Dobry chłopak, zła relacja?

Witajcie! mam problem z obiektywnym spojrzeniem na swój związek, bardzo nie chcę odchodzić, ale zostać też się boję, a niedługo mamy wziąć ślub... Zacznijmy od tego że to dobry chłopak, miły, uprzejmy i bardzo wrażliwy! Rodzinny... Nie mam obaw, że np. będzie wolał kolegów ode mnie albo będzie mnie celowo ranił czy dokuczał, nie będzie chciał dzieci czy coś takiego. Teoretyczne poglądy na związki ma super - należy spędzać razem jak najwięcej czasu, trzeba uprzyjemniać sobie życie wyjściami, wyjazdami, wspierać się, mówić sobie o wszystkim... łączy nas też wiara!
Niestety niedługo przed zaręczynami pojawiły mi się wątpliwości, takie poważnie trwają już ponad rok. I teraz już nie mam czasu, bo niedługo ślub, ale nadal je mam, wcale nie przeszły Bo przez te wszystkie lata związku było parę nieciekawych aspektow, które teraz juz niby nie występują, bo mu zależy i chce się zmienić. Ale ja nie wiem, czy to nie tylko chwilowo, a po ślubie wszystko wróci?
Plusiki:
- kocha mnie, dużo mówi o uczuciach, tęsknocie, okazuje czułość i uwagę
- odwiedza mnie jak jestem chora
- pamięta o wszystkich rocznicach
- chce "spełniać moje marzenia"
- kulturalny, uprzejmy, nie przeklina
- bardzo rodzinny!
Czyli on ogólnie ideał Tylko ja jestem bardzo wrażliwa i niestety, dałam się zdominować jemu i jego rodzinie, teraz widzę że to był duży błąd, ale nie wiem, czy znajdę w sobie siłę, żeby to ukrócić i umieć zwalczyć mój wizerunek takiej grzecznej dziewczynki jak mam teraz u nich... staram się ale bliskość ślubu mnie przeraża.
Ogólnie przez lata miałam wrażenie że ten związek mnie raczej osłabia niż wzmania, tłamsi bardziej niż rozwija. Czułam się dobrze, kiedy udawało się uzyskać trochę czasu dla siebie. Kiedy mój chłopak wyjechał na pewien czas na staż i widywaliśmy się co dwa tygodnie, czułam że odżyłam, byłam szczęśliwa.
Bo niestety ale nie miałam sił, a on i jego rodzina byli bardzo mili, ale też stosowali ciągle wobec mnie szantaż emocjonalny... a ja słaba, zakochana, nieśwaidoma, ulegałam. Chłopak był chyba do końca nieświadomy, co robi, dla niego takie nieodpuszczanie i forsowanie swojego emocjonalnymi chwytami to normalne relacje...
Otóż minusy:
- ja z miasta, on ze wsi (całkiem inna wizja kobiecości - on niby bardziej podziela moją niż tą, co ma w domu, ale nie wiem, na ile w to wierzyć i czy to po ślubie nie wyjdzie; tam kobieta jest "mamą" dla dzieci i męża, wszystko załatwia, pokorna, w kuchni i ogrodzie, poza tym mają całkiem inny stosunek do zwierząt)
- w ich mentalności dzieci trzeba "przełamać", żeby były posłuszne i bały się rodziców, częste jest słowne i niby w żartach upokarzanie ukochanego, mówienie do niego jak do służącego czy kogoś gorszego
- ja bardziej introwertyczka, on potrzebuje towarzystwa do "ładowania baterii" (czasem się czuję jakby nasza relacja to było w większości ładowanie jego baterii mogą energią, nie wiem jak to wyjaśnić, z nim mam poczucie większego chaosu w życiu i głowie, który muszę sobie porządkować w samotności)
- kiedy jesteśmy razem za bardzo nie potrafimy działać, nie umiemy podjąć razem decyzji, coś zrobić, strasznie opornie to idzie - nie wiemy oboje czemu...
- nie mamy zbyt wiele wspólnych zainteresowań, mało wspólnych tematów, nigdy nie było czegoś takiego że można przegadać pół nocy i nie ma się dość
- jest dla mnie miły, ale jednak jakoś nie umiem się przy nim zrelaksować i odpoczywać psychicznie, może przez to że cały początek naszego związku to było jego zastanawianie się, czy właściwie chce ze mną być (bo jego poprzednie dziewczyny miały wady, więc je rzucał po paru miesiącach), a jego rodzina obserwowała mnie, czy jestem pracowita, czy nie chcę go wykorzystywać itp.
- łatwo się obrażał, teraz stara się kontrolować, ale zdarzało się, że np. nadąsał się, bo nie zaproponowałam mu pomocy w prasowaniu, a widział, że zajrzałam do kompa, więc sobie do tego dorobił historię, że miałam czas, a nie chciało mi się mu pomóc... (nigdy nie dałam powodów do takich podejrzeń, zawsze się starałam, nie miałam żadnej "wpadki", że zostawał sam z czymś a ja ewidentnie wtedy się oddawałam rozrywce)
- przez parę pierwszych lat związku jego rodzina mnie chyba testowała, prosili mnie o pomoc we wszystkich domowych obowiązkach, pytali zawsze czy mnie tato autem podwiozł czy przyjechałam autobusem (raz zrobili uwagę, ak mnie tato podwiózł, niby żatem czy dupki mi się nie chce wozić autobusem), śmiali się z "miastowych" przy mnie, ja nie kłóciłam się, we wszystkim pomagałam, więc mnie zaakceptowali i polubili, ale jakoś zaczełam tracić poczucie własnej wartosci...
- domyślnie wszystko jest jak chce on/jego rodzina, ja byłam takim dodatkiem do niego, w jego życiu prawie nic się nie zmieniło, za to ja zaczęłam uczestniczyć w życiu jego rodziny, bo ciągle ktoś czegoś od nas potrzebował, chciał
- chciałam skromne wesele, najlepiej tylko obiad dla najbliższych, a szykuje się takie na 100 osób (tego nie wypada nie zaprosić, tamten się obrazi itp.)...
- często ma humorki, które ja łagodzę, rozumiem, wspieram, za to jak ja mam gorszy nastrój i np. nie mam ochoty o tym rozmawiac, to jest na mnie zły i mam dwa problemy - swój zły humor i jego urażonego, ogólnie jak okazuję jakies ludzkie słabości typu drażliwy nastrój to odnosi to do siebie i jest na mnie zły, raz już miałam porządnego doła i zaczęłam się żalić, może głupio, bo marudząc (po raz pierwszy od 4 lat), a on mi że jak chce być nieszczęśliwa, to mam sobie być, ale jego w to nie wciągać.. ale jak chcę przestać marudzić i myśleć pozytywnie, to on chętnie pomoże.
- jak jeszcze był pomysł, żeby mieszkać po ślubie z jego rodziną, chciał żeby nam gotowała jego babcia, chociaz ja chciałam sama, ale on to rozumie, tylko że jej byłoby przykro, więc nie będziemy mieć wyjścia
- jedno mówimy, co innego się dzieje (np. nie chciałam, żeby mama składała za niego dokumenty w urzędzie, obiecał że zrobi to sam, a potem i tak mama to zrobiła... albo ustaliliśmy, że wyjdziemy wczesniej ze spotkania rodzinnego, bo potrzebowałam się pouczyć, już chcieliśmy wychodzić, mama go wzięła na strone, że mamy zostać, bo cioci będzie przykro jak nie zjemy kolacji, no i musieliśmy zostać.. albo mówiłam, że mam wątpliwości co do ślubu, to powiedział, że gdybym np chciała więcej czasu to mam powiedzieć. Kilka dni potem postanowiłam, że musimy popracować nad relacją, bo na razie to mnie ona bardziej meczy niż cieszy, ale chce z nim być i pracować... a potem dopiero wrócić do tematu ślubu bo na razie to jestesmy do niego niedojrzali, a on był w szoku, płakał i stwierdził, że nie może się zgodzić, albo ślub albo rozstanie
- większość problemów to moja wina... staram się nic nie zwalać na niego i szukać winy najpierw w sobie, ale on ochoczo mi przy tym przytakuje, nawet jak powiedziałam, że to nie było dobre, że większość weekendów przez długi czas spędzałam na sprzątaniu domu jego rodziców zamiast jakoś na budowie relacji z nim, to było, że to moja wina, bo nie protestowałam, więc skąd on miał wiedzieć, jak nie mam ochoty na kontakty fizyczne to tez jest zły, że za późno o tym mówię, albo że czemu go nie pociągam itp.
- często jak był konflikt, bardzo wyolbrzymiał to co mówiłam i brał to do siebie, było mu bardzo przykro, płakał itp (stara się z tym walczyć ale jego rodzice też wszystko wyolbrzymiają, do wszystkiego podchodzą strasznie emocjonalnie)
- jedno moje "nie" nie wystarczy, zawsze stara się mnie przekonać do swoich pomysłów wracając ciągle, przekonując, namawiając, czasem dla świętego spokoju się już godzę zwłaszcza jak widzę, że coś zaczyna brać do siebie.
i tak dalej... takie klimaty. Kochany chłopak i dobry, ale za bardzo się nie rozumiemy. Oboje mamy dobre chęci, ale jakieś to wszystko męczące. Wywodzimy się z bardzo odmiennych środowisk. Nie wiem, co z tym zrobić, nie chcę być sama, nie chcę go krzywdzić, odrzucać jego miłości. Ale szczęśliwa w tej relacji już dawno też nie jestem, chociaż ostatnio wszystko stara się zmienić i się tak nie brać do siebie, nie manipulowac mną... ale czy trwale?