Problem z przyszłą teściową i obojętnościa chłopaka

Współczuje Widocznie twoja teściowa to zgorzkniała i "zmęczona" życiem kobieta Nie przejmować się jej zachowaniem nie bardzo się da, ale może któregoś razu po prostu stań przed nią i zapytaj wprost "czy tylko dla ciebie jest tak nie miła i nie kulturalna, czy dla wszystkich"?
Powiedz chłopakowi, że nie czujesz się dobrze w jego domu, że albo pogada z mamą, albo będziecie się widywać się wszędzie byleby nie u niego
Biedny ten twój chłopina..

Rodzice mojego chłopaka (prawie 2 lata jesteśmy razem) też mnie nie akceptują. Co ja z tym robię? Nic, po prostu nie chodzę do niego, jak są jego rodzice. M przychodzi do mnie i tak jest dobrze. Nie mam zamiaru denerwować się przez jakichś kretynów.

U Ciebie jest o tyle gorzej, ze chłopak w Tobie widzi wady, a w rodzicach nie, ich broni, mimo, ze to oni są winni w tej sytuacji, moim zdaniem ten związek nie ma szans, no chyba, ze on się zmieni, albo Ty dasz sobą pomiatać.

tylko nie zamieszkaj z nia po slubie bo zmieni ci zycie w pieklo, rozwali malzenstwo
lepiej wynajmować cokolwiek byle nie z nia

Moim zdaniem jak Twój chłopak nie zmieni nastawienia to to nie ma sensu. Tak, chłopak! No bo tutaj postawa chłopaka jest najgorsza, gdyby był w porządku, to teściowa nie byłaby problemem, bo po prostu nie dawalibyście jej wejść na głowę. A znam to, bo jak miałam 15 lat miałam pierwszego chłopaka 2 lata. No i ten mój były by takim mamisynkiem na każde wezwanie mamusi, a niby miał 18 lat.. Jego mama była taka, że generalnie tak od niego uzależniona, a on od niej, że traktował mnie za zagrożenie. No i ona była taka humorzasta, czasem potrafiła ze mną miło pogadać, a czasem była naprawdę niemiła. Było u niej różnie, ale generalnie nie lubiła mnie i traktowała jako zagrożenie. Wyobraź sobie, że jak mój chłopak mnie poznał z nią, to ona wypaliła czy ja za młoda nie jestem dla niego, potem to tylko słyszałam jak ona na mnie mówi, że jestem dziecinna, za młoda, że po co ze mną jest. Takie bzdury gadała. A ja byłam do niej dobrze nastawiona jak najbardziej. Zawsze wykorzystywała go do wszystkiego, chociaż miała wielu braci, z którymi była w dobrych kontaktach i mogła ich poprosić o pomoc.

Spotkania ze mną często odwoływał, bo mamusi musi pomóc, a tak naprawdę to wiecie, to było takie wykorzystywanie. Nie był jej niezbędnie potrzebny, ale ona po prostu taka była, że synek ma być przy niej, kombinowała. Powiedziała, że jak czegoś nie zrobi, to jej nie kocha np. Przy mnie kiedyś powiedziała, że źle na niego działam, że powinien ze mną zerwać. To mi dało do myślenia w końcu i to, że on też na to stał ze spuszczoną głową i nic nie powiedział! Typowy mamisynek, najgorszego "rodzaju", który nie umie mamie nic powiedzieć. Tak że jak czytam co piszesz, to podobny do mojego byłego, a ja Ci to dokładnie opisuje ich relację, byś dokładnie wiedziała jak to wyglądało. Teraz wiem, że bym z kimś takim nie była, nauczyłam się na błędach, a wtedy pierwszy chłopak i byłam naiwna, że może coś się zmieni. A on też usprawiedliwiał matkę, nie rozumiał nic. Owszem, był tylko on, brat i matka, więc na pewno było jej ciężko, że nie ma pomocy od ich ojców- mieli różnych ojców, dodatkowo jeden za granicą, inny gdzieś daleko i chyba nie mieli kontaktu nic prawie, ale i tak moim zdaniem to tego nie usprawiedliwia. To było toksyczne.

Ja kiedyś nie wytrzymałam i powiedziałam jej, że ona wykorzystuje go, że on ma wiecznie jej pomagać itp. No, ale się wtedy wkurzyła Poza tym byłam cicho jak trusia, próbowałam się z nią zaprzyjaźnić, ale to na nic, z niektórymi po prostu się nie da. Potem zrozumiałam, że nie mogłam nic więcej zrobić, że ona taka była, a on mamisynek i że on się nie zmieni, nie chciał się zmienić. A też z nim dużo na ten temat rozmawiałam, ale nie chciał się zmienić, nie rozumiał, więc jak grochem o ścianę.  Co jeszcze, jemu chłopakowi 18 letniemu zazwyczaj kazała wracać nawet w lato, o 19 czy 20... ja miałam 15 lat i czegoś takiego nie miałam, a ona traktowała go jak dziecko, które musi wrócić na dobranockę Znamienne było to, że jak chodził z kumplem, to mógł wracać później niż 19-20, a jak ze mną to 19-20. Jak widać to była taka chora zazdrość o syna. No i wiele innych. W końcu rozstaliśmy się, z innego powodu, zostawił mnie dla innej, ale i tak byśmy się rozstali. Ja w końcu i tak przejrzałam na oczy, że się nie zmieni, i tak byłam głupia, że 2 lata z nim byłam Teraz mam o wiele lepszego faceta, z jego mamą też mamy średnie relacje, ale ona nigdy nie zachowałaby się jak matka tamtego i nie mają chorych relacji. A mój facet stoi murem za mną, a nie za mamusią, nie ma tutaj chorych relacji. Dlatego ja już wiedziałam, nigdy więcej mamisynków, nie ma co się łudzić i trzeba szukać rozsądnego faceta, po prostu wyciągnęłam wnioski z tego pierwszego związku.

Dlatego ja uważam, że jak Twój facet tak się zachowuje, to ja bym na Twoim miejscu się z nim rozstała. Jak widzisz problem znam z doświadczenia i męczyłam się z tym, ale wiem, że trzeba było dużo wcześniej zerwać, a nie być z nim 2 lata No więc nauczona doświadczeniem tak Ci radzę. No bo skoro on nie chce się zmienić, to czarno to widzę. Cały czas Ty będziesz mniej ważna, a mamusia ważniejsza, to Cię będzie niszczyć. To, że jego matka jest straszna to jedno, ale gdyby miał inne podejście, to byłoby inaczej. To Twój partner i powinien traktować Ciebie jako partnerkę, a w takich zaburzonych relacjach bardziej jako partner traktuje mamę, to taki emocjonalny trójkąt. To prawda, z teściową się nie żyje, ale to wtedy, gdy partner potrafi postawić granice i nie jest mamisynkiem.

Jeśli jest, to ją będziesz miała zupełnie w pakiecie i będziesz jedynie cierpieć. Zdecydowanie nie warto. Powinien bronić Ciebie i nie pozwalać na takie jej zachowanie. Ja bym na pewno powiedziała mamie coś w takiej sytuacji i gdyby obrażała mojego faceta, to nie chciałabym z nią rozmawiać, dopóki nie zmieniłaby swojego nastawienia. No bo taka jest prawda, jaka dziewczyna by nie była, to dla mamy mamisynka zawsze będzie zła.... Dlatego radziłabym Ci zastanowić się nad tym związkiem, wiadomo, chciałabym przekazywać "lepsze wieści", ale wierz mi, jeśli chłopak ma takie relacje z matką, to nic dobrego Cię z nim nie czeka, jeśli on nic nie chce zmienić, a jego matka ma nad nim taką władzę, on nie umie się przeciwstawić. Jego postawa jest tutaj bardzo kiepska. Moja koleżanka oprócz mnie też była z mamisynkiem i też w końcu zrozumiała, że to bez sensu. On nic nie zmieniał. Niestety często tak to wygląda, dlatego przemyśl Wasz związek poważnie. No bo widzisz, żeby związek był udany, to dwoje ludzi powinno być za sobą, stać murem, tworzyć partnerstwo, a z rodzicami nie dopuszczać do takich sytuacji.

Nie będzie dobrze w związku, jeśli zdanie mamy jest ważniejsze od dziewczyny. Twój chłopak nie postawił żadnych granic, pozwala na to, więc widzisz, że to nie wygląda dobrze. Nie jest samodzielny, nie potrafi wyrazić swojego zdania, bo samodzielny człowiek po prostu potrafi powiedzieć rodzicom co myśli, przeciwstawić się im, jeśli robią coś złego czy mówią źle na jego dziewczynę. Samodzielny człowiek po prostu nie pozwoliłby na coś takiego, podejmowałbn własne decyzje, niezależnie od rodziców. A Twój jest w chorym układzie i żadne z nich nie chce tego przerwać, a przede wszystkim on powinien to chcieć przerwać, inaczej będzie nieciekawie. Dlatego radzę się nad tym związkiem zastanowić, skoro z nim rozmawiałaś i nic, to innej rady nie ma. W takiej sytuacji po prostu często dużo lepsze jest rozstanie niż męczenie się z kimś, kto nie traktuje nas jako równorzędną partnerkę. o prostu taki związek niszczy, a szkoda życia na takie nerwy A jak rozmowa nie pomaga, to właśnie albo akceptowanie tego (czego nie doradzam, bo raczej będziesz cierpieć) albo rozstanie, które moim zdaniem jest dużo lepszym rozwiązaniem. Nie ma po prostu żadnej magicznej receptury, on musiałby sam się chcieć zmienić, a skoro jak widać nie chce, to Ty nic z tym nie zrobisz sama. Samej się nic nie zdziała, musi być chęć drugiej strony.

Swoją drogą to straszne, że niektóre matki tak wychowują synów. Oczywiście bardzo Ci współczuję tego, jak Cię obrażała, jak widzisz ona jest od razu nastawiona na anty. Straszna kobieta. No, ale jak pisałam, tutaj kluczem jest Twój facet, w takiej sytuacji, skoro już ma taką matkę. Gdyby jego postawa była inna, to i matka nie mogłaby mu dalej wchodzić na głowę i byłoby ok, żylibyście swoim życiem, bylibyście Ty i on, a nie on, mamusia i Ty. No, ale skoro nic z tym nie robi, nie chce, rozmowy nic nie dają, to jest to niezdrowe i jedynym wyjściem jest rozstanie, bo nie widzę tutaj dużych szans na to, by się zmienił, skoro teraz nadal nic z tym nie robi i nie ma nawet chęci. No niestety, tak to widzę.

Rozpisałam się, może za bardzo, ale chciałam wszystko dokładnie naświetlić, zobrazować

Pozdrawiam