Po urodzeniu dziecka zmieniają się priorytety...

Ciekawy temat, ale nie rozumiem. Dziecko urodziłam i...wydaje mi się, że priorytety pozostały te same...tzn zawsze najważniejsza była dla mnie rodzina i chciałam ją założyć, mieć męża i dziecko. Dokonałam tego, po urodzeniu dziecka jedyne co sie zmieniło to to, że marzenie przerodziło się w rzeczywistość. Rodzina dalej jest na pierwszym miejscu.

Chyba generalnie w temacie chodzi o to, że po urodzeniu dziecka cały swój czas, cały swój świat podporządkowujemy tej istotce.

edit:
Aha priorytety mogą sie zmienić chyba w przypadku, gdy np dana osoba dzieci nie chciała nie lubiła ich, no i zaliczyła wpadkę...i w miare rosnącego brzuszka lub już po porodzie poczuła "instynkt macierzyński". Wówczas całkowicie rozumiem temat odnośnie zmiany priorytetów z karierowiczki stać się matką na pełnym etacie (lub sytuacja całkowicie odwrotna).

W moim przypadku jak już wcześniej wspomniałam, priorytety sie nie zmieniły, przynajmniej nie odczuwam żadnej zmiany w tym aspekcie. Owszem doszły pewne obowiązki, a nawet sporo obowiązków i ogromna odpowiedzialność.

Pewnie, że się zmieniają. Po urodzeniu dziecka zmienia się wszystko. Praca schodzi na drugi plan, własne przyjemności schodzą na drugi plan, imprezy, balowanie do rana.

Wypowiem się, mimo iż dzieci nie mam. Na własnym przykładzie. Jestem jedynaczką. I patrząc na tryb życia rodziców stwierdzę, że  nic się nie zmieniło po moim urodzeniu. I osobiście jestem zdania, że wszystko można pogodzić. Nie trzeba z niczego rezygnować... Moim zdaniem to społeczeństwo chce aby coś się zmieniło, ale nie oszukujmy się jeśli nie zmieni się ogół życia to na pewno zmieni się ciało Kobiety. I to chyba tak naprawdę tyle co się zmienia.

Oczywiście, że priorytety się zmieniają.
Przede wszystkim na pierwszym miejscu pojawia się dziecko.
We wszystkim. Jeśli zastanawiasz się nad zrobieniem obiadu, to myślisz o dziecku. O wyjściu na spacer - myślisz o dziecku.
Tak jest ze wszystkim. Po prostu jego dobro jest stawiane ponad dobro Twoje i partnera/partnerki.

Ellenna, wybacz, ale bzdury piszesz.

Angela, ale po co te skrajności?
Bycie rodzicami nie musi wcale oznaczać ciągłego siedzenia w domu.
My często wychodzimy, najczęściej z dzieckiem - na grille, spotkania.
Czasem zdarzy się też zostawić malucha na wieczór u dziadków i wtedy można poimprezować.

Proste. Rozmawiam z rodzicami. I oboje są zgodni, że jeśli to dobrze organizujesz to nie musisz zmieniać życia, albo mebli. Dużo zależy także od wychowania. Moi rodzice często gdzieś wychodzili przed moim urodzeniem jak i po moich narodzinach. Ja często zostawałam z babcią albo opiekunką. I wcale nie wspominam tego źle. Mama wróciła do pracy po trzech tygodniach po porodzie bo nie odpowiadało jej siedzenie z dzieckiem w domu. Więc tak naprawdę wszystko zależy od organizacji.
Nie czuję się pokrzywdzona z powodu żłobka, opiekunki czy zostawania u dziadków.

Organizacja życia to nie są priorytety
Z dzieckiem zadziej przekracza sie predkosc jadac samochodem. Paląc papoerosy wychodzisz na balkon.
To niby duperele, ale zebrane do kupy tworzą inny obraz czlowieka.
Właściwie to dopiero urodzenie dziecka tworzy czlowieka dorosłym.

I normalny rodzic zawsze stawia dobro dziecka na pierwszym miejscu. I nie mam na mysli wyboru typu lizak czy piwo, ale wybory fundamentalne.

Prosty przykład z tym wychodzeniem z domu - chce się wyskoczyć do kina a dziecko zostawić babci - ok.

A co się stanie jak dziecko dostanie gorączki? 90% rodzicow zoataniw w domu. Choć to prawdopodobnie tylko zwykłe przyziębienie - nie zaryzykuje. A przecież dziecko MA opiekę zapewnioną.

Jak napisał Paulo Coelho w książce "Piąta góra"
"Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się ? ze wszystkich sił ? tego, czego pragnie", odpowiedź na tytułowe pytanie autorki wątku jest proste.
Zmienia się wszystko. Każdy dzień, obowiązki, przyjemności i snucie planów podporządkowane są dziecku. Wszystko kręci wokół tej istotki. Ale przy tym ile nam daje radości. Dziecko nauczyło mnie pokory. Byłam butna, wręcz zarozumiała. Teraz nic nie jest takie oczywiste. Wydawało mi się, że dobrze obrałam cele życiowe. Nic bardziej mylnego. Rzeczy materialne, pieniądze nie są już tak ważne. Liczy się rodzina, zdrowie, szczęście, chwila z ulubioną książką, głowa mojego kochanego na moich kolanach. Zwolniłam.
Wraz z pojawieniem się dziecka (przede wszystkim) odmieniło się moje życie, nasze życie. Banał, ale jakże prawdziwy.

zgadzam się z Ellenna W 100%. Ellenna możesz być dumna z rodziców. Bo tak naprawdę czy odpowiada Wam gdy słyszycie, że swoim pojawieniem się na świecie wywróciliście życie rodziców do góry nogami. Albo, ze z Waszego powodu mama nie zrobiła kariery nie skończyła szkoły?! Która mama jest lepsza taka kura domowa czy kobieta ambitna?! Taka którą możecie innym zaimponować, zajmować się domem każdy potrafi a karierę zrobić to już wyczyn. Ja urodziłam córki bliźniaczki ale miałam wszystko dokładnie zorganizowane i przekalkulowane. Z niczego nie rezygnowałam a dostawałam coś jeszcze, nic nie straciłam tylko zyskałam. Dziewczynki urodziły się w wigilie a na sylwestrze już bawiłam się na balu sylwestrowym. Do pracy wróciłam za dwa miesiące i w tym czasie już opiekunka dla nas pracowała. I uważam, ze nie ma lepszej rzeczy niż opiekunka. Mogłam spokojnie wychodzić do kina na spotkania z koleżankami, do fryzjera kosmetyczki. W pracy szybko awansowałam bo sobie nigdy niczego nie odpuściłam. W domu dziewczynki miały swoje pokoje i tam były ich rzeczy nic nie stało na głowie zawsze był wzorowy porządek. I mam z moimi dziećmi naprawdę świetny kontakt, chociaż pomogłam im się szybko usamodzielnić mieszkają już same. Od zawsze chodziliśmy i chodzimy razem na zakupy, do kina, rozmawiamy o wszystkim. Ja też nie umiem się poświęcać i nie wyobrażałam sobie siedzieć z dzieckiem w domu. I wcale nie uważam tego za złe. Wręcz przeciwnie, moje córki dziś biorą ze mnie przykład.  Są samodzielne stawiają na karierę, nie latają do mnie z byle bzdura, inwestują w siebie. Wychowałam dwie silne niezależne kobiety a nie ciepłe kluseczki i z tego jestem dumna!

Co do tego, że dziewczynki urodziły się w wigilię a Ty świetnie się bawiłaś już na sylwestrze... No to trochę przegięcie. Dziecko które ma... (TYDZIEŃ) potrzebuje niesamowitej bliskości matki. Widzę, że po prostu nie wiesz do końca co to znaczy macierzyństwo. Jak u zwierząt. Rodzisz i od razu dziecko zaczyna samo chodzić? Pewnie lepszy kontakt dzieci mają z opiekunką niż z Tobą. Współczuję dzieciom które czują że rodzice stawiają na karierę bardziej niż na dzieci. To można pogodzić, ale w granicach rozsądku!

Był taki czas, że moja mama wychowywała 3 dzieci, pracowała na 3 etaty i robiła licencjat. Mimo tego nigdy nie odczułam że jakoś mniej mnie kocha. Wiedziałam, że ma trudną sytuację bo wychowywała nas sama, a że ja byłam najstarsza to jej pomagałam. Mimo tych wszystkich zajęć (możecie wierzyć lub nie) zawsze znajdywała czas by choć przez kilka minut z nami porozmawiać. Wiem, że zawsze byłyśmy dla niej najważniejsze i że starała się tylko i wyłącznie dla nas. Chciała żebyśmy miały jak najlepiej. To była przymusowa sytuacja. Zupełnie inaczej niż u pani na górze, ale jednak poglądy trochę się różnią.

Zakładając wątek byłam ciekawa, jak definiujecie słowo "priorytet". Zastanawiałam się również, czy to matczyne "wszystko się zmieniło" to była u Was zmiana z gatunku "mam dziecko i inne sprawy nie są już dla mnie tak atrakcyjne", czy raczej "mam dziecko i nie mam już czasu ani możliwości zajmować się innymi sprawami".

Dla mnie zmieniło się tyle, że wszystko inne po prostu stało się mniej ważne. Pojawienie się dziecka nie wywróciło jednak mojego życia do góry nogami ani też nie odebrało innych możliwości, a jeśli z czegoś zrezygnowałam, to była to moja własna, świadoma decyzja, wcale nie przymus. Owszem, może pewne rzeczy stały się bardziej kłopotliwe, może wymagały lepszej organizacji, większych nakładów energii, inne nieco odłożyłam w czasie, ale tak sobie myślę, że nie tylko nie czułam jakiejkolwiek straty, ale też ta nowa sytuacja tak naprawdę nie zmuszała mnie do żadnych radykalnych wyborów.