zostawił mnie po raz drugi..

Własnie mija 3 miesiące od drugiego juz rozstania pomiędzy mna a moim facetem. Oba były jego decyzją. I myślalam, że teraz już będzie tylko lepiej, a jest co raz gorzej.
Był to prawie 3 letni związek. Razem studiowaliśmy na roku. Zawsze mieliśmy się na oku, mimo, ze kazde z nas było wtedy w jakims związku. Ale widocznie tak chciał los, ze mieliśmy się zejsc. Sielanka trwała rok, bo gdy nie zdał egzaminu i miał miec z niego awans to coś w nim sie zmieniło, zreszta sami tez zaczynaliśmy sie kłócić, a to o spotkania, a to że czasem robilismy sobie na złośc, a że on był człowiekiem bardzo zamkniętym w sobie (choc na pozór był duszą towarzystwa) to jednak o swoich problemach nie chciał mówić, bardzo mnie to bolało bo jednak ja nie wyobrażam sobie związku bez partnerstwa. Nie umiał rozmawiać, przestał tez okazywac uczucia (choc nie był facetem az tak w tym wylewnym) niby się starał, ale jakoś tak zamykał się na wszelką komunikacje. Ile ja się wtedy napłakałam, a on widząc, że płacze jeszcze bardziej się oddalał.
Po sylwestrze nadszedł kryzys totalny, kłociliśmy się, i on z dnia na dzien zdecydował, że chce się rozstac. Twierdził, że za wczesnie wszedł w kolejny związek, ze ma za duzo problemów. Okropnie to przezyłam, schudłam jak nieszczęscie, ryk, płacz itp. A że razem wciąz studiowaliśmy to akcja "pokaże Ci co straciles" oczywiście odbyła się, na początku go olewalam, pokazywanie, że nie złamało mnie to, że się dobrze bawie. No i doszło do rozmowy, zresztą nie jedynej, na której powiedział, że żałuje, że teraz zrozumiał, no i że chciałby wrócic, ale niech każde żyje swoim życiem, że nie jest gotowy, bo się boi, a jego sytuacja jest skomplikowana w domu itp. No i tak dałam mu się wodzić za nos. W międzyczasie okazało się ze profesor go ulał i miał do powtarzania rok studiów. Co go załamało totalnie. Ale już się mieliśmy w sumie zejśc kiedy zmarł jego bliski wujek, co go tez podłamało i wtedy zdecydował, że jednak nie jest gotowy na to żebyśmy byli razem. Kosztowało mnie to sporo wysiłku..i kiedy juz było w miare ok, czułam ulge, to wtedy znów się odezwał. Badał teren czy jestem z kimś itp. I zeszliśmy się po jakichś 4 miesiącach. I znow było sielankowo na początku przez pierwsze miesiace. A póżniej gdy trochę odpuścił, znów zaczeły się kłótnie. Moja bojaźń, że znów mnie zostawi była chyba wieksza niż to wszystko, bo ciągle nie mogłam mu odpuścic. A ponadto, jego tata miał zawał, w czasie kiedy się schodziliśmy, i ja rozumiem, że chciał pomóc, wziąśc wszystko na siebie ale pół roku po tej sytuacji on wciąż był na każde kiwniecie rodziców, siostry, ciotki, kuzynki, nasze spotkania wiecznie od czegos zależały, czułam się niedoceniania, i dopiero powoli to do mnie dochodziło, że coś jest nie tak, ale mimo to go kochałam, i wierzylam ze kiedy ten cięzki czas minie to w koncu bedzie lepiej. No i się skonczyło, zaczelismy się kłócic, on wyskoczył mi z tekstem, że on nie wie czy chce miec żone, dzieci, ze chce zamieszkac z kumplami.. No i jakiś czas póżniej stwierdził, że jest zmeczony tym związkiem, ze szaleje ze mną, ale może to nie to skoro sie tyle kłócimy, że kiedys byłam bardziej uśmiechnięta.. Chciał przerwy, ale się nie zgodziłam.. No i tak to juz mija 3 miesiąc ciszy między nami..
A to tak bardzo boli..Ze byliśmy tak blisko, a teraz tak daleko.. Ze czasem gdy sie widzimy na uczelni to mijamy się jakbyśmy sie nie znali. To boli, że tak mnie potraktował.. choć twierdził ze kocha..
Eh kochane dziewczyny.. bądzcie mądrzejsze niż ja i nie dawajcie się.. Szanujcie się.. Bo potem tylko boli..