Zostawil mnie bez słowa, zaraz peknie mi serce

Na początku trochę ostro wyrażę swoją opinię i nie miej mi tego za złe - jak widać po Twoim poście padłaś przed nim na kolana. Skoro "na początku" było fajnie to nie trwało to zbyt długo sądząc po długości waszej znajomości.

Pozostawił dla innej kobiety swoją żonę, a kolejną kobietę też zostawił czy też się rozstał a Ty jesteś kolejną. Masz rację że raczej trzeba było zastanowić się na ewakuacją po takim wyznaniu albo obudzeniu na maksa swojej czujności choć wiadomo, jak nie doświadczysz to się nie przekonasz. Kobieta zawsze myśli że jest wyjątkiem od reguły, że z nią będzie inaczej niż z poprzednimi kobietami.

To coś czego nie wiesz sama o sobie? Czy takie wyznanie musi paść z ust faceta abyś to zobaczyła że taka jesteś? To natomiast nic nie mówi o zaangażowaniu tego faceta. Czyny liczą się bardziej niż słowa

A taka postawa już mówi sporo. Zawsze mógł przemilczeć temat kim dla niego jesteś - nie musi Cię przedstawiać jako kogoś i się tłumaczyć wszystkim, ale jeśli zrobił to w taki sposób że przedstawił Cię jako koleżankę to prawdpodobnie koleżanką dla niego jesteś.

Moim zdaniem facet nie wie czego chce. Zauważał Twoje zaangażowanie i włączył bieg wsteczny. Im bardziej będziesz napierać na spotkanie tym bardziej będzie uciekał Jeśli z nim porozmawiasz i powiesz że chcesz związku i traktowania Cię jak kobiety - moim zdaniem jego dystans nasili się choć w stosunku do siebie będziesz uczciwa bo powiesz jakie masz oczekiwania i co Ci siedzi wewnątrz. Pytanie co jest ważniejsze dla Ciebie i czy jesteś gotowa na to aby usłyszeć prosto w twarz że on nie chce z Tobą związku? Bo najprawdopoodbniej tak właśnie jest

Postaraj się nie myśleć o tym w ten sposób, że Ty jesteś ofiarą w tej całej sytuacji bo nie jesteś. Natrafiłaś na takiego faceta (swoją drogą zapewne nie bez przyczyny). Jesteś wrażliwą kobietą która chce oddać facetowi serce na dłoni więc jego strata że on tego nie chce uszanować. Tkwienie w tej relacji spotęguje Twoje cierpienie i ucierpi na tym Twój szacunek do siebie a tego chyba nie chcesz prawda? Co zrobić? Zdystansować się, odciąć, nie proponować spotkań, pomilczeć i nie odzywać się. A jak on się odezwie szczerze z nim porozmawiać ale nie na zasadzie pretensji czy wyrzutów tylko spokojna szczera rozmowa przede wszystkim z zadniem mu pytania - kim dla niego jesteś? Niech to nazwie, wytłumaczy gdyż z jego zachowania nic nie wynika. Wtedy będziesz miała jasność sytuacji. Tylko poproś go o konkretne nazwanie relacji i jego stosunek tu i teraz (zaznacz że nie chodzi Ci o przyszłość i deklaracje) Nie pozwól aby nawijał Ci makaron na uszy że nie wie, że zobaczy, że to trudne itd. Tylko zadaj sobie pytanie czy jesteś na to gotowa - jeśli nie, tak czy inaczej sugeruję odcięcie się.

Zależy jakie to koleżanki. Jak przyjaciółki które znasz od lat i im ufasz - proponuję na przyszłość wziąć pod uwagę ich zdanie, na bank nie chcą dla Ciebie źle i zawsze mogą zauważyć różne rzeczy którcyh Ty nie widzisz przez różowe okulary. Ale pokreślam  to muszą być zaufane osoby.

Jego nie straciłaś gdyż go nie miałaś w sensie emocjonalnym bo on jest obok (wszystko wskazuje na to że nie było Was). Wiem że to przykre ale może jak to zrozumiesz to będzie Ci lepiej się z tego otrząsnąć. Pamiętaj na przyszłość że jakikolwiek facet by się nie zjawił w Twoim życiu nie zawalasz swojego życia dotychczasowego - dbasz o studia, relacje z rodziną i przyjaciółmi, o swoją pracę (przede wszystkim!). Żaden facet nie jest wart tego aby poświęcić najbardziej cenne dla Ciebie sprawy - swoje dotychczasowe życie. To co teraz możesz zrobić to wszystko odkręcić i stanąć mocno na nogi. Nie skupiać uwagi na nim tylko na odbudowaniu swojego życia - studiów, znalezieniu pracy i przede wszystkim po tym jak się wyleczysz - nowego faceta który będzie Cię szanował. Uda się i nie wmawiaj sobie że się nie da.

Nie tłumacz go. Facet nie musi być skończonym draniem i bandytą aby tak postępować. Może być dobry, uczciwy i nawet wrażliwy a jednak do związku nie koniecznie się nadawać czy z jakichś powodów nie być się w stanie zaangażować z Tobą. Co oznacza że robi to Twoim kosztem (świadomie czy też nieświadomie). Kto zadba o Ciebie jeśli nie Ty sama? Jak wyżej - proponuję szczerą rozmowę (najlepiej przy okazji jak on będzie chciał się się spotkać/lub zadzwoni) ale postaraj się aby była ona rzeczowa i jak najmniej emocjonalna. Trzymam kciuki za Ciebie!

Jednak zasady są po to by się ich trzymać. Pracy nie zawalilam przez niego, umowa dobiegła końca, sesje w większości oblalam bo zamiast się uczyć wolałam byc z nim. Mój błąd. Mogłam myśleć, ze coś miedzy nami jest jak mi powiedział, ze jest w takim wieku, ze na wesele nie bierze juz koleżanek. Mówił, ze jesteśmy razem i był rozczarowany, że nie poznał moich przyjaciół, stąd nie rozumiem tak diametralnej zmiany zachowania. Zaakceptowalam jego wady, bo albo bierzesz kogoś takim jakim jest, albo szukaj dalej. Docenialam, ze jest ze mną szczery, poza tym kazdy ma prawo popelniac bledy. Opowiadal mi to wszystko by nie zrobic drugi raz tak samo a wyszlo identycznie. Postaram się zapamiętać dobre chwile a ze złych postaram się wyciągnąć jakieś wnioski.

To wszystko jest na moje własne życzenie, wiem to, ale nic nie poradzę, ze jest mi cholernie smutno, czuje sie jak szmata, zabawka która jak sie znudzi to odkładasz ja na półkę. Tak było wcześniej jest i teraz.

Nie myśl tak o sobie. To w niczym Ci nie pomoże. Teraz musisz wykazać się siłą i wiarą w siebie - masz do odbudowania dużo spraw więc jeśli nie zmienisz nastawienia to pogrążysz się całkowicie a tego chyba nie chcesz prawda?
Głowa do góry - obmyśl plan naprawczy aktualnej sytuacji a jego odstaw póki co na bok, zajmij głowę sobą i swoimi sprawami.

Ten mój "niezdecydowany" to też pod tą klasykę się chyba kwalifikuje? :-)

Przyczyny niepowodzeń w relacjach damsko-męskich bardzo często mają podłoże w relacjach w domu, między matką i ojcem ale również między samym dzieckiem i rodzicami.

Pewne sytuacje w przyszłości (w życiu dorosłym)są odtwarzane jako te podobne z domu rodzinnego - jakie to sytuacje, powinnaś odpowiedzieć sobie na to pytanie sama, gdyż nie znam Twojej przeszłości. Może wchodzisz w rolę swojej matki i prezentujesz taką postawę wobec mężczyzn jak matka wobec ojca? Może rekompensujesz sobie pewnymi zachowaniami braki z dzieciństwa? Braki miłości/czułości/opieki/dowartościowania?
Lepsze zrozumienie siebie to większa świadomość a większa świadomość to większe panowanie nad tym co się dzieje w Twoim życiu.

Nie patrz na zdanie innych - oni nie mają pojęcia co się odgrywa w Tobie i co się dzieje. Ja zawsze ucinałam rozmowy krótko, nie tłumaczyłam się dlaczego zakończyła się relacja. Mogą równie dobrze pomyśleć że nie zostałaś zostawiona tylko sama stwierdziłaś że to mężczyzna nie dla Cebie. Nie tłumacz się, to nie jest ich sprawa i postaw jasno granice jak będą próbowali się dowiedzieć czegoś więcej.

Co do jego przekonywań - nie ma na to rady. Sama musisz sobie zadać pytanie czy dasz mu szansę czy nie jeśli coś Ci obieca, zadeklaruje się.
Nikt tej decyzji za Ciebie nie podejmie  a nawet jeśli to nie będzie ona Twoja i cokolwiek ktoś nie powie Ty zrobisz tak jak Ci serce podyktuje.

Dziękuję choć wiesz jak to jest "szewc bez butów chodzi" - sama mam różne wątpliwości w relacjach z facetami i też są chwile kiedy nie wiem co robić :-)

Inni coś chcieli - uciekałaś. Ten nie chciał, więc goniłaś niedostępnego? Jeśli tak, to masz duzy problem z poczuciem wartości i relacjach w rodzinie (schemat proszenia o miłość).
Jesli nie zrozumiałem to nie było postu.

To teraz czemu poczułaś, że tego rozczarowania nie będzie? Myslisz, ze da sie to przewidzieć?

Nie płacz tylko zajmij się sobą i zapomnij. A na przyszłość nie wchodź facetowi tak szybko do łózka przekonasz się czy tak mu dalej zależy czy zniknie i zabawi z kolejną panną.

Teraz potrzeba czasu abys o nim zapomniała.

Wykorzystał się, pobawił i uciekł.