Rzuciłam go i nie mogę się otrząsnąć

To minie
"Podsumowując - nie mam znajomych. Nie mam do kogo zadzwonić i umówić się na kino, piwo, cokolwiek. " - i świetnie! Bo masz szansę zacząć wszystko od nowa Zmiany są dobre.

Co chciałabyś usłyszeć? Żebyś się jeszcze zastanowiła, byś przemyślała i może zmieniła zdanie? ..gdy zrobiłaś coś cennego: nie oszukałaś samej siebie. To jest dużo. Nie zdążyłaś za niego wyjść i mieć dzieci z nim, by następnie dojść do tego wniosku i się rozwodzić.
To jasne, że nikt się Tobą nie zajmuje, bo to Ty zerwałaś. Szczerze.... jak dla mnie, osoba, która kończy związek jest tą zdecydowaną, która wie co robi i czemu miałabym kogoś takiego żałować? Kończę związek, bo chcę, prawda?

Miesiąc to mało- ja po tym czasie miałam wrażenie jakbym nadal była w związku z tamtym człowiekiem- ilekroć go spotykałam, miałam wrażenie, że nic się tak naprawdę nie zmieniło. Mimo, że wcale tego nie chciałam- odczułam ulgę gdy zakończyliśmy związek.
Uwierz: to minie
Po prostu zajmij się swoimi sprawami, odwróć nieco swoje życie, odśwież znajomości, idź do przodu

Minie. U nas było tak, że nie minęły 2 mies. on już był zaręczony z kimś innym (nowo poznanym!)

Tego boję się najbardziej...Momentu gdy zobaczę, że kogoś ma a ja dalej będę w czarnej d*pie. Ale cóż, taka kolej rzeczy, przecież nie będzie całe życie siedział sam i o mnie marzył;D

A jak mi ktoś podpowie, że skoro targają mną takie uczucia to źle zrobiłam i zapewne dalej go kocham, to będzie klapa...Chociaż musiałam, po prostu musiałam zakończyć ten popaprany związek, to już mam takie myśli, że zrobiłam głupotę przez swoje dziwne wymagania i teraz pożałuję;)

Ale Wy ze sobą nie rywalizujecie na powodzenie w życiu!
Niech każde idzie w swoją stronę i tyle. Uwierz, tak będzie najlepiej.
Przetrwa ten związek, wyciągnij wnioski i idź dalej.

Martka88 uważam, że bardzo dobrze postąpiłaś i nie ciągnęłaś tego toksycznego związku dalej. Wiesz, jak po 3 latach nie masz motylków ( bo zdechły ) to nie ma najmniejszego sensu ciągnąć to dalej.
Widzę, że jesteś charakterną dziewczyną, twardo stąpającą po ziemii.
Teraz zajmij się sobą. Znajdziesz sobie innych znajomych i będziesz miała z kim pójść na piwo.
To jest tylko kwestia czasu ????.
Jasne, że co jakiś czas będziesz miała doła, ale zapewniam, iż z każdym dniem biędzie go co raz mniej.
Naprawdę jesteś mądrą kobietą i zacznij żyć dla siebie i swojego szczęścia.

Jeżeli Twoje imię to nie jest Marta i nie jestes 1988 rocznik, to zaczynam się bać tego co piszesz

To co wypisujesz to jest 100% mojego związku, z tym, że te zmiany to ona wymagała ode mnie, a nie sama od siebie, ze coś warto by było zmienić. Mi nie powiedziała, że nie chce kontaktu ze mną, wręcz przeciwnie błagała o kontakt, co jest dla mnie żałosne. Jeżeli szuka kontaktu, to cierpi wewnątrz, pokazuje dookoła, że jest zadowolony, jest mu super, ale tak nie jest, zwyczajnie wzbudzić Twoje zainteresowanie, prosta sprawa i stary myk. Twoja decyzja, jeżeli chcesz z nim być zrób to teraz, nim będzie za późno, bo będziesz bardzo żałować. W innym wypadku, napisz mu list, przedstaw wprost swoje uczucia, ale podkreśl, że nie widzisz sensu bycia dalej razem i żęby to uszanował. Mi tego brakowało, nie dostałem ani listu, ani nie usłyuszałem "przepraszam", za to mam taki żal do niej, że nie chce mieć w ogóle z nią styczności, nie zachowała się wporządku, dlatego nawet jak będzie kiedyś żałować, czy chcieć wrócić, to nie będzie już miała szansy. Dlatego Tobie radzę, odprawić go kulturalnie, po męsku, jak przystało na szanującą siebie i innych osobę. Kto wie, może dojdziesz do wniosku, że z nikim tak dobrze jak z nim Tobie nie było i zechesz wrócić (do takich wniosków za jakiś czas możesz dojść, więc nie decyduj o tym co może się zdarzyć za jakiś czas teraz).

Moja ex niby też nie zajarała się gościem (tak mi mówiła, choć robiła co innego), twierdziła, że coś się wypaliło, że już tego nie czuje.

Ludzie się rozstają i wracają do siebie bo sa zbyt młodzi i niedojrzali wystarczająco..

Znaleźć kogoś z kim będzie się szczęśliwie dzielić życie do końca swoich dni w tak młodym wieku (18-22) lata, to jest chyba niemożliwe w dzisiejszych czasach?
Ludzie przyzwyczaili się, że lepiej coś wyrzucić i kupić nowe, niż tak jak za czasów kartek szanować coś, że jest, bo jutro może nie być nic nowego na półce. Tak to własnie też wygląda ze związkami partnerskimi, szkoda.

Fakt Życzliwy, trochę za bardzo oceniasz mnie przez pryzmat swojej byłej
Ja nie mam zamiaru robić mu wody z mózgu, zostawiać awaryjnej opcji bo to krótko i zwięźle mówiąc nie fair.
I kiedyś chciałabym utrzymywać z nim kontakt, taki normalny i zdrowy, nie unikac sie, ale to na pewno jeszcze nie teraz, kiedy emocje nie opadły.

I wg mnie to był toksyczny związek, nie będę już opisywała dlaczego, jest oddzielny wątek z jego opisem. To było jakieś chore uzależnienie od siebie i ja jeszcze czuję ten pociąg do mojego narkotyku, choć wiem że muszę się pozbyć tego uczucia dla mojego i jego dobra.
Czasem łapię się na tym, że nie tęsknię konkretnie za nim, za jego osobą a tylko za uczuciem bliskości itp. To chyba świadczy o tym, że to nie było to co powinno być.

A w lata już mnie wpędził, ćwiartka za mną, to już nie pierwsza świeżość;D

Ło matko ale babcia się znalazła .
Dziewczyno to jest dopiero ćwiartka.
To najpiękniejszy wiek
Jeszcze tyle przed Tobą

Ciekawie przedstawione, ale nie ma tutaj nic związanego z inną osobą, np stwierdzenie "tęsknie za nim", to jak to zmienić? "Wcale nie tęsknię" ?
Myślę, ze po rozstaniu więcej jest takich myśli, że tęsknie, że mi przykro, że jest mi smutno, niż, że nie dam sobie rady. W gruncie rzeczy to pomaga, ale różne zdania, różne stwierdzenia i wizje pojawiają się w głowie. Z tą jogą to polecam bardzo, ale nie trzeba jogi by się wyciszyć, czasami spacer oddaje to samo, tak samo pójście po zakupy, czy cokolwiek, co zmienia nasze otoczenie w danym momencie. Ja np w domu zawsze łapię doła, wychodząc odczuwam ulgę, ale jak jestem zdala od domu, np na uczelni i mnie to złapie, to czuję ogromną potrzebę wrócenia do domu, bo się boję. Strasznie ciekawa jest ludzka psychika w takich momentach, nigdy czegoś takiego nie doświadczałem, zawsze sobie radziłem ze wszystkim, ale po rozstaniu widzę kolejne zakątki, jakieś nowe rzeczy, masakra

Sama sie zapędzasz w kozi róg i nie chcesz nawet przestac robic sobie krzywde

Ja tu po prostu widze cos w rodzaju "chce, ale nie chce".

Tak bardzo często jest gdy ludzie się rozstają; zastanawiają się, czy może trzeba było to ratować, czy starali się wystarczająco, co było źle, no i naturalnie trudno z dnia na dzień przestawić się, że ta osoba znów musi być "nieznajoma".
Myślę, że Autorka przeżywa to rozstanie zupełnie przeciętnie-tak, jak ono rzeczywiście przebiega.
Gorzej by było, gdyby minął rok, dwa, trzy a ona by tak to odbierała, jak opisała.

Nie chcę z nim utrzymywać na razie kontaktu, bo uważam, że to rozstanie będzie się tylko niepotrzebnie przeciągać, jeszcze on sobie narobi nadziei i wtedy dopiero będzie kiepsko, bo nawet bez nadziei jego zachowanie podchodzi pod stalking...
Poza tym każdy kontakt z nim wzbudza we mnie takie emocje, że mam rozwalony dzień przez to, a jak do mnie przyjechał bez zapowiedzi ostatnio to jak w letargu do samej nocy się zachowywałam. Ani zjeść, ani spać, tylko rzygać;)
Co do podbudowania ego...tak właśnie też siebie zinterpretowałam. Głupie to i nie chcę się tak zachowywać, ale to silniejsze ode mnie. Może dlatego, się tak dzieje, że ex od początku podkopywał moją wiarę w siebie. Jakie było moje zdziwienie kiedy np. w nowej pracy wszyscy mówili że jestem fajna, ładna itp, ogólnie spotkałam się z dużą sympatią a od niego wiecznie słyszałam co ze mną jest nie tak, jakieś absurdalne rzeczy Pewnie stąd chęć podbudowania mojej wartości teraz - napisze do mnie, a ja go oleje haaa niech ma! - ależ to głupie

Catwoman - uwierz mi, że teraz mi się wydaje, że jak minie rok to będę się tak samo czuła, czarne myśli mnie nachodzą, że nigdy nie wyjde z tego bagna. Obyś miała rację, że to minie )

No tak. Nikt mnie nie pokocha juz i lepiej mieć jednak kogokolwiek niz byc samą : (

Oj, ale ty jesteś cyniczny;) Wiem, że to głupie myślenie, ale takie właśnie myśli latają po mojej głowie, co poradzę.

Ja bym powiedziała odwrotnie: "Nie chcę mówi serce, a rozum - bierz i nie wybrzydzaj, co jak na następną okazję trzeba będzie długo poczekać?"
Serce nie miewa takich dylematów.
Ma zbyt jednoznaczne i czyste intencje na to. To współuzależnienie ma zawsze jakieś dylematy, głównie powodowane strachem przed "odebraniem działki", bo trzeba się będzie ze swoimi 'demonami'  mierzyć samemu. A tak, zawsze można było odwrócić od siebie uwagę skupiając się na mniej lub bardziej wyimaginowanych problemach w związku..
Bo przecież na związek z kompatybilnym partnerem nas psychicznie nie stać

Znalazłam ciekawy fragment książki Beaty Pawlikowskiej, jadę dziś kupić, bo mam wrażenie, że ona pisze o mnie. Wklejam fragment, może kogoś zainteresuje - ona opisuje dokładnie to co ja czuję:)

"Trzy lata później siedziałam przy stole i rzucałam Darkowi ukradkowe spojrzenia. A więc to jest człowiek, z którym spędzę resztę życia? Naprawdę? Byłam zaskoczona tą myślą.
Powiecie może, że niepotrzebnie wszystko roztrząsałam i analizowałam? Ale skąd. Wtedy nie robiłam tego w ogóle. Dopiero teraz przyglądam się temu z perspektywy czasu i widzę jak postępowałam i dlaczego. Wtedy byłam jak dziecko w błękitnej mgle, które biegnie przed siebie z nadzieją i tęsknotą, że wreszcie ta mgła je ukoi.
Byłam z Darkiem bez świadomego zastanawiania się czy tego chcę, czy nie. Wystarczyło, że on mnie chciał. To był dla mnie wystarczający powód, żeby chcieć z nim być. Kłóciliśmy się, rozstawaliśmy, milczeliśmy przez kilka dni.
A potem wracaliśmy do siebie i na nowo rozkwitała miłość. To znaczy ?miłość". Bo Miłością to na pewno nie było.
Byłam z nim, bo tego chciałam. I nie chciałam jednocześnie. I to było najdziwniejsze. I czasami niespodziewanie pojawiała się w mojej głowie myśl: dlaczego ja właściwie z nim jestem? No dlaczego?
Kiedy ktoś naprawdę kocha, nie ma potrzeby zadawania sobie takiego pytania. Bo nie musi istnieć żaden powód do kochania. Po prostu kocha się i już, i to samo jest już powodem do radości.
A ja patrzyłam na niego i pytałam siebie:
- Dlaczego ja z nim jestem? Czy ja tego naprawdę chcę?
Myślałam, że może szukam jakiegoś nie istniejącego ideału, więc pytałam różnych znajomych jak to jest z tą miłością i ze związkami.
-  Czy jesteś pewien, że to jest kobieta twojego życia? - zapytałam kiedyś kolegi. - Czy masz takie wewnętrzne przekonanie, że to jest kobieta idealna dla ciebie?
- Betka - odrzekł. - Daj spokój. Nie ma czegoś takiego jak idealny związek. Możesz przez całe życie szukać i nie znaleźć. Bierz to, co masz.
- Kurczę myślałam sobie - może to prawda?
Tylko dlaczego miałam czasem ochotę uciec? Dlaczego czułam się nieszczęśliwa? Dlaczego leżąc w jego ramionach czułam jednocześnie radość i smutek??... A może to jest normalne? - pytałam siebie. Może! to ja za dużo chcę? Może mam nierealne wyobrażenia i wymagania? A może po prostu nie potrafię cieszyć się z tego, co mam?...
I może radość wymieszana ze smutkiem jest czymś całkowicie naturalnym. Tak jak miłość wymieszana z nie-i nawiścią. Albo miłość połączona z pogarda. Czy to tak jest zawsze jest? Że miotasz się między skrajnymi uczuciami?:^ A jeśli się miotasz, to może jest to wyłącznie twoja wina ł robiłbyś to zawsze, niezależnie od tego z kim byś był?...
Takie myśli są ulotne. Giną w natłoku codzienności.! Czasem tylko chwytałam się na nich jadąc samochodem i niespodziewanie odkrywałam, że wcale nie chcę jechać do niego.
- Jak to nie chcesz jechać do niego? - pytałam wtedy siebie z zaskoczeniem. - Przecież jesteście umówieni, a on jest twoim chłopakiem.
Wzruszałam ramionami. Nie znałam odpowiedzi. Co miałabym powiedzieć? Że jest mi z nim dobrze, ale nie najlepiej? Że go kocham, ale niezupełnie? Że chcę z nim być, ale mogłabym też być z kimś innym? Bo taka była prawda.' Nie umiałam tego wyjaśnić. Czułam tylko, że jest w tym jakaś nieuczciwość z mojej strony i wiedziałam, że prędzej lub później obróci się to przeciwko mnie. Nie dlatego że chciałam siebie ukarać. Dlatego że tylko uczciwość jest trwała i ma sens. Wszystko inne runie. Wszystko, co jest zbudowane na fałszu, nieuczciwości albo niedopowiedzeniach nie może być szczęśliwe i nie będzie trwało.
Ale odsuwałam takie myśli. Wolałam zajmować się bieżącymi sprawami, spotykać się z Darkiem i usiłować omijać iskrzące tematy. Bo wiedzieliśmy już w jakich rejonach zawsze czeka nas konflikt. Bezpieczniej było ich nie dotykać. Ale jeśli nie dotykasz pewnych tematów i spraw, one nie znikają. Stają się tylko chwilowo niewidoczne. Prędzej czy później wyskoczą i będą atakować.
Nie chcieliśmy ich widzieć. Graliśmy swoje role. Ale jednocześnie coraz bardziej oddalaliśmy się od siebie, bo coraz więcej zaczynało nas dzielić. Nawet to, co na początku tak mocno nas do siebie przyciągnęło, czyli podświadome oczekiwania, że od drugiej osoby dostaniemy to, z czym utożsamiamy szczęście.
I jeszcze raz przypomnę, że szczęście bierze się z tego, co człowiek ma w duszy. A nie z tego, co musi zdobyć albo zrobić. Dopełnienie żadnych warunków nie da szczęścia. Jeżeli wyznaczasz sobie cel, który jest warunkiem twojego szczęścia, to nigdy nie będziesz w stanie się nim ucieszyć i nigdy nie poczujesz się w pełni szczęśliwy. Dostaniesz krótką satysfakcję, ale nie szczęście, którego tak uparcie poszukujesz. Bo szczęście nie leży TAM, tylko jest TUTAJ. W tobie.
Problem polega tylko na tym, że człowiek zwykle nie szuka tego w sobie. Szuka w innych ludziach, w używkach, zdobyczach, osiągnięciach, w różnych rzeczach i osobach. Ale nie w sobie. Bo gdyby na serio chciał to w sobie znaleźć, musiałby najpierw odkopać kilka zakurzonych myśli, przyjrzeć się swojej podświadomości i być może popracować trochę nad tym, żeby kilka rzeczy w sobie naprawić. To wymaga wysiłku. A świat dookoła podpowiada, że nie trzeba się wysilać. Na wszystko znajdzie się jakaś pigułka. Ale żadną pigułką nie naprawisz własnych chorych myśli. Ani głęboko w tobie wyrytych kłamstw, w które jesteś zmuszony wierzyć.
Byłam z Darkiem, ale mogłabym być z kimś innym. Z kimś, kto dostarczyłby mi tego, czego podświadomie najbardziej potrzebowałam. Podkreślam słowo podświadomie. Nie zdawałam sobie z tego sprawy. Na zewnątrz i w moim racjonalnym umyśle wszystko wydawało się właściwe. Wydawało się. Ponieważ moja podświadomość manipulowała zdolnością mojego racjonalnego myślenia. Nie dostrzegałam pewnych rzeczy, a inne ignorowałam. Po prostu nie przyjmowałam ich do wiadomości. Udawałam, że nie istnieją. Bo tak było łatwiej i bardziej pasowało do tego, co chciałam widzieć.
I wtedy oczywiście kompletnie nie zdawałam sobie z tego sprawy.
Kiedy Darek robił coś, wobec czego czułam głęboki wewnętrzny sprzeciw, usiłowałam tego nie widzieć, nie pamiętać o tym, usuwać to z myśli i zastępować czymś innym. Byłam świadkiem tego jak manipuluje ludźmi, zmuszając ich do robienia rzeczy, które miały poprawić jego samoocenę. Drażnił mnie jego brak konsekwencji i depresje. I to, że wolał strzelać z karabinu w grze komputerowej zamiast pracować, a potem wpadał w rozpacz, że ma kłopoty finansowe. Wiedzialam, że to nie jest dla mnie partner ani do życia, ani do miłości. Ale udawałam, że tego nie wiem. I dlatego tylko czasami łapałam się na kompletnie za-1 skakującej myśli, która niespodziewanie wypływała z moje podświadomości jak ryba, która zatrzymywała się tuż przed moimi oczami i zmuszała mnie do zauważenia, że tam jest.
Na przykład kiedy szłam na oficjalne przyjęcie, a Darek przepraszał, że nie może ze mną pójść. A ja chwytałam się na myśli:
- Super! Będzie wyglądało tak, jakbym była sama. Może spotkam kogoś ciekawego.
Czy tak myśli ktoś, kto jest w szczęśliwym związku? W jakimkolwiek związku? Tak, jeśli ten związek jest iluzją, która ma podtrzymać jakieś fałszywe przekonania mieszkające w twojej podświadomości i rządzące twoim życiem.
Gdyby ktoś mnie wtedy zapytał dlaczego jestem z Darkiem, odpowiedziałabym, że po prostu chcę z nim być. A kiedy przestanę chcieć, to po prostu odejdę. Ha! Łatwo powiedzieć. Parę razy zerwaliśmy ze sobą, ale wtedy nagle ogarniała mnie tak potworna rozpacz, a w sercu czułam tak niesamowicie wielką pustkę, która gryzła i piekła, że jedyne, o czym byłam wtedy w stanie myśleć to on. I musiałam do niego wrócić. Musiałam jest tu kluczowym słowem. Musiałam, chociaż wolałabym nie wracać. Nie chciałam, ale jednak musiałam, l to jest jeden z łatwo rozpoznawalnych znaków, że to nie jest miłość. To tylko toksyczny związek dwóch przyciągających się zafałszowanych osobowości, które w gruncie rzeczy same nie wiedzą kim są, bo noszą w sobie ukryte lęki i uprzedzenia.
No, ale minęło kilka lat. Na udawaniu, graniu, kłóceniu się i wybaczaniu, na unikaniu tematu założenia rodziny i kilku innych równie drażliwych. Siedzieliśmy w otoczeniu krewnych, a ja rzucałam Darkowi ukradkowe spojrzenia, bo nagle dotarła do mnie myśl:
- Halo? Więc to jest człowiek, z którym spędzę resztę życia? Naprawdę?...
Przyglądałam mu się z niedowierzaniem. On?... Dla którego życiowym celem jest posiadanie pięciorga dzieci? I co robiłby z tymi dziećmi? Grał z nimi w zabijanie na monitorze komputera?...
Znów spojrzałam na niego. Naprawdę? On? To jest mężczyzna mojego życia?... Naprawdę????
To było niewiarygodnie dziwne. Jakoś... nie mogłam w to uwierzyć. Coś w środku mi szeptało, że tak nie może być, że to jakaś pomyłka, nieporozumienie, ale jednocześnie podświadomość zapewniała mnie, że otrzymuję od niego, co jest mi niezbędnie potrzebne: ciepło i stały komunikat o uczuciach, co daje mi złudzenie poczucia bezpieczeństwa. Złudzenie poczucia bezpieczeństwa. Tyle musiało mi wystarczyć. A więc to on?...
- Kochanie? - usłyszałam nagle głos Darka.
Coś do mnie mówił. Odwróciłam się, zamrugałam, powróciłam do rzeczywistości.
- Wszystko w porządku? - zapytał.
- Tak, tak.
- Kocham cię ? szepnął.
A ja roztopiłam się jak lody na słońcu. I o wszystkim zapomniałam. Liczyło się tylko to, że on mnie kocha. A raczej że często mi o tym mówi. Bo wszystko wskazywało na to, że to nie jest miłość. Tyle że ja bardzo starałam się tej prawdy nie zauważyć."

Hehe, Thepass to mężczyzna, to po pierwsze
Po drugie..pisał z ironią, przynajmniej ja tak to odebrałam - nie odnosił się do siebie.

A przytoczony fragment Beaty P. to także opis mojego "związku" i tak samo to odczuwałam wtedy.
To co ratuje przed desperackimi powrotami opartymi na panicznym strachu przed pustką to właśnie świadomość.
Czasem wystarczy jej jeden przebłysk, czasem trwa to miesiącami, ale jest bezcenne bo gwarantuje, że żaden powrót nie wchodzi wtedy w grę.
A jeśli nawet, to z zupełnie innym nastawieniem i i tak wiadomo, że to ostatnie podrygi..intuicyjnie traktuje się to jako sposób na wypalenie się do końca wszystkiego, wtedy odejście jest już zupełnie naturalną koleją rzeczy.

Dzięki za dobre słowo, zawsze się lepiej człowiekowi robi
Wiesz, mam wyprany mózg po tych 3 latach - myślę sobie - przecież w pracy nie jestem w pełni sobą, gram pracownika, tylko on znał mnie taką, jaką jestem naprawdę i skoro mówił, że to i tamto mam brzydkie i poza tym jestem głupia i się czepiam, to uznaję, że on miał rację jako osoba najbliższa mi...

uwierz w siebie, a facet zlej. zle cie traktowal. chociaz uzylabym tu jeszcze gorszego slowa.

Iceman wielkie dla Ciebie.

A jednak autorka troche sie w ten rog zapedzila... To troche tak - dopuki byl ze mna, bylo zle, kiedy juz jest (jemu) lepiej, mnie jest niedobrze.. Cos tu nie halo. Przeciez kiedy zrywamy, bo nie pasowalismy, to nic mnie nie powinno obchodzic, ze on wychodzi na prostą. Albo lepiej nawet - cieszy mnie, ze sobie kogos znajduje, kto mu pasuje.

Pieprzenie kotka za pomocą młotka.
Wnerwa mam
Ale z niego oszust i kłamca.
Na tym forum już czytałem wiele takich historii.
Ona taka dobra a ja taki zły i ona zasługuje na lepszego.
Ściema, ściema i jeszcze raz ściema.
Martko podjęłaś decyzję i bądź konsekwenta.
Bardzo proszę przeczytaj moje wcześniejsze posty.
A to dla Ciebie, pięknej, mądrej, dojrzałej i inteligentnej kobiety

A tak na marginesie, to gdybym był młodszy to bym się w Tobie zakochał.

Bo to forum po to istnieje.
A ja nie żartuję
Szkoda, że ta terapia nie obejmuję sztucznego oddychania usta-usta

Wiesz co ludzmi raczej sie nie przejmuj - a jesli juz beda pytac - to poprostu powiedz , skoro byłam/jestem taka zła to dlaczego tyle ze mna wytrzymał.

Olej go, nie odzywaj się, nie kontaktuj.
Traktuj go jak by go nie było.
Prędzej czy później odpuści.
Musisz to przetrzymać.