Historia jakich wiele ... zdrada , dziecko i chyba dalej mnie oszukuje

jak to krótko tylko,mysle ze faceci ktorzy tak sie zachowuja,nie mieli dobrego dziecinstwa i duzo spraw i zachowan takich jak np manipulacja wiaze sie wlasnie ze wczesniejszym zycie,z dziecinstwem.Moj ex tez jest wlasnie takim czlowiekiem i mysle ze duza role wlasnie odgrywa dziecinstwo,brak milosci wsparcia itd...i dlatego pozniej odgrywa sie to na ich dalszym zyciu,chociaz oni sami nie chca sie do tego przyznac ale mysle ze jest to jeden z glownych powodow i niestety jesli mezczyzna nie chce pomocy to nic z tym juz nie zrobimy...

czy ktoś mi pomoze

na zewnątrz jest miły taki bezkonfliktowy ... a później wychodzą dziwne kłamstewka nawet o to co jadł na obiad ... nie zwracałam na to uwagi bo tak jakoś zawsze mówił ze juz nie pamięta, że nie wie jak to było, gdy pytałam sie o jakis fakt. Albo że mówił mi przecież , a tak naprawdę nic nie mówił ... a teraz to juz mnie dobija i nie wiem w co wierzyc a w co nie. Niby nic strasznego bo faceci kłamią, ale znosić to tyle lat to już brak sił i beznajdzieja.

ZRÓB sobie bilans... CO dla Ciebie jest ważne a co ważniejsze. Postaw gdzieś jakieś granice.
NIKT inny za Ciebie nie zdecyduje co jesteś a czego nie jesteś w stanie znieść
PS. KŁAMANIE nijak nie jest zależne od płci

Wiesz czego chcesz, wiesz czego też nie chcesz tylko masz problem z utrzymaniem właściwego kursu. Wszystko wskazuje na to, że jesteś od niego mentalnie uzależniona i ciężko będzie Ci ten narkotyk wykorzenić, czego dowodzą te słowa:

Manipulacje, huśtawki, kłamstwa, wmawianie winy w celu wybielenia - strasznie nieciekawy typ.

Tak sobie czytam i czytam i śmiało mogę powiedzieć, że Twój facet poniekąd przypomina mi mojego ex.

Ktoś kto kłamie, nawet w drobnych sprawach nigdy nie przestanie tego robić. Ja swojemu powiedziałam, że jemu kłamstwo i oszustwo płynie we krwi! Dopiero dzisiaj widzę jaka byłam głupia, naiwna i zaślepiona miłością do tego drania. Nie miałam siły, ani odwagi by kopnąć go w tyłek, bo bałam się wszystkiego, bałam się samotności, bałam się tego, że bez niego sobie nie poradzę, bałam się go stracić, bo to przecież ten jeden jedyny... Upodliłam się na max, kiedy dowiedziałam się, że poznał inną. Wręcz błagałam o miłość, płakałam, robiłam wszystko tak, że widział jak bardzo mi zależy, najlepiej pogłaskałabym go jeszcze po główce... Nie pomogło, on doskonale to wykorzystał. Zostawił mnie, ale jak to wtedy powiedział zostawia mnie, bo ma dość wszystkiego, nie że odchodzi do niej.. Oczywiście powodem była ona, ponieważ spotykał się z nią, ona przyjeżdżała do niego, on jeździł do niej. Po pewnym czasie zeszliśmy się, płakał, mówił jaki to był głupi, że to zrobił, że nigdy nie przestał mnie kochać, smutne oczka, smutne minki, a ja głupia i naiwna uwierzyłam jak małe dziecko. Przeżyliśmy ze sobą jeszcze kilka miesięcy, ok pół roku. Często mówił mi, że mnie kocha, w nocy mocno przytulał, całował i słyszałam "kocham Cię", był dobry, miły kochany, czułam się szczęśliwa, ale...... w pewnym czasie poczułam, że coś jest nie tak. Wyszło na jaw, że cały czas mnie oszukuje i zdradza. Kiedy dowiedziałam się, że zdradza mnie ze zdz*rą, która również mnie zna, myślałam że umrę. Co gorsze w tym czasie bzykał również poznaną na delegacji dziewczynę / kobietę. Nie mogłam w to wszystko uwierzyć. Był na tyle bezczelny, że pos*wał jakąś ..... na delegacji, a po numerku z nią napisał, że tankował auta...tak tankował, ale coś innego. Następnego dnia był u niej na całą noc i późno w nocy dostałam sms na dobranoc ze słodkim buziakiem, a kolejnego dnia, że mnie kocha. W życiu nie znałam i nie słyszałam o takim fagasie! Wygarnęłam mu te zdrady, przedstawiłam dowody - nie przyznał się do niczego. Powiedział, że to ja jestem chora psychicznie i powinnam się leczyć. A ja mam czarno na białym, że to robił. A dzisiaj? Jakiś czas temu dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Drań wie, bo uznałam, że musi wiedzieć i na tym nasz kontakt się skończył. Zapowiedział mi wojnę i wcięło gościa. Żałosny człowiek. Jedno powiem Ci na pewno. Po tych wszystkich wydarzeniach jakie mi zafundował śmiało mogę powiedzieć, że go nienawidzę. To był impuls kiedy powiedziałam dosyć. Zdrady nie wybaczę nigdy, NIGDY w życiu!

Mój ex dość często mnie kłamał, a ja wiecznie się wkurzałam, wymagałam prawdy, o którą i tak było ciężko, a to z kolei prowadziło do kłótni. W pewnym momencie chyba sam zaczął wierzyć we własne kłamstwa. Nigdy do niczego się nie przyznał. Taki już po prostu jest. Ja walczyłam z tym, ale tak na prawdę tylko siebie wykończyłam, a właściwie to on wykończył mnie psychicznie i nerwowo. I też na początku tłumaczyłam sobie, że przecież jest taki dobry, kochany, niczego mi przy nim nie brakuje, wszyscy go lubią, rodzice cieszą się że będą mieli tak fajnego zięcia... Ja się zadręczałam różnymi myślami, nie miałam już siły, a on chodził sobie zadowolony i każdą winę zrzucał na mnie. Życie z takim człowiekiem nie ma sensu. Zastanów się czy warto marnować sobie życie z taką osobą. Wiem, że widzisz masę plusów, ja też je widziałam, ale kłamstwo robi swoje. Nie wygrasz. A on zawsze będzie kłamał.
Ja też mam prawie 30 lat, będę samotną mamą, ale nie przeraża mnie to. Dla swojego dziecka zrobię wszystko. Dzisiaj mam w sobie taką siłę jakiej nie miałam nigdy. To doświadczenie z moim ex nauczyło mnie na prawdę wielu rzeczy.

Życzę Tobie, abyś podjęła słuszną decyzję

Niestety odnoszę wrażenie praktycznie graniczące z pewnością, że za 20 lat będziesz nadal w tym samym punkcie. Związek z tym facetem jest jak rak toczący Twoją psychikę i poczucie bezpieczeństwa/własnej wartości. Jesteś chyba zbyt słaba, żeby się od niego uwolnić. A fakt, że pojawi się Wasze wspólne dziecko raczej całkowicie przekreśla możliwość Twojego odejścia.

Jedyny sensowny powód jaki przychodzi mi do głowy, którym możesz sobie uzasadnić odejście, jest wychowanie spodziewanego dziecka na człowieka całkowicie innego od jego ojca. Jeśli będzie non stop obecny w jego życiu to przyszły charakter swojej pociechy możesz już w tym momencie przewidzieć.
Życzę dużo siły, rozwagi i samozaparcia.

No to wszystko wyjaśnia teraz powinnaś iść na terapię indywidualną bo innego wyjścia nie widzę.

assassin potzrebuje pomocy .... wiem juz wszystko po heroicznej mojej walce w końcu wydusiłam z niego, że spotkał się z nią byli razem ... moje Zycie jest nad przepaścią ... mam tyle róznych uczuć w głowie od nienawiści poprzez nadzieje , żal do sobie , do niego ... tak mi się życie rozwaliło że nie wiem jak dam radę ((((((

Nie jestesmy małżeństwem , ale to nie zmienia faktu bo mamy duze zobowiazanie wobec banku a jest to na moją osobę wzięte. I dlatego to mnie dobija bo jak nie bedzie płacic bedą wielkie kary.
Walczyc -to On już walczy prosi o wybaczenie, ostatni raz żebym dała mu szanse.Że jestem miłościa jego życia !! jak mówie mu że to koniec to znowu zmienia front, że to ja jestem zła, niedobra, nigdy go nie kochałam.  Wie jak mnie podejść bo kiedyś tak zawsze robił i godziliśmy się na końcu. Raz jest załamany za chwilę uśmieszkami coś mówi do mnie żeby pokazać, że się trzyma.   Napisał mi też sms w stylu że bedzie się zabijał.
Jestem w ciąży "naszej" pierwszej i Jestem załamana, totalnie zniszczona psychicznie i miotam się z tym wszystkim. Chcę się trzymac , dać rade ale boje się że polegnę, bo on zacznie swoje podchody.
Wiem, że to moja decyzja ja jestem też taką osobą która nie zapomina krzywdy wyrządzonej, rozpamiętuje to bardzo  i długo
Tak samo jak przezywam do dziś te ich pierwsze spotkanie tak teraz nałozyło sie drugie. Tamtego nie wypłakałam a już następne spadło na mnie jak grom.
Nie radzę sobie z problemami, przyjdą lęki , żal i chęć bycia najważniejszą , ale i mam tą świadomość, że jest nas dwie. Niesmak i obrzydzenie w stosunku do niego też czuję.
A jest i Ono nasze dziecko i nie chciałabym całej ciąży przejść w nerwach i myślę też żeby nasze stosunki były poprawne dla jego dobra.

Assassin kredyt mam ale on akurat nie jest duży wiec nim bym się tak nie martwiła. Jest to kredyt dotyczący firmy. Wiesz żyjemy ze sobą już tyle lat mimo, że bez ślubu to na prawdę tworzyliśmy związek taki jak papierkowy.
W sumie nie zdarzyło się żeby na coś mi żałował czy wyliczał czy czegoś nie spłacił gdy było na mnie ( no może jedna rzecz ) ale teraz boję się po prostu ze może tym negocjować ze mną.
Dziś znowu pisał czy dam mu szanse ostatnią szansę, a poza tym czuje że jednak ten związek się wypalił, kiedyś on też bardziej "walczył" o mnie tak mi się wydaje. Nie wiem moze po tych przezyciach wie że jak nie ja to inna, albo rzeczywiście też jest załamany tak jak to zawsze powtarzał, że czuje że mu psychika siada. Mam chyba takie dwie głowy bo już zdążyłam poczytac co nieco.
Z jednej strony widze, ze to nie ma sensu i już chyba nie zlepi się tego i nawet chciałabym być daleko od niego  , a z drugiej strony przerażają mnie zmiany.

Dziękuję truskaweczka19 aż się popłakałam, że ktoś mnie tuli. Bo od paru miesięcy walczyłam z nim o czułość dla mnie i naszego dziecka. Teraz wiem co miał w głowie, że bylam na drugim planie   i czasmi dostawałam tą czułość po wielkich tłumaczeniach

On wybrał sobie mnie osobe słabą psychicznie - a i w sumie On też taki jest słaby psychicznie, zakompleksiony - jego słowa chociaż nieprawdziwe skierowane do mnie ranią mnie. Chcę uwolnić się od niego , bo On jest moim przyzwyczajeniem , codziennością. Pokładałam w nim wielkie nadzieje, wyidealizowałam go  takiego chciałam go widzieć, do dziś mam w głowie że może sie zmeni, oszaleje na moim punkcie.

Ale i tez nie chce go znać po tym co mi zrobił, on nie ma honoru i charakteru bo pierwsze ich spotkania zakończyły sie z hukiem, on nawet powiedział jej że załuje, że ją poznał i mnie skrzywdził. Ale to nie pomogło.
Wiem, że to że ją spotkał drugi raz i zaczeli się spotykać to test który oblał bo mógł odwrócić głowę i udawać, że jej nie widzi. Ale los pokazał mi z kim żyłam tyle lat. Wiem to - tylko czym zapchać ten żal.
Czuję się taka uwieszona na jego szyji i jak spadnę z niej to się załamię ...

Bardzo dziękuję za słowa otuchy i zainteresowania moim tematem bo na prawdę ciężko mi.
W ciągu dnia mam tyle uczuć w sobie od żalu do zycia, że tak mi się ułozyło, przez rozpacz , a nawet nadzieję że jakos to sie ułoży. Czekam na niego kiedy wróci. Dziś go spakowałam. Nie wiem czy uda mi sie przeprowadzić z nim normalną rozmowę. Kontaktujemy sie tylko przez telefon. Jakby dłużej przebywał poza domem może i odzwyczaiłabym sie on niego. I łatwiej by mi było.
Zamówiłam sobie książkę "Moje dwie głowy " moze da mi wiekszą siłę

Assassin jest słaby i niepewny siebie, wiem  o tym, nie czuje sie pewnie i wartosciowo jako facet.  Zaobserwowalam to i w sumie osoba z naszego otoczenia mi powiedziala. A i on w rozmowach nieraz mowil ze wszyscy inni sa lepsi od niego, ze nie jest przystojny i takie tam.
Spakowalam go ale boje sie ze wroce ... mam straszna doline...

No właśnie czasami mam takie wrażenie, że chyba chciał poczuc się jak prawdziwy facet i udowodnić sobie, że jest coś wart - tylko niestety zły kierunek obrał - bo ja przecież jestem z moimi uczuciami się nie liczył. Olał mnie totalnie. Widział, ze cierpię przez to co latem zrobił, a miał do mnie pretensje ,ze czepiam sie tylko i wypominam mu nic więcej bo on nic złego nie zrobił!!! Co tam ze ją dotykał do czego się przyznał. Teraz też twierdzi, ze nie spał z nią tylko chciała jechać- nie wiem przyjaciółke sobie znalazł zeby miec z kim spędzic czas i pogadac miło. Przyjaciółke o której zapomniał mi powiedzieć!!! Bo ja przez niego nie mam żadnych kolegów a nawet jakbym miała to oskarżyłby mnie o zdradę.
Wspominałam w moim poście wyżej, że ja pamietam długo co złego mi zrobił i rozpamiętuję to. Tak jest i jak pomyślę o tym co on robił  gdy mi zakazywał wszystkiego co normalne -  znajomych na fb mi sprawdzał, albo komputer ciągle szukał potwierdzenia, że zdradzam go, a ja dla niego rezygnowałam z tych wsystkich normalnych rzeczy bo wtedy wydawałay mi sie one nienormalne bo go zranie !!!
Mam żal do siebie o to, ze tak dałam się pokierować, zatracić własne JA i własną osobowość. Jednoczesnie myślałam ze jak on mi zabrania to na pewno nie zrobi nic przeciwko mnie. I jakże przejechałam się dosłownie jak twarzą po betonie.
Pisze mi zebym dała mu szansę , bo chce byc z nami, ze bedzie mnie na rekach nosił, że ma w dupie sex jakiś tam bo ma mnie w domu, a z nia nic nie było. Wiem, że próbuje mną manipulować, ale czuję też, ze żałuje. Ale przecież nie musiał szukać kolezanek na boku  bo ja zawsze byłam  w naszym domu i czekałam na niego, prosiłam jego o uczucia dla mnie i maleństwa o zainteresowanie  nami - a teraz to on mnie prosi. Żałosne prawda.
Tracę też grunt pod nogami ... boję sie ze lęki nie pozwolą mi na rewolucję w moim zyciu.

czemu z nim nie walczyłam chyba bałam sie jego bo jest bardzo wybuchowy. Potrafił w domu rozwalic cokolwiek miał pod ręką. Jemu na prawdę trudno postawic jakiekolwiek granice bo one będą ważne dzień, dwa, tydzień i później idą w zapomnienie.
Jak to pisze widzę jak zapędziłam sie w czarną dziurę - sama to sobie zgotowałam. To był koszt który poświęciłam żeby byc z nim bo inaczej uważał, że go zdradzam, albo nie zleży mi na nim. Chciałam z nim być liczyłam ze będę szczęsliwa jeszcze jednocześnie czasami myślałam żeby uciec od niego w jednej chwili. 

Jeszcze pare miesiecy temu gdy nie mieszkalismy razem ze wzgledu na pracę - on miał chyba jakieś załamanie bo często dzwonił i mówił, ze się zabije że to jego ostatni dzień. I serio nie odzywał się nie pisał czy odbierał ja myslałam że na prawdę to zrobi -  robił to niespodziewanie gdzie dzień był normalny bez kłotni.  Poza tym wyciagał przy tym wszelkie informacje o mnie z przeszłosci kiedy nie byliśmy razem, szczególnie interesowały go te intymne. Był załamany.  Mówił, ze nie zasługuje na niego, a także że bawiłam się na pewno dobrze ale nie chce mu powiedzieć ( a on miał zonę w tym czasie bo odszedł ode mnie).

Choooore na maksa to wszystko ja myślałam kiedyś że on mi  jest przeznaczony dlatego przy nim zawsze byłam i czułam, ze my do siebie należymy ( czasami myślę ze nawet intensywna terapia mi nie pomoze bo jestem tak psychicznie zajechana )
Jakiś czas temu nawet polepszyło się w naszym zwiazku ale przyszło lato i czar prysł

Dostał szanse i widział jak to przezywam bo jeszcze poprzedni tydzień gdy nie znalazłam potwierdzenia jego zdrady wtórnej mówiłam mu jak mnie zranił i jak mógł. A on odpowiedział ze zalauje że ona go zauroczyła bla bla bla. Gdy ja cierpiałam mówiąc mu co mi zrobił on z nia pisał a moze nawet był w tym czasie bo juz nie pamiętam kiedy mu przypominałam jak mnie zranił...
Moze powinnam iść najlepiej do szpitala psychiatrycznego moze tam zastrzykami wyleczyliby mnie z niego
Assassin ja chyba potrzebuje jakiegos tornada w moim mózgu bo jak sama to czytam to płaczę jak sie pogrążyłam.

Myślałam , że dzis już będzie ta ksiązka - czekam na nią. A codziennie czytam fragmenty jej na blogu.

Wczoraj mój zdrajca przysłał mi wiadomość żebym chociaż raz przyszła na jego pomnik i przyniosła kwiaty w róznych kolorach które będą symbolizować szczęście które mu dawałam, nastepnie jego oddanie do mnie, oraz umarłą nadzieję ja niee moge skąd on takie teksty bierze nie wiem... życzy mi dobrego faceta też itp itd gdzie byłam co robiłam, bo on mi o wszystkim powiedział a teraz ja jestem cwana !!!
Głupia jestem nie cwana bo ciaglę on mi siedzi w głowie, czasami życzę mu żeby umarł szybko bo wtedy uwolnię się od niego na zawsze ...

Assassin to ze mną jest coś nie tak, moze brak ojca spowodował to, że tak o nim myślę. Jedyny facet w moim życiu nie może mnie przecież zostawić - tak to sobie wmówiłam, moje poczucie pustki spowodowane brakiem męskiego ramienia przez całe moje dzieciństwo i dojrzewanie przelało ten głód akceptacji na niego - dla niego chciałam byc najważniejsza i nie myślałam, że może mnie tak oszukać.
To w mojej głowie przez te wszystkie lata on tak zapuścił korzenie że mimo, iż nie chce być z nim ja go szukam, zeby on za mną latał (sama dostrzegam to że to jest nienormalne)
To ja musze pracować nad tym zeby wybić jego  z mojej głowy ,ale ciężko strasznie, przychodzą lęki, boję się ze nie obronię się przed tymi lękami. I dla świętego spokoju zostane przy nim - ale i to wtedy ma drugie dno bo ja z nim nie będę szczęśliwa to co mi zrobił będzie mnie męczyć...będzie widac po mnie że zabijam sie od środka robie dobrą minę do złej gry.
Przyznaję nie jestem w pełni zdrowa bo leczyłam się z depresji , mam za słabą psychikę  żeby tak konkretnie walnąć drzwiami rozwalając mu nos i wyrzucic z okna mój telefon żeby uciąć kontakt- bo jak zadzwoni ze cos mu sie stało !!! dochodzi tu też to że mamy wspólne zobowiązania i tak kółko się zamyka. 
Dostałam dziś tą ksiażke, na pewno dużo z niej wyniose myśli które powiększą moją wiedzę i może jeszcze bardziej pchną mnie do działania.

Madre slowa z tej ksiazki - on zachipnotyzowal mój mózg,  żeby mnie krzywdzić....