Dlaczego on się tak zachowuje? [Pomocy!]

Witam. Mam pewien problem z rozszyfrowaniem zachowania pewnego chłopaka (do niedawna wydawałoby się, że bardzo dobrego kolegi [nazwijmy go "M."]). Pracowaliśmy w tej samej firmie, ba, nawet w tym samym dziale, więc mieliśmy sporo czasu, aby dobrze się poznać. Żarty, długie rozmowy (nierzadko flirt) były na porządku dziennym. Oczywiście żadne z nas nie brało tego na poważnie, chociaż oboje byliśmy singlami. Niedawno jednak w moim życiu pojawił się pewien mężczyzna ("J."). Jest przystojny, czuły i posiada ogromne pokłady poczucia humoru. Wyraźnie zabiega o moje względy, obsypuje mnie drogimi prezentami, robi maślane oczy, chce spędzać ze mną jak najwięcej czasu i generalnie twierdzi, że się zakochał. Jego najlepszy kumpel już nam kibicuje... Wiem, że nie chce mnie zaliczyć, a chodzi mu o coś więcej (to nie typ casanovy). Na razie jesteśmy na etapie "trzymania się za rączkę", objęć i pocałunków. Zdaję sobie sprawę, że to brzmi śmiesznie, kiedy pisze to 23-letnia kobieta, ale nie potrafię się przełamać, aby pójść o krok dalej. J. też to widzi. Rozmawialiśmy na ten temat wielokrotnie; pytał mnie, co jeszcze może zrobić, abym wreszcie się do niego przekonała. Naprawdę jest mi go szkoda, bo w głębi duszy wiem, że perfidnie go zwodzę. Najgorsze jest to, że nie mam odwagi powiedzieć mu tego prosto w twarz! Pomimo tych całych starań, jest dla mnie tylko bardzo sympatycznym kolegą i wątpię, aby to kiedykolwiek miało się zmienić... Sądzę, że ta blokada wynika po prostu z tego, że zaczynam coś czuć do M... Niedawno J. odwiedził mnie w pracy. Zastał mnie i M. roześmianych, w trakcie ożywionej rozmowy. Kulturalnie się przywitał, a jako, że była pora lunchu, zaproponował, żebyśmy poszli coś zjeść. J. cały czas szukał ze mną kontaktu, dotykał mnie i komplementował. M. prędko zmieniał temat. Widziałam, że czuje się niezręcznie, więc kiedy tylko miałam okazję, tonowałam swego adoratora. Rozmawiałam z nimi jak równy z równym, po koleżeńsku, żeby unikąć niepotrzebnego kwasu. Następnego dnia o tej samej porze J. już się nie zjawił, bo pracował. M. zapytał o jego nieobecność, a ja odparłam, że to nie jego interes (żałuję tego, jak cholera!). Po tym incydencie jednak nadszedł dzień, którego żałuję jeszcze bardziej... Zaczęło się dobrze: M. zaprosił mnie na wieczorny spacer. Rozmawialiśmy, żartowaliśmy - czyli standard. Nagle M. wszedł na temat pracy, a dokładniej projektu przy którym wspólnie pracujemy. Zarzucił mi niedbalstwo, bezmyślność i kompletny brak pojęcia tematu. Poleciały ostre, niecenzuralne słowa w moim kierunku. Byłam zszokowana, nie znałam go od tej strony. Wymieniliśmy jeszcze kilka zdań (wciąż było chłodno, ale już bez epitetów; mam wrażenie, że zorientował się, że przesadził), po czym odeszłam. Upokorzył mnie, oczernił, znieważył... i to facet, którego tak polubiłam Za dwa dni zadzwonił do mnie i zapytał czy idę na imprezę firmową. Odpowiedziałam twierdząco. Na bankiecie unikałam jego towarzystwa, on wręcz przeciwnie. Co i rusz kręcił się w pobliżu. Dosłownie ustawiał się na wprost mojej osoby, aby zaznaczyć swoją obecność. Byłam silna i nie odezwałam się do niego ani słowem, chociaż w głębi duszy chciało mi się krzyczeć... Przez kolejne dwa dni ignorowaliśmy się nawzajem. Teraz od tygodnia nie ma go w pracy, nikt nie wie, co się z nim dzieje. Martwię się. Chciałabym, żeby było jak dawniej. Chciałabym jakoś załagodzić tę sytuację, ale rozsądek podpowiada mi, że to on powinien mnie przeprosić... W końcu to nie ja na niego naskoczyłam. Nie wiem, co mam teraz robić, ciągle o nim myślę... Dlaczego on tak się zachowuje?