Mój Tata nie żyje. Jestem w rozterce.

Mój tata był alkoholikiem. Pił codziennie, z miesiąca na miesiąc coraz więcej... Kłamstwo, oszustwo, brak szacunku, krzywe akcje (m.in. okradanie nas), awantury... I tak posypało się małżeństwo moich rodziców. Przez nałóg również stracił pracę, więc żeby mieć na chleb, zaczął zbierać złom. Przysporzył mi tym wiele wstydu... Długo po rozwodzie mieszkał z mamą, bo nie miał gdzie się podziać. Gdy pod moją presją mama wystawiła mu w końcu tobołek za drzwi, zabarykadował się w naszej piwnicy. Po interwencji zarządców, stamtąd też został wyrzucony, i tak został bezdomnym.
Długie miesiące widywałam go w śmietnikach lub pod osiedlowym sklepem monopolowym, gdzie popijał wódkę. Czasem udało nam się porozmawiać, i wtedy wysłuchiwałam zwierzeń o tym jak śpi pod balkonami... Jego słowa najbardziej uwierały zimą, gdy leżałam pod kołdrą, i z kubkiem kakao w dłoni, czytałam książkę...
Długo biłam się z myślami, ale w końcu postanowiłam wyciągnąć do niego pomocną dłoń. Zaproponowałam, że zaproszę go do domu, udostępnię łazienkę, kupię mu nowe ubrania, ugotuję coś dobrego, i razem pójdziemy na spotkanie z kuratorką, która pomoże mu odnaleźć się w tej trudnej sytuacji, m.in. zorganizuje miejsce w noclegowni. W zamian chciałam trzeźwości, przyjął warunek, ale już w drodze do sądu, gdy wypił pierwsze piwo, rozczarował mnie po raz wtóry ... Wtedy powiedziałam sobie dość - zerwałam z nim wszelki kontakt. Ostatni raz widzieliśmy się ponad pół roku temu... A dziś dowiedziałam się, że nie żyje, a dziadkowie zajmują się formalnościami związanymi z pogrzebem.
Zarówno mama, jak i chłopak, powtarzają mi, że nie warto tego przeżywać, że lepiej dla niego, że tak się stało, że powinnam mieć na uwadze wszystkie krzywdy, jakie mi wyrządził... Ale ja mam do siebie tyle żalu, że zbyt szybko z niego zrezygnowałam, że zbyt szybko odpuściłam współwalkę z jego nałogiem, że może gdybym go wspierała, inaczej by się potoczyło... Czy słusznie...?