pewność siebie, walka o swoje - kontra uległość

Bardzo dobrze zaczęłaś swoją przemianę, starasz się być asertywna i mówisz otwarcie co Ci się nie podoba w czyimś zachowaniu. To normalne, że nie zawsze umiemy od razu właściwie zareagować. Czasem lepiej zrobić to później, po przemyśleniu i tak właśnie robisz. Z czasem na pewno będziesz w tym coraz lepsza i będziesz umiała się bronić. Nie wymagaj od siebie żeby być doskonałą (może rodzice są wymagający?), ważne że starasz się wszystko robić dobrze. A z tą opinią nieudacznika to może być tak, że Ty tak o sobie myślisz, wyolbrzymiasz swoje potknięcia, i to myślenie udziela się innym. Czy uważasz, że znajomi odsunęli się od Ciebie z Twojej winy? Może nie tyle się odsunęli, co mniej masz z nimi kontaktu bo się rozjechali, pozakładali rodziny, mają nowych znajomych.

Dziękuje za odpowiedzi !

Tak, staram się nad tym pracować cały czas, było za dużo sytuacji w moim życiu, gdzie mnie paraliżowało np w sytuacjach gdzie czułam, że doszło do nieporozumienia a wyszło jakbym ja coś źle zrobiła- paraliżowało mnie, słowem sie nie odzywałam. Więc jak się domyslacie naprawdę chce coś z tym zrobić! Dla przykładu opiszę krótką sytuację; na wyjezdzie - czesc osob z którymi byłam wraz ze mną nie miała miejsca do spania bo w hotelu miejsca były wszystkie zabukowane wiec inna czesc znajomych zaproponowala ze nam pomogą oferując podłoge, łożko,  po prostu miejsce do przespania się. Gdy tam dotarlismy ja odruchowo spytalam sie czy ktos idzie do lazienki nikt sie nie odzywal wiec powiedziałam, ze ja idę w takim razie, i w czasie gdy szykowałam rzeczy znajomy który nam udostepnil czesc pokoju zaczal tez sie szykować do łazienki i ja zapomnijac w ogóle o tym, że to ja jestem tu goscinnie zartem powiedziałam ze ja byłam pierwsza, zapomniałam po prostu ze to ich pokoj i chwile tylko po tym jak to powiedziałam od razu poleciał komentarz od innej osoby " chwila to jest ich pokoj nikt tu to my jesteśmy tu w gosciach" i to wszystko było powiedziane w taki sugestywny sposob, upominajacy, i mnie zablokowało bo ja zwyczajnie o tym nie pomyślałam i sie zachowałam tak jakbysmy po prostu wszyscy razem gdzieś byli na "tych samych warunkach" zapomnialam sie po prostu i zamiast jakos to sprostowac mnie zablokowalo po prostu nie potrafilam nic powiedziec. I takich sytuacji jest masa w moim życiu przez co boję sie tego, za kogo ludzie mnie mają. Dodam, że tamta sytuacja nie działa się wśrod moich bliskich a wśrod osob przy których nie dokonca czułam się swobodnie. I mialam tez wrazenie ze mnie oceniaja za to własnie ze nie potrafię się bronić co tym bardziej utrudnia mi otwarcie się. Wiem zycie tak to wyglada, dlatego teraz po prostu potrzebuje mimo tego jakoś to wypracowac w sobie. Jednak naprawde boje się tego na kogo sie prezentuje w takich sytuacjach. Wydaje mi się że ludzie po prostu po takich czymś mnie obgadują, że jestem słaba bo nie potrafię się wybronić. Jest jedna taka znajoma, która notorycznie mi coś zwraca uwagę, faktycznie z boku coś może wyglądać z mojej strony niekulturalnie jak np musialam wyjsc wczesniej z zajec w trakcie wykladu, co jak wychodziłam ona skomentowala to, że troche to brak szacunku, na co ja odpowiedzialam ze po prostu muszę wyjśc koniecznie. Ale sam fakt po prostu, że ktoś na mnie patrzy jakbym zachowywała się chamsko, podczas gdy nie mam takiej intencji mnie przeraża. I cięzko mi wtedy ogarnąc cała taka sytuację . Nie wiem czy możecie mi coś doradzic na to ? Ja chyba bardzo boję się, że bedą mnie postrzegać jako osobę, która jest jakaś nie w porządku, właśnie przez te wszystkie sytuacji z których sie nie wytłumaczyłam, a dodam, że poczatek tego już miał miejsce gdy byłam mała, miałam 8 lat i ktoś wydzwaniał po wszystkich dzieciach z klasy podając się za mnie i obrazajac rodzica czy tam dziecko, ktore odebralo , plus w tym wszystkim ten dzieciak zadzwonil tez do mnie, podejrzewam, że to byl moj znajomy z podwórka i tez dostałam taki telefon, a nastepnego dnia w klasie na lekcji zobili glosowanie kto uwaza, że to ja dzwonilam i wiekszosc klasy zaglosowalo na mnie i zostalam o to oskarzona i tez nie potrafilam nic powiedziec, wybronic się . Takze mam taki odcisk odnosnie tego nie wiem czy ktos tak mial i jak sobie z tym poradził? Mam tez nadzieje ze pisanie tutaj troche mi w tym jakos pomoze, moze mnie gdzies oswieci , bo nie chce być juz po prostu ofiara takich sytuacji, mam tego serdecznie dosc .

Witam Cię kochana
Powiem Ci, że miałam kiedyś bardzo podobnie. Bałam się odezwać, powiedzieć to co chcę. Bardzo przeżywałam to co ktoś o mnie pomyśli. I kończyło się to tym, że byłam taką szarą myszką co prawie wcale się nie odzywała. Też miałam jakieś momenty kiedy czułam się pewniejsza siebie i wtedy więcej mówiłam. Wtedy byłam zdziwiona, że ja tak potrafię. W domu zachowywałam się inaczej, potrafiłam się kłócić z rodziną i mówić co mi się podoba, a co nie. Jednak gdy wychodziłam z domu np. do szkoły od razu ta pewność siebie uciekała. Byłam strasznie uległa, gdy na forum klasy było zadawane jakieś pytanie, ja bałam się pierwsza odpowiedzieć, czekałam aż ktoś pierwszy coś powie, zaproponuje. A ja się na wszystko godziłam.

Jednak zmieniłam się bardzo. Zrozumiałam, że to co myślą o mnie inni nie jest aż tak bardzo ważne. Najważniejsze jest to co ja sama sądzę. Nie boję się już wyrażać swojego zdania, konfrontować się z innymi. Jak coś mi się nie podoba to od razu to mówię, nie przejmując się co inna osoba o mnie pomyśli. Szkoda życia na zamartwianie się takimi sprawami.

Doskonale wiem jakie to dla Ciebie ciężkie, ale wiedz, że można to zmienić ! Ja jestem tego przykładem.
Teraz jestem pewna siebie prawie zawsze, mogę porozmawiać prawie z każdym, pierwsza zagaduję ludzi, mówię to co myślę, jestem spontaniczna. No po prostu duża zmiana nastąpiła we mnie.

Trzeba po prosto zmienić swoje myślenie i uzmysłowić sobie, że to my decydujemy o swoim życiu i to my jesteśmy najważniejsi. A ludzie będą zawsze coś myśleć, ale to nie znaczy, że my mamy się tym przejmować.

Pomyśl, Ty też pewnie myślisz różne rzeczy o swoich znajomych i czy przez to, że np. źle o kimś myślisz ta osoba będzie się tym przejmować? Nie, bo ma dystans do tego i dla niej ważne jest tylko i wyłącznie co ona o danej sprawie myśli.

Gorąco Cię pozdrawiam i życzę wiary w siebie, a jak będziesz ją miała to wszystko jest możliwe

Powiem Ci, że zajęło mi to około roku. I mogę Ci też powiedzieć, że takie problemy co ja miałam i co Ty masz teraz najczęściej są wynikiem rożnych przeżyć z dzieciństwa. I niestety trzeba wrócić do tych wspomnień, żeby zrozumieć, że przez wiele lat źle się myślało i miało się złe poglądy na różne sprawy. Największy wpływ na takie myślenie negatywne ma rodzina ( rodzice). Gdy patrzysz na swoje życie, widzisz coś podobnego do tego co teraz napisałam? Widzisz, że mogło faktycznie tak być?

Nie masz za co mi dziękować, chciałabym Ci bardzo pomóc, bo wiem przez co przechodzisz

Można z takiej sytuacji wyjść ogromną ręką, ale tak samo można dostać takiego urazu, że potem zostać sparaliżowanym na takie sytuacje. Różnie to bywa. Zależy od osoby.

zaklopotana123451 tak dokladnie to widze i też myslę ze przez sytuacje z dzieciństwa czy słowa rodziców mam tez jakies zaburzone postrzeganie samej siebie, a powiedz mi tylko pracowałaś nad tym sama, czy potrzebowałaś jakiejs terapii? bo ja ostatnio sama dużo wracałam tylko czasami trafiam na przeszkode typu i tak cięzko zmienić mi postrzeganie inne siebie, dopuścić inna wersję niz ktoś mi mowil, siedzi to we mnie mocno, tak jakbym wierzyła na słowo rodzicom a oni widzieli mnie dość przeciętnie i też właśnie jako kogoś kto jest słaby we wszystkim , więc moze rzeczywiście to to , bo do tej pory uwazałam, że skoro tak myśleli i mówili no to pewnie mieli racje, sama widziałam swoje błędy, albo jak coś mi nie wychodziło i widziałam swoje niedoskonałości i to było dla potwierdzeniem ich racji . Jeszcze to nie wiem jak obejśc, jak to ugryźć by na właściwe tory to zeszło.

dymitrop oj myślę ze bardzo byłabym z siebie dumna gdyby coś mi sie wielkiego takiego udało pokonać, bo już mi się pare razy poudawało nie dać po sobie pocisnąć i czułam niezłą siłę, wiec co dopiero wszysktie inne sytuacje w ktorych mnie zacina , choc tak jak i zaklopotana123451 wspomina też się zgodzę z tym bo probowałam "poradzic sobie" z sytuacjami niektorymi nie będąc na to gotowa i wyszło gorzej i jeszcze kolejna trauma doszła wiec to zalezy po prostu i myślę ze nad samym sobą trzeba pracować caly czas, umacniać się i potem probować jak się bedzie o siłach stawiac się innych , bronic swojego zdania czy cos. Bo jak mi sie zdarzało w trakcie tych sytuacji ze postzregałam siebie bardzo negatywnie to naprawdę to był silny wtedy ładunek emocjonalny , ktory mialam wrazenie zgniecie mnie:P i mi się włączało też myślenie ze wszyscy dokoła mnie cisnął po mnie i postrzegaja mnie tak jak i ja siebie widze, no ale teraz postaram się jakos zdystansować i olać jak mnei postzregają. Wasze odpowiedzi juz mi pomogły bo już gdzieś tam czuję ze macie kompletna rację i sama chce w to wierzyc

Uwierz w Siebie, nie porównuj się z innymi. Porównuj się tylko sama ze sobą. Stań przed lustrem i powiedz: Tak ja codziennie staje się bardziej asertywna, pewna siebie, jestem wyjątkowa i nie pozwolę aby ktoś swoim zachowaniem wpływał na moje samopoczucie.
Zacznij szanować siebie wtedy inni będą postrzegać Cię inaczej, nie pozwól aby ktoś sprawiał przykrość , a jeżeli to robi odwdzięcz się tym samym.Mam wrażenie ,że robisz z siebie ofiarę i to sama przed sobą, zmień myślenie kochana.Ja również miałam z tym jakiś problem lecz w mniejszym stopniu , zawsze byłam dla wszystkich miła, nawet jeżeli ktoś mnie uraził nie umiałam się bronić.Sama pracowałam nad tym , a zaczęłam od poczucia własnej wartości.Ludzie są na jednej równi , nie ma lepszych czy gorszych , wygląd czy stan materialny nie ma z tym nic wspólnego.To TY jesteś wyjątkowa , to TY jesteś osobą , która zasługuje na szacunek i która nie boi się stawić czoła głupim '' ludziom''. To TOBIE ma być dobrze, to Ty masz wychodzić z sytuacji z uśmiechem na twarzy i z dumą. Pozdrawiam i mam nadzieję,że  po przeczytaniu mojego postu powiesz:'' KONIEC, OD DZIŚ JESTEM PEWNA SIEBIE, NIE DAJE SIĘ INNYM ,  JESTEM Z SIEBIE DUMNA , JAK JA KOCHAM SIEBIE''. Pamiętaj ,że poczucie własnej wartości jest pierwszym schodkiem w dążeniu do zerwania z nieśmiałością.

Wyjaśnij mi, dlaczego się jeszcze nie wyprowadziłaś i nie zaczęłaś żyć na własny rachunek?

Pierwszą rzeczą jaką powinnaś zrobić, to uświadomić sobie w końcu, że mama taka jest i się NIE zmieni. To trzeba zaakceptować.

Rób swoje, nie wchodź z nią w dyskusje i wyprowadź sie z domu.

A dlaczego tylko wchodzi w grę wyprowadzka z miasta? Twoja mama Cię nęka, ciągle Cię odwiedza? Nie możesz jej powiedzieć, by nie przychodziła tak często?

No to dobrze, że byłaś na jakiejś terapii. Tylko z tego co mi wiadomo, to na grupowej o wiele razy szybciej widać efekty, niż na indywidualnej. I tutaj nie chodzi o żadną odwagę, bo bałam się tego bardzo, też tego, że spotkam znajomych. Ale najważniejsze w tamtej chwili było dla mnie, bym dążyła do tego, by było lepiej. Czasami w życiu musimy na coś się zdecydować, nawet jeśli chorobliwie się czegoś boimy.
I jestem pewna, że też byś sobie poradziła. Człowiek nie jest sobie nawet wyobrazić, jak wiele rzeczy potrafi dokonać, dopóki tego nie zrobi.

Twoja mama źle robi, że zwala winę na Ciebie. Ale ona taka jest i Ty nic z tym nie zrobisz. Krzywdzi Cię ona, ale taka to już jest.
Ty możesz jedynie albo aż zmieniać siebie i decydować o sobie.

Wierzę, że na pewno Ci się uda poprawić swoje życie