Bulimia

Bede Ci wdzieczna za nazwe tego leku. Ja w tym wszystkim najbardziej boje sie przytyc! Wydaje mi sie ze jedzac cokolwiek zanieczyszczam moj organizm,boje sie nawet jesc warzywa, nie czekam na zwykla przemiane materii tylko wole sie wszystkiego pozbyc wczesniej. To wszystko tak mi juz gleboko w glowie siedzi, ze nie umiem przestac...

Ten lek to Megace z tego co widze na mojego 87l dziadka dziala

O toz to - doroslej osoby nie da sie przymusic do leczenia. W imie zycia i zdrowia chorej osoby, byc moze proba zmuszenia do rozpoczenia terapii moglaby byc usprawiedliwiona. Jednak by leczenie mialo jakikolwiek sens i pozytywny wynik leczony musi sam chciec wyzdrowiec. Czesto jest tak, ze przez dlugi czas chorzy skrzetnie ukrywaja swoj stan (glodowanie, wywolywanie wymiotow, przeczyszczanie, etc.) i dopiero w chwili, kiedy ich cialo odmawia posluszenstwa, przelamuja sie i szukaja pomocy.

Warto naklaniac chora osobe do poddania sie leczeniu. Przede wszystkim byc oparciem. czesto chora osoba potrzebuje "powodu", by poddac sie leczeniu. Mozemy tez podjac pierwsze kroki - wynalesc miejsce, gdzie osoby z zaburzeniem laknienia sa leczone. Poszukac dzialajacych grup wsparcia, itd. Wazne jest by okazywac akceptacje i milosc. Podkreslic za co ja/jego cenimy i podziwiamy jej/jego osobowosc.

Dlaczego boisz się jeść?
Boisz się przytyć:? nie jadasz konkretnych potraw? boisz się niezdrowego jedzenia?
Od kiedy się boisz?

To, że zdecydowałaś się na zrzucenie zbędnych kilogramów po ciązy to jak najbardziej normalna i pożyteczna sprawa. To nie staowi o problemie, więc nie ma powodu sobie tego wyrzucać. Problem zaczyna się wówczas, kiedy przestaje Ci odpowiadać to, co stanowi o normie, jeśli waga która wedle BMI jest adekwatna jest przez Ciebie spostrzegana jako nadmierna.
Musisz się zastanowić na ile realnie spostrzegasz samą siebie.
W chorobie, jaką jest anoreksja- zaburzenia odżywiania są tylko skutkiem, widocznym symptomem chorowania, które bynajmniej nie bierze się z taej czy innej wagi. Podłoże zawsze leży głębiej- najczęściej w nieakceptowaniu siebie( ale nie swojej wagi, ale siebie w całości- jako osoby, tego kim się jest, co się w życiu robi, jaki tryb życia się wiedzie) , w utracie poczucia kontoli nad pewnymi sprawami lub nad życem w ogóle lub poczuciem bycia niedocenionym, niezaopiekowanym przez innych. zastanów się czy problem nie leży przypadkiem w którymś z tych zagadnień, po to, by rozwiązać problem u źródła, a nie eliminować wyłącznie objawy.

Bardzo pozytywne w Twoim patrzeniu na tę sprawę, jest to, że masz taką dużą świadomość, tego co się dzieje i że umiesz realnie ocenić swój wygląd, na podstawie tego, co mówią Ci znajomi. W chorobie, jaką jest anoreksja nie występuje takie realne patrzenie na siebie- i cała praca z takimi osobami polega właśnie na tym, by je wypracować. Skoro więc możesz się na tym oprzeć to niech to będzie dla Ciebie bazą do pracy nad samą sobą.
Masz świadomość tego, że w swoim środowisku jesteś akceptowana( mało tego- jesteś uważana za atrakcyjną, taka jaką jesteś). Odpowiedz sobie więc na pytania czy dobrowolnie chcesz z tego zrezygnować? czy chcesz na własne życzenie przestać być postrzegana jako aktrakcyjna? czy chcesz zacząć być traktowana jak osoba chora z wszystkimi tego konsekwencjami czyli tym, że bliscy będą Cię pilnować, pojawią się nakazy i zakazy rodem z dzieciństwa? czy checsz zacząć mieć kłopoty zdrowotne?
Zastanów się nad tym.
Myślę, że nie ma co ubolewać nad takim stanem rzeczy, ale najbardziej konstruktywnie byłoby zastanowić się jak możesz przeciwdziałać destrukcyjnym myślom o sobie, kiedy się pojawią? pomyśl o jakimś rodzaju aktywności, który mogłabyś wykonywać od razu i  automatycznie, kiedy takie myśli przyjdą Ci do głowy....a potem nie pozostaje już nic innego, tylko zacząć wcielać to w życie!

Cieszę się, że mogłam pomóc. Akurat ten temat rzeczywiście jest mi dośc dobrze znany- znam naprawdę bardzo wiele osób cierpiących na różne zaburzenia odżywiania. Zawsze dobrze się z nimi rozumiałam, a wielu z nich prywatnie bardzo lubię.
Z całego serca życzę Ci powodzenia, będę trzymać kciuki, przemyśl to, co Ci napisałam, bo uważam, że ejsteś na dobrej drodze, aby sobie pomóc!

KAMCIU nie łam się po porodzie miałam ten sam problem ale do czasu. Mój mąż zaczoł się oglądac za laskami o pełnych kształtach i mówic że kobieta powinna miec kawałek pupy i biustu a nie kości i wiesz co pomogło.
Jak patrze na siebie to marze żeby przytyc choc 2kg mam 164 i 50kg a na dodatek ani grama biustu bo po tym odchudzaniu z b zeszłam na a.  Popatrz w lustro i zastanów się czy wyglądasz jak kobieta czy jak szkielet.

http://obsesjaczychoroba.bloog.pl/

kamciu skarbie, doskonale Cię rozumiem. Już tu na innym forum pisałam - mam 33 lata z czego 10 lat ciężkiej bulimii.

Musisz wiedzieć, że to co z Tobą się dzieje - TO NIE JEST CHOROBA DOTYCZĄCA TYLKO JEDZENIA LUB NIE JEDZENIA. Po tym co przeczytałam, sądzę, ze przyczyną Twojego nieszczęścia i frustracji, które odzwierciedlają się kłopotami żywieniowymi TO TWÓJ MĄŻ I RODZINA.
Zapewne jesteś piękną i mądrą kobietą, która zamiast skupiać się na wadze, wolałaby w radości i spokoju wychowywać dziecko

Kamciu pocieszę cię - Z BULIMII MOŻNA WYJŚĆ SAMEMU, jestem na to dowodem i znam masę kobiet, którym to się udało

Nie chcę zawalać całego forum tym, co chcę Ci powiedzieć, poradzić i wyjaśnić, PROSZĘ NAPISZ DO MNIE MAILA, tak będzie nam prościej. Pomogę Ci, tak jak pomagam innym, a uwierz jest to możliwe ;D

sista32@wp.pl

czekam niecierpliwie i pozdrawiam Was wszystkie ;]

ŻEBY WYGRAĆ Z BULIMIĄ NORMALNE ŻYCIE - TRZEBA PRZESTAĆ MYŚLEĆ O NIEJ JAK O WROGU. Pomyślcie, ze to taki intruz, co stara się Wam skomplikować życie, zamiast ułatwić. Zjawiła się, obiecała wspaniałą sylwetkę i radość, a po roku są wahania wagi, smutek, samotność mimo pozorów szczęścia i normalności. Ja bulimii powiedziałam tak - O NIE MOJA DROGA, SPIEPRZYŁAŚ MI ŻYCIE, NIC MI NIE WYCHODZI, SERCE LEDWO POMPUJE KREW, GARDŁO BOLI, BOJĘ SIĘ JEŚĆ BO ZARAZ TYJĘ, WYGLĄDAM SZCZUPŁO ALE STRASZNIE NIEZDROWO, NIC NIE CIESZY ;/
Strach przed śmiercią pomógł zacząć walkę

Wystarczy 1 dzień gdy uda wam się nie wymiotować (może natłok zajęć i zmęczenie spowoduje brak czasu i chęci na wiszenie nad klopem)
Uznajcie to za mega sukces   Drugiego dnia mówicie swojej ukochanej przyjaciółce bulimii - nie dam się dziś, dziś jest mój dzień nie twój.
Trzeciego może być trudno, może się nie udać, przejecie się i wymioty. To nic dziewczyny. Uznajemy za dzień słabości, ale już następny dzień jest czysty bez wymiotów walczycie dalej, liczycie każdy dzień bez wymiotowania - TO WASZE SUKCESY, TO WASZA CIĘŻKA PRACA, WASZ SUKCES. Piszcie o tym na forum, chwalcie się sukcesami ^^

Co robię by nie wymiotować? oto mój przepis:
-od rana pozytywna muza, im gorsza pogoda za oknem, tym u mnie głośniej muza gra Same pozytywne utwory, dobry bit, przy którym piję kawę, myję się, maluję, karmię dziecko.
-jem tylko to po czym nie wymiotuję (RANO:1 gofr do kawy lub jogurt lub 1 kanapka z rybą, paczka biszkoptów, a czasem nie jem nic rano^^) (OBIAD: w sumie nie jem obiadów tradycyjnych, bo bym zwymiotowała, więc jem - 1 pierś kurczaka lub ziemniaki z surówką, lub same warzywa na patelnię, czasem tylko talerz zupy) (KOLACJA;chrupię sobie płatki musli, kukurydziane, czekoladowe lub miodowe, albo wsuwam jogurt, 2 serki homogenizowane, twarożek na słodko lub na ostro (bez chleba).
-ŻEBY NIE TYĆ NIE MIESZAM CUKRÓW Z TŁUSZCZAMI. Czyli  jak zacznę dzień na słodko, to tego się trzymam (a to jogurt, banany, jabłko, twarożek na słodko, baton jakiś itd) Jak mam ochotę na smażone, to ciągnę dzień z tłuszczami - jajecznica z jakimś dodatkiem (szczypior lub cebula- co tam dorzucicie wasza fantazja), smażony makaron na ostro lub smażone warzywka, albo jakieś mięsko, rybka, kalafior, kapusta gotowana, brokuły - OPCJI JEST MASA, ALE NA POCZĄTKU JECIE TYLKO TO PO CZYM NIE WYMIOTUJECIE, CO DA WAM SPOKÓJ PSYCHICZNY, ŻE NIE PRZYTYJECIE. Jak zaczniecie odsuwać bulimię w kąt - wprowadzicie inne składniki
-od 5 lat NIE JEM PIZZY, HAMBURGERÓW, W RESTAURACJACH ZAMAWIAM TYLKO RYBĘ (bez smażonych ziemniaków, frytek itd- bo zwymiotuję)
-TRENUJĘ, ĆWICZĘ, RUSZAM SIĘ GENERALNIE już tak 10 lat, więc i doświadczenie spore, jak szybko spalać to co jem. Nie musicie się zarzynać na siłowniach, czasem lepiej samej w domku. WŁĄCZAM MUZĘ xD SMARUJĘ TYŁEK, UDA I BRZUCH kosmetykami rozgrzewającymi, przyspieszającymi spalanie tłuszczu, UBIERAM CIEPŁE GERTY, KOSZULKĘ I NA TO BLUZĘ i zaczynam ;]]
to wypróbowany szybki sposób na spalanie tłuszczu - spójrzcie same, może wam się spodoba, jest krótko i intensywnie ^^
http://www.iplex.pl/filmy/trening-fitness-2-posladki-lyzwiarza,1461 - tu się leży i nie trzeba skakać
http://www.iplex.pl/filmy/trening-fitness-4-super-disco-dana,1463 - tu nieco ruchu 
-możecie każdą czynność traktować jak trening - muza i sprzątacie, myjecie podłogi, okna, kafelki w łazience, kuchni, skaczecie, tańczycie jak potraficie, śpiewacie.
-może z kumpelą na basen? rower? rolki?
-jak jesteście młodymi mamami - to szybki spacer z wózkiem też pomoże spalać kalorie (mi pomagało poczuć cię lepiej po szybkim spacerze xD )
-NIE OGLĄDAM MODELEK- banda niezdrowych anorektyczek, to nie wzór dla nas; NIE CZYTAM GAZET, w których photoshop z każdego potwora robi super szczupłą
gwiazdkę 

RÓBCIE WSZYSTKO CO WAS USZCZĘŚLIWIA, OTACZAJCIE SIĘ LUDŹMI POZYTYWNYMI, odsuńcie ludzi was dołujących. Jesteście piękne wewnętrznie i mądre. Pamiętajcie każdy dzień bez wymiotów to sukces. A miesiąc będzie rewelacją ;D Jak bulimia wróci, ulegniecie, zwymiotujecie, to odgońcie ją znowu, powiedzcie - KOCHANA TO MOJE ŻYCIE I JA NIM STERUJE NIE TY !
Mam już 15 lat bulimii za sobą, nie wymiotuję dopiero 5, ale wciąż czuję jej oddech za plecami w kryzysowych sytuacjach. Wciąż walczę tak jak wy. SZUKAJCIE SWOICH METOD I PISZCIE NAM O NICH ;]

Tez mam problem z bulimią i w zasadzie były tez epizody anoreksji... Walczę już 15 lat- były tez lepsze lata. Teraz pierwszy raz postanowiłam pójść na terapię... Mam nadzieję, ze pomoże. Byłam na trzech spotkaniach i ciesze się i czuję, zę coś to da bo pani jest nie tylko psychologiem ale i dietetykiem i jest bardzo miła... Pomaga mi pod kątem i diety i psychologii. Zobaczymy co będzie...  Mam nadzieję, ze nie będzie mnie wkurzac

Z bulimia borykam sie od 8 lat. Byl tak zwany okres przerwy ale to tylko chwilowe. To jest jak nalog, ciezko sie od tego uwolnic. Chec zwrocenia posilku jest tak siln, że nie jestem w stanie myśleć o niczym innym niż o tym by zwrócić to co jadlam wcześniej. Wcale się nie ogladam i nie mam napadów tzw obrzarstwa. Zjem jedną kanapkę i '' siedze'' w łazience tak dlugo póki jej nie zwrócę. Skutecznie ukrywam to przed bliskimi. Wiem, zw to mój umysł jest chory, a przez to ciało rownierz bd chorować bo wiem jakie są tego skutki.