"... jestem dorosły/a"

Masz fajny dom i zdrowe relacje z rodziną, chyba zazdroszczę

Często jest tak, że młodym ludziom rodzice sami podcinają skrzydła powtarzając do znudzenia, że sobie bez nich nie poradzą. Trudno wtedy młodym podejmować decyzje.

Dla mnie dorosłość zaczyna się wtedy, gdy człowiek staje się samodzielny i odpowiedzialny za siebie.
Można mieć 40 lat, siedzieć na garnuszku i być gówniarzem.
Można mieć 18, a pracować i się utrzymywać samodzielnie i być dorosłym.

Czyli za studia i inne przyjemności płacą rodzice. Dla mnie taka osoba nie jest dorosła, co z tego, że ma papier?

Można powiedzieć, że to stan 18 latka, bo każdy "młody gniewny" wybrzydza i siedzi na garnuszku u rodziców

Studiowanie nie ma nic do dorosłości.

Jakie tam "duże obowiązki" to samo co w liceum tylko trochę bardziej da się kombinować i przerwy są dłuższe. No i usprawiedliwień nie trzeba pisać na kolanie na przerwie XD

Osoba dorosła to taka, która sama na siebie zarabia, utrzymuje się, nie potrzebuje pomocy rodziców, załatwia swoje sprawy i radzi sobie w życiu, bez względu na to gdzie pracuje i ile studiów ma za sobą.

Wolę siedzenie na kasie w markecie, niż skończone 2 kierunki i brak pracy po nich.
Dorosłość, powtarzam, to możliwość ponoszenia odpowiedzialności za swoje wybory, oraz bycie SAMODZIELNYM, nie na czyimś utrzymaniu, czy ma się studia, czy też nie.

Osobiście nie widzę NIC złego i uwłaczającego w byciu kasjerką. Przynajmniej osoba zarabia na życie. Swoją drogą, w jakim świecie Ty żyjesz, masy ludzi po studiach lądują na bezrobociu. Każda praca jest dobra.

I tak, w porównaniu z ''dorosłym'' życiem, studia to pestka. Sama przyjemność. Ale dowiesz się o tym dopiero jak dorośniesz i posmakujesz prawdziwego życia, pracy codziennie po 9 godzin, płacenia rachunków i innych smakołyków. Nie masz stu procent pewności, że pewnego dnia nie będziesz zmuszona właśnie do bycia kasjerką, bo Cię codzienność przerośnie.

Po pierwsze - studia trzeba wybierać z głową. Ale niektórzy idą na te swoje pasjonujące kierunki i są polonistą albo historykiem, a fakt jest faktem - pracy w tych zawodach za wiele nie ma i bardzo dobrze, bo gospodarka by się załamała ładując tyle na budżetówkę - to raz. Dwa - w czasie studiów trzeba umieć się zakręcić, a studenci tego nie robią, tylko imprezują - duży błąd.
Trzy - są kierunki, po których dobrą pracę ma się na 100%. Kuzyn skończył medycynę. Na bezrobociu nie wyląduje nigdy. Trzeba też zwrócić uwagę na możliwości rodzinne - tak jest np. w przypadku prawników.
Również nie widzę nic złego i uwłaczające w byciu kasjerką, aczkolwiek wymarzona praca to to nie jest. Poza tym odpowiedzialność to również martwienie się o PRZYSZŁOŚĆ, a nie tylko o opłacenie rachunków w następnym miesiącu. Osobiście uważam, że np. prawnik czy lekarz, który długo się kształcił i ma potem dobrą pracę, jest o wiele bardziej odpowiedzialny za swoją przyszłą rodzinę i jej byt niż osoba, która zarabia 1500 i ledwie wiąże koniec z końcem, musząc wszystkiego odmawiać swoim dzieciom. I to się sprawdza - ludzie na medycynie nie mają czasu na dorabianie. Czyni ich to niedorosłymi?
Dorosłość to nie tylko pieniądze, ale także nasze wybory na przyszłość. Ja bym nie chciała, żeby moje przyszłe ewentualne dzieci czy mąż wstydziły się, że mamusia nie zdała matury czy ma tylko zawodówkę. Akurat wykształcenie jest dla mnie najważniejszą rzeczą. A osoby, które je zaniedbują są moim zdaniem nieodpowiedzialne i niedojrzałe.

Ależ oczywiście, że musi. Ale czy wybór takiej przyszłości wiąże się z dorosłością i odpowiedzialnością? Polemizowałabym.

Z nauki również można wyżyć, bo stypendiów jest całkiem sporo, i to już będąc studentem. I wcale nie czuję się niedojrzała z powodu braku posiadania etatu. Nie uważam też że moje koleżanki są niedojrzałe dlatego, że pomagają im rodzice, mnie samej opłacają czynsz za mieszkanie - trudno by było, żebym opłacała go sama przy dwóch kierunkach. Gdybym miała problemy, gdyby nie było stypendiów - też poszłabym do rodziców i wiem, że nie wprowadzaliby jakiś sztucznych ograniczeń, bo znają mnie i mają do mnie zaufanie.  Nawet mojemu chłopakowi, kiedy zaczynał doktorat (na 1. roku nie można mieć stypendium) i aplikację rodzice sporo dokładali - bo aplikację trzeba opłacić, bo musiał odpocząć i jechać na wakacje. I to czyniło go niedorosłym? Jest o wiele bardziej dorosły od gówniarza (mojego znajomego), który pracuje na stacji benzynowej i ma kasę na swoje piwko z kolegami. Przynajmniej może się pochwalić porządnym wykształceniem i dużą wiedzą i teraz umie na tyle, że stać go na utrzymanie siebie, a ja nie martwię się, że gdyby coś się stało (np. w razie wpadki) musielibyśmy męczyć się i ledwo wiązać koniec z końcem. A to normalne, że rodzice pomagają swoim dorosłym już dzieciom.

Powiem jeszcze jedno - o wiele bardziej dziwią mnie kobiety będące stale na utrzymaniu mężów niż studenci, którzy na utrzymaniu rodziców są chwilowo.

Zadziwię Cię  - poradziłabym sobie. Wynajęłabym tylko mały pokój i przestała latać po sklepach, zrezygnowała z auta na rzecz spaceru czy tramwaju. Ot cała filozofia.
A widzisz, ja bym sobie nie pozwoliła na utrzymywanie przez faceta nigdy (na urlopie macierzyńskim płacą...). Taka różnica. Uważam, że kobieta nigdy nie może być w żaden sposób zależna od mężczyzny. Chyba, że jest to jej ojciec.
A te kobiety utrzymywane przez facetów i pracujące "w gospodarstwie" są samodzielne? Prędzej poradzi sobie student, który do tej pory nie pracował. Dlaczego? Bo każdy będzie wolał młodego człowieka, który się szybko uczy i jest produktywny niż osobę, która przez 10 lat siedziała w domu.

Zależy jeszcze w jakim wieku.
A 40latka również bez doświadczenia w czym jest lepsza? Na dodatek nie jest młoda, siła/sprawność/efektywność już nie jest taka jak u 20latka.
Zależy też jakie studia. Część moich koleżanek już pracuje w kancelariach. Nie na stażu. Student doświadczenia zawodowego nie ma, bo ma np. 19 lat i dopiero osiągnął wiek produkcyjny. 40latek w wieku produkcyjnym jest już od dawna. Zresztą pytałam o to ojca - pracodawcę. Sprawdza studia, działalność w kołach naukowych, stowarzyszeniach, wszelką aktywność ponadprogramową. Jeżeli ma do dyspozycji młodego i starszego, a poziom ich umiejętności jest taki sam, to  wybiera młodszego. Nic dziwnego zresztą. Pracodawca to nie organizacja charytatywna dla młodych matek, które urodziły trójkę dzieci, ani nie studiowały, ani nie pracowały, tylko siedziały w domu i po 10 latach nagle zachciało im się iść do pracy. poza tym student ma jeszcze jedną zaletę - nie ma rodziny. A to pracodawców także interesuje.

Według mnie osoba dorosła to taka, która wywiązuje się świetnie ze swoich obowiązków, które stawia przed nią określony etap życia. Ja np. studiując dziennie 2 kierunki jednocześnie pracowałam, spałam po 4 godziny, czasem wcale, dlatego że nie miałam po prostu innego wyjścia. Zazdrościłam osobom, które nie musiały podejmować takiego wysiłku (i zazdroszczę do dzisiaj, bo nabawiłam się problemów zdrowotnych dzięki temu), jednakże nie uważam żeby inne osoby (niepracujący znajomi z roku) były mniej dorosłe ode mnie w tym momencie; po prostu wywiązywały się z tego, co wspólnie ustaliły z rodziną i na co pozwalała im ich sytuacja - czyli nauka, staże itd. Taki etap życia po prostu.

Rozumiem, że wszyscy bez tytułu magistra są Twoim zdaniem gorsi od Ciebie??? A nie pomyślałaś o tym, że nie każdy ma możliwość skończenia studiów z różnych względów, finansowych lub dlatego, że nie czuje takiej potrzeby. Myślisz, że mechanik samochodowy jest gorszy i mniej umie niż lekarz??? Dziwny sposób wartościowania ludzi przyjęłaś. Współczuję .....

Co do kobiet na utrzymaniu mężów, to do takich akurat teraz należę, nie było szczytem moich marzeń niepracowanie i zajmowanie się wyłącznie domem i dziećmi ale to był jedyny możliwy wybór. W Polsce polityka prorodzinna nie istnieje. Nikt nie czekał na mnie po urlopie macierzyńskim z otwartymi ramionami, na moje miejsce zatrudniono mężczyznę. Może masz pomysł co mogłam zrobić? Gdzie znaleźć pracę na takiej prowincji, gdzie szczytem marzeń jest praca szwaczki za najniższą krajową?
Nie czuję się z tego powodu gorsza, więc proponuję żebyś nie oceniała, bo sama nie wiesz co Cię w życiu spotka.

Dość kategorycznie wypowiadasz się na temat czyjejś wartości. Skup się raczej na sobie, przeanalizuj sposobu myślenia i przestań występować w roli sędziego ferującego nikomu niepotrzebne wyroki. Bo to jest oznaka niedojrzałości a dojrzałość jest oznaką dorosłości.

Z perspektywy czasu... za przeproszeniem mając 18 lat, ale mieszkając z rodzicami to gów*o wiedziałam o życiu, mając lat 19 wyprowadziłam się z domu, żyjemy na własną rękę, sami i to dopiero jest dorosłe życie.

Uważam że jeżeli mieszka się z rodzicami i jest się na ich utrzymaniu, to należy przestrzegać ich reguł i mają oni prawo tego wymagać.

Ja jestem na utrzymaniu męża i wiesz jakoś on tak chciał i ja na to poszłam również ze względu na mój stan zdrowia, zajmuje się domem, zwierzakami różnymi papierkowymi sprawami, jemu to pasuje mi też w czym problem? Uważasz że bycie kurą domową to nie jest samodzielność? Ogarnięcie domu i wszystkich związanych z nim spraw nie jest takie bajecznie proste tak Ci się tylko wydaje bo gucio o tym wiesz. Obiadki podstawione pod nosek docenia się dopiero jak samemu się sterczy w garach, potem to wszystko sprząta.

I nie, nie będę miała najmniejszego problemu ze znalezieniem pracy, w każdej chwili mogę pojechać i zarabiać 4000+ bo mam bardzo rzadki, a potrzebny zawód, do którego coraz mniej szkół uczy, och nie skończyłam studiów (byłam na dwóch kierunkach, ale było wtedy ze mną bardzo źle zdrowotnie) i co one by mi dały? Market? Więcej mam z wyuczonego zawodu i pewność że mogę mieć pracę w każdym momencie nawet od jutra.

I kammiś wierz mi, to co miałam na studiach (bądź co bądź ścisłych) to był lajt w porównaniu do dorosłego, samodzielnego życia. Nie wiem czemu niektórzy ludzie tak bardzo szczycą się tym że skończyli studia, dziś w studiach nie ma nic wyjątkowego, to tylko kolejny papier i bez głowy na karku, siły przebicia, nie da Ci on nic.

Nie wiem jak można z siebie robić takiego głupio mądrego, nie mieć o czymś zielonego pojęcia a wywyższać się i mądrzyć.

Przyjmują studentów, a wiecie dlaczego? U mnie w mieście jest to bardzo często spotykane. Znajome nie mogą znaleźć pracy, bo w sklepach wymagane jest status 'student' - bo nie muszą za niego płacić ubezpieczenia i składek - więc firmy oszczędzają na tym, a przyjmując na status sprzedawcy, to każdy potrafi się szybko nauczyć podstawowych rzeczy/czynności.
Dla mnie również dorosłość to zarabianie na siebie i utrzymywanie się. Wyleciałam z domu zaraz po liceum. Studiowałam prywatnie dziennie ponad 600km od rodzicow, pracowałam popołudniami i po nocach żeby opłacić sobie pokój i studia i mieć na życie - od rodziców nie brałam nic, bo było mi po prostu wstyd. Uznałam, że studia to moja 'zachcianka', więc sama powinnam na nie zarobić. Gdyby nie to, to poszlabym do jakiejś pracy, nabrała doświadczenia i wtedy zaczęłabym studia. Niestety wróciłam do domu, bo sytuacja rodzinna mnie do tego zmusiła. Przerwałam studia, które mi i tak się ostatecznie nie przydały i nie mialabym w nich przyszłości. Zamieszkałam z powrotem w domu rodzinnym, ale znalazłam pracę i dokładałam się do rachunków. Robiłam co chciałam, ale rodzice i tak dzwonili do mnie gdzie jestem i o której wróce Ojciec stosował zasadę "mieszkasz pod moim dachem, więc masz postępować tak, jak każę", ale to, że miałam swoje lata to ustaliliśmy tylko, że dorzucam się do rachunków i po prostu bedę informowała jak późno wrócę do domu, to wszystko. Potem znalazł mnie mój luby i po 5 miesiącach bycia razem, poszliśmy na swoje. Tak jest do teraz Oboje mamy pracę - nie za 3000zł, tylko połowę tego, ale w branży, jaką lubimy. Może w przyszłości coś się zmieni, ale na razie stać nas na utrzymanie siebie, domu, samochodu, i cos odłożenie.

nie mam obiadkow podstawionych pod nos, bo mieszkam sama od roku. i nie dosc ze musze ogarnac dom, zatroszczyc sie o siebie, mam problemy zdrowotne to nie mam mezusia ktory zarabia na moje utrzymanie. nie dostane stypendium to albo bede musiala prosic rodzicow (czego nie chce) albo bede chodzic glodna. Juz mowilam - zalezy kal kto podchodzi do studiow. dla mnie studia to jak praca na etacie, nawet w wakacje sie nimi zajmuje (pisanie artykulow do publikacji, kolo naukowe) wiec lajt sobie odpuscilam juz dawno. nie mowie o ludziach, ktorzy chca pozaliczac wszystko na trojach bo to zenada.

Braku glowy na karku nikt nie moze mi zarzucic. za to moj kuzyn, bedac w rodzinie o bogatej tradycji zawodow prawniczych poszedl do zawodowki i dzisiaj stoi przy maszynie za 1500. nie z doroslosci tylko z lenistwa. bo nie chcialo sie uczyc w gimnazjum. i ten ostracyzm w rodzinie mu sie nalezy bo tylko wstyd przynosi. Trzeba sie loczyv z t czego oczekuja od nas bliscy.

I jeszcze jedno - jak i rodzice i corka/syn sa normalni to nie ma problemu z ustalaniem jakis chorych zasad. juz w liceum nie mialam problemu zeby powiedziec: /wyjezdzam ma weekend" i o pozwolenie nie prosilam nigdy. bo rodzice wiedzieli ze nie wroce z brzuchem i nie zaniedbam szkoly. a jak ktos sobie jezdzi i baluje a potem ma poprawki to nic dziwnego ze rodzice sie wkurzaja. Dojrzalosc to myslenie i konsekwencjavh w przyszlosci.

Droga kammiś zapewniam Cię że nie jechałam na trójach i jak wspomniałam jednocześnie robiłam dwa ścisłe kierunki i tak dla mnie to był lajt, bo nauka to dla mnie przyjemność i do dziś chętnie czytam książki z kierunków mnie interesujących, dla samej siebie.

Proponuję Ci żebyś zaczęła podchodzić do ludzi z szacunkiem, bo nigdy nie wiesz co Cię spotka w życiu. Ja nie mam z tym problemów że mam Mojego i związek partnerski z równym podziałem obowiązków który nam obojgu odpowiada, zazdrościsz że tak się rzucasz? Bo tak to niestety wygląda.

Kammić wielu ludzi po studiach zarabia 1500 zł, a wielu po zawodówce kilka tysięcy, bo w tej chwili więcej jest ludzi po studiach niż tych z zawodem w ręku.

Nie przyszło Ci do głowy że niektórzy lubią pracę na kasie? Ja znałam faceta który pracował na stacji benzynowej przy hot dogach i robił je z takim namaszczeniem i przyjemnością że oczy ze zdumienia przecierałam.

To że dla Ciebie liczą się studia i kariera nie znaczy że dla kogoś innego nie jest ważniejsze spełnienie i rodzina i powinnaś to uszanować, bo na chwilę obecną jesteś potwornie zadufana w sobie, a wierz mi to w życiu nie pomaga, właśnie tacy ludzie najczęściej zostają bezrobotnymi bo oni do takiej byle jakiej pracy nie pójdą a do lepszej ich nie chcą.

Nie jesteś samowystarczalna tudzież Twoje gospodarstwo prowadzone na spółę z kimś nie jest samowystarczalne, nie jesteś samodzielna, proste.

Lubisz się licytować, wywyższać, zgrywać naj naj naj, życie to szybko weryfikuje, a takim umówmy się szczerze narcyzom bezkrytycznie zapatrzonym w siebie w życiu nie jest łatwo, nie mówię tego złośliwie tylko szczerze, przyjrzyj się swojemu zachowaniu z boku.

Może są jakieś miejsca w których tak jest, ja się jednak z czymś takim nie spotkałam, pewnie kwestia branżowa.
I nie zgadzam się, że osoba zaraz po studiach lub student z reguły nic nie wie i nie umie (często tak bywa, ale w takich przypadkach zostaje to już na całe lata zwykle). Liczą się kompetencje, a nie odbębnione lata. Jasne, doświadczenie jest ważne, pod warunkiem, że potrafimy z niego korzystać, przekuwamy je na kompetencje (wbrew pozorom, naprawdę nie każdy to potrafi ) i że nie jest to nasz jedyny atut.

Edit: ajj, zamiast edytuj kliknęłam cytowanie, przepraszam

Jeżeli DOROSŁE dziecko z DOROSŁYM rodzicem podejmują wspólne decyzje co do sposobu ich zamieszkania i utrzymania... (np. w okresie studiów) to też nie ma w tym NIC złego. I NIKOMU nic do tego Bo czemuż to ach czemuż, ma być TYLKO "JEDNA SŁUSZNA RACJA"? Hę? Czemuż nie ma WIELU opcji do wyboru - by na dany moment wybrać OPTYMALNĄ?
Dojrzałość tkwi również w DOPUSZCZENIU możliwości, iż KAŻDY integralnie, samodzielnie i niezawiśle podejmie decyzje o tym, W KTÓRYM momencie "pójdzie na swoje" NIC "na siłę i nic młotkiem" po prostu...

Mi się wydaje ,że wszystko zależy od sytuacji, od tego jak się strony umówią no i jacy to są ludzie. Zwykle, skoro mieszkają ze sobą już tak długo to wiedzą mniej więcej na co się piszą. Są różni studenci i różni rodzice. Bywa że osoba studiująca zobowiązuje się, że w ramach pozostania na utrzymaniu będzie się przykładać do studiów i nie przeszkadzać we współżyciu, po czym wraca w środku tyg nad ranem i jeszcze dzwoni dzwonkiem do drzwi - wtedy rodzice mają prawo się wkurzać. Albo jak ktoś porzuca kolejne kierunki studiów - czasem można się pomylić ale bez przesady
Bywa również, że ktoś w trakcie studiów musi pracować, żeby dokładać się do rachunków i utrzymać siebie a potem słyszy wyrzuty że się uczy po nocach albo że wraca późno z pracy i tutaj ma prawo wkurzać się student.

Też zgadzam się po części z kammiś. Niektórych kierunków takich jak: prawo, medycyna, weterynaria itd. (w trybie dziennym) nie da się pogodzić z pracą.
No można czasem dorabiać w weekendy aby mieć trochę swojej kasy, ale nie zarobisz tyle aby móc się utrzymać.
Ktoś wcześniej powiedział, że osoba bez doświadczenia nie znajdzie pracy płatnej powyżej 1500zł/msc. Z tym też się nie zgodzę, mam wielu znajomych (jestem tuż po maturze), którzy zarabiają powyżej 1500. Zresztą samej udało mi się taką pracę znaleźć.

Dla mnie o dojrzałości świadczy umiejętność podejmowania rozsądnych decyzji, odpowiedzialność, myślenie o przyszłości. Jeśli ktoś ustalił z rodzicami, że do końca studiów będą mieszkali razem. To ja nie widzę w tym żadnego problemu. Na pewno nie zarzucałabym takiej osobie niedojrzałości. Po prostu wybrała inną ścieżkę życiową.
Wśród moich znajomych na swoje idą zazwyczaj Ci, którzy mają beznadziejny kontakt z rodziną, albo mieszkają na wsi.

Hmm uważam że nie ma nic złego w mieszkaniu z rodzicami, w wielu tematach sama mówiłam o tym że nadal chętnie mieszkałabym razem z moimi bo to cudowni ludzie, chętnie dokładałabym się do rachunków i nadal z nimi była, nie mam jednak takiej możliwości.

Nie widzę problemu w tym że ktoś mieszka z rodzicami, a rodzice pomagają mu na studiach, jednak nikt nie wmówi mi że osoba mieszkająca z rodzicami jest w pełni samodzielna, albo posiadła mądrość wiążącą się z dorosłym życiem na własną rękę, a różnica jest ogromna.

Noele ale mówiliśmy o samodzielności, tak na prawdę mało kto jest zupełnie, 100% samodzielny, a na pewno nie jest taką osobą student na utrzymaniu rodziców.

Też myślę, że wszystko zależy od nazewnictwa. Według mnie osoba dorosła=osoba dojrzała.
Jeśli chodzi o radzenie sobie w dorosłym życiu (samodzielność), wydaje mi się że osoba dojrzała nie miałaby z tym problemu. Gdyby nie miała innego wyboru, zrezygnowałaby ze studiów dziennych na rzecz zaocznych i rozpoczęła pracę. Tylko po co rezygnować ze swoich marzeń takich jak (bycie lekarzem) tylko dlatego, że w tym wieku nie wypada mieszkać z rodzicami.

Dokładnie.
Rezygnować z ułatwień bytowych skutkujących być może "złamaniem" tzw. ścieżki kariery bo ... komuś (do tego obcemu) COŚ nie pasuje i twierdzi, że nie wypada? Nie wypada to afiszować się w kościele w wyzywającym ubranku, przyjmijmy
Reszta to sprawa WYBORÓW osób zainteresowanych i ich rodziców. Szlag by mnie trafił gdyby moje dziecko zrezygnowało z możliwości, bo ktoś mu głupot nakładł do głowy... nie wypada, nie wypada - może jeszcze: WSTYD!?

W dużej mierze się opiera, aczkolwiek składa nie tylko z nich.
Uwierz mi, znam wielu ludzi z pieniędzmi, a wiedzą malutką i wręcz robiących z siebie pośmiewisko w towarzystwie bo się np. dorobili w Niemczech. Oni również wielu rzeczy nie wiedzą, mimo że od 18 roku życia utrzymują się sami. Zderzenie z rzeczywistością jest ogromne, np. kiedy zabraliśmy brata kolegi, który przyjechał właśnie z budowy z Niemiec, na spotkanie koła naukowego. Kasy masa (tym bardziej w przeliczeniu na PLN), ale jak była na koniec dyskusja, w której brali udział wykładowcy, to się chłopak spłoszył. Takie zderzenie z życiem sfer troszeczkę wyższych. Poza tym zauważyłam, że na budowach, w fabrykach panują trochę gorsze obyczaje - sąsiedzi rodziców się budują, co drugie słowo k**** i ch**. W środowisku doktorantów, doktorów, profesorów, adwokatów, radców prawnych takie zachowanie w pracy jest nie do przyjęcia. I jakaś kultura osobista wchodzi im w krew.  Pieniądze są bardzo ważne - nie wyobrażam sobie ich braku na chwilę obecną, ale nie są one jedynym czynnikiem wpływającym na człowieka.
Nie uważam, że moja droga jest jedyną słuszną - aczkolwiek swoim przyszłym ewentualnym dzieciom (no, za 10 lat to bym chyba chciała...) nie pozwoliłabym na wybór drogi bez edukacji. A wiadomo że dla dzieci człowiek chce najlepiej, lepiej nawet niż dla siebie samego.

Małpa69 podpisuję się obiema łapkami pod tym co napisałaś.

kammiś mój kuzyn właśnie obronił  pracę doktorską, z całą pewnością posiada ogromną wiedzę (z tej dziedziny), jest świetny, jest do tego pasjonatem ale .... w życiu codziennym, gdyby nie mamusia i żona, zgubiłby sam siebie, nie potrafi włączyć pralki, kiedyś założył dwa różne buty i tak poszedł na imieniny znajomego Żyje w swoim naukowym świecie, słowo na "k" i "ch" nie przyjdzie mu nawet do głowy ale co z tego??? Nie potrafi sam, wykonać żadnej czynności domowej.....czy poradziłby sobie sam w życiu ??? Szczerze wątpię!

Co do adwokatów, moja koleżanka z pracy skończyła prawo, miła była bardzo, lubiłam ją ale.... w momencie kiedy krzyżowały nam się obowiązki zawodowe, był problem, bo ona nie potrafiła odebrać maila, nie mówię już o napisaniu, program, który obsługiwała od 4 lat ciągle był dla niej nienauczalny, problemem było obliczenie czegokolwiek a skończyła studia i miała dyplom .... jak sobie w życiu radziła??? Miała wujka prezesa, ciocię która miała znajomości i stanowisko i .....jakoś się samo jej życie zawodowe nieźle kręciło. Czy poradziłaby sobie sama i znalazła dobrą pracę??? Nie, bo nawet CV i list motywacyjny pisałam jej sama, bo w końcu została zwolniona, bo ktoś się "dopatrzył", że za dyplomem nie idą żadne umiejętności.

A teraz o moim prezesie, dużej firmy notowanej na giełdzie, wykształconym i pokazywanym czasem w TV. Nie lubił strasznie kiedy jego pracownicy przeklinali, wzywał na dywanik i beształ .... mam Ci napisać jakich słów używał??? Bardzo zabawnie to wyglądało, kiedy taki wrażliwy, wykształcony i świetnie ubrany i pachnący cudnie pan, zniesmaczony tym, że ktoś powiedział słowo na "k" a on je przypadkowo usłyszał w gabinecie, besztając używał słów jeszcze gorszych  

I na koniec mój znajomy, człowiek po szkole zawodowej ale pasjonat, z takim zamiłowaniem i znawstwem tematu opowiada o przyrodzie, że aż miło słuchać a jego wiedza w wielu dziedzinach mnie zaskakuje. Wykształcenie ma znaczenie, jest ważne ale nie najważniejsze w życiu.
I jeszcze o dzieciach:
Na to co zrobią dzieci będziesz miała wpływ do pewnego momentu, a gdyby córka chciała zostać fryzjerką? Bo to jej pasja? Wyrzuciłabyś ją z domu czy zmusiła do studiowania medycyny bo to dobry zawód na przyszłość????

Próbowałabym przemówić do rozumu. Do zawodówki idzie się w wieku 15-16 lat, więc na szczęście rodzice tutaj mają pełne prawo ingerencji. Ja sama nie chciałam iść do szkoły z typowym "wyścigiem szczurów", ale poszłam i to bez krzyków, tylko co chwila słyszałam drobne sugestie. Dzisiaj nie żałuję.

Mhm, akurat u mnie na studiach to raczej widzę zaradnych przyszłych prawników, nie takich co sobie nie dadzą rady z własnym zawodem i obowiązkami. Ja nie mówię że ludzie po zawodówkach nie mają pasji. Ale kiedy ja chodzilam do liceum to aż baliśmy się mijać zawodówkę... krzyki, przekleństwa, ubliżanie. Naprawdę. Nie mówię że wszyscy tacy są, ale to się częściej zdarza niż w dobrym liceum, bo tu rodzice trzymają rękę na pulsie. Jakoś tak w grupie ludzie działają tak jak grupa. Poza tym ile z nas ile razy mijało budowę? Gwizdy, zaczepianie. Chciałybyście żeby tak zachowywał sie Wasz facet? Albo być tak podrywaną? A mimo wszystko prawnik/wykładowca/asystent posła/pracownik biurowy/prezes/księgowy/lekarz/weterynarz/dentysta itd. nie ma takich "rozrywek" w trakcie pracy

Małpa69- Mi nie chodzi tylko o pieniądze. Problem jest w tym, że jeżeli znudzi jej się bycie fryzjerką, to nie ma żadnych innych perspektyw. Zapytałabym się jej czy to jest na pewno zawód, który chce wykonywać do końca życia. I długo drążyłabym ten temat, aby była pewna swojego wyboru i jego konsekwencji. Bo bycie 50 letnią fryzjerką-wypaloną zawodowo, nie jest fajną sprawą.

Są kierunki po których masz wiele różnych możliwości. Wtedy jak Ci jedna praca nie będzie pasować, możesz ją zmienić.
np. ochrona środowiska, możesz po niej pracować w biurze, w terenie, bądź po zrobieniu specjalizacji jako nauczyciel.
Jak idziesz do zawodówki fryzjerskiej (nie wiem czy coś takiego jest), możesz zostać po niej tylko i wyłącznie fryzjerem. Więc w tym wypadku to musi być BARDZO przemyślana decyzja.

No pewnie, że tak. Dlatego wcześniej napisałam, że jeśli byłby to świadomy wybór- nie miałabym nic przeciwko.