Jak odejść?...

Współczuję , że znalazłaś się w takiej sytuacji. Jestem przekonana, że skoro na początku nie układa Wam się najlepiej i Twój facet ma problem z okazywaniem uczuć, to po prostu musisz od Niego odejść i zacząć szukać kogoś innego, ale na pewno nie od razu. Jesteś młoda, ambitna i nie marnuj sobie życia.. Pozdrawiam

Przecież już mieszkałaś sama i było Ci dobrze.Wróć do tego! On Cię olewa - jesteś sprzątaczką, kucharką i pewnie może seks ma za darmo. Jak z tego nie korzystać? Nie daj się tak wykorzystywać! Już lepiej być samą, niż  w tak poniżającym związku. Z opisu wygląda jakbyś była niewolnicą - szanuj się, on nie jest Ciebie wart. Naprawdę, nie wiem jak to dobitnie Ci powiedzieć, żeby to Cię uderzyło - jak tym obuchem właśnie. Zajmij się sobą i tylko sobą - a nie takim draniem.

Poczytaj sobie o osobowości bierno-zależnej..wtedy wszystko Ci się rozjaśni.

Ja się nie boję samotności, czasem wręcz nawet przyłapuję się coraz częściej na myśli, jak dobrze byłoby mieszkać samej... Nie jestem od niego uzależniona. I z czasem bym sobie z tym poradziła... Ale to boli... mimo wszystko... Wiem, że powinnam odejść, chciałabym zrobić to z klasą, być przy tym pewna siebie i twarda, ale boję się, że się rozpłaczę przy nim... Po prostu.

On nadal się nie odzywa, chociaż teraz to chyba mnie bardziej zależy na tym, aby utrzymać taki chłodny stosunek do niego. Widać, że pewnie chciałby znowu wrócić do normalności, ale co, znowu miałoby tak być, jak wiele razy przedtem?... Żadne 'przepraszam', nic w tym stylu, po prostu jest okay? A za dwa miesiące czy trzy znowu jakiś numer wywinie i przestanie się odzywać, ja nawet nie będę wiedziała z jakiego powodu... Nie... nie jest okay...
Dlaczego ja nie mogłam trafić ja jakiegoś normalnego faceta?...

100% prawda Ja tez tak uważam

Autorko wątku!  Za co ty go kochasz?? Za to ,że cie dołuje, nie szanuje, za to, że nie dostajesz od niego najmniejszego nawet wsparcia? A może za te jego fochy i awantury o brudne naczynia?
Co ci daje ten związek oprócz tego, że w oczach otoczenia uchodzicie za fajna parę ??
Postaraj sie odpowiedzieć konkretnie, bez tekstów w stylu - "coś w nim takiego jest, co mnie do niego ciągnie..."
Nie chcesz płakać podczas rozstania? Spakuj swoje rzeczy i po prostu wyjdź....i zacznij kochać siebie!

Jak dziecko za rączke powiadacie? To najlepiej jakby pojawił się na jej drodze kolejny rycerz, który ją "wyrwie" z tego toksycznego snu.
Czy kazda kobieta jest taka sama, że nie podejmuje aktywności? Że nie podejmuje decyzji? To czemu kobiety jednak zrywają? Czemu potrafią powiedzieć co jest nie tak i stawiać ultimatum?

Poza tym dzieki za miłe słowa

Thepass, nie wszystkie kobiety potrzebują prowadzenia za rączkę. Czasem po prostu nie zawsze dostrzega się to, co inni zobaczą, stojąc z boku i patrząc. I dlatego też tutaj trafiłam. Aby do końca móc otworzyć oczy. To jest mój pierwszy poważny związek, nie miałam przed nim tak naprawdę nikogo i to byłoby moje pierwsze rozstanie... Może i dlatego tak bardzo chciałam, żeby się udało.

MamaMamusia, zastanawiam się nad Twoim pytaniem (szczerze mówiąc nigdy go sobie tak naprawdę nie zadawałam) i dochodzę do wniosku, że... nie potrafię na nie odpowiedzieć. Kochałam go takiego, jaki był na początku, czuły, zależało mu na mnie - wtedy to czułam, teraz tego nie ma. Wychodzi więc na to, że ja chyba kocham swoje wyobrażenie o nim i o tym, jaki chciałabym, żeby był. Tyle, ze on taki nigdy nie będzie.
Dałaś mi do myślenia i z tego wynika chyba tylko jedno rozwiązanie w tej sytuacji...

thepass
miłość i tyle, widzisz po wątku icemana, że nie tylko kobiety lubią trwac w takich chorych związakach, często na to forum zagladają panowie i jak się czyta co im kobiety odstawiają to się włos jeży.
ja jak pamiętasz odeszłam sama z takiego związku, choc kilka nadprogramowych miesięcy rzeczywiście czekalam na jego zmianę, bo kochałam i miałam nadzieje. ja mam prosty przekaz dla takich kobiet: MIŁOŚĆ TO NIE WSZYSTKO. ja też kochałam exa odchodząc od niego!!!! i co z tego? sama miłosc i kochanie nie wystarczy żeby być szczęsliwym.
trzeba w związku jeszcze wielu innych składowych (każdy ma swoje) np. wsparcie, lojalność, dobry seks, wierność, jakaśtam stabilność finansowa, podobne poglądy na świat, wspólne cele itp. MIŁOŚĆ? piękna sprawa ale nie wystarczy do zbudowania szczęsliwego zwiazku.

ty byś tego miłością nie nazwał jak składowych nie ma, ale to nie oznacza, że jest tak jak ty uważasz. Miłość to trudna do zdefiniowania rzecz, dla jednych to właśnie składowa, dla innych to takie uczucie, które bije od wewnętrz nawet jak dzieje się źle. Ja miłość np czuję, zwyczajnie, nie wiem jak to opisać ale mam świadomość, że to uczucie jest niewystarczające do budowania związku ale jednocześnie to uczucie sprawiało, że mimo to jakiś tam czas trwałam w bezsensownym związku. nie wiem czy to było uzależnienie, nie sądze bo co niby mnie uzależniało? no, może wspólne mieszkanie, ale ostatecznie i tak nie stanęło na przeszkodzie by odejść.
Zresztą- nadal czuje to uczucie, a już nic mnie przy nim nie trzyma, więc w jaki sposób miałabym być uzależniona?

thepass - ja też uważam, że uzależnienie bardzo często mylone jest z miłością i tak tez jest nazywane. Też znam bardzo wiele kobiet, które tkwią w toksycznych związkach i nie ma w ich przypadku dużych szans na zmianę tej sytuacji. Myślę, że jest kilka powodów takiego stanu rzeczy - kobiety takie maja często bardzo niskie poczucie własnej wartości, którego źródło tkwi najczęściej w domu rodzinnym, poszukują w relacji z mężczyzna ojca, przyjmują role ofiary, uciekają w toksyczny związek przed problemami, boja sie samotności, wmówiono im, że tylko u boku mężczyzny coś znaczą i że samotność to najgorszy z możliwych stanów i wiele innych tego typu spraw. Do tego dochodzi cała ideologia i presja społeczna pod tytułem "matka Polka" albo "zostawił cię? ojej...i co ty teraz biedna zrobisz?" Ten temat jest na prawdę bardzo głęboki.

Trin - to nie jest łatwe, powiedziałabym wręcz, że to jest doznanie skrajnie bolesne, ale pomyśl co jest lepsze  dla ciebie - tkwić w związku w którym z jego strony chyba nawet nie ma uczuć, czy przecierpieć rozstanie i być kiedyś szczęśliwą i spełnioną kobietą?
Prawdopodobnie masz rację - kochasz swoje wyobrażenie o nim, swoje marzenie o idealnym partnerze.On jednak ma z tym mało wspólnego.
Dobrze, że to zauważyłaś i nie masz zamiaru "pracować" nad nim i go zmieniać.

To właśnie o to chodzi.

Ja bym jeszcze dodała, że kobieta panicznie boi sie porzucenia. Dlaczego? Bo obraz kobiety porzuconej różni się znacznie od obrazu mężczyzny porzuconego. Mężczyzna porzucony jest odbierany zwykle jako ten biedny, okaleczony, skrzywdzony i ma społeczne przyzwolenie na leczenie swoich ran w pełni chwały i wśród ogólnego współczucia, nawet jak zacznie pic to oczywiście przez złą kobietę. A jak otoczenie odbiera kobietę porzuconą? no cóż...jaką dziwną..pewnie miał powody skoro ja zostawił, miała muchy w nosie, stroiła fochy, ograniczała go biedaka, no to dostała za swoje i ma teraz, no i oczywiście - ona to już pewnie nikogo sobie nie znajdzie...Otoczenie przygląda się porzuconej kobiecie jak dziwnemu okazowi przyrody, dlatego kobiety często zrobią wszytko byleby nie zostać porzuconą, dadzą mężczyźnie  pełne pole do popisu jeśli chodzi o dominację, zrezygnują z siebie, upodlą sie i upokorzą byleby tylko na zewnątrz poszedł komunikat - "popatrzcie, jestem normalna, mam faceta i jestem z nim szczęśliwa". Nie ważne, że w środku odbywa się prawdziwy dramat....W chwilach naprawdę  ciężkich napiszą potajemnie na forum, po to jedynie żeby się wyżalić i uzyskać jakieś tam potwierdzenie, że może ktoś inny ma jeszcze gorzej. Jak usłyszą - "zostaw go i zajmij się sobą", odpowiedzą od razu - "ale ja go tak kocham...nie umiem go zostawić". Błędne koło, nie wyobrażam sobie możliwości zmian bez solidnej, długiej i niełatwej terapii.

O takkkk ! on jest taki nieszczęśliwy, niedostępny, nie potrafi okazywać uczuć i emocji, dlatego mi ich nie okazuje. Do tego jest gburem i chamem, ale on wcale nie chce mnie tak traktować, to z powodu wychowania, miał kiepskie dzieciństwo, nie miał wzorców, ale ja go uratuję, pokażę mu co to jest prawdziwe życie i prawdziwa miłość. Oooo tak miłość to poświęcenie. Poświęcę się mu, będę kobietą jego marzeń. Będę dla niego dobra, będę gotowała  obiadki, będę matką jego dzieci... baaa będę jego druga mamusią.
Stereotypowe myślenie większości kobiet. Komunikują się z z facetem w relacji dorosły - dziecko. Chcesz wychowywać ? ok  -  rób to, ale dyskretnie jak komandos zza krzaków.

Może to i jest jakieś uzależnienie, po głębszym zastanowieniu się... Za szybko się zaangażowałam, za szybko się przywiązałam do niego... A że jestem emocjonalna w niektórych sytuacjach, czasem nawet za bardzo, to niestety prawda i temu nie zaprzeczę... Więc Thepass, w tym co piszesz może i jest trochę racji.
Spakowałam dziś najpotrzebniejsze rzeczy i wyjechałam do rodziców. Nie posiedzę tu długo, muszę sobie znaleźć mieszkanie, ale jednocześnie nie wyobrażam sobie sytuacji, że tam wrócę i znowu będzie "pięknie" i "ładnie"... Ja już tego nie widzę. Zresztą... on nawet głupiego smsa nie napisał w stylu "gdzie jesteś", a to o czymś świadczy...
Boli jak diabli ale co innego mam zrobić?... Zadowalać się ochłapami, jak to napisał Thepass?...

Trin, sama widzisz - z jego strony nic nie było...Jego postawa mówi sama za siebie. Wiadomo, że boli ale z czasem będzie coraz lepiej. Jestes na dobrej drodze. Jesli poczujesz nieodparta potrzebę kontaktu z nim, wyjasniania czegokolwiek, roztrzasania, to napisz na forum, na pewno znajdzie sie tu ktoś, kto wybije ci to z głowy Jeśli będzie bardzo źle - porozmawiaj z psychologiem. A na razie  - zrób coś dla siebie...Może fryzjer? Kosmetyczka? Wielkie ciacho z bitą śmietana? Sexi kiecka? Czerwone szpilki? Pachnąca kąpiel?
Trzymam kciuki za ciebie, mam nadzieję, że wytrwasz i nie dasz się.

Też mam taką nadzieję... Ja wiem, że sobie z tym poradzę, może nie będzie łatwo, ale dam radę... Muszę, zresztą... on nie napisał ani jednego głupiego smsa do tej pory...

Ty odeszłaś wcześniej, ja potrzebowałam aż ponad 4 lat na to... Zależało mi na tym, żeby to utrzymać, że może jednak coś z tego będzie, tyle tylko że on nie był skory i nie jest do żadnych rozmów, a to podstawa... A nie obrażanie się o głupoty i nawet nie mówienie o co chodzi... on się po prostu przestaje odzywać... A ty się domyślaj, o co mu znowu chodzi, co znowu zrobiłam nie tak... I tak było w kółko, on foch, na początku to ja wyciągałam rękę, czułam się winna, po kilku dniach znowu dobrze, aby za miesiąc, dwa czy trzy znowu się obraził o kolejną banalną rzecz.... Ileż tak można?...

przykro mi Trin, Mama ma racje, to lepiej, że się nie odzywa. mój też się nie odzywa jeśli cię to pociesza:) jak widać ci obrażalscy tak już mają, to jakiś mega zatwardziały, uparty charakter skoro tak potrafi, a to bynajmniej nie jest pozytywna cecha. mi też jest przykro, ale to minie kiedyś:) pomyśl, czy naprawde chciałabyś być z tak ciężkim charakterem do konca życia? jakby wyglądała wasza rodzina? ja własnie o tym myślałam odchodząc. facet ma byś stabilny emocjonalnie, a nie się obrażać. to nie był dobry materiał na partnera.

On nie przeprosi. To jest typ, który nie przeprasza. On co najwyżej napisze tak, jak gdyby nic się nie stało. I co? Za jakiś czas znowu odwali mi taki sam numer? Mnie już się nie chce przeżywać tego po raz kolejny, marnować na to kolejnych miesięcy.
Może i rzeczywiście lepiej, żeby się nie odzywał, będzie mi mniej głowę zawracał...
Szczerze?... Nie miałam wcześniej pojęcia o agresji biernej, ale teraz czytam i widzę klasyczny przypadek. Sosenek, ja od jakiegoś czasu w ogóle nie widzę z nim przyszłości, nie widzę nas jako rodziny... to też o czymś świadczy.

sosenek o prawdziwej milosci i tej nieprawdziwej mozna napisać książke. Najwazniejsze, by milosc nie krzywdziła, nie miała jakiegokolwiek wydzwieku negatywnego. Najwazniejsze, by nie uzalezniac swojego humoru, szczescia od drugiej osoby. By ta osoba nie wypełniała nam NICZEGO w zyciu. Jak sobie wszystko sami zapewnimy to milosc jest i powinna byc dodatkiem. I tylko ta milosc, którą rozdajemy, a nie bierzemy. A rozdawac moze ten, kto kocha sam siebie. Innym ludziom daje to za nic, ale nie wtedy gdy tej milosci nie chcą przyjąć. I nie wtedy, gdy ta druga strona rani, bo to proszenie kata o prawdziwą miłość. I znowu wypełniamy jakieś braki tą osobą. Mozna pisac o tym bardzo duzo. Zejść na same powody zerwań, na same powody irytacji, znudzenia, poczucie tego że nadchodzi przyjaźń, a jest to nieakceptowalne. Od tego, że nie ma mowy o pożądaniu (motylków) non stop i nie znaczy to, ze milosc sie konczy. I tak dalej i tak dalej. Ale jesli milosc jest negatywna to to nie milosc.

Prosty tekst do zobrazowania tego:
"Kiedy byłam z nim byłam taka szczęśliwa, to on wprowadził sens mojemu życiu.
Był przeciez taki idealny, lepszego nie znajdę. Juz lepiej mieć takiego, z tymi słodkimi wadami niż żadnego. Jestem teraz taka biedna, bo nikt mnie nie kocha, nie nadaje się i nikt mnie już nie zechce. Przecież musze założyć rodzine, chce mieć dzieci. Jak mam teraz żyć? Dla kogo?".

Człowiek dojrzały nie może żyć dla kogoś lub czegoś. Bo jeśli uważasz, że będziesz szczęśliwa dopiero jak: będziesz miała kasę, ślub, dzieci, kochającego partnera to zauważysz, że jak dostaniesz to wszystko to będziesz czuć wypalenie i frustrację. Zabraknie ci motywacji do życia, bo to juz dostaniesz i zaczniesz walczyć sama ze sobą. Z tym, że zgubiłaś swoją rolę do odegrania. A może mam za dużo kasy? A może ja w ogole go nie kocham? Ale czekajcie, bo jeszcze dzieci wychować muszę! I żyjesz w poczuciu obowiązku, a nie dlatego, że umiesz dawać szczęście z tego co już masz i nie szukać dalej nie wiadomo czego. I te dzieci wychowane z musu, kiedy sama nie jesteś szczęśliwa zostają wychowane w zły sposób...

Poza tym ludzie sami siebie ograniczają. Blokują kogoś przed sobą, bo stawiają wymagania. Czyli czegoś im brak. Poczucie, że chemia ma być od początku, poczucie, że jeśli z kims sie spotykamy to w głowie oceniamy go jako potencjalnego kandydata na partnera. Sporo takich ograniczen, ktore powstaja tylko w głowie i dlatego, że nie chcemy kochać , tylko byc kochanymi. I tylko przez kogos kto spełnia warunki.

Rozstajesz się i co teraz? Bez niego nie masz po co żyć? To dla kogo żyjesz? Dla niego? Dla miłości? W tym rzecz. Masz być szczęśliwa, kiedy NIE JESTEŚ KOCHANA PRZEZ INNYCH (bo tego nie należy chcieć). Kocham go, więc dam mu wszystko co będzie chciał nie wymagając nic w zamian. Mam dostęp do tej miłości nawet gdy go nie ma przy mnie, bo ciesze się, że on istnieje. Ciesze się, że moge to wszystko dla niego zrobić i to mnie nie niszczy. ON TEŻ MNIE NIE NISZCZY. Czy on mi da to samo, czy nie - jestem nadal szczęśliwa. Jest przy mnie, więc jest wspaniały. Nie musi go być bym sie dalej czuła dobrze. Kochanie za kogoś obecność, pomimo wad, tak. Ale nie walka którejś ze stron. Jak jesteś szczęśliwy bez ani jednej choć drugiej osoby to stworzysz naprawde fajne uczucie i rozstanie jeśli będzie bolało to tylko chwilę. Ale jak juz pisałem, ludzie rozwijają się powoli. Powoli łamią złe i toksyczne nawyki, które im wpojono, czy też chęć konsumpcji wszystkiego co najlepsze - co nam wpajają media. Bo ktoś musi być taki i taki, bo musimy tak wyglądac, bo musimy kogoś i coś posiadać. Nie musimy.

Co tam u ciebie Trin??? Dajesz radę???

Ale Tobie naprawde chodzi tylko o to, by pokazywał, że mu zależy? Jak pokaże, powie coś miłego to wracasz z podkulonym ogonem? O to Ci chodzi? To znowu nie bedzie Twoja decyzja.

Nic, będziesz dalej biła sie z myślami, że może się zmieni. Może to ten ostatni raz...

No własnie - nad czym ty się zastanawiasz???
Tak, on daje ci do zrozumienia, że mu na tobie nie zależy, robi to już od dawna...
Ja to doradzałabym ci zrezygnować z tej rozmowy. O czym ona niby miała by być i jaki jest jej cel?? Będą łzy, wypominki...Po co ci to? Nie jesteście małżeństwem, nie musicie dzielić majątku w sądzie, nie potrzebujecie oficjalnego papierka z ogłoszeniem - "oto nastał koniec". Znajdź mieszkanie, zabierz swoje rzeczy od niego i rozpocznij nowe życie. Ostre cięcie będzie w twojej sytuacji najlepsze. A po swoje rzeczy najlepiej nie idź sama, tylko z jakąś zaufana osobą - będzie ci łatwiej uniknąć tych rozmów i dramatów...
Wiem, że boli i wiem jak bardzo, ale z czasem będzie lepiej. Trin, co nas nie zabije, to nas wzmocni.

Nie szukaj pretekstu do spotkania z nim, klucze możesz wrzucić do skrzynki na listy.

Ja inaczej nie wyobrażam sobie tego, jak wyprowadzić się pod jego nieobecność... Inaczej emocje wezmą górę niestety.

Zero kontaktu - żadnego smsa, telefonu, gg, kompletnie nic. Nie wiem, czy nadal jest zły i obrażony, skoro się nie odzywa, to... qrcze, sama nie wiem. I szczerze mówiąc - nie chce mi się w to wnikać... Mam jednak wrażenie, że mu tak tam dobrze - beze mnie. Już nawet nie wiem, czy on się w ogóle odezwie do mnie, czy czeka, aż ja to zrobię pierwsza... On mnie nigdy nie przeprosił za żadnego focha - a trochę ich strzelił już...
Z czego to wynika? Nie wiem. To jest facet, który bardzo wcześnie się usamodzielnił, szczerze mówiąc, w wieku 15 lat nie mieszkał już z rodzicami, przeprowadził się pół Polski dalej, na początku mieszkał z siostrą, potem już sam, zresztą on ma dość liczne rodzeństwo i jest najmłodszy. Może i rzeczywiście wyniósł to wszystko z domu, ale to jest tylko takie gdybanie. Faktem jest, że długo już mieszkał sam, zanim zamieszkaliśmy razem, jestem pierwszą kobietą, która z nim mieszkała, wcześniej nie miało to miejsca...

to, że szybko się usamodzielnił i nie ma jakiejś patologicznej rodziny przez która powiela schemat takich zachowań jakie reprezentuje przemawia bardziej jednak za tym, że mu nie zależy zwyczajnie.
jedz po swoje rzeczy, nie zaczniesz rehabilitacji dopóki tej sprawy nie zamkniesz...

Tak wiem, że łatwiej jest wyszukać jakiś powód niż spojrzeć prawdzie w oczy, a prawdziwy powód znasz - to nie było to, jemu nie zależało tak jak tobie....to wszystko i choć jest to bolesne, to taka jest prawda i im szybciej ja zaakceptujesz tym lepiej dla ciebie.

Czekasz na pretekst by mu wszystko wyrzucić i poczuć się lżejsza. On jest wolny i ty też, zawsze byliście.

Masz przeczucie, że on powie "ok żegnaj " ale i nadzieję, że może jednak nie....

Trin, koniec to jest koniec, nie jest ważne kto to powie lub napisze.

Jak to Ty jesteś tą starającą sie, przyjezdzajaca itp a do tego nie dzielicie wspolnego zycia jak w związku, to tak, wygląda na to, ze co najwyzej kochanką jestes

Nigdy nie zrozumiem dlaczego ludzie robia takie halo z odejscia,
Zwiazek nie uszczesliwa was?
Wiec odchodzicie.
Wystarczy wstac i sobie pojsc.
Pozniej bedziecie sie martwic.
Odejscie takie czasem jest najlepsza rzecza.
Kiedy bylam bardzo mloda, wplatalam sie na kilka miesiecy w bardzo bardzo dziwny uklad. I cos mi nie pasowalo i czulam sie jak Alicja w Krainie Czarow, zamknieta w za malym domu - przeroslam to miasteczko w ktorym mieszkalam, i przeroslam dziwne uklady.
Wiec spakowalam walizke i wyjechalam. Tak po prostu, nawet nie mialam do kogo i gdzie jechac i nie mialam wystarczajaco duzo pieniedzy zeby sie przeprowadzic do tak duzego miasta.
To wszystko jest bardzo proste tak naprawde - ale trzeba rozumiec i umiesc poniesc konsekwencje.
Sytuacja dziewczyny z jej chlopakiem, ktory nie chce przyjechac jest duzo latwiejsza i decyzja o zerwaniu z nim jest w sumie taka, ze nie ciagnie za soba trudnych do zniesienia konsekwencji.
Ja bym zerwala, na Twoim miejscu moja droga. Po co sie meczyc? Znajdzie sie lepszy.

Wiesz mam przyjaciela z Ukrainy, ktory w wieku 19 lat pracowal calymi dniami, zeby wieczorem wziac samochod taty i jechac cala noc do swojej dziewczyny, ktora mieszkala bardzo bardzo daleko i dojechac do niej, zeby ja przytulic i pocalowac i z nia porozmawiac, a pozniej musial tankowac z wlasnej kieszeni i myc samochod taty i jechac cala droge i znowu pracowac zeby pojechac.
Teraz mieszkaja w Londynie, maja dwoje dzieci.
To jets uczucie, a nie, ze nie oplaca sie przyjechac - bo seksu nie bedzie.

Bardzo bym chciała żeby zależało mu na związku tak samo jak mi, ale ja nic nie moge zrobić, a on sie nie zmienia. Najgorsze jest to że nie wiem co o tym mam myśleć, mam mętlik w głowie. Nie wiem kim dla niego jestem, czy dziewczyną która sie zmieni czy kobietą na całe życie. Z jednej strony mówi że mnie kocha i planuje wspólną przyszłość a  z drugiej  nie interesuje sie mną, i o ile wie kim chce być, gdzie chce mieszkać, jak będzie wyglądało jego życie, nie pyta sie mnie o zdanie, mówi "ty będziesz ze mną" i na tym sie kończy. Nie jestem strasznie wymagająca, nie szukam nieistniejącego ideału, tym bardziej że sama nie jestem idealna, ale mam jakieś swoje poczucie własnej wartości i zasługuje na lepsze traktowanie. Chciała bym żeby gdy nie jesteśmy razem powiedział coś w stylu: "strasznie mi ciebie brakuje chce cie przytulić, tęsknie"..-nie jest tak. Prędzej powie że ma smaki/chcice. Co do wakacji, on ma możliwość zrobić staż/praktyki blisko mnie, w mieście w którym oboje studiujemy, w tedy byśmy sie mogli częściej widywać, niestety on nie chce.. a ja nie mogę za bardzo zmuszać go do tego, ja nie chce żeby przeze mnie potem miał gorzej z pracą.
Ostatecznie nie wiem co mam zrobić, czy lepiej poczekać jeszcze ten rok i zobaczyć co będzie dalej, czy skończyć to teraz.

thepass... czytam twoje wpisy i musze zadac Ci pytanie - czy jestes licencjonowanym psychoterapeuta? Chetnie zapisze sie na sesje.

fantastka - rok?!!! Czy ty masz sklonnosci masochistyczne, czy moze nadmiar czasu w zyciu?