Małżeńska rutyna ? Czy doprowadzi do rozstania ?

"Jak dawniej" to nie będzie nigdy Może być inaczej.

Co on robi? Czym się zajmuje w pracy i ile godzin ?
Czy Ty pracujesz zawodowo?

Skoro macie wolne, to czemu gdzieś nie pojedziecie tylko we dwoje? Zaplanuj coś, wybierz kilka miejsc i daj mu, aby coś wybrał, gdzie by chciał jechać.

Jako nauczyciel, to wcale się nie dziwię, że jak wraca do domu to chce chwili ciszy i spokoju, z resztą jak każdy, kto wraca z pracy.

Cześć Wszystkim !
Pozwoliłam sobie napisać nowy wątek z nadzieją o poradę, podpowiedź, wsparcie...
Jesteśmy z mężem po ślubie około piętnaście lat . W naszym małżeństwie były wzloty , upadki , ale to wszystko sprawiało , że ,gdy przychodził czas zgody nigdy nie przestawaliśmy się kochać . Mamy trzynastoletnią córkę , dla niej staramy się i myślę, że jesteśmy dobrą rodziną . Od paru lat w naszym małżeństwie trwa jakaś głupia rutyna . Tzn ja mam takie wrażenie . Codzienność bardzo przytłacza : praca, dom , dziecko , zakupy , zajęcia domowe ... I tak od parunastu lat . Z mężem mamy takie dni , że jest bardzo dobrze , a jest też tak , że jest beznadziejnie ... nieraz mamy ciche dni , co prawda nie długo ,ale zdarzają się jak w każdym małżeństwie . Od paru tygodni kłócimy się o wszystko , ja mam do niego pretensje , że nie pomaga mi w domu przy niczym ( oprócz tego , że zajmuje się naszym psem i ogrodem , tam może spędzać całe dnie ) on ma pretensje do mnie , że zupa za słona , gdy wraca do domu wszystko wokół ma się podporządkować jemu , bo on jest zmęczony i on musi się położyć . Najczęściej kłócimy się właśnie o takie pierdoły . Gdy trafiają się fajne dni jest na prawdę fajnie wspólny czas na rowerach , w górach , śmiejemy się wygłupiamy , ale ,gdy jest gorzej ... Czuję się strasznie samotna , odrzucona ... Seks stal się bardzo rzadko , wiem , że po tylu latach małżeństwa coś się wypaliło , ale ... czasem chcę się po prostu do niego przytulić , chcę poczuć się jak kiedyś ,gdy o mnie walczył , gdy zabiegał ... czy to tak dużo raz za czas okazać miłość ? Strasznie wkurzają mnie faceci , którzy myślą , że raz zdobyli i już nie muszą nic robić . Mój mąż cale wieczory spędza przed telewizorem , internetem , nie zasypiamy razem ... Kiedy się staram zakładam jakąś bieliznę , on tego nawet nie zauważa . Zapisałam się na fitness chociaż myślę , że jestem postrzegana jako atrakcyjna kobieta , on jako przystojny , fajny facet ... Chcę by było jak dawniej .Wspólny wieczór , wino , seks ...Mąż ucieka od bliskości całkowicie . Oczywiście raz na jakiś czas przychodzi i mówi , że chce się kochać , ale to jest takie żałosne . Kiedy on chce ja muszę się podporządkować by było dobrze . Myślałam o zdradzie , ale niby kiedy miał by zdradzać ? Nie zauważyłam nic podejrzanego typu telefon itd... Czemu tak się dzieje , czy zawsze już tak będzie ? Jak mogę coś zmienić ? Czasem mam wrażenie , że to ja za bardzo się staram .
Wiele razy próbowaliśmy rozmawiać , ale mąż sądzi , że ja przesadzam , że wszyscy tak żyją ... Potem na pare dni jest fajnie i wogóle , a następnie znowu rutyna !

erka69 napisał/a:

zagubiona_a napisał/a:

Cześć Wszystkim !
Pozwoliłam sobie napisać nowy wątek z nadzieją o poradę, podpowiedź, wsparcie...
Jesteśmy z mężem po ślubie około piętnaście lat . W naszym małżeństwie były wzloty , upadki , ale to wszystko sprawiało , że ,gdy przychodził czas zgody nigdy nie przestawaliśmy się kochać . Mamy trzynastoletnią córkę , dla niej staramy się i myślę, że jesteśmy dobrą rodziną . Od paru lat w naszym małżeństwie trwa jakaś głupia rutyna . Tzn ja mam takie wrażenie . Codzienność bardzo przytłacza : praca, dom , dziecko , zakupy , zajęcia domowe ... I tak od parunastu lat . Z mężem mamy takie dni , że jest bardzo dobrze , a jest też tak , że jest beznadziejnie ... nieraz mamy ciche dni , co prawda nie długo ,ale zdarzają się jak w każdym małżeństwie . Od paru tygodni kłócimy się o wszystko , ja mam do niego pretensje , że nie pomaga mi w domu przy niczym ( oprócz tego , że zajmuje się naszym psem i ogrodem , tam może spędzać całe dnie ) on ma pretensje do mnie , że zupa za słona , gdy wraca do domu wszystko wokół ma się podporządkować jemu , bo on jest zmęczony i on musi się położyć . Najczęściej kłócimy się właśnie o takie pierdoły . Gdy trafiają się fajne dni jest na prawdę fajnie wspólny czas na rowerach , w górach , śmiejemy się wygłupiamy , ale ,gdy jest gorzej ... Czuję się strasznie samotna , odrzucona ... Seks stal się bardzo rzadko , wiem , że po tylu latach małżeństwa coś się wypaliło , ale ... czasem chcę się po prostu do niego przytulić , chcę poczuć się jak kiedyś ,gdy o mnie walczył , gdy zabiegał ... czy to tak dużo raz za czas okazać miłość ? Strasznie wkurzają mnie faceci , którzy myślą , że raz zdobyli i już nie muszą nic robić . Mój mąż cale wieczory spędza przed telewizorem , internetem , nie zasypiamy razem ... Kiedy się staram zakładam jakąś bieliznę , on tego nawet nie zauważa . Zapisałam się na fitness chociaż myślę , że jestem postrzegana jako atrakcyjna kobieta , on jako przystojny , fajny facet ... Chcę by było jak dawniej .Wspólny wieczór , wino , seks ...Mąż ucieka od bliskości całkowicie . Oczywiście raz na jakiś czas przychodzi i mówi , że chce się kochać , ale to jest takie żałosne . Kiedy on chce ja muszę się podporządkować by było dobrze . Myślałam o zdradzie , ale niby kiedy miał by zdradzać ? Nie zauważyłam nic podejrzanego typu telefon itd... Czemu tak się dzieje , czy zawsze już tak będzie ? Jak mogę coś zmienić ? Czasem mam wrażenie , że to ja za bardzo się staram .
Wiele razy próbowaliśmy rozmawiać , ale mąż sądzi , że ja przesadzam , że wszyscy tak żyją ... Potem na pare dni jest fajnie i wogóle , a następnie znowu rutyna !

A ja cię rozumiem w 100%. Mam takie same odczucia, tylko staż małżeński trochę dłuższy. Podpisuję się obiema rękami.  Jakbym czytała o sobie.Też tu napisałam i się wyżaliłam, ale ile jest tu ludzi tyle pomysłöw na życie. Ja jestem nauczycielką, mam wakacje. Mąż pracuje i nawet urlopu nie ma.

Ciesze się , że chociaż Ty mnie rozumiesz . Nie chcę by wyszło , że ja jestem tą idealną , a on tym zły . Wcale nie poprostu ja czuje , że on już nie kocha . Ostatnio z przyjaciółką wpadłam na pomysł by wzbudzić u niego zazdrość . Odebrał mnie wieczorem z fitnessu  , wyszłam  z dobrym kolegą nawet poprosiłam jego by udawał , że flirtujemy - mąż nawet nie zapytal kto to . Zupełnie zero reakcji . Nie wiem co robić . Życie jest bez sensu .

Może to nie ma wiele wspólnego z Tobą tylko on taki faktycznie jest?nie chce mu sie wychodzic, zycie go troche przytloczylo...w sumie jak wspominam moim rodzicow to ich relacje wyglądaly podobnie .Ojciec swoje,mama swoje, czasem cos pogadali, spali osobno.Czasem jakies krzyki, czasem niby tulenie ale to rzadko.Niestety wydaje mi sie, ze po latach zawsze pojawia sie rutyna.Fajnie by bylo jednak chociaz z raz na miesiac gdzies sie wyrwać ale jak druga osoba calkiem sie wykręca to nie wiem co doradzic.Chyba tylko czekać na rozwoj sytuacji,pomijajć juz rozmowy,ktore przypuszczam, ze byly u Was.

A czego on uczy?

Pogadaj z nim i powiedz mu prost - że dopadła Cię RUTYNA.
Pamiętaj, faceci są odporniejsi na poczucie rutyny niż kobiety, które zawsze lubią być zaskakiwane.

Rozumiem ze wykluczasz ze on Cie zdradza ?

ewka24 napisał/a:

Inezz
Tylko jak ,jak widzę że jemu to chyba tak już odpowiada...Ciężko jest samemu walczyć o małżeństwo.A jak mam go zmotywować???

tak bardzo Cię rozumiem, może przeanalizuj wszystkie sytuacje, zastanów się co można by poprawić, faceci teraz żadko wychodzą  inicjatywą może Ty coś wymyślisz żeby  ruszyć go z kanapy? Ja się obudziłam za późno  i kiedy przeprowadziliśmy szczerą rozmowę stwierdził że przez to wszystko zatracił miłość do mnie mimo, że miał ze mną dobrze. Nie dopóść do tego  bo uwierz mi  tak cieżko się pozbierać ;(

U mnie jest identycznie , co tylko bym zaproponowała to i tak nic go nie ruszy z tej durnej kanapy . Wszystko jest nudne , złe , jedynie telewizja i meczy ... Bardzo kocham męża i zrobiłabym wszystko by było jak dawniej , ale nie wiem co , nie wiem co powiedzieć , co zrobić by on też ruszył głową i zaczął działać . Mężowi pasuje tak jak jest teraz ma stabilne życie , seks kiedy chce też ma więc po co słuchać wyżaleń starej żony .... ? Szkoda tylko , że my kobiety potrzebujemy czasem uczuć . Często mu mówie , żeby mnie przytulił czy dał buziaka , ale to tak na siłę wszystko ... Wczorajszy wieczór mieliśmy wolny , córka była u koleżanki na noc , on przed laptopem , ja z książką , długo czekałam w sypialni , próbowałam rozgrzać atmosferę , coś pożartowaliśmy , ale to było na chwilę , a spaliśmy obok siebie , a jednak jakby osobno

Wiecie dziewczyny.. Ten post autorki uświadamia mi, że chyba jestem hipokrytą. Ja chyba żyję też w jakiejś cholernej rutynie ? a piszę, że mam super życie. Uświadamiam to sobie coraz bardziej, gdy zdaję sobie sprawę ile rzeczy/pomysłów musiałem odłożyć ad acta. Zaczynam próbować sobie przypomnieć ? kiedy ostatnio zrobiliśmy z żoną coś ?tak jak dawniej?. Dobijać zaczyna się do mnie myśl, że część wspólna naszych światów (pomijając wychowanie dzieci) zaczyna robić się coraz mniejsza. I ? co przerażające ? na pytanie zadawane sobie, jak to zmienić ? odpowiadam, że może i znalazłbym pomysł, ale mi się po prostu nie chce. Nie chodzi o to, że jestem jakimś zasiedziałym leniem, ale nie chce mi się przechodzić po raz któryś drogi: od pomysłu do ? przeważnie nieudanej -realizacji. To w moim przypadku to droga długa, nudna i zniechęcająca. Dlatego czuję się na razie dobrze w układzie jaki jest i to do tego stopnia, że piszę, iż mam super udane życie rodzinne.
Może przykład pierwszy lepszy z brzegu. Wspólne wyjście ? na przykład do kina. ?już tak dawno gdzieś nie wychodziliśmy, że może byśmy poszli, co? No zrób coś!?. No więc robię. I wtedy rozpoczyna się wyliczanka. Tego dnia nie, bo żona odbiera dzieci, następnego też nie bo ja je odbieram i jadę z nimi do lekarza.
Ja: To może w czwartek - dzieci nie będzie?
Ona: Dobra! A na którą?
Ja: Na 19:30.
Ona: To świetnie, ja kończę o 17:00 więc jeszcze pójdę wcześniej do dentystki (akurat jest w tym samym centrum)
Kończy się tak, że przybiega spóźniona i zła bo kolejka nieplanowana była. Z seansu żadnej przyjemności. Ja wobec takiego obrotu sprawy wolę albo w ogóle nie iść, albo obejrzeć ten film jako pobrany z Internetu. Tylko, że potem taka żona pisze na przykład na forum, że ona ma taką wieeeelką inicjatywę, a jemu się nie chce nawet do kina iść.
To wielki skrót w jakim piszę, ale kwestia czy coś zmieniać, czy się rozstać wymagałaby w moim przypadku poważnego zastanowienia się. I nie wiem, czy nie wybrałbym rozstania. Bo zdziwiłbym się, że taka rutyna jej naraz zaczęła przeszkadzać. Całymi latami żonie nie przeszkadzało ? a tu naraz odmiana. Przez lata każdy niestandardowy pomysł musiał być wpasowany pomiędzy pierdyliony obowiązków, by można było myśleć o jakiejkolwiek jego realizacji, a tu w jednej chwili okazuje się, że coś, co do tej pory było traktowane jako nic, urosło do rangi egzystencjalnego problemu. Chce zona zmian? ? niech zacznie od siebie, od czynów a nie gadaniny.

Lancacter:)Jeszcze poczucie humoru mnie nie opuściło Ty męski szowinisto;-)

Zagubiona,przeczytałam Twój wątek i jakbym trafiła na moje małżeństwo Doskonale rozumiem jak się czujesz. Niektórzy nasi panowie naprawdę nie dostrzegają naszych potrzeb i pragnień. U mnie zaczęło się sypać po 3 ciąży, jak stwierdziłam, ze nie chcę więcej dzieci ( z resztą nie mogę- 3 cc) a mój M orzekł, że środków nie będziemy używać. Wszystko na mojej głowie: dom, dzieci, a pan i władca chciał mieć święty spokój. Obecnie , po paru latach nic się nie zmieniło,poza tym, ze przestałam udawać. Jak coś mi się nie podoba, to mu to pokazuje. Nie mam ochoty na sex, to nie ma, żadne wspólne wyjścia, bo albo on nie chce, albo ja, a co z dziećmi, które i tak już są duże. Zaczęłam patrzeć na własne potrzeby. Kiedyś byłam zahukaną dziewczyną, bez przyjaciół. Obecnie nie patrzę już na niego, nie czekam na przyzwolenie czy mogę to albo tamto zrobić. Często spotykam się z kolega, stal się dla mnie powiernikiem. Sam przeszedł w życiu podobne sytuacje z finałem na sali rozwodowej. To on mnie motywuje do zmian w moim zachowaniu, wyglądzie, do otwarcia się na innych i porzucenia smutku. Głowa do góry i zacznij robić dla siebie jak najwięcej. Swojemu M postaw konkretne warunki, spisz z nim umowę, co kto wykonuje , omów warunki jakie będą dotyczyć nieprzestrzegania umowy, wytłumacz mu jak się czujesz. Może się stawiać, może być nawet wściekły. Mój mnie nie słuchał do czasu aż mu powiedziałam, że dobra dusza powiedziała mi, że mam go kopnąć w 4 litery. Przeraził się i od tej pory dużo w domu pomaga. Niestety więź miedzy nami już dawno rozbiła się o obojętność i zranienia.

Okruszek80 napisał/a:

Zagubiona,przeczytałam Twój wątek i jakbym trafiła na moje małżeństwo Doskonale rozumiem jak się czujesz. Niektórzy nasi panowie naprawdę nie dostrzegają naszych potrzeb i pragnień. U mnie zaczęło się sypać po 3 ciąży, jak stwierdziłam, ze nie chcę więcej dzieci ( z resztą nie mogę- 3 cc) a mój M orzekł, że środków nie będziemy używać. Wszystko na mojej głowie: dom, dzieci, a pan i władca chciał mieć święty spokój. Obecnie , po paru latach nic się nie zmieniło,poza tym, ze przestałam udawać. Jak coś mi się nie podoba, to mu to pokazuje. Nie mam ochoty na sex, to nie ma, żadne wspólne wyjścia, bo albo on nie chce, albo ja, a co z dziećmi, które i tak już są duże. Zaczęłam patrzeć na własne potrzeby. Kiedyś byłam zahukaną dziewczyną, bez przyjaciół. Obecnie nie patrzę już na niego, nie czekam na przyzwolenie czy mogę to albo tamto zrobić. Często spotykam się z kolega, stal się dla mnie powiernikiem. Sam przeszedł w życiu podobne sytuacje z finałem na sali rozwodowej. To on mnie motywuje do zmian w moim zachowaniu, wyglądzie, do otwarcia się na innych i porzucenia smutku. Głowa do góry i zacznij robić dla siebie jak najwięcej. Swojemu M postaw konkretne warunki, spisz z nim umowę, co kto wykonuje , omów warunki jakie będą dotyczyć nieprzestrzegania umowy, wytłumacz mu jak się czujesz. Może się stawiać, może być nawet wściekły. Mój mnie nie słuchał do czasu aż mu powiedziałam, że dobra dusza powiedziała mi, że mam go kopnąć w 4 litery. Przeraził się i od tej pory dużo w domu pomaga. Niestety więź miedzy nami już dawno rozbiła się o obojętność i zranienia.

Okruszku, dlaczego nie rzucisz w cholere swojego (glupiego) meza?