Kłótnie... jak to wygląda u was?

Ja jestem ze swoim prawie 6 lat, jeszcze nie mieszkamy razem. Jednak kłótnie oczywiście bywają, czasami uparciuchy z nas No, ale są granice, nie padają wyzwiska, przekleństwa, jest to u nas granica. Staramy się dyskutować, rozmawiać, ale jak już jest kłótnia, to też mamy granice właśnie i wyzwiska nie padają, to to nie. Chociaż oczywiście zdarzyło powiedzieć się coś wtedy niefajnego, to wyzwiska nie, dla mnie to właśnie taka granica, dla niego też.

A u mnie kłótni jako takiej nie było. Chociaż oboje jesteśmy dość uparci z natury.
Zdarzały nam się sprzeczki, takie pół żartem, pół serio - wymiana argumentów podniesionym głosem ale z uśmiechem na ustach
Myślę, że po części to zasługa dobrego dobrania, na wiele rzeczy patrzymy w podobny sposób, dlatego łatwo nam wyrobić rozwiązanie, które pasuję obu osobą. A po części rozwiązywanie drobnych małych konfliktów czy różnic na bieżąco, przez co nie mamy efektu kuli śnieżnej.
I jest jeszcze kwestia nastawiania, czy kiedy pojawia się różnica zdań i każdy wysuwa swoje argumenty nastawiamy się na to, żeby wygrać te przepychankę czy doprowadzić do zgody.
Ogólnie granicą dla mnie są wyzwiska wszelkiej maści, docinki, ośmieszanie, o rękoczynach nie wspominając.

U mnie kłótnie zaczęły się po zamieszkaniu razem. Wcześniej przez 3 lata byliśmy związkiem absolutnie bezstresowym.

hmm co prawda my też się nie wyzywamy, nie bijemy, nie klniemy do siebie ale po waszych wypowiedziach mam wrażenie, że z nami jest jednak coś nie tak...;/

liczyłam raczej na jakieś bardziej konkretne odpowiedzi. Jesteśmy tu anonimowi, nikt później w tzw. towarzystwie nie będzie na nas krzywo patrzył za nasze zwierzenia, ot taka pogawędka... No ale jednak widać za daleko posunęłam się ze stwierdzeniem, że kłótnie są aż tak powszechne:)

To ja nie będę się wstydzić. W sumie po to założyłam ten wątek.

hmm ja mam dość dominujący charakter, jednak w relacji z nim staram się być tą spokojniejszą, ugodową. Mój jest narwowy, szybko wybucha, jednak nie dzieje się to ot tak. Na jego rozdrażnienie ma wpływ kilka czynników, które doskonale rozumiem, nie zarzucam mu więc winy i dlatego od pewnego momentu sama staram się być właśnie spokojna i opanowana. W naszych kłótniach najczęściej to tak naprawdę nie wiadomo o co chodzi, po co i przez co się kłócimy... Zawsze jednak któreś odpuści lub oboje odpuszczamy (rozłączamy się -żyjemy jeszcze przez chwilę na odległość więc chcąc, nie chcąc najczęściej kłócimy się przez tel), emocje opadają i jest ok. Najczęściej jednak dotyczą poczucia niezrozumienia przez niego, ale sama już czasem nie wiem czy mam rację, czy się czepiam.

Wkurza mnie gdy słyszę
- "ty tylko marudzić potrafisz" -czy tylko? Czy może akurat łapię go za słówka bez sensu i ciągnie się dalej.
- "sama nie jesteś ideałem" -raz powiedziałam mu coś w podobnym stulu, nigdy nie mówię niczego podobnego. Dla mnie idealnych ludzi po prostu nie ma ale uważam, że ludzie sobie bliscy nie powinni tego mówić. Świat i tak jest okrutny, to po co sobie dokładać, stwórzmy dla samych siebie idealny azyl...
- "przepraszam" -hmmm jak już naprawdę, naprawdę, naprawdę przegnie, robi to sam.
- zamiatanie pod dywan... nie wiem, czy czasem może po chwili przemyśleń dochodzimy do wniosku, że tak naprawdę nie ma o co się kłócić więc odpuszczamy i jest spokój czy nieświadomie zamiatamy te sprawy pod dywan...
- płacz - "ostateczny argument kobiety" nie, nie, nie traktuje tego jako broni ale czasem gdy zdaża mi się już popłakać na nim jakby nie robi to "wrażenia"

Mieszkamy razem i kłótnie są prawie codziennie... Ale to takie drobne. Ja lubię mieć porządek, robić wszystko na bieżąco, nie lubię odkładać rzeczy na później. A on? Zaraz, później, za 5 minut, wieczorem, rano. I tak codziennie. Bo wanna nie opłukana, bo śmieci stoją już cały dzień pod drzwiami, bo obiad można jeść równie dobrze o 20. Czasami też już nie mam siły.

Z wczesniejszym chłopakiem żarliśmy się jak nienormalni, potrafił rzucać przedmiotami ze złości itp. Konczyło się na tym, ze przecietnie 1 na 2 tygodnie się wyprowadzałam. Ciągłe wyzwiska...
Z obecnym też się kłócimy ale za pół godziny nam przechodzi:P:P Oboje potrafimy odpuścić i spokojnie przegadać sprawę.

Owszem, kłótnia jeżeli jest "zdrowa" nie odbiega od tematu i nie schodzi na wyzwiska, ma  w sobie element oczyszczający. O ile po wyrzuceniu z siebie tego co nas boli dochodzimy do porozumienia a nie każde chodzi przez tydzień czy dwa z wielkim fochem. Jednak dużo rzeczy da się załatwić zwykłą rozmową, nie koniecznie drąc się w niebogłosy. Z drugiej strony czasem i najspokojniejszemu człowiekowi zdarzy się pokrzyczeć

Dlatego też u mnie raczej dochodzi do sprzeczek niż do kłótni