W piekle...

Bessy,
Wymienione przez Ciebie emocje to niestety, ale normalny stan po odkryciu zdrady.
Bardzo dobrze robisz nie podejmując życiowych decyzji pod ich wpływem.
Wiem dokładnie jak to jest, gdy się okazuje, że facet, któremu oddało się wszystko tak lbezrefleksyjnie postanawia to zaryzykować.
Świetnie rozumiem też to, że go nie poznajesz.
On już nigdy nie będzie tą samą osobą, za którą wychodziłaś za mąż.
Ale Ty też się zmieniasz.
Chcesz poznać tego nowego, innego M ?

Dodam tylko, że do tamtej nie czuł nic, nie obiecywał .. nosił na palcu obrączkę ale nie opowiadał o nas zupełnie, wiem, że nie podniósłby na mnie do obcej osoby złego słowa. Mówi, że nie chodziło wcale o nią.. ( nawet nie jest w jego typie, znam go trochę) , chodziło o niego samego.Nie wie, dlaczego to zrobił. Nie wie i tak to powtarza. tak samo pisał w tej korespondencji do koleżanki, którą przeczytałam. Sprawdzałam po datach, kiedy pisane..
Nie szukał nikogo, był na imprezie z kolegami i sama się przyczepiła.. i dalej poszło.
Czy to w ogóle ma jakiekolwiek znaczenie.. jak i co?
Pokus na każdym kroku są tysiące, od nas samych zależy, co zadecydujemy i jak chcemy żyć.

To, że teraz jest w domu i że pomimo spakowania mu walizek nie wyniósł się a ja nie pakowałam ich po fraz kolejny to tylko oznaka tego, że odcina kupony od tego, że dbał o mnie i o dziecko przez tyle lat. Był super tatą, takim do zadań specjalnych. O mnie dbał jak o księżniczkę, każda rocznica, urodziny, walentynki.. no nie wiem, dzień pocałunku - zawsze kwiaty a w tygodniu bez okazji. Panie w osiedlowej kwiaciarni go wręcz uwielbiają. Przez te lata wszystkie moje kolezanki zazdrościły mi tego, jak kocha mnie mąż i jak o mnie dba.
Boże, jak mi teraz wstyd..

Nie wiem nic o kolejnej szansie. ja nie wiem co robić bo zdaję sobie świetnie sprawę z tego, że nas zamęczę. Wypominaniem, wypytywaniem, wyobrażaniem sobie ich tam.. jest to dla mnie na dzień dzisiejszy nie do przejścia.

Przeżyłam podobną mękę albo inaczej...przeżywam...trwa to już rok a ja nadal nie mogę zapomnieć... Nie wybaczyłam, nie potrafię. Codziennie przypominają mi się tamte sms i słowa do "nicnieznaczącej" dziewczyny. Szansę drugą dałam, ale szybko ją zmarnował. Obecnie przeistoczył się w potwora i nie daje mi o sobie zapomnieć. Przeżywam piekło! Zastanawiam się czy nie pójść z tym na policję.

Nie w tym rzecz, że podkreślam zasługi męża. To są fakty, tak było. Pamiętał o mnie i dbał o dziecko, co wcale nie oznacza, że była
sielanka.. bo nigdy jej nie było tak naprawdę, nie u nas.
Jak jechał na ten cholerny wyjazd to urabiał mnie 2 tygodnie wcześniej, że szef dzwonił, że coś tam.. Nie miałam powodu nie wierzyć ( wtedy).
Mało tego, patrzył mi w oczy i trzymał za ramiona ( jezu, jak ja wszystko pamiętam).
Ale kobieca intuicja, czy może podświadomość jest na wagę złota chyba.
W dniu wyjazdu nawet poczekał aż zabiorę syna ze szkoły, żeby dać nam buziaka na pożegnanie, pomagałam mu się pakować a jak wychodził to pocałował mnie tak długo.. JUDASZ.

Przyszłość - nie wiem jak będzie z ..przyszłością.
Czy wybaczę - nie wiem.
Nie zapomnę tego nigdy , takiego bólu, cierpienia i rozczarowania się nie zapomina.
Na pewno zmieniam się bardzo, obawiam się jednak, że nie na lepsze. Kalkuluję ile mogę, choć mój stan nie pozwala mi jeszcze w pełni ogarniać wielu spraw.

Zrobił to raz. Z premedytacją.Chyba nie ma znaczenia ile razy ktos zdradza, to boli tak samo.

Dreamjump - wcześniej nie był potworem? Co sprawiło, że taki się stał?? Poluzował sobie po tym, jak dałaś szansę?Jeśli Cię dręczy psychicznie czy znęca się fizycznie to załóż mu kartę na policji, nie masz wyboru.

od od początku zamierza walczyć o nasze małżeństwo, czuje się winny i okazuje skruchę, chce rozmawiać, chce próbować.
Powiedział, co chce zmienić i mówi, że dostał nauczkę na całe życie, że nigdy więcej mnie nie skrzywdzi i takie tam..
Nie, nie wyprowadził się i mieszka z nami. Ale to mieszkanie razem to męczarnia dla mnie. On irytuje mnie na każdym kroku, wkurza mnie nawet ta jego okazywana dobroć. Nawet bym wolała aby poszedł gdzieś na jakiś czas i poczuł, jak to jest .. Ale on nie pójdzie, boi się, że całkiem mnie straci.
Więc lata z kwiatami, przeprasza i tak w kółko.

Ja nie jestem gotowa na rozmowę z nim, taką spokojną.
Widzę tylko jak nasz syn go potrzebuje, jak razem im dobrze... Najgorzej ucierpiałoby dziecko, mam tego świadomość.
Szkoda, że mój mąż nie zastanowił się nad konsekwencjami..

Byłam w podobnej sytuacji.
Powiem Tobie, co ja zrobiłam.
Pozwoliłam mu zostać. Ustaliliśmy, że do czasu aż nie będę pewna, co dalej z nami nie będziemy przewracać naszego życia do góry nogami głównie ze względu na dzieci.
To była jego szansa na pokazanie, jak bardzo mu na mnie zależy, a dla mnie czas na podjęcie jakiejkolwiek decyzji.
Oczywiście warunek konieczny to żadnych kontaktów z kochanką.
I tak żyliśmy obok siebie, ale wspólnie.
I to nie kwiaty, nie powtarzane setki razy słowa skruchy mnie "zmiękczyły", ale nasze rozmowy, jego uważność na mnie, znoszenie moich wybuchów gniewu.
I nam bardzo pomagała terapia par. Polecam.

Swoją drogą to dla mnie takie inne, że nie chcesz z nim rozmawiać. Ja chciałam wiedzieć wszystko. Ma to ten feler, że teraz wiem dużo więcej niż bym chciała wiedzieć.

No więc.. będzie trudniej niż myślałam.
Wczoraj robiłam mu niezłe jazdy, wypytywałam o kolejne szczegóły, wyzywałam a on na koniec powiedział, że mam się ZAMKNĄĆ.
I nie, nie w pokoju na klucz ( ;P)

Jak śmiał.. jak po tym , co zrobił ma czelność odzywać się do mnie w taki sposób.
I nie jest to pierwszy raz w tej sytuacji.
Tłumaczy się, że nie daje rady słuchać jak mówię rzeczy, które są totalnym nonsensem i wmawiam mu coś, czego nie było i się nakręcam do nieprzytomności.
Cóż, nie wiedział, że tak będzie???
Już mu ciężko a to przecież dopiero POCZĄTEK.

Rozkładam wszystko na czynniki pierwsze, każdy dzień, przypominam sobie wszystkie sytuacje, w których mogłam zwyczajnie zaufać mojej intuicji zamiast spychać gdzieś w czarną dziurę i niebyt, żeby nie zawadzała w " szczęśliwym pożyciu małżeńskim".

Mąż powtarza " musimy iść do przodu"...
dobre sobie:(

Wiem to..
Tylko jestem jak złapane w sidła dzikie zwierzę.
Chciałabym uwolnić się sama od siebie.

To " zamknij" było na koniec całego dnia..a miałam wczoraj wyjątkowo trudny dzień, więc wszystko jest jasne. No i jeszcze PMS (( Złożyło się.. Owszem, błagał długo abym przestała ale i tak nie powinien się w ten sposób odnosić.

Sport uprawiam czynnie..a od czasu jak zaczęłam czuć, że coś się wydarzyło tak potrzebowałam wysiłku fizycznego, że dzisiaj mam na brzuchu sześciopaczek, to mi bardzo pomaga, bez tego chyba bym wyskoczyła z balkonu.

Dzisiaj poprosiłam męża aby mnie... przycisnął. Dosłownie, aby mnie tak ścisnął, żebym nie miała siły oddychać, całe ciało.
i on tak zrobił, a że jest wielkim chłopem a ja mała to przyniosło to odpowiedni skutek, poczułam ulgę.

Wiem, wiem jak to brzmi.

Postanowiłam, że dzisiaj będzie dzień bez jazd. Dla dobra mojego i dziecka, wcale nie biorę pod uwagę, że jemu będzie lżej , choć to oczywiste.
Nie, ja i moje dziecko będziemy dzisiaj mieć fajny dzień. Po obiedzie jadę z synkiem na konie.
A jutro porozmawiam z mężem, wcześniej pod język validol.
Nienawiść mnie wykańcza, nie chcę tak funkcjonować.

Jakoś nie piszesz tak gdy zdradzają kobiety, kolejny hipokryta....

Betsy, pogubiliście się. Źle zrobił, nic go nie tłumaczy... ale...
No właśnie może to właśnie ten moment, byliście wyczerpani, szukał jakiegoś oddechu, zapomnienia od ciężkich chwil.

Ja myślę, że każdy zasługuje na 1 szansę.
Pod warunkiem, że:

- wcześniej jego postępowanie było bez zarzutu, dbał o Ciebie i dziecko
- że naprawdę szczerze prosi o tę szansę, że chce jej, że nie ma wątpliwości co do swoich uczuć.

Te momenty, Twoja złość, jego i Twoja niepewność co dalej też są ważne i potrzebne. Ty musisz przeboleć, wykrzyczeć, w jakiś sposób ukarać go za to, co zrobił. On musi wiedzieć, że to po Tobie nie spłynęło, że jego postępowanie nawet jeśli nie zniszczy Waszego małżeństwa, to porządnie nim wstrząśnie. Tak by miał świadomość, że kolejny taki numer nie przejdzie. Uważam, że zbyt łatwe, szybkie wybaczanie pokazuje mężczyźnie, że nic się nie stanie, gdy znów zbłądzi.

Porozmawiajcie, daj sobie czas na decyzje, a jemu na staranie się o Was.

Ja bym dała mu szansę. Potrzebujesz jednak czasu. Powiedz mu o tym

Czy radzę sobie dobrze ... nie sądzę.
Przeginam, wiem o tym.. a już na pewno ze wszystkimi wulgaryzmami w kierunku męża, nie będę tego więcej robić, czułam się podle, to nie w moim stylu, nie będę się w ten sposób poniżać. Bo tak, uważam, że takim zachowaniem najbardziej uwłaczam sobie samej. Już to zrozumiałam.

Treningi 4 razy w tygodniu ale chyba właśnie teraz potrzebuję 6.. i tak się zajechać, żeby nie mieć siły myśleć.
Mogę polecić każdemu , pod warunkiem, że potrafi w czasie ćwiczeń skupiać się na tym, co robi jego ciało, liczyć sekundy, koncentrować się na odczuwaniu mięśniowym, że tak powiem. Mózg się resetuje, zapomina się na trochę. Gdyby nie taka ucieczka to chyba byłabym już pacjentką psychiatryka.

Trudno powiedzieć, czy mąż był bez zarzutu, pewnie nie, tak jak i ja. jak się kłóciliśmy to leciały talerze. Ale naprawdę robił dla nas wszystko, co mógł. I byłabym niesprawiedliwa, gdybym teraz, w obliczu tego co się stało mówiła, że było inaczej.

Zrobiłam sobie plan działania, wszelkie odłożone sprawy , odwiedziny, porządki w dokumentach, fryzjer, kosmetyczka..a przede wszystkim czas dla synka - wszystko mam zapisane i dzisiaj odhaczyłam już 2 pozycje. Lista jest długa.
Chcę coś robić, inaczej leżę, płaczę, bądź bluzgam w smsach.
Na szczęście weekend się kończy.

A jak synek pójdzie spać to chcę spróbować chwilę porozmawiać, tak jak sobie to zaplanowałam.
denerwuję się bardzo.

A najczęściej to mam ochotę kopnąć go w jaja, tak mocno, najmocniej jak potrafię.. i jeszcze na nogach miałabym takie glany z blachą.

Biczuję się cały dzień.
Pisałam smsy pełne żalu.. już nie nasycone jadem ale właśnie pełne goryczy, wręcz rozpaczy.
Wchodziłam na stronę hotelu w którym byli, oglądałam zdjęcia...
Wciąż nie mogę pojąć dlaczego chciał mi to zrobić, dlaczego chciał to zrobić nam.

Myślę, że nigdy nie będzie w stanie wynagrodzić mi tego.
Nigdy, choćby nie wiem co robił to zawsze będzie to czas, który nie należał do mnie.

Ciężar zdrady jest przygniatający.

Nie ma sensu ciągnąć ...czego?
Mam pełne prawo pisać w moim wątku o moich uczuciach, bolączkach i cierpieniu.
Jestem w najtrudniejszym momencie życia.
I skoro zdecydowałam się o tym napisać publicznie, a uwierz mi, zajęło mi to trochę czasu , to będę kontynuować.
Może moje doświadczenie przyda się komuś, codziennie jakaś osoba dowiaduje się o zdradzie.

Dla mnie ma to sens.

Betsy...
"Biczuję się cały dzień.
Pisałam smsy pełne żalu.. już nie nasycone jadem ale właśnie pełne goryczy, wręcz rozpaczy.

Wciąż nie mogę pojąć dlaczego chciał mi to zrobić, dlaczego chciał to zrobić nam."

Ja robiłam to samo.
Mówiłam jeszcze: Dlaczego nas zabił, dlaczego nas zniszczył, dlaczego się nie bał, że straci moją miłość, dlaczego było mu to obojętne....

Jesteśmy razem.Boli cały czas.

Były wieczory, że rozmawialiśmy, a ja go tłukłam po gębie raz za razem  i znosił to.
Musisz rozmawiać. Wywalać z siebie wszystko. On ma to wszystko znosić. Ma rozmawiać. Musicie wszystko ukrywać przed dzieckiem. Płakać w ukryciu.

My odbudowujemy.
Jest bliskość.
co z zaufaniem? Nie wiem.

Jeśli czujesz, że go kochasz, jeśli czujesz jego szczerość w tym co się teraz dzieje-  próbujcie.

A ja Cię, Betsy, rozumiem. Sam doświadczyłem zdrady, ale choć nie była fizyczna (chcę w to wierzyć i wierzę), to i tak bardzo bolała. Tak sobie myślę, że gdybym był na Twoim miejscu, zachowywałbym się podobnie, jeśli nie tak samo. Ból, wyrzuty, a przy tym miłość i przywiązanie. To cholernie trudne, bo sprzeczne ze sobą. Myślę, że na Twoim miejscu, mimo ogromnego poczucia krzywdy, dążyłbym do ratowania związku, jeśli tylko bym widział szczerą chęć ratowania z drugiej strony. A Ty chyba tę chęć widzisz. Zbłądził, dał ciała po całości, niewiarygodnie Cię skrzywdził. Ale żałuje. I jeśli czujesz, że ten żal jest szczery, daj Wam szansę. Jeszcze może być pięknie...

Zapewne tak jest, niestety i masz dużo racji. Dziękuje, że to napisałaś.

Matizwrocka - czytałam Twój wątek, nawet się wypowiadałam w nim.
Życzę dużo siły, wiesz w czym hehe.
Dzięki za zrozumienie, takie ludzkie, zwyczajne.

Rozmowy są krótkie ale dążę do nich, żeby codziennie porozmawiać choć chwilę. To chyba daje mu nadzieję, jest wdzięczny, że się staram w taki sposób.

veri74 - czytałam wątki End_Aluzji .. Bardzo pomocne , szacunek za postawę dla autorki przeżyć...

Jest stanowczo za wcześnie na myślenie o rozwodzie. Jesteśmy razem od 15 lat a o zdradzie wiem od niespełna 2 miesięcy.
Tak, myślę o sobie.. a na pewno bardzo się staram to robić.

tak jak już ktoś wcześniej wspomniał ja miałam takie samo wrażenie po przeczytaniu Twojego pierwszego postu - Twój mąż Cie kocha. Ile tu wątków o zdradzie, rozmyślań -powiedzieć, nie powiedzieć, kombinowania, podchodów, prób zatarcia jakiś śladów. Wiem, że głupio to zabrzmi ale plus dla Twojego męża za to, że ogarnął się zaraz po fakcie (fakt, szkoda, że nie o krok wcześniej), że chciał powiedzieć, że bał się o Ciebie, nie swój tyłek. I wiesz to z wiarygodnego źródła, to nie bajki wymyślone przez niego na swoje potrzeby ale szczera prawda. Musisz mieć to na uwadze.

Nie byłam nigdy w podobnej sytuacji więc nic konkretnego nie mam prawa Ci doradzać, jedynie to to abyś sama się jakoś powstrzymywała przed katowaniem się tymi pytaniami o szczegóły, oglądaniem zdjęć hotelu itd. Wyobraźnia Cię zabije, w końcu nie będziesz wiedziała czy mężowi dostaje się za to co zrobił, czy za to co Ty sobie wymyśliłaś, zobrazowałaś. Nie pytaj, najważniejszą kwestię znasz, zdradził, tyle -reszta jak, gdzie, w jakiej scenerii itd. to tylko dodatkowe razy dla Ciebie, te informacje nie zmienią nic...

Życzę Ci dużo siły do przetrwania tego czasu i mądrych decyzji.

Dziękuję Wam za słowa otuchy.

Proszę, trzymajcie na mnie kciuki, za chwilę wyjeżdżamy na kilkudniowy urlop.
Zrobię co w mojej mocy aby powstrzymać się od nękania go, dla naszego wspólnego dobra.
Mam nadzieję, że wyjazd pozwoli mi odpocząć, jedziemy w taką górską dzicz, że będziemy zdani na siebie .
Na wszelki wypadek zapakowałam do torebki VALIDOL

Trzymam za Was kciuki! Oby do przodu, chociaż pewnie nie raz będzie ciężko:(
Ale tak jak przedmówczynie mówiły, wierzę, że akurat Twój mąż zasługuje na drugą szansę:))
Powodzenia! I jak najwięcej spokojnych, słonecznych dni:))

Jezu dziewczyno, oj daleka droga przed tobą. Jaki wstyd, babo głupia, przecież to nie ty zdradzałaś a on.

Wkur2w, żal, wściekłość, wstyd, smutek, zrozumienie, akceptacja i dopiero spokój.
Dlaczego będąc takim super facetem to zrobił, kocha nosi na rękach a?
Dlaczego nie porozmawiał, masa tego dlaczego...
Pozwól wypłynąć łzom, kiedy potrzebujesz, oczyszczają, do jasnej ch*** nie musisz być dzielna, zostałaś zdradzona, zraniona... pozwól sobie na żal, wiem ze zaraz minie. Po co to przechowywać na przyszłość.

Wiesz czytałam kiedyś tekst że w kobiety zdrada to uwaga poświęcona innej kobiecie a wg mężczyzny zdrada to jak żona się prześpi z innym.
Czy byłą to zdrada fizyczna - szybki sex, ulżenie lędźwiom.
Czy emocjonalna, rozmowy, czułości, przyszłość wspólna.
Dziecko niepełnosprawne, dwie prace, jak się ogarnialiście, mało mu było adrenaliny życiowej ze poszukał nowej...

Nie mam jednego wątku, chociaż go może zrobię, poczytaj moje odpowiedzi, są takie jak twoje, wara, nadzieja, rozpacz, smutek na koniec akceptacja nieuniknionego. Nie da się doradzić nic, każda z nas to przezywa inaczej, dla każdej to najgorsza porażka świata.

?
Bardzo chce żeby wam się udało, bardzo. Potrzebuje takiego dobrego końca.
Pamiętaj tylko, wala trwa, z emocjami z pamięcią, z przyszłością, z przeszłością.
?
Ale w walce obydwoje musicie stać po tej samej stronie barykady.
Wozu zwanego życiem sama nie udźwigniesz.
Rozumiem twoją potrzebę żeby wiedzieć, co, dlaczego, kiedy.
Ale
wiem z własnego doświadczenia że może się zdarzyć ze nie był to jeden raz, u mnie jak zaczęła "iść" lawinowo prawda okazało się że mój super mąż ideał wręcz już 5 lat temu miał pierwszą kochankę, w czasie gdy ja z synem w ciąży chodziłam.
Oby u ciebie tak nie było, że znasz tylko część prawdy.

to jest ważne, bardzo ważne i prawdziwe sformułowanie, oj bardzo

Potwierdzam, czas wyleczy rany, dystans i akceptacje.

Wg mnie tu u ciebie za dużo jest ...dam rade... jak byś tylko ty sama w tym była, to jakieś chore jest.
Wiele osób tu tak ma, ja udźwignę, j jajajajajajaajaja
i niezłe z tego potem jaja wychodzą.

Przemyśl to, u mnie po roku a nawet wcześniej wyszło ze nie mogę z M życ, kocham go do szaleństwa, co dzień oglądam zdjęcia i płacze.
Ale nie mogę żyć.
On zresztą też.

piszesz

Życzę WAM, wytrwałości, bądźcie tutaj światełkiem w tunelu dla wszystkich nas co walczą.

Powtórzę - jak wam uda się przez to przejść nic już was nie zniszczy, będziecie się kochać i mieć szczęśliwe życie.  Spróbujcie. Są silne podstawy żeby twierdzić że wam się uda.

Co tam u mnie...
Ano - ciężko jak ch.. , że tak się delikatnie wyrażę.

Właśnie jesteśmy na kolejnym wyjeździe, zwiedzamy piękne miejsca, jeździmy rowerami, pływamy w błękitnej wodzie.. a wszystko to jest takie brudne i skażone od zdrady. Nic nie jest piękne tak, jak na to zasługuje, żadne miejsce, żadna chwila, emocja, uczucie
Codziennie modlę się abym choć na chwilę mogła zapomnieć o tym i poczuć się naturalnie, zaznać jakiegoś uwolnienia.

Do niedawna potrafiłam zachwycić się czymś jak dziecko, zobaczyć coś fantastycznego i w piersiach zapierało mi dech, takie dojmujące poczucie niesamowitego piękna.
A teraz żelazna obręcz w środku i obojętność.

Cały czas mam poczucie, że coś jeszcze znajdę, czegoś się dowiem, ciągle się boję, czekam na sygnały, znaki.
Czy to normalne? Szukam dowodów, czekam na nie.
Może to oznaczać, że jest coś jeszcze? Czy takie reakcje są w tej sytuacji do przewidzenia?

Mąż wynajduje rozrywki, żeby nie było monotonii, czasem rozmawiamy, odpowiada na pytania ale jakoś już.. mniej chętnie.
Widać, że jest zmęczony i zrezygnowany, może dlatego, że absolutnie nic nie jest w stanie mnie uszczęśliwić i na twarzy mam wypisane cierpienie.
A może z innego powodu, sama nie wiem.

Jest bardzo ciężko.
Boże, jakie to wszystko popieprzone:(

Jestem z natury bardzo emocjonalna, uczuciowa. jest mi podwójnie ciężko z uwagi na charakter.
Ile czasu musi minąć do chwili wytchnienia..

Mam problemy z intymnością. Pojawiły się nagle. Nie potrafię, chociaż jest taki piękny - nie umiem.
Do niedawna było wspaniale, nawet lepiej niż wcześniej, znacznie lepiej ( zupełnie irracjonalne jak dla mnie, powinno byc tragicznie lub wcale).
A teraz nie mogę się zmusić do czegoś więcej.
Chyba tracę swoją wartość sexualną, tak bym to ujęła.
Masakra.

Witam

Widzę że tu kobieca dyskusja ale pozwolę sobie jako facet (w tym samym co wy miejscu)dołożyć swoje trzy grosze.
Niestety tych myśli nie pozbędziecie się z dnia na dzień możecie je jedynie jak bardzo możecie odganiać od siebie i to za wszelką cenę. Spróbujcie też dać odetchnąć drugiej stronie ,przecież same piszecie że staje na rzęsach aby było fajnie ,doceń to i po miomo swoich myśli pokaż że to doceniasz. Zrobił źle -fakt, ale on też potrzebuje akceptacji swych poczynań aby mieć siłę dalej ciągnąć ten wózek (coś mi się widzi że zdradzający jeżeli widzi miłość i wybaczenie zdradzonej osoby cierpi też bardzo mocno)
Trzeba wszystko na początku wyjaśnić a potem za wszelką cenę nie wracać do tego (choć myśli na pewno będą wracały, mam nadzieje że z biegiem czasu coraz rzadziej)
Powodzenia życzę rumpel

Betsy
Właśnie puściłaś wolno złe myśli i emocje,
Przestałaś je zasilać
Uwalniasz się od nich
Ale bądź czujna, bo one przyczajone za rogiem czyhają na Twoją chwilę słabości.
Przytulasy

Rumpel napisał w tym wątku coś takiego, że osoby zdradzające ( pewnie te, które żałują swojego czynu) jeśli widzą miłość i staranie się drugiej strony ( celowo nie piszę o wybaczeniu - o tym długo mowy nie będzie) cierpią bardziej .
Coś w tym jest.
Mój mąż mówi, że gdy widzi jak wyciągam sama do niego rękę to czuje się jak ostatni śmieć. Oczywiście nie to jest moim zamiarem, moje intencje są szczere i dobre , dla niego to jest coś niebywałego. Wręcz mi powiedział, że to akt odwagi i że kocha mnie po stokroć mocniej za te gesty, wie, jak wiele one kosztują.
Świetnie, że zdaje sobie z tego sprawę.

Dobrze, że zdecydowałam się nie drążyć tematu w takiej formie i ilości jak wcześniej. Trzymam się tego i jest mi lżej. Nie karmię się tym.
Owszem, myśli wracają, zrozumiałam, że za jakiś czas przestaną mnie dręczyć tak bardzo.
Wszystko jest bardzo świeże, wciąż to otwarta rana. Powiedzmy, że na chwile obecną udało się opanować obfite krwawienie.

A ja?
Zapisałam się na ciekawe studia podyplomowe i będę zdawać certyfikat z angielskiego:)
Uprawiam więcej sportu niż do tej pory, pięknie się opaliłam i czuję się dobrze we własnej skórze.
Robię dla siebie dużo.
Polecam!!!!

Do wybaczenia daleka droga
Nawet nie myślę w tych kategoriach. I nie chcę się też bawić w rzucanie słów na wiatr, mówić, że wybaczam a nie czuć tego wcale.
To za wielkie słowo, za duża odpowiedzialność. Nie jestem gotowa.
Daję miłość, rozmowę, czasem zrozumienie. Jest wdzięczny.
Nie spieszymy się, tak się nie da.
Nie zamieciemy pod dywan, na pewno. To nie jest żadne rozwiązanie.

Chciałabym kiedyś napisać szczerze, że mu to przebaczyłam.
Czas pokaże..

Przyjdzie na to czas. Wszystko ku temu zmierza.

Z całą pewnością masz rację Wiejska Baba, wiele rzeczy zrozumiałam i zauważyłam po fakcie, część dociera do mnie teraz.. a zapewne jest masa nauki także na przyszłość.
Jedną z wielu " mądrości" do jakich doszłam po tym wydarzeniu jest fakt, że można zupełnie nie mówić o miłości a kochać prawdziwie w czynach, tak też być kochaną przez drugą osobę.
Ja uwielbiałam słowa, wręcz taplałam się w nich. Jestem ( byłam???) typem misia przytulaka, wymuszałam wyznania, komplementy...codziennie. Zamęczałam sobą.
Wiem, to strasznie żenujące, kompletny brak wyczucia ale też jakaś niepewność, może za niska samoocena? Sama nie wiem. Pewnie wszystkie te elementy na raz.

Sytuacja na dzień dzisiejszy : jest lepiej.
Jednak ostatnie 2 dni przyniosły mi pogorszenie samopoczucia, łzy, strach.
Powiedziałam, że potrzebuję być sama, spałam w drugim pokoju, chciałam aby nikt nic do mnie nie mówił.. zwyczajnie, taka ucieczka.
Dzisiaj dochodzę do siebie.
Mam obawy, że takie " nawroty złego" będą pojawiać się co jakiś czas. Zapewne do momentu aż całkiem nie uporam się z własną, pogruchotaną psychiką.
Na wszystko potrzeba czasu.

Wstyd się przyznać ale nie patrzę już na męża tak, jak kiedyś.
Czasem jak mnie dotyka czuję takie " coś".. że chcę uciekać jak najdalej, wykąpać się, przebrać i iść przed siebie.
Powrót do normalności to ciężka, mozolna praca.

Mąż cudownie zajmuje się synem, w te wakacje wiele go nauczył, takich męskich rzeczy, podziwiam go za cierpliwość i oddanie, jest wspaniałym tatą, mówię mu o tym chociaż on teraz z trudem przyjmuje jakieś komplementy z moich ust.

A ja.. staram się głównie nie cierpieć i zajmować sobą, co zaczęło przybierać nieco niepokojącą formę.
Ale już sama to zauważyłam, oddaliłam się od bliskich i za długo przesiadywałam w kokonie.
Cierpieć pewnie długo nie przestanę ale nie chcę aby płaciło za to moje dziecko. Otwieram się. Bardzo powoli ale raczej skutecznie.