Zabiłam nasza milość! Ratunku! Niech mi ktoś pomoże!

Dodam, że zaprosil mnie na wesele kuzyna do rodizny jako kolezanke. Nie wiem co mam zrobić.

Bożenko,marnujesz swój czas przy tym dupku.Po co Ci taki facet?Dołuje Cię,poniża..Kłamałaś,bo wiedziałaś,że spotkają Cię wyzwiska,złe traktowanie.Zachowujesz się jak dziecko,które dostało w szkole dwóję i boi się reakcji rodziców.Facet powinien Cię wspierać i pomagać,a on tylko pokazuje Ci,jak jesteś beznadziejna-wg jego opinii.Ogarnij się i wywal go ze swojego życia,wyprowadź się.Życie z takim dupkiem wpędzi Cię w depresję!

.

Oczywiście źle zrobiłaś, okłamując go, no bo przecież po to jest ta druga osoba, żeby udzielać nam wspracia właśnie wtedy kiedy jest nam żle i coś się nam nie udaje.. Ale pomyśl, że skoro ciągle bałas sie, że jak okażesz sie byc słabszą to on przestanie Cie szanować i uważać za godnego sobie partnera, to czy ta obawa kiedykolwiek minie? To znaczy, że wcale nie czułas w nim takiego opracia, jakie spodziewałabyś sie dostac od niego. Teraz jesteś zaślepiona uczuciami, wciąz go kochasz i myślisz, że jak Ty sie postarasz to już bedzie dobrze. Ale jak dla mnie to powinnas dac sobie z nim spokój. I życ przede wszystkim zgodnie ze samą sobą, nie obawiając się gorszej czy lepszej Ciebie. Bo tak, czy taka zasługujesz na wspracie, miłośc i szacunek.

Autorko myślę, że wyjazd za granicę to najlepsze w tej sytuacji co mogło Ciebie spotkać, zmiana środowiska i zerwanie toksycznej pajęczyny łączącej z Twoim facetem. Stań na nogi, pokaż na co Ciebie stać, tym samym odzyskaj radość z siebie i życia.

Przytoczony przez Ciebie zarys historii związku nasunął mi na myśl obraz relacji: krnąbrna córeczka - srogi ojciec. Nie na tym polega związek i miłość. Nie chciałabym być z takim facetem. Myślę, że Twój Mężczyzna nie sprawdził się z trudnej sytuacji. W dorosłym życiu (po studenckim) trzeba zmagać się z trudami codzienności wymagającymi nielada zaangażowania z pełną odpowiedzialnością za drugą stronę. Przede wszystkim być uważnym na emocje, tylko ślepiec i egoista nie zauważyłby symptomów depresji. On tego nie zauważył. Nie marnuj życia z kimś, kto wydaje się Tobie dobry. Dobry facet nie poniża, nie obraża, nie bawi się poletkiem wyzwisk. Tęsknisz za patologią?

Dziękuje bardzo za odpowiedzi i slowa otuchy.

W moim zwaizku na poczatku bylo naprawde bardzo dobrze. Przez pierwsze kilka lat czulam ogromne wsparcie od parneta. zdarzylo mi się raz oklamac go w rzeczy ważnej. Mianowicie ukrywlaam przed nim kilka lat to, że pomagam finansowo rodizcom. Po pewnym czasie przyznalm się do tego i przyjal to spokojnie. Zrozumial, nie krytykowal. Wiedzial, ze po porstu bylo mi wtsyd. Poniewaz jego sytuacja zyciowa byla zupelnie inna. On mial oparcie, rodizce lozyli na jego studia, dostal dom od rodzciow, samochod, ciagle mu pomagali czy to w prkatykach czy jakikolwiek zalatwieniach, wracajac do domu przyejzdzal z ogomnej jedzenia na caly tydzien. U mnie sytuacja byla zuuplenie inna ja jadac do domu pomgadalam finansowo rodizcom.

Sytuacja zmienila sie od czasu kiedy miedzy mna a  nim zrobila sie ogormna przepasc. Ja stalam w miejscu, nic mi sie nie udawalo, moja sytuacja zyciowa, problemy domowe problemy zdrowotne, mysle ze poczatki depresji, problemy na uczleni, sprawily ze stalenam w miejscu. Nie maalm na nic sil. Kazdy z bliskich zauwazyl ze cos ze mna nie tak. Ze to nie ta sama ososba , pel;na ambicji, pernosci siebie. Stalam sie wrakiem czlowikiem. On w tym czasie awansowal, konczyl mgr, odkladam coraz to wieksze pieneidze. Czulam ze zaczyna sie mnie wstydzic. Nie wpsieral mnie.. tylko krytykowal. Mialam dosc tej krytyki. Czulam ze nasz zwaizek sie wali przez to, ze ja nie radze sobie ze soba. Wiedzialam, ze jelsi mu powiem o sowich problemach rzuci mnie i nie zrozumie. Poniewaz te infoemacje ktore mial wsytarczaly aby mnie krytykowac. Ja naprawde szanuje krytyke, ale ja jestem osoba ktorą krytyka demotywuje. Sprawia ze jeszcze jest gorzej. Mi brkaowalo oparecia. Dobrego slowa. Pewnosci ze bedzie dobrze, z emi pomoze. Straznie pragnelam jakiejs deklaracji. Bylam z nim prawie 5 lat, 3 lata mieszkalismy razem. Nie potrafil przez ten czas oswiadczyc się mi. Wiedzialam, ze zrobi to jesli znajde prace na umoe o prace, i skoncze mgr. W obecnyej chwili wiedzialam ze to nie mozliwe. Dlatego zaczelam klamac. Ogromnie tego klamstwa zaluje. Ale dzieki niemu nie musialam wsyluchiwac krytyki. Wiedzialm podsiawdomie, ze klamstwo ma krutykie nogi, gryzlam sie z nim strasznie. Mimo wsyztko woalalm to od pracy i od strary jrego. Wiem, ze mam ogormny problem ze sobna. Rowniez go rozumiem, jednak szczerosc jest najwanziejsza. On uwaza ze zawsze chcial dla mnie dobrze, z emnie kochal, ze nie chcial zebym to tak odbeirala. zapewnia mnie ze by zrozumial prawde. ale ze teraz juz mi zaufac nie moze. Ja naprawde go ogormnie kocham, i czuje ze on rownież cos do mnie czuje.Nie wiem co mam robic.. Jak dobeirac jego zachowanie, mieszkanie nadal ze mna. Zaproszenie na wesele. Czesto mnie czyms czestuje. Pyta, czy ide z nim tu czy tam. A jednak nie chce ze mna byc.

Elle, to były jej wybory i jej wnioski na temat co by było gdyby.
Tu nie ma mowy o stanie faktycznym a raczej o tym, w jaki sposób Autorka go wykreowała.
Twoje opinie są nie fair, nie patrzysz obiektywnie, o czym zresztą wspomniałam w poprzednim poście.
I nie, nie jestem zagorzałą obrończynią kogokolwiek czy czegokolwiek.
Staram się być obiektywna, bez żadnych naleciałości. Tyle.

To nie chodzi o to, żeby zrozumiał motywy Twojego kłamstwa. Chodzi o odbudowanie zaufania i o to, byś go więcej nie nadszarpywała. Ja widzę szansę, nie jesteś mu obojętna.

Wiem, natomiast nie wiem jak mam go odbudować.

Ludzie przecież nie zawsze są tacy sami, zmieniają im sie nastroje, sytuacje w zyciu. Nigdy nie jest tak jak na początku, ale tez nigdy na koncu nie musi byc źle. Ja jestem zdania by rozmawiac o wszystkim, a szczegolnie, ze nie sa to problemy z czapy wzięte.

Wiem, że masz racje. Wiem również, że ja bym się inaczej zachowała bedąc na jego miejscu.  On ma taki charakter, nie rozumie tego, że ktoś może miec jakies wenwetrzene problemy, nie rozumie, dopresji, samobojcow. Dla niego to wymysl, to glupie tlumaczenie. Jelsi ktos sie zabija, jest egoista, jesli ktos, sie zalumuej, przstaje dzialac jest lenien. Dla niego wszytko jest proste. i Dzieki temu latwiej mu sie zyje. Nie rozklada niczego na czynniki proste. Dziala bez wiekszych emocji. Dlatego mnie nie rozumie, mnie i moich potrzeb. Ale wiem, ze jest dobrym czlowiekiem, ze mnie kochal bardzo. Bylam jego pierwsza dziewczyna, zwiazek trwal dlugo. Wiem rownież, ze zawinilam i ze zawsze problem lezy po obu stronach. Naprawde chcialabym to naprawić.

Elle,  można wspierać przez miesiąc, ale jeśli po miesiącu widzisz, że nic pozytywnego się nie dzieje a wsparcie nadal potrzebne, to cię szlag zaczyna trafiać.
Pierwsze kłamstwo zrozumiał, czyż nie?
A może jest tak, dopóki nie zdradzamy, dopóty wszystko w zasadzie jest dobre i do wybaczenia? (oczywiście jeśli chodzi o kobiety....bo gdybyśmy tą samą sytuację opisali identycznie lecz z odwróceniem ról, ZAŁOŻĘ  się Elle- pisałabyś zupełnie inaczej).
Pretekstu mówisz...zatem czym jesd la Ciebie ta cała sytuacja, w której są teraz? Graniem na czas, szukaniem nowej miłości, ale póki co niech będzie stara?

Co w zdrowym związku jest normą Elle? Okłamywanie jest normą, ale brak dla kłamstwa zrozumienia, bo w dobrej wierze już nią nie jest?
Ja widzę winę dwóch osób, dla Ciebie wina ewidentnie jednostronna. Ciekawe.

PS: Bożenka, nie będę więcej offtopów robić, obiecuję.
Myślę sobie tylko, że każdo z Was musi trochę bardziej dojrzeć. Może na inny sposób, ale jednak.

NieZnamSiebie: Nie do końca tak. Nigdzie nie napisałam, że pochwalam kłamstwa autorki - to nie sposób na funkcjonowanie w związku. Ale nie można rozpatrywać tego co robiła w oderwaniu od 'klimatu' jaki od dłuższego czasu panował między nimi. Ona wyraźnie napisała, że czuła się dla niego ciężarem na długo zanim wpadła w tą spiralę niedomówień i zatajania pewnych faktów. On wiedział o jej problemach, może wystarczyło jej dodatkowo nie pogrążać złośliwymi docinkami i krytyką? Tylko tyle..czy AŻ tyle? Chyba można wymagać od partnera żeby nam nie dokopywał?

Zabrakło dojrzałości po obydwu stronach. Jednak czym innym jest dojrzałość a jeszcze czym innym podstawowa empatia i uważność na stan emocjonalny i potrzeby partnera. Można być zmęczonym ciągłymi problemami i "jazda pod górkę", ale wyżywanie się i doprowadzanie do sytuacji, gdzie atmosfera między ludźmi jest tak napięta, że można by siekierkę zawiesić (co średnio sprzyja konstruktywnej rozmowie czy otworzeniu się z problemami) chyba nie jest najlepszym sposobem do zakomunikowania komuś, że ma się "ogarnąć".
To jak porady dla kogoś chorującego na ciężką depresję, żeby przestał się wreszcie wygłupiać i "wziął do roboty" - czyli nic innego jak podprogowy komunikat, że ktoś jest do niczego, z nutka pogardy w powietrzu.

I nie, nie uważam żeby partner autorki był złem wcielonym, po prostu nie podołał sytuacji, kiedy problemy można było jakoś przegadać - z góry sabotował jakąkolwiek możliwość rozmowy na ten temat robiąc niedwuznaczne docinki lub pokazując swoja dezaprobatę wprost. Ja w takiej atmosferze również nie potrafiłabym się otworzyć i odsłonić z problemami.

Nie twierdzę, że jej partner wykorzystuje ten czas na szukanie nowych wrażeń, ale z tego co opisała, na pewno rozpad relacji nie wpłynął na niego negatywnie, a to oznacza, że nie miał nic przeciwko temu już sporo wcześniej.

Dlatego uważam, że autorka cokolwiek teraz nie zrobi nie jest gotowa na związek - ani z ex, ani z kimś innym, dopóki nie postawi się na nogi i do tego ją namawiam. Jej partner słusznie nie widzi w tej chwili wyjścia z sytuacji, bo nie ma szans że ona zmieniła się w tak krótkim czasie i on to wie.
Nie jestem też zdania, że związek polega na "wyciąganiu kogoś za uszy" z kłopotów 24h/24h, dlatego on również mógł się czuć tym zmęczony, ale uważam, że nie byłoby tego, gdyby autorka miała partnera bardziej do siebie emocjonalnie dopasowanego.
Nawet rozstanie rpzebiegło by wtedy inaczej, a przy jej problemach i tak było nieuniknione.

I wszystko jasne.

NieznamSiebie: Dalej masz wątpliwości co do zachowania tego faceta?

Autorko: nie sztuka jest dawać wsparcie, gdy wszystko ok - to nic nie kosztuje emocjonalnie.
Zaśmiał Ci się w twarz, że tak mało zarabiasz? Nie mam pytań..
Przy takiej dysproporcji zarobków dzieliliście się, mieszkając razem jako oficjalna para, wszystkim po pół co do grosza?

UCIEKAJ!

Koleś porażka.

Sytuacja wygladala tak Oboje w wakacje pracowalismy z agrnaica. MNie te pieniedze starczaly na rok studiow i mieszkania w Krakowie, on te pieneidze odkladal na lokate a w ciagu roku pracowal w Polsce i bardzo dobrze zarabial. Jak od tego roku tez czegos szukalam w Polsce, ale nie bylo mi latwo w kilku miejscach nie wyszlo.. zalamala mnie to... ale ciagle oczywscie utrzymywalam sie sama mieszkajac z nim w jendym pokoju, rachunki na pol za jedzenie na pol.. ale nie przeskzadzalo mi to nigdy.. Nigdy nie chcialam aby mnie utrzymywal.. Mysle ze tez za duzo wymgalam od doroslego zycia.. za bardzo mnie ono przeroslo. On dostal prace po znajomosciach. W tych czasach czesto to sie zdarza.. Ja takich znajomosci nie mam wiec lapalam co jest. Potem juz zrezygnowalam. O czym mu nie mowilam bo sie balam jego reakcji. On mysli, ze ja chcialabym, zeby mnie utryzmywal. Ja nigdy tego od niego nie oczekiwalam. Zawsze na wsyztko sama zarabialam, jeszcze pomagalam rodzicom. Potrzebowalam tylko oparcia. Tego, zeby byl z emnie dumny, mimo tego ze sie staram a mi nie wychodzi. To nie bylo tak ze lezalam i pachnialam, ze stalam sie darmozjadem, ze mi sie nie chcialo.

on od dawna stal sie sednej mojego zycia.. kocham go ponad wszytko... mialam tylko jego.. przyjechiele odeszli.. Kazdy ma kogos .. sa po slubie czy pozareczani.. ja zostalam sama... mieszkajac z nim obok.. jak ze wspolokatorem.. nie wiedzac tak naprawde co czuje.. kto naprawde zawinil.. wiem jedno ze nie jestem tutaj ofiara... tez mam wiele w sobie winy.. i nie chce jego zachowania krytykowac... bo nie latwo byc z kims... kto nie dostal nic od nikogo i sam musi sobie ze wsyztkim radzic... moze on potrzebowalm osoby kotra twardo stapa po ziemi, ma jakis majatek od rodizcow... i latwiej jej w tym swiecie doroslym...

Kobieto..Powtarzam: Nie jesteś gotowa na ŻADEN związek. To jak piszesz o sobie..Twoje poczucie wartości jest na poziomie grubo poniżej zera.
To jest Twoj GŁOWNY problem i "błąd". On Cię nie szanował, bo Ty sama siebie nie szanujesz. Piszesz o sobie jak o jakimś piątym kole u wozu, albo gorzej..psie co to sie przypałętał do pana i robi mu problem bo chce wody czy jeść.

"Kochasz go ponad życie"? ZA CO?
Siebie najpierw pokochaj.
Facet traktował Cię paskudnie, a Ty gotowa jesteś za nim latać i przepraszać za to, że żyjesz.

DRAMAT.

Bierz się za czytanie wątków na forum i za pracę nad sobą.
Nie jesteś żadną ofiarą, tylko tak się przyzwyczaiłaś siebie postrzegać, bo to łatwiejsze niż praca nad sobą.

Przestań już wyliczać swoje z tyłka "winy" i "uchybienia", tylko otwórz oczy i wyjdź proszę spod pupy tego "pana".

BOozenkaaa - bardzo Ci współczuję, ale dziewczyno, na litość boską, musisz poszukać wparcia na zewnątrz i zakończyć tę relację. Jesteś uzależniona od tego mężczyzny, nie stawiasz granic, nie potrafisz jasno czytać faktów (jak on Ciebie traktuje). Zabierz wszystkie rzeczy, może spróbuj wrócić do domu na jakiś czas i podreperuj swój stan psychiczny, bo jest kiepsko. To jest toksyczna relacja, z której musisz wyjść, choć wydaje Ci się teraz, że to niemożliwe, i że bez tego ''umrzesz''. Nie umrzesz i życie będzie się toczyło dalej. Urwij to. Dasz radę.