Jak powstrzymać tego psychopatę?

Cześć, rozumiem Cię doskonale. Mam podobny problem z ojcem, ale nie do końca. Mój ojciec nie pije, pracuje na delegacjach, ale kiedy wraca do domu to jest koszmar. Najbardziej wyżywa się na mojej mamie i na mnie, a mam jeszcze dwoje rodzeństwa. Uważam, że jest chory psychicznie, ale bardzo trudno byłoby to udowodnić.  Potrafi chodzić po mieszkaniu i nas wyzywać, zaglądać pod łóżko i szukać bałaganu, żeby nas zgnoić. Wszystko musi być jak on chce. Baba to tylko do garów 24h. Śniadanka, obiadki, desery, kolacje, wszystko musi być na czas. Łożeczko trzeba mu zrobić, rano poscielić, sprzątać po nim, załatwiać jego sprawy. Potrafi robić wojnę o to, co było kilka lat temu. Jest mistrzem w gnębieniu psychicznym. Zgnębił moją mamę tak, że jest na lekach psychotropowych, a ja mam zaniżoną samoocenę. Ja bym go już dawno wywaliła z domu, ale moja mama jest typem kobiety "ofiary", która nie potrafi rozwieść się z ojcem. Wspieramy ją i w ogóle, ale to nic nie daje. Ona i tak będzie z nim dalej, mimo, że ją wyniszcza. Tylko nie zdaje sobie sprawy, że ojciec niszczy też mnie. Mówi mi, że inne córki jego sióstr i braci są lepsze, że do niczego się nie nadaję. Kiedyś mnie bił, ale jestem już pełnoletnia i powiedziałam, ze jak mnie dotknie to wezwę policję. Przykra sprawa, czekam tylko, aż się wyprowadzę i zerwę z nim kontakt raz na zawsze. Kiedyś wdałam się w zwiazek z chłopakiem, który okazał się być podobnym do mojego ojca, ale dałam radę z nim zerwać. Najważniejsze to mieć siłę i się wspierać. Wspieraj mamę, mam nadzieję, że nie jest taka jak moja. Najlepiej jedźcie do ośrodka interwencji kryzysowej, tam są prawnicy za darmo. Będą w stanie Wam pomóc. Ja sama byłam kiedyś z mamą u takiego prawnika w ośrodku i byłam pod wrażeniem, tego co nam zaoferował. Mógłby usunąć ojca z naszego życia i jeszcze płaciłby mojej mamie za te znęcanie psychiczne, ale moja mama jest za słaba, żeby podjąć takie kroki. Warto pojechać i przynajmniej sie dowiedzieć.

Twoja mama chyba nie rozumie, że Twój ojciec ma wpływ na całą rodzinę, a szczególnie na Ciebie i siostrę. Wy wszyscy cierpicie. Jeśli Twoja mama nie podejmie kroków to nic z tym nie zrobicie. Ona sama sobie funduje takie życie, za długo w tym tkwi... Przykro mi...

Niestety ofiarą przemocy fizycznej czy psychicznej nie stajemy się ot tak z dnia na dzień. Problem trwa miesiącami, latami, gdzie początkowy szok i ból spowodowany przemocą powoli zamienia się w syndrom ofiary, syndrom wyuczonej bezradności.

Maltretowana kobieta ( lub też mężczyzna ) najczęściej wstydzi się lub boi poprosić (albo jedno i drugie) o pomoc.
Sytuacja taka naprawdę do łatwych nie należy.
Uzależniona np. finansowo, nie mająca gdzie odejść aby zamieszkać razem z dziećmi, często zastraszana, bita, poniżana psychicznie milczy i... cierpi. Niestety najczęściej cierpią też dzieci.

Tym bardziej, że oprawca tworzy sobie na zewnątrz - pośród znajomych, dalszej rodziny jak również w pracy - jeśli w ogóle pracuje -  obraz niemal idealnego męża i ojca. To wyjątkowo egoistyczny i wyrachowany typ osobowości.

I tak jak kamień od gotowania nie stanie się miękki tak nie ma co liczyć na to, że kiedykolwiek on sam z siebie się zmieni.
Otóż sam się nigdy nie zmieni ale można sprawić, że sam zacznie się bać i  może go to powstrzymać od dalszego katowania i krzywdzenia swojej rodziny.

Nikt chyba, kto nie był w związku z takim psychopatycznym potworem nie potrafi sobie nawet wyobrazić jak olbrzymie spustoszenie w psychice może z biegiem lat zrobić jeden oprawca.
Jak kropla wody drąży skałę tak to bydlę drąży i niszczy jakiekolwiek poczucie własnej wartości u swojego partnera i niczego nie winnych dzieci...

Tak naprawdę niezwykle chory system jaki mamy bardzo często nie pomaga ofiarom a zdarza się, że wręcz chroni katów znęcających się nad najbliższymi, choć w ostatnich latach widoczna jest minimalna poprawa i oby narastała.

Gnębione żony powinny jednak zdawać sobie sprawę z faktu, że nie korzystając z usług przysługujących im pomocy prawnych, nie walcząc o poprawienie, uzdrowienie swojej i dzieci sytuacji, niestety w świetle prawa stają się jakby współodpowiedzialne za to, że nie broniły, nie ratowały swoich dzieci za które przecież są odpowiedzialne. Warto o tym pamiętać.

To bardzo trudne ale nie niemożliwe żeby przeciwstawić się swojemu oprawcy!

Twoja mama powinna przełamać wewnętrzne  opory, wstyd i strach i skorzystać z wszelkich form pomocy jakie oferują odpowiednie urzędy a zacząć można od choćby założenia psycholowi niebieskiej karty, od wezwania policji, skorzystania z niebieskiej linii, z usług prawnika w pomocy społecznej  itd. itp.
Gnębicielowi rodziny czasem wystarczy świadomość groźby bata nad nim żeby powstrzymał się od dalszego wyżywania się, od znęcania. Wygranie z psychopatycznym oprawcą nie jest niemożliwe.

Boże! Czytając ten post czułam się jakbym czytała o sobie Też mieszkam na wsi i mój ojciec przejawia podobne zachowania do Twojego. Też wydaje mi się, że oprocz alkoholizmu jest chory psychicznie. Miewa okresy, w których awanturuje się nieustannie przez kilka miesięcy. Autorko, rozumiem Cię doskonale. Również nie mam pojęcia, co można zrobić, aby temu zaradzić. Leczenie przymusowe nie wchodzi w grę, gdyż jak slusznie zauważyłaś - nie da się udowodnić, że z daną osobą jest coś nie tak. Łatwo jest napisać: "idź z tym na policję albo do prokuratora", ale jak się naprawdę jest w takiej sytuacji to ciężko o cokolwiek. Ja już się osobiście poddałam. Cieszę się, że zaczynam studia od października i że wreszcie się wyprowadzę. Wiem, że mama raczej też kiedyś od niego odejdzie... Szkoda mi tylko mojego domu. Tego, że raczej w przyszłości nie będę miała gdzie przyjechać, ale cóż... To piekło musi się kiedyś skończyć. Życzę Ci większej wytrwałości i trzymam kciuki

Fakt, gorzej to będzie jak nic z tym nie zrobicie. No cóż... bójcie się nadal i miejcie to swoje "stereotypowe myślenie". Poza tym co by ludzie powiedzieli gdyby tak przeciwstawić się mężowi?... bo przecież przyrzekało się: -    "...świadomy praw i obowiązków, uroczyście oświadczam, że uczynię wszystko żeby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe".

Czy ojcowie, którzy zamieniają życie swoich najbliższych w koszmar pamiętają o tym co przyrzekali sobie nawzajem?  Wątpię.

Warto zastanowić się nad tym co jest "fajniejsze", co wolicie?   
Czy znoszenie takiego  horroru i bycia poniżanym bez powodu przez resztę życia czy też podjęcie konkretnego działania w celu przeciwstawienia się swojemu oprawcy?!  Nie życzyłabym nikomu śmierci bo uważam, że to niemoralne ale osobiście wybrałam drugą opcję i chociaż byłam maksymalnie zastraszona to nie poddałam się ratując tym samym zarówno siebie jak i pozostałych najbliższych za których czułam się odpowiedzialna. Nie było łatwo ale wygraliśmy a oprawcę przykładnie i na długo ukarano.
    Jestem szczęśliwa, że się odważyłam i przeciwstawiłam.

Piszesz:    Dopóki on żyje, to my nigdy nie będziemy mieć normalnego życia...
Proszę o jakieś rady, bo nie wiem co już robić.

To prawda, przy nim nie będzie normalnego życia... tylko tak myślę czy warto o tym wszystkim co napisałam wspominać. Dlaczego? Ponieważ zastanawiam się czy w ogóle czytacie te rady, posty od innych czy też zadowolicie się pisaniem, ponarzekaniem a potem i tak będziecie żyć obok i w cieniu swoich gnębicieli no bo  "stereotypowe myślenie"...

Naprawdę szczerze wam współczuję ale widać że wasi ojcowie, którzy mają obowiązek czuć się odpowiedzialni za los, dobro swoich dzieci gnębią i wykańczają je psychicznie.  A z całej przysięgi małżeńskiej "... uczynię wszystko żeby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe" wybrali jedynie dla siebie opcję - trwałe, nic ponadto.

Odpowiedz sobie sama czy on poniżając was, wyzywając, nie dając spokojnie spać ma dla was jakąkolwiek litość?

Daria mądrze radzi - nie powinniście zarówno dla jego jak i  (przede wszystkim) waszego dobra i spokoju litować się nad nim lecz podjąć konkretne działania a wtedy same być może ze zdziwieniem przekonacie się jak tchórzliwym i  _nędznym robaczkiem_ okaże się ten tyran, domowy "bohater". Dacie radę!