on by gdzieś podjechał. On naprawdę nie rozumiał uczuć, związku.. niczego.

Ja uważam że człowiek powinien nad sobą pracować. Skoro ma wyrzuty sumienia, widzi że popełnia błędy to chyba wyciąga się z tego wnioski? a nie jestem jaki jestem i tyle. Czyli jestem zły, agresywny ale Ty masz mnie zaakceptować bo mi cholernie zależy ale ja ze swojej strony nic nie dam ? no chyba tak to nie działa. Ja nad sobą pracowałam w tym związku, mój poprzedni też był toksyczny ale kiedy popełniałam błędy to wyciągałam wnioski, starałam się być najlepszą wersją siebie dla niego. Ok nie są poświęcenia to jak w takim razie mieliśmy wspólnie żyć skoro on nie chciał żadnego innego rozwiązania poza mieszkaniem u niego? Poświęcenie nie musi być czymś złym, jeśli się kogoś kocha i jest się z nim szczęśliwym to poświęcenie w formie przeprowadzki do niego jest pozytywne.
Serio w sytuacji w której facet martwi się że się nim stresuje i tym że znowu coś odwali i obiecuje że nigdy już nic nie zrobi a za tydzień robi uważasz że nie powinien się nad sobą zastanowić? W sytuacji w której obiecuje że rzuci palenie i ma gdzieś dane słowo pali i ma to w dupie jest ok?
Po tym jak groził mi policją okłamał mnie że wyjechał za granicę, nastawił swoich przyjaciół przeciwko mnie, oni wierzyli że to ja jestem ta zła i byli zdziwieni jak im mówiłam co się stało bo przecież on taki nie jest.. Taka osoba powinna nad sobą pracować a nie myśleć jestem jaki jestem.

Jeśli pracowałaś nad sobą to znaczy, że sama tego chciałaś bo to dawało Ci wymierne korzyści. To nie ma nic wspólnego z poświeceniem się dla drugiej osoby.
Jeśli musisz się dla kogoś poświęcać to tracisz siebie, swoje życie i szczęście. Taki związek jest szkodliwy do osoby poświęcającej się.
Poświęcenie nigdy nie przynosi korzyści.

Inną sprawą jest wzajemne oddanie i dbanie o to, by związek dawał każdej ze stron to co dla niej najlepsze
Czy Ty dostajesz od niego to co dla Ciebie najlepsze? Wzajemnie o siebie dbacie?
Jeśli nie czujesz, że tak jest, to zastanów się czy ten związek jest dla Ciebie dobry.

Edit - nie ważne co ja uważam. Ważne co on robi i myśli o swoim postępowaniu

Twój organizm wie najlepiej co jest dla niego dobre
Słuchaj go

Nie jest ważne  co ja myślę o postępowaniu Twojego partnera.
Dla Ciebie ważne jest to, co on robi i myśli o swoim postępowaniu.

OK
Ja nigdy bym się nie związała z takim partnerem bo to jak życie na włączonej bombie zegarowej  - nigdy nie wiesz kiedy i z jakiego powodu wybuchnie.
Ludzie przez lata wypracowują sobie schematy zachowań, które są dla nich najlepsze. Twój partner uznał, że siłą i agresją jest w stanie osiągnąć najwięcej. Nie chce się zmieniać bo uznał, że kilka ładnych słówek, komplementów i obietnic załatwi sprawę. Taki bilans strat i zysków wydaje mu się najkorzystniejszy.
Dla mnie słowa muszą mieć pokrycie w czynach. Obietnice bez pokrycia są zwykłym oszustwem, a z oszustami nie ma co się zadawać.

Mam o nim jak najgorsze zdanie, natomiast maksyma która wyznaje jest jak najbardziej prawdziwa. Nie należy się dla nikogo poświęcać, więc Ty również nie powinnaś tego robić dla niego. Chodziło mi o to, żebyś sama zastosowała się do jego słów, bo to działa w obie strony

Dziewczyno,lepiej być do końca życia samemu,niż choćby otrzeć sie o takiego człowieka, z jakim ty tkwiłaś te lata w związku.
Serio, gdzie ty miałaś rozum.
W szkole średniej  zamiast analizy wierszy,powinny być choćby podstawy z psychologii.
Ty nie czułaś sie zagrożona żyjąc u boku takiego agresora?
On jest całkowicie odklejony,nieprzewidywalny i niebezpieczny.
On cie poniżał,traktował potwornie, a ty mimo tego chciałaś sie z nim widywać.
Nieprawdopodobne.

Cześć Autorko. Byłam w związku z typem jak Twój były dużo dłużej. Nikt nigdy mi tak nje wyznawał miłości, nikt mnie tak nie kochał, nie klękał na ulicy przede mną przepraszając i tez nikt na mnie nie darł tak ryja bez powodu, nie szkalował, nie obrażał jak on. Człowiek się bardzo uzależnia od tych chorych emocji. Podobnie jak Ty jestem z dysfunkcyjnej rodziny i wzięłam sobie chłopa na podobieństwo matki, ale ojciec tez nie lepszy. Odejście od niego było straszne, nie dawał mi spokoju. Jestem pewna ze ten twój tez będzie chciał powrotu, obyś była tak silna, że nie pozwolisz na to. Wykorzystaj ten czas bez kontaktu aby się wzmocnić ze wsparciem terapeuty, żebyś dała rade. Bardzo dużo rozkminiasz o nim, ciagle tylko on on on. Co Ci to daje? Chcesz sienprzekonac ze dobrze zrobiłaś ze odeszłaś? Według mnie takie rozkładanie tego na czynniki pierwsze ma sens tylko wtedy; jeśli wyciągasz z tego naukę jak drugi raz nie związać się z takim człowiekim i nie popełnić tego błędu

Chciałabym wprost zapytać czy dla tego związku jest jakaś szansa z terapią czy powinnam go całkowicie zamknąć, zablokować i się odizolować? Chociaż blokada chyba jest zbędna w końcu póki co mnie nie nęka. Czy ktoś z Państwa widzi na to szansę żeby ten człowiek coś ze sobą zrobił?

I to powinien być Wasz ostatni kontakt. A na pewno ostatni z twojej strony.

Po słowach "bo" należy wstawić tekst "w tej relacji będę ofiarą przemocy emocjonalnej, poświęcę się, będę cierpiała".

Cała reszta nie ma znaczenia.
To opiera się na zgraniu -- opresja i cierpienie, pasożyt, ofiara.

Fala opadająca, drenująca, rozładowanie energiii...

Fala wznosząca... ładowanie akumulatorów przed następnym spięciem...

Moja wiara w ludzi jest idiotyczna. Mam chyba wyprany mózg przez tego faceta. Zapominam o złym a myślę tylko o kilku dobrych chwilach. Ja sobie w głowie ułożyłam z nim cudowny związek i chyba nie dopuszczam do siebie myśli że mogłam się tak pomylić co do niego a już ten tekst na koniec faceta który ma ciągłe problemy finansowe cytuję "powodzenia w utrzymaniu domu jak rodziców zabraknie" gdzie ja tych problemów nie mam, rodzice są jeszcze młodzi był żenujący. Nie wiem po co mówić komuś coś takiego nie umiem znaleźć logicznego powodu. Z drugiej strony chyba nie ma sensu szukać logiki w wypowiedzi faceta dla którego jednym z powodów rozstania było to że będziemy mieć dwa domy i jak my to utrzymamy! wychodzi że lepiej nie mieć nic niż coś mieć bo wszędzie można się doszukać problemu.

Była też sytuacja w której on z ciągłymi problemami finansowymi otwiera nową firmę ze znajomym i mówi mi po tej całej sytuacji z grożeniem mi policja itd jak to on miał dostać milion złotych premii i chciał mi kupić domek nad jeziorem... oczywiście nic z tego "kontraktu" nie wyszło ale sama teraz się zastanawiam czy on czasem bajkopisarzem nie był. Sama psycholog mnie pytała czym on się zajmuje że aż takie pieniądze ma dostać bo wydawało jej się to trochę dziwne.

Tak, można.

Ten typ tak ma, że sprawuje nad Tobą kontrolę przez zasianie strachu.
To doskonała metoda na obniżenie Twojego poczucia bezpieczeństwa. Popatrz jak rozważasz ten problem - przedstawiasz swoje położenie jak gdybyś szukała potwierdzenia, że jednak bez niego dasz radę. Gdy będzie powtarzał podobne teksty z uporem i przekonaniem, zaczniesz się zastanawiać ile w jego słowach jest prawdy. A ponieważ w życiu zawsze jest element niepewności, jego pewność zaburzy Twoje przekonania.

Neuroprzekaźnik oksytocyna kieruje naszym zachowaniem przez szukanie oparcia w grupie, bo bez niej człowiek pierwotny nie miał szans na przeżycie. Chociaż teraz nic takiego nam nie zagraża, nasze pierwotne instynkty nadal są uruchamiane przez neuroprzekaźniki.
Facet celowo roztacza przed Tobą wizję osamotnienia, bo w ten sposób chce Cię zmusić do pozostanie przy nim.
Co poczniesz jak zabraknie rodziców?

A co Cię czeka gdy będziesz z nim żyła  kolejne 10 lat, po których on  umrze przed Twoimi rodzicami?

Wiesz co to pasożyt?
To organizm żerujący na żywicielu.
Pasożyt zrobi wszystko aby utrzymać żywiciela w swoich mackach, i jednocześnie nie może całkowicie pozbawić go sił żywotnych, bo wtedy go straci. Stąd okresy wzmacniania żywiciela jakimś drobnym aktem dobroci by mógł się odbudować, po czym następuje czerpanie z jego zasobów na maksa.

Jakimś cudem na chwilę uwolniłaś się od niego. Może on przeholował, a może znalazłaś  siłę, w sobie lub z czyjąś pomocą, i potrafiłaś się wyrwać z tej matni. Od Ciebie zależy czy pozostaniesz już na zawsze wolna, czy wrócisz do tego co było i dobrowolnie staniesz się  źródłem jego siły.

Pasożyt musi mieć ofiarę. Sam jest zbyt słaby by żyć, nie potrafi znaleźć siły w sobie dlatego szuka jej w kimś innym.
Bardzo możliwe że szuka innej ofiary, a jeśli jego wysiłki nie przyniosą spodziewanego efektu przypomni sobie o poprzedniej.
On już wie co na Ciebie działa, jakich sposobów użyć abyś ponownie stała się jego żywicielem.
Może zdwoić dawkę dobroci na początku, by potem wrócić do starych metod sukcesywnie pozbawiając Cie tej chwilowej samodzielności.
Pamiętaj o tym gdy ponownie zacznie próbować Cię usidlać.

Ja taka osoba na pewno nie jestem.
Autorko, wiesz na czym polega Twój problem?
Otóż polega na tym, że aż tak bardzo w siebie nie wierzysz, w to że możesz mieć w jakiejś sprawie rację, że musisz mieć milion różnych dowodów, żeby w końcu pojąć, że ten człowiek naprawdę jest zdrowo walnięty.
Normalnie myślącej kobiecie wystarczyłaby jedna chora jego akcja, no może dwie, żeby ona zrozumiała, że nie ma czego szukać w takiej znajomości i jej zdanie, jej osad byłby dla niej wyrocznią. Nawet gdyby inni ludzie mówili do niej " oj, przesadzasz, on wcale tak nie chciał, to fajny facet", to na nią zdanie innych nie miałoby wpływu, ponieważ ona miałaby własne wyrobione zdanie i ono byłoby dla niej przewodnikiem.
Ty natomiast musisz mieć trylion potwierdzeń, a i tak znajdziesz jakąś lukę, żeby tylko go usprawiedliwiać.
Łatwo jest Cię zmanipulować i zapędzić w kozi róg.
Mnie rozłożyło na łopatki, gdy facet odwoził Cię po jakiems Waszym spotkaniu i gdy wysiadalas z auta powiedział " jadę do domu, żeby się odgazowac' w takiej sytuacji, gdy całe spotkanie było miłe.
Gdy to przeczytałam zaczęłam się śmiać - miałaś do czynienia z takim chamem i prostakiem, że głowa mała, ale Ty i tak potrzebujesz jeszcze więcej i więcej argumentów przemawiających na nie dla tej znajomości.
To jest Twoim problemem.
Wyglądasz mi na ofiarę gashlitingu uprawianego na Tobie przez długi czas. Dlatego wyszłaś z tego taka skołowana, że nawet, gdy ewidentnie widzisz czarne, to i tak nie wierzysz własnym oczom, bo nie jesteś pewna czy to czarne, to przypadkiem nie białe.
Zrobił Ci ten czub niezłe pranie mózgu.

Ten tekst z odgazowywaniem był żenujący i znałam go już od drugiej randki. Porównywalnie żenująca była sytuacja kiedy leżałam mu z głowa na kolanach i oglądaliśmy film a on położył mi penisa na buzie i głupio zaczął się śmiać. Wstałam a on pyta co robię ja mówię nic na co on to może zacznij. Niby później dodał ze nie w takim sensie ze nic nie robię bo chyba głupio mu się zrobiło mówić coś takiego po wieczorze w którym kupiłam specjalnie bieliznę dla niego i ogólnie wiele przyjemności mu sprawiłam.
Z czasem te sytuacje stały się dla mnie przykre i nie umiałam o nich zapomnieć.

Przez internet go poznałam. Wydawał się być takim dobrym człowiekiem, był uprzejmy dla wszystkich dobrze traktował znajomych, przyjaciół. Dopiero z czasem zaczęłam zauważać że on potrafi wszystkich okłamać. Mnie, rodziców, przyjaciół których znał 20 lat. Po ich zszokowanej reakcji na to co im powiedziałam o jego zachowaniu zrozumiałam że oni w ogóle go nie znają, że nikt go nie zna. Może trochę ja poznałam, tylko że ja byłam zupełnym jego przeciwieństwem. I teraz rozumiem co mieli na myśli moi bliscy mówiąc mi że my kompletnie do siebie nie pasujemy i że stać mnie na kogoś lepszego.