Witam Panie, witam Panów 
Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę chciała się zwrócić o pomoc w takim temacie, ale trochę już nie wiem, co robić.
M. poznałam 7 lat temu, będąc jeszcze nastolatką. Spotykaliśmy się przez kilka miesięcy na zasadzie luźnej relacji, bo ani on, ani (głównie) ja nie chcieliśmy się angażować bardziej z powodu sporej różnicy wieku. Po tych kilku miesiącach on wszedł w normalny związek z inną kobietą, który jednak nie przetrwał zbyt długo. Próbował do mnie wtedy "wrócić", ale zaczęłam się spotykać z moim byłym już narzeczonym. Straciliśmy kontakt całkowicie, nie licząc tego, że zawsze się mieliśmy w znajomych na portalach społecznościowych i bardzo rzadko spotykaliśmy się przypadkowo na mieście.
Na początku tego roku moje narzeczeństwo się rozpadło. Do M. się nie odezwałam, bo (pomijając chaos, który panował wtedy w moim życiu) wiedziałam, że od ponad roku ma partnerkę, nie chciałam niepotrzebnie budzić w sobie tamtych uczuć - a zakochana swojego czasu byłam szalenie. Parę tygodni temu to on się jednak odezwał. Partnerka go zostawiła. Spotkaliśmy się parę razy, spędziliśmy miłe dnie i wieczory. Chcąc nie chcąc motyle w moim brzuchu zaczęły szaleć.
I teraz przechodzę wreszcie do sedna. On jest zapracowany - prowadzi własną firmę plus często pracuje do rana w innej, przez co nie możemy widywać się często. Kontakt telefoniczny jest również ograniczony, nie może w czasie pracy komórki zbytnio używać. Boję się, że przez ograniczony kontakt nie zdołamy odbudować naszej relacji na tyle, by zdecydować się na wspólny rozdział w życiu (bo już się kompletnie różnicy wieku nie obawiamy). On sam z siebie dzwoni/pisze co parę-kilka dni, ja tęsknię, ale też rzadko pierwsza się odzywam, by nie wyjść na zakochaną już po paru spotkaniach małolatę... szczególnie, że on jeszcze liże rany po swojej eks. Nie chcę się narzucać a jednocześnie chciałabym, by wiedział, że jest dla mnie ważniejszy od innych mężczyzn.
I co tu zrobić? Częściej pisać do niego nawet, jeśli wiem, że nie ma czasu odpisać, czy może sobie spokojnie usychać czekając na jego ruchy? Próbowałam znaleźć złoty środek, ale mając na uwadze jego cierpienie po tamtej kobiecie nie chcę wyjść ani na sępa, ani na tzw. "plaster" - bo wiadomo, jak takie plastry często kończą. Może za dużo tego "nie chcę wyjść na...", ale chcę to jakoś mądrze rozegrać, niestety brak mi pomysłu.